[my hero academia]สัญลักษณ์เเห่งความกล้ว

ตอนที่ 1 : มิโดริยะ อิสึคุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    24 พ.ค. 63



ในโลกที่เต็มไปด้วยผู้คนที่มีอัตลักษณ์เเบบนี้นั้น ความสงบสุขที่เเท้จริงมันช่างหาได้ยากเย็นยิ่งกว่าอะไร เหล่าวายร้ายก่อความวุ่นวาย เหล่าฮีโร่คอยเเก้ปัญหา วนลูปเป็นเเบบนี้ไปเรื่อยๆไม่รู้จักจบจักสิ้น

"ดูหมอนั่นสิ"

"น่ากลัวเป็นบ้าเลย"

"เเต่งตัวอย่างกับพวกวิลเลินเลย"

"อย่าเข้าไปใกล้เจ้านั่นเลย"

ภายในโรงเรียนเเห่งหนึ่งมีเด็กชายคนนึงที่ถูกนักเรียนคนอื่นๆรังเกียจเเละไม่อยากที่จะเข้าใกล้ เขาสวมชุดกันหนาวสีดำสนิทพร้อมกับสวมฮู้ดคลุมศีรษะเอาไว้ ใบหน้าถูกปกปิดไว้ด้วยหน้ากากที่ไร้ลวดลายใดๆ บรรยากาศรอบข้างก็ดูไม่เป็นมิตรจนไม่มีใครอยากจะเข้าใกล้

"......."

'น่าหงุดหงิด.....'

"เมื่อก่อนหมอนั่นไม่ได้เป็นเเบบนี้นะ"

"จริงดิ ฉันนึกว่า'มิโดริยะ'เป็นเเบบนี้มาตั้งเเต่เเรกเเล้วซะอีก"

"หมอนั่นกลายเป็นเเบบนี้ตั้งเเต่ตอนที่เสียพ่อเเม่ไปน่ะ"

ใช่เเล้ว ชายที่ผู้คนไม่อยากจะเข้าใกล้คนนี้ก็คือมิโดริยะ อิสึคุ เขาสูญเสียพ่อเเม่ไปตั้งเเต่ยังเด็กโดยฝีมือของวิลเลินที่เป็นฆาตกรโรคจิต ครอบครัวของเขาถูกฆ่าทั้งหมด เเต่สิ่งที่เเปลกก็คือมีเพียงมิโดริยะคนเดียวที่รอดออกมาได้ เเต่นิสัยของเขาเปลี่ยนไปอย่างมากหลังจากเหตุการณ์นั้น กลายเป็นคนเงียบๆ ไม่ยุ่งกับใคร เเละมักจะสวมหน้ากากปิดใบหน้าอยู่เสมอๆ

'กลับบ้านดีกว่า....'

นี่เป็นเวลาเลิกเรียนเเล้ว มันถึงเวลาที่เขาจะกลับบ้านได้แล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะวิ่งไปหาบาคุโกเป็นอันดับแรกเพื่อเดินกลับบ้านด้วยกัน เเต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป มิโดริยะไม่ได้คุยกับบาคุโกมาเป็นปีเเล้ว เเละไม่มีความคิดที่จะกลับไปคุยด้วย

"สวัสดีน้องชาย"

ระหว่างที่กำลังเดินทางกลับบ้านอยู่นั้นก็มีชายคนนึงเดินเข้ามาที่ด้านหลังของมิโดริยะ เเล้วใช้มีดสั้นของเขาจ่อไปที่ด้านหลังเป็นการข่มขู่ มิโดริยะที่โดนเเบบนั้นก็หรี่ตาลงเล็กน้อย

"ต้องการอะไร..."มิโดริยะกล่าวถามอีกฝ่ายไป

"ไม่ต้องพูดมาก เเค่เดินเข้าไปในตรอกตรงนั้นก็พอ"

มิโดริยะถูกบังคับให้เดินเข้าไปในตรอกที่ไร้ซึ่งผู้คนพร้อมๆกับชายคนนั้น เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายต้องการจะปล้นเขา

"ไม่ต้องห่วง ถ้าเธอไม่ทำตัววุ่นวายฉันก็จะไม่ทำร้ายเธอนะเด็กน้อย"

"....."

น้ำเสียงของอีกฝ่ายเริ่มฟังดูโรคจิตมากขึ้นเรื่อยๆ ชายคนนั้นเริ่มค้นหาของมีค่าตามร่างกายของมิโดริยะอย่างมันมือ ไม่วายก็ยังส่งเสียงร้องที่ฟังดูหื่นกามออกมา

"รู้มั้ย....ฉันชอบเด็กหนุ่มอายุประมาณเธอมากๆเลยล่ะ กำลังสุกงอมได้ที่เลย"

".....คนอย่างเเก.....มันน่าหงุดหงิดเป็นที่สุด"

มิโดริยะกล่าวออกมาโดยที่ไม่ได้เกรงกลัวต่อสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่เลย ก่อนที่ในไม่ช้าเขาจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่เเทงทะลุผิวหนังของเขาเข้ามาภายในร่างกาย

ฉึก!

"อา~ เด็กหนุ่มเเบบนี้ล่ะที่ฉันชอบ~ พูดออกมาเหมือนกับว่าไม่กลัวอะไรอีกสิ~ เเล้วฉันจะได้ทำให้เธอกรีดร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง"

"ฉันจะหักเเขนขาของเเกทิ้งซะ..."

หมับ!!

กร็อบ!!!

มิโดริยะเอื้อมมือไปยังด้านหลังเพื่อคว้าจับเเขนของชายคนนั้นที่กำลังถือมีดอยู่ ก่อนที่จะออกเเรงหักกระดูกของชายคนนั้นจนดังลั่น

"อ๊ากกกกก!!!!! ทำบ้าอะไรของเเก!?"

ชายคนนี้รีบปล่อยมือออกจากมีด ก่อนที่จะรีบถอยออกมาห่างๆมิโดริยะ ในเเววตาของเขาเเสดงถึงอารมณ์โมโหออกมา

"อย่างที่บอก....ฉันจะหักเเขนเเละขาของเเกซะ"

มิโดริยะหยิบถุงมือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาสวมเพื่อป้องกันพวกรอยนิ้วมือ จากนั้นเขาจึงทำการเอื้อมมือไปดึงมีดที่เเทงหลังของเขาออกมาราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ

ฉิก.... (ไม่รู้จะทำเสียงดึงออกยังไง5555)

"มีดขึ้นสนิมซะด้วย เเต่ไม่คมเท่าไหร่......ถ้าเเกโดนมีดนี้เเทงเข้าไปคงจะซวยน่าดู"

ชายคนนั้นที่เริ่มเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีเเล้วก็เตรียมตัวที่จะวิ่งหนีออกไปขอความช่วยเหลือโดยการบอกว่ามิโดริยะเป็นผู้ทำร้ายตน เเต่ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้ออกตัววิ่งหนี มิโดริยะก็ใช้มีดเล่มนั้นปาเข้าไปปักที่ไหล่ของชายคนนั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ฉึก!

"อ๊ากกกกก!!!"

"กรีดร้องเข้าไป.....ยังไงมันก็ไม่มีใครมาช่วยเเกหรอก"มิโดริยะออกเเรงกระชากอากาศที่ว่างเปล่า เเต่นั่นกลับเป็นการทำให้ร่างของอีกฝ่ายเหมือนถูกอะไรบางอย่างกระชากให้เข้าไปหามิโดริยะ

ตุบ

"อะไ---เส้นด้าย!?"

พอโดนกระชากมาเเล้วชายคนนั้นก็สังเกตุเห็นว่าที่ตรงพื้นมันมีเส้นด้ายบางๆที่ยากจะมองเห็นอยู่ เเล้วพอไล่มองมาเรื่อยๆก็พบว่า ด้ายพวกนี้มันถูกผูกติดเอาไว้กับมีดที่ปักอยู่บนไหล่ของเขา

"ด้ายนั่นไม่ขาดง่ายๆหรอกนะ"มิโดริยะสะบัดมือไปมาในอากาศ ก่อนที่จะเริ่มค่อยๆเดินเข้าไปหาอย่างใจเย็น

'เเย่ล่ะ! ต้องรีบหนี---ทำไมขยับไม่ได้!?'

ชายคนนั้นพยายามจะลุกขึ้นเพื่อหนีไปจากจุดนั้น เเต่ทว่าร่างกายของเขากลับถูกด้ายบางโปร่งใสรัดเอาไว้ทั่วทั้งร่างกายทำให้ไม่สามารถที่จะขยับส่วนไหนได้เลยเเม้เเต่น้อย นี่ไม่ใช่อัตลักษณ์ของเขา มันก็แค่อุปกรณ์เสริมที่ช่วยในการต่อสู้เท่านั้น

"ฉันขอถามคำถามอะไรเเกหน่อย.......เเกฆ่าคนไปกี่ศพ?"มิโดริยะกล่าวถามด้วยเสียงเรียบนิ่ง

"ฉันไม่เคยฆ่า! ฉันปล้นอย่างเดียวนะ!!"ชายคนนั้นพยายามพูดเเก้ตัว

"หรอ....."

มิโดริยะค่อยๆยกมือที่กางออกขึ้นมา ก่อนที่เขาจะหุบนิ้วชี้ลงไป.....

ซวก!!!!

ในวินาทีนั้นขาข้างซ้ายของชายคนนั้นก็ถูกด้ายบางๆของมิโดริยะรัดเเน่นจนขาดสะบั้นออกมา เลือดสีเเดงไหลนองสาดกระเด็นไปทั่วบริเวณ มิโดริยะยังคงนิ่งสงบไม่สะทกสะท้านกับภาพตรงหน้า

"คำถามเดิม เเกฆ่าไปกี่ศพ?"มิโดริยะเอ่ยถามอีกครั้ง

"ฉะ--ฉันขอโทษ! ฉันไม่ได้ตั้งใจฆ่า--"

ซวก!!!!

มิโดริยะหุบนิ้วกลางลงไป ส่งผลให้เเขนข้างขวาของชายคนนั้นถูกตัดขาดออกไป หน้ากากของเขาถูกเเต่งเเต้มไปด้วยสีของโลหิตที่สาดกระเด็นเข้ามาใส่

"ให้โอกาสในการตอบอีกเเค่ครั้งเดียว......เเกฆ่ามากี่ศพ"มิโดริยะยื่นคำขาดให้กับชายคนนั้น หากยังไม่ยอมตอบคำถามของเขาอีกก็เตรียมบอกลาโลกนี้ได้เลย

"....13 ศพ----"

ซวก!!!!!!!

สิ้นสุดคำพูดของชายคนนั้น มิโดริยะก็กำมือของตัวเองในทันที ร่างของชายคนนั้นจึงถูกด้ายรัดเเน่นไปทั้งตัวจนเเตกกระจายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย มิโดริยะมองภาพตรงหน้าอยู่สักพักนึงก่อนที่จะเริ่มม้วนเก็บด้ายของตัวเอง

"ขอให้ทั้ง 13 ชีวิตไปสู่สุคติ"

หลังจากนั้นมิโดริยะก็เริ่มทำลายหลักฐานที่อาจจะเชื่อมโยงมาถึงตนได้ อย่างเช่นมีดที่ใช้เเทงเขา หรือเสื้อผ้าที่ชายคนนั้นใส่ ระหว่างที่เขากำลังเก็บกวาดอยู่นั้น สติของเขาก็เริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

'อาการเสียเลือดมากงั้นหรอ'

เขาไม่ได้ทุกร้อนกับอาการนี้เลย มิโดริยะเลือกที่จะปล่อยผ่านมันไปโดยที่ไม่สนใจเลยว่าตัวเองจะเสียเลือดตายรึเปล่า หลังจากที่จัดการอะไรเรียบร้อยแล้ว มิโดริยะก็หยิบผ้าออกมาเช็ดหน้ากากของเขา

'ยังดีที่เสื้อไม่ได้เปื้อนเลือดอะไรมาก ยังไงสีเเดงมันก็กลมกลืนกับสีดำอยู่พอใช้ได้'

เมื่อเช็คจนเเน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไรเเล้วมิโดริยะก็เดินออกจากตรงนั้นไป ปล่อยให้ซากศพของคนที่เขาฆ่าถูกทิ้งให้เน่าเสียอยู่ตรงนั้นไป

'รู้สึกเริ่มมีอาการเวียนหัว'

มิโดริยะจับไปที่ศีรษะของตัวเอง อาการเสียเลือดเริ่มเเสดงผลมากขึ้นเรื่อยๆจนน่ารำคาญ ร่างของเขาเริ่มเดินเซไปเซมาตามทางเดิน มิโดริยะต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากในการเดินทางกลับไปยังบ้านของตน

เเอ๊ด~

ทันทีที่เข้ามาในบ้านมิโดริยะก็มุ่งตรงเข้าเข้าไปที่ในห้องครัวทันที เขากวาดสายตามองไปรอบๆห้อง ก่อนที่จะพบเข้ากับสิ่งที่ตนต้องการ

"มีดคมใช้ได้"

มิโดริยะเดินเข้าไปหยิบมีดสำหรับทำอาหารออกมา จากนั้นก็ลองนำมีดมากรีดที่มือของเขาดูเพื่อทดสอบความคม ซึ่งมือของเขาก็มีเเผลจากการกรีดมีดในครั้งนี้ไป เเต่มิโดริยะก็ไม่ได้เเสดงท่าทีว่ารู้สึกเจ็บออกมาเลยเเม้เเต่น้อย

"เอาล่ะ....."

หลังจากที่ตรวจเช็คความคมของมีดเเล้ว มิโดริยะก็ยกมีดเล่มนั้นมาจ่อที่คอของตน ก่อนที่เขาจะทำสิ่งที่ไม่มีคนสติที่ไหนกล้าทำ...

ฉัวะ!!....

มิโดริยะใช้มีดเล่มนั้นปาดคอของตัวเอง เลือดสีเเดงไหลนองออกมาจากปากเเผล จากนั้นร่างของเขาก็ล้มลงไปกับพื้นเเละเเน่นิ่งไปในที่สุด

ตุบ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ติ๊งต่อง~

"มีพัสดุมาส่งครับ~"

เสียงของพนักงานส่งของดังขึ้นมาที่หน้าบ้านของใครบางคน นี่ก็เป็นเวลาที่เย็นมากเเล้ว ผู้คนที่อยู่ในบริเวณนี้ก็พากันหนีเข้าบ้านไปหมด ทุกอย่างก็เงียบสนิท เสียงลมที่ดังขึ้นเป็นระยะๆก็ชวนให้รู้สึกไม่ดี

'อยากกลับบ้านเเล้ว!! บรรยากาศเเบบนี้อย่างกับว่าอยู่ในหนังสยองขวัญเลย!!!'

"คือว่า...ถ้าไม่ออกมารั---"

เเอ๊ด~

ยัวไม่ทันที่เขาจะได้กล่าวจบ ประตูบ้านของผู้เป็นเจ้าของพัสดุก็ถูกเปิดขึ้น เเละในไม่ช้าก็มีร่างของใครบางคนเดินออกมา

ตึก.. ตึก.. ตึก..

เสียงฝีเท้าของเขาเเม้จะไม่ได้ดังอะไร เเต่ด้วยบรรยากาศที่เงียบสนิททำให้เขาได้ยินเสียงก้าวเดินนี้อย่างชัดเจน ขนทั่วทั้งร่างของเขาลุกซู่เมื่อชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ

"มารับของ....."

ชายตรงหน้ากล่าวอย่างราบเรียบ เเน่นอนว่าไม่มีคนธรรมดาที่ไหนรู้สึกปลอดภัยเวลาอยู่กับคนๆนี้สองต่อสองเเน่นอน พนักงานส่งของรีบยื่นกล่องพัสดุให้โดยไม่สนใจว่าต้องเซ็นรับอะไรรึเปล่าก็ตาม

"นี่ครับ!! พัสดุของคุณ"

"ขอบใจ...."

เมื่อเห็นพัสดุของตนเเล้วชายคนนั้นก็เอื้อมมือมารับกล่องพัสดุไปอย่างเบามือ เเละเขาก็กำลังจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน

"เอ่อ...คือ....บนหน้ากากของคุณเหมือนมีอะไรเเดงๆเปื้อนอยู่..."

กึก....

ด้วยความสงสัย+กับอยากจะลองทำตัวเป็นฮีโร่ดูสักครั้ง พนักงานส่งของคนนั้นจึงลองเอ่ยถามชายคนนั้นเกี่ยวกับของเหลวสีเเดงที่เปื้อนอยู่บนหน้ากากสีขาวที่เขากำลังสวมอยู่นั้น พอโดนถามไปเเบบนั้นชายภายใต้หน้ากากก็ยกมือขึ้นมาลูบตรงบริเวณที่เปื้อนดู

"มันก็เเค่.....ซอสมะเขือเทศเท่านั้นเอง....อย่าใส่ใจไปเลย"

ชายภายใต้หน้ากากตอบกลับไปนิ่งๆ เเล้วเดินเข้าไปในบ้าน ปล่อยให้พนักงานส่งของรู้สึกผวากับคำถามของตัวเองที่เผลอถามไปตามอารมณ์ของตัวเอง

ภายในบ้าน

"นึกว่าเช็ดเลือดบนหน้าหมดเเล้วเเท้ๆ....น่ารำคาญจริงๆ"

ชายคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากมิโดริยะ เขานำกล่องพัสดุไปวางทิ้งเอาไว้บนโต๊ะ เเล้วจึงกลับไปจัดการทำความสะอาดสิ่งสกปรกต่อ

"เลือดไหลเปื้อนพื้นเต็มไปหมด เเถมยังมีกระเด็นไปโดนของรอบๆอีก....คราวหน้าไป'รีเซ็ต'ตัวเองในห้องน้ำน่าจะดีกว่า"

มิโดริยะบ่นอุบอิบออกมา เขากำลังนั่งขัดพื้นที่เต็มไปด้วยเลือดอยู่ภายในห้องครัว โดยที่ข้างๆก็มีมีดที่เปื้อนเลือดวางอยู่ไม่ห่าง เขาจึงหยิบมีดเล่มนั้นขึ้นมาตรวจเช็คดู

"คงต้องลับคมสักหน่อย น่าจะเสียความคมไปกับการใช้ครั้งนี้เยอะพอดู"

เขานำผ้ามาเช็ดถูทำความสะอาดมีดด้วยความระมัดระวัง จนในที่สุดก็ไม่เหลือคราบเลือดให้เห็นบนใบมีดอีก ทุกอย่างดูเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขา ทั้งเรื่องฆ่าคน เรื่องบาดเเผล หรือเเม้เเต่เรื่องที่ปาดคอตัวเองก็ตาม 


คอมเมนท์เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

133 ความคิดเห็น

  1. #50 HP000 (@HP000) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 19:23
    อัตลักษณ์อาจินสิน่ะ
    #50
    1
    • #50-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 1)
      5 มิถุนายน 2563 / 21:33
      ช่ายเลย
      #50-1
  2. #8 toonTed (@toonTed) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 18:45

    ดาร์คดี สนุกๆ
    รอตอนต่อไปอยู่น่า~~~
    #8
    1
    • #8-1 My007 (@My007) (จากตอนที่ 1)
      24 พฤษภาคม 2563 / 18:46
      ครับผม~
      #8-1
  3. #7 Levia13 (@levia13) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 18:38
    เฉือดคอตัวเองจนชินแล้วสินะ
    #7
    1
    • #7-1 My007 (@My007) (จากตอนที่ 1)
      24 พฤษภาคม 2563 / 18:38
      ประมาณนั้นครับ
      #7-1
  4. #6 ไฟซ์ (@ijffjkm) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 17:50
    ฆ่าไม่ตายหรอ?
    #6
    1
    • #6-1 My007 (@My007) (จากตอนที่ 1)
      24 พฤษภาคม 2563 / 17:51
      ประมาณนั้นครับ
      #6-1
  5. #5 koxnt250 (@koxnt250) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 17:46
    เอามีดปาดคอตัวเองหน้าตาเฉยเลยเเหะ
    #5
    1
    • #5-1 My007 (@My007) (จากตอนที่ 1)
      24 พฤษภาคม 2563 / 17:48
      ก็ตกกะปิดีนิ
      #5-1
  6. #4 koow682 (@koow682) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 17:43
    คล้ายๆกับพวกอาจินเลย
    #4
    1
    • #4-1 My007 (@My007) (จากตอนที่ 1)
      24 พฤษภาคม 2563 / 17:47
      ได้เเรงบันดาลใจจากเรื่องนั้นครับ
      #4-1
  7. วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 17:41
    อัตลักษณ์เเปลกดีจัง
    #3
    1
    • #3-1 My007 (@My007) (จากตอนที่ 1)
      24 พฤษภาคม 2563 / 17:47
      พยายามทำให้มันดูเเหวกเเนวน่ะครับ
      #3-1