ตอนที่ 64 : ผู้จะจากไป..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 74
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 เม.ย. 62

เมื่อได้เบอร์บ้าน...ศิวะรีบตรงไปยังโทรศัพท์สาธารณะบริเวณโถงของโรงพยาบาล...ด้วยหัวใจที่ร้อนรน

"บ้านธิวานันท์ ค่ะ"

“ป้าเดือน ผมขอสายพิมพ์หน่อยครับ..”

“คุณศิวะเหรอค่ะ...เออ คุณหนูพิมพ์ เห็นว่า...แกจะออกไปหาคนชื่อ...ชื่อ..”

“ชื่อ...อะไรครับป้า...เร็วครับ..”

“อ้อ..สาวิตรีค่ะ...ใช่แล้วชื่อสาวิตรี...”

“อะไรนะ..ชื่อสาวิตรีเหรอครับ.."

"มีอะไรหรือ..เปล่าค่ะคุณศิวะ"

."มีครับ ..ผมขอเบอร์โทรพิมพ์ หน่อยสิครับ...”

“เดียวนะ...ป้าขอไปดูที่จดไว้ก่อน...”

ศิวะใจแทบจะขาดในขณะที่รออยู่กว่าสิบนาที...และไม่นานชายหนุ่มก็ได้เบอร์พิมพิชญาจากป้าเดือน...เขาจึงรีบโทร...

“เร็วสิพิมพ์...รับสิครับ...เร็ว...”

หัวใจของวิศวกรหนุ่มโล่งเมื่อปลายสายถูกกดรับ...

“สวัสดีค่ะ พิมพิชญาค่ะ...”

“พิมพ์ๆ...พี่ศิวะนะ...ตอนนี้พิมพ์อยู่ที่ไหน?...”

“ออ..พี่ศิวะเองเหรอ?... ตอนนี้พิมพ์อยู่กับน้าสาวิตรี...ค่ะ”

“พิมพ์...อย่าเข้าไปใกล้น้าสาวิตรีนะ..แล้วให้รีบหนีมาจากที่นั่นเร็วๆ...”

“มีอะไรเหรอ?ค่ะ..พี่ศิวะ."

"พี่บอกให้พิมพ์รีบหนีให้ห่าง.น้าสาวิตรี..เร็วๆ.."

"..อุย อะไรกันค่ะ..น้า...”

"พิมพ์..มีอะไรครับ.."

"โอ้ย.."

เสียงร้องจากความเจ็บปวดดังออกมจากลำโพงโทรศัพท์ทำให้ศิวะ รู้ว่า.มันกำลังเกิดอะไรขึ้นกับคนที่เขารัก

“พิมพ์..!.พิมพ์.!..อย่าทำพิมพ์...ครับ  ..น้าสาวิตรี...”

“โอ้ย...อะไร?กันค่ะ..นี่??.."

"...พิมพ์...อย่านะ..ครับน้า..อย่าทำพิมพ์."

"..ช่วยพิมพ์ด้วย...พี่ศิวะ...โอ้ย...”

เสียงที่ศิวะได้ยินผ่านโทรศัพท์ตอนนี้ มันคือเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของพิมพิชญา โดยเสียงแสดงถึงความเจ็บปวดหนึ่งครั้ง ก็เปรียบเหมือนว่าเธอกำลังโดนทำร้ายหนึ่งครั้ง

"โอ้ย.."

เสียงร้องแสดงความเจ็บปวดอีกครั้ง ก่อนจะมีเสียงโทรศัพท์หล่นลงพื้น..

"แก็ก.."

.และแม้ว่าทุกเสียงที่ศิวะดังค่อยลง  แต่เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของพิมพิชญา ชายหนุ่มก็ยังได้ยินชัด จนทำให้ทุกๆเสียงความเจ็บปวดของหญิงสาว  มันได้เสียดลึกเข้าไปในจิตใจของชายหนุ่ม...จนมันทำให้เขาแทบคลั่ง เมื่อรู้ว่าหญิงสาวที่เขารักกำลังถูกทำร้ายจากความรุนแรงที่หมายจะเอาชีวิต

“อย่า..ค่ะ...พิมพ์เจ็บ...โอ้ย..”

“พิมพ์......พิมพ์.....อย่าทำพิมพ์....”

ชายหนุ่มทำได้เพียงร้องกรอกเข้าไปในโทรศัพท์...โดยปลายสายไม่มีใครสนใจฟัง...แต่ผู้คนที่อยู่ในโถงโรงพยาบาลต่างกันงง กับภาพผู้ชายคนหนึ่งที่ร้องตะโกนร้องใส่ไมค์โทรศัพท์...ด้วยน้ำตาที่นองเต็มหน้า...


“น้าครับ..อย่าทำพิมพ์ครับ...อือๆ...อย่า...ทำ...”

“โอ้ย......”

ทุกคำร้องด้วยความเจ็บปวดจากปากของพิมพิชญา ศิวะรู้ได้ว่ามันคือหนึ่งครั้ง ในการใช้มีดแหลมคมแทงไปยังร่างของผู้หญิงที่เขารัก...จนทุกครั้งที่เกิดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของหญิงสาว...มันทำให้ชายหนุ่มแทบจะขาดใจ...

“อย่าครับ..อย่าทำพิมพ์...อีกเลย...อื่อๆ...”

ปลายสายหยุดการเคลื่อนไหว ในขณะที่บุรุษหนุ่มนั่งลงร้องไห้กลางโถงของโรงพยาบาลขนาดใหญ่ ที่ตอนนี้มีผู้คนที่มารอตรวจรักษาอยู่ในรงพยาบาลแห่งนี้อย่างคึกคัก  และ แทบจะทุกๆคนต่างพากันมองไปยังชายหนุ่มที่อยู่กับพื้นแล้วร้องไห้ออกมาเสียงดัง โดยทุกคนที่พุงสายตาไปดูต่างก็ไม่มีใครทราบว่าชายหนุ่มคนนี้..ร้องไห้จากสาเหตุใด...

"พิมพ์..อื่อๆ..."

ไม่นานศิวะก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้ เขาจึงรีบลุกขึ้น แล้วรีบเดินไปถามเหล่าผู้ที่กำลังพากันนั่งรอหมอเรียกตรวจ..ที่ยังพากันงงงัน

“โทษครับใครมีสายชาร์ตโทรศัพท์...ให้ผมยืมหน่อยครับ..”

“นี่ค่ะ...พี่”

เด็กสาววัยรุ่นส่งสายชาร์ตให้ชายหนุ่มที่มาร้องขอในทันที่เมื่อทราบเจตนา

“ขอบใจ..มากครับน้อง...”

ศิวะหาปลั๊กไม่นานก็เจอ...จนในที่สุดชายหนุ่มก็สามารถเปิดเครื่องโทรศัพท์ของเาได้ ทำให้ชายหนุ่มพบรายการแจ้งเตือนถึงการโทรเข้าหลายสาย  ทำให้เขารีบโทรกลับไปยังสายที่คิดว่าสำคัญ

“หมวดวรวิทย์...พิมพ์ พิมพ์กำลังโดนทำร้าย..ครับ”

“ใช่ครับคุณศิวะ...นี่แหละที่ผมโทรหาคุณ เพราะตอนนี้ทางเราได้รับแจ้งมาว่า สถาบันที่คุณพิมพิชญาทำงานมีผู้หญิงถูกแทงด้วยมีด โดยผู้แจ้งบอกว่า..ผู้ที่ถูกทำร้ายนั้นชื่อหมอพิมพ์ ผมจึงคาดว่าน่าจะเป็นคุณพิมพิชญา และตอนนี้ผมกำลังจะไปที่นั้น...”

“ขอบคุณครับหมวด...ตอนนี้ผมอยู่ใกล้สถาบัน ผมจะไปที่นั่นเดียวนี้ครับ”

ศิวะรู้แล้วว่าหญิงที่เขารักอยู่ที่ไหน?..และเขารู้ว่าจะต้องไปถึงที่นั่นให้เร็วที่สุด...

"นี่ครับสายชาร์ตขอบคุณนะน้อง..."

ทุกคนมองชายที่ส่งของที่ยืมแล้ววิ่งออกไปจากบริเวณนั้นด้วยความรู้สึกงุนงงว่า..ชายคนนี้เขาเป็นอะไรกันแน่??

       ..............................................................................

ศิวะจอดรถที่ลานจอดรถของสถาบันที่พิมพิชญาทำงานด้วยใจที่ระทึก...ก่อนที่ชายหนุ่มจะรีบวิ่งขึ้นไปในตึกวิจัย แล้วขึ้นลิฟท์ 

"พิมพ์ครับอย่าเป็นอะไรนะ..เราต้องแต่งงานกันพิมพ์สัญญากับพี่แล้ว.."

ชายหนุ่มเพ้อพูดคนเดียวขณะอยู่ในลิฟท์ และเมื่อประตูลิฟท์เปิดออก เขาก็ทะยานออกจากลิฟท์แล้ววิ่งตรงไปยังห้องทำงานของพิมพิชญา ในทันที

"พิมพ์.."

ศิวะร้องชื่อหญิงสาว เมื่อเขามองเห็นคนห้าหกคนกำลังมุงดูอะไรกันอยู่

“พิมพ์...พิมพ์...”

ศิวะรีบแหวกคนที่พากันยืนดูร่างหญิงสาวที่นอนนิ่งจมกองเลือดอยู่กลางห้อง ก่อนที่ชายหนุ่มจะพุ่งตัวลงไปนั่งนิ่ง...

"โธ่..พิมพ์..."

ศิวะกล่าวช้าแล้วค่อยๆโอบร่างที่ไม่ไหวติ่งของพิมพิชญาเข้ามาไว้ในอ้อมแขน

“ไม่พิมพ์...พิมพ์จะไม่เป็นอะไร...”

น้ำใสไหลออกจากสองตาของศิวะ ในขณะที่ค่อยๆพูดกับร่างที่ไร้สติของหญิงที่เขารักสุดหัวใจ...

“รู้ไหม?ตอนนี้เราไม่ได้เป็นพี่น้องกันแล้วนะที่รัก...และ..และ..วันนี้แล้วนะที่พี่จะบอกพ่อ  ว่า..เราสองคนจะ...จะ...แต่งงานกัน...พิมพ์อยู่แต่ง..แต่งงานกับพี่...นะ..ยอดรัก..นะ..อื่อๆ...”

น้ำตาของลูกผู้ชายไหลออกมาอีกครั้งอย่างไม่อายผู้คนที่ยืนดู 

"พ่อของเราต้องอนุญาติแน่ๆเลยครับ..อื่อๆ.."

ชายหนุ่มพูดกับร่างที่ไร้สติ เขาก็แล้วค่อยๆลูบผมหญิงสาวที่มีเลือดท่วมตัวช้าๆ...แล้วพูดไปร้องไห้ไปต่อ...

“เรา...แต่ง...กันแล้ว...พิมพ์อยากได้...ผัวน้อย...พี่..ก็...ไม่ว่า...พิมพ์ สักนิด...ครับ..อือ...”

ชายหนุ่มก้มลงกระซิบแผ่วที่ข้างหูพิมพิชญา แต่ก็ไม่มีอาการตอบสนองใดๆจากหญิงสาว ทำให้ชายหนุ่มกอดร่างที่สัญญาณชีพใกล้แตกดับเอาไว้แน่น...

“อย่าทำยังงี้นะเน่า...พื้นขึ้นมา...ได้โปรดเถิดครับ..ที่รัก...อื่อ”

ผู้คนที่ยืนมุงสังเกตการณ์ รู้สึกได้ถึง...ความรักของชายหนุ่มที่มีต่อหญิงสาว จนทำให้ทุกคนที่เห็น รู้สึกสลดหดหู่กับภาพ ผู้ชายนั่งกอดร่างไร้สติของหญิงสาวที่เขารักมากแล้วร้องไห้ จนเลือดที่เปื้อนทั้งคู่ไม่รู้เลยว่ามันเป็นเลือดมาจากใคร...

“พี่ศิวะค่ะ...ดาตรวจชีพจรพิมพ์แล้ว เพื่อนดาไปดีแล้วค่ะพี่...”

หมอวณิดาผู้เช็คสัญญาณชีพของพิมพิชญาก่อนที่ศิวะจะมาถึง จับไหล่ชายหนุ่มเอาไว้ตอนที่กล่าว ในขณะที่ไฟสีแดงวูบว๊าบจากหลังคารถวิ่งเข้ามาจอดหน้าตึก และนั่นก็แสดงว่า...รถกู้ภัยพึ่งมาถึง

“หมอดาอย่ามาพูด...พิมพ์ยังอยู่กับผม...และ..เธอ..เธอ..จะ..จะไม่ทิ้งผมไปไหน...”

วณิดาใบหน้าสะท้อนถึงความรู้สึกสงสารผู้ชายที่รักเพื่อนของเธอจนสุดใจ.. ก่อนจะเตือนในสิ่งที่เขาควรทำ

“ทีมกู้ภัยมาแล้ว...ให้พวกเขาทำหน้าที่นะคะ พี่ศิวะ...”

ศิวะน้ำตานองหน้าขณะตว้าด

"ไม่..หมอดา พิมพ์ไม่ได้เป็นอะไร..."

ศิวะแสดงอาการว่าจะไม่ยอมให้ใครแตะร่างของพิมพิชญา เพราะเขากอดร่างของเธอเอาไว้แน่น

"คุณค่ะ..ให้เราดูแลผู้บาดเจ็บเถอะค่ะ.."

ทีมกู้ภัยเมื่อมาถึงก็จะเข้าไปเอาตัวผู้ประสบเหตุตามหน้าที่ แต่ศิวะตว้าดร้องขอ...เหมือนกับว่าหญิงสาวยังไม่เสียชีวิต

“..ไม่..พวกคุณเอาอ๊อกซิเยนมาก่อน...แล้วพวกคุณก็รีบปลั๊มหัวใจพิมพ์...พวกคุณรู้เปล่า พิมพ์ไม่ได้เป็นอะไรเลย รู้กันบ้างไหม?ครับ...”

ชายหนุ่มกันทุกคนและพูดเหมือนคนเสียสติ  ในขณะที่คณะกู้ภัยพยายามเข้าไปปฐมพยาบาลผู้บาดเจ็บ

 “...ปล่อยให้พวกเราดูแลผู้ป่วยเถอะครับ...ยังไงพวกเราจะช่วยเธออย่างเต็มความสามารถ ถ้าเธอยังไม่เสียชีวิต”

“ใครเสียชีวิต พิมพ์..พิมพ์ไม่ได้เป็นอะไร เธอแค่สลบไป...เชื่อกันบ้างสิ....”

ศิวะกอดร่างที่เลือดท่วมตัวเอาไว้แน่น เพื่อไม่ให้ทุกคนเข้าไปใกล้พิมพิชญาที่นอนไม่ไหวติงไว้ในอ้อมแขน 

"คุณค่ะ..ปล่อยผู้บาดเจ็บก่อนเถอะค่ะ.."

"ไม่..พิมพ์จะอยู่กับผม..."

“อืมม....”

ในขณะนั้นเกิดเสียงจากลำคอของหญิงสาว ทำให้หนึ่งในทีมกู้ชีพรีบนั่งลงใช้มือจับชีพจร..

                         .....................................................

        พิมพิชญาจะเป็นยังไง..ตามต่อนะครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

6 ความคิดเห็น