แพทย์หญิงผู้เย่อหยิ่งกับวิศวกรผู้จองหอง(ฉบับปรับแก้)

ตอนที่ 63 : แลกด้วยชีวิต..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 86
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    3 พ.ค. 62

          “พ่อ...พ่อ...”

พิมพิชญาอยู่ในอาการตกใจสุดขีดขณะรีบวิ่งไปยังรถของพ่อ  ที่ตอนนี้มันถูกยิงจนพรุ่นไปทั้งคัน ก่อนหญิงสาวจะพบผู้มีอาการบาดเจ็บอยู่ในรถ

           “น้าชมเป็นอะไรมากไหม? ค่ะ...แล้วพ่อ...พ่อ....ละคะ...”

ชายสูงวัยผู้ที่ทำหน้าที่ขับรถมรณะ ที่มีเลือดโชกตัว  พยายามตอบในสิ่งที่พิมพิชญาถาม

     คุณท่าน....ไม่ได้...มาด้วยครับคุณพิมพ์...ท่านให้ผม...เอาเอกสารไปส่งบริษัท อูย..”

     “มาครับ..ผมจะพาไปโรงพยาบาล...”

          ศิวะที่ตามพิมพิชญามาไม่ห่าง รีบกล่าวถึงสิ่งที่ควรทำในตอนนี้  ในขณะพิมพิชญาแสดงใบหน้าสบายใจขึ้น ขณะเร่งประครองสารถีสูงวัย ไปขึ้นรถเก๋งของเธอ ก่อนจะได้ยินศิวะสั่ง

     “พิมพ์เข้าไปดูพ่อที่บ้าน...พี่จะเอาน้าชมไปโรงพยาบาลก่อน...”

       “ค่ะ..พี่ศิวะ”

                             .............................................................................................................

          ทั้งโทรทัศน์ ทั้งมีการโฟส และแช่กัน ในสื่อโซเชี่ยว ถึงการลอบสังหารเจ้าของธุรกิจสังหาริมทรัพย์ชื่อดังของสามบริษัทพร้อมกัน จนมันทำให้ไม่มีที่ว่างสำหรับข่าวสารอื่นในช่วงเวลานี้ 

     

       โดยหนึ่งของผู้ที่อยู่ในข่าว กำลังเคร่งเครียดกับเรื่องที่เกิดขึ้น ในบ้านหลังโตหลังตำรวจสอบปากคำเสร็จ

          “ยังไงทางตำรวจก็ขอให้คุณราเชนไปให้ปากคำกับตำรวจอีกครั้งที่ สน.นะครับ อาละครับวันนี้หมดเรื่องแล้วผมขอลาละครับ”

           "ขอบคุณครับคุณตำรวจ.."

     ราเชนยกมือไหว้กลุ่มตำรวจที่มาสอบปากคำเรื่องที่เขาถูกลอบสังหารถึงที่บ้าน.

          

     .     "อ้อ..ตอนนี้คุณราเชนถูกปองร้ายอยู่ ก็อย่าพึ่งออกไปไหน? นะครับ และเดียวผมจะจัดชุดคุ้มกันมาเฝ้าดูสถานการณ์ที่นี่อีกแรง”

     นายตำรวจเจ้าของพื้นกล่าวจบก็ใช้ปลายนิ้วแตะปีกหมอกเป็นการบอกลา แล้วหันหลังเดินออกจากบ้านหลังโตไป ก่อนที่ราเชนเจ้าของบ้านจะถามถึงคนขับรถคนสนิท

          “พ่อรอคุยกับลูกและศิวะอยู่ ก็เลยไม่ได้ไปพร้อมชม...แล้วตอนนี้ชมมันเป็นไงบ้างละลูกพิมพ์”

          “น้าชมมีเพียงรอยแผลที่เกิดจากเศษกระจกเท่านั้นค่ะ พี่ศิวะบอกว่าผู้ร้ายเล่งยิงเป้าหมายไปยังเบาะหลัง ทำให้น้าชมโชคดีไม่โดนยิง...”

               “ถ้าคุณพี่ราเชนไปด้วยและต้องนั่งตรงนั้น..ฉันไม่อยากคิดเลยว่ามันจะเป็นยังไง...คุณพี่”

     พิสมัยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สะท้อนถึงสิ่งที่แคล้วคาดในครั้งนี้ จนเธอคิดถึงมันที่ไร มันทำให้เธอใจหายวาบ เพราะนั่นมันหมายถึงชีวิตของราเชนผู้เป็นสามี ที่เป็นเสาหลักของครอบครัวที่จะต้องจากไป

          “แต่เสี่ยวิชัยกับเสี่ยวิทวัตร์ที่ถูกลอบยิงพร้อมๆ กับพ่อ สิค่ะ ยังอยู่ในห้องไอซียู เห็นหมอบอกว่าเป็นตายเท่ากันเลยนะคะตอนนี้...”

          พิมพิชญาพูดถึงเหล่าผู้ลงขันจ้างวานฆ่านายพิชัยและพิริยะ ที่ได้ถูกลอบสังหารพร้อมกับนายราเชนพ่อของเธอ ที่พากันโดนกระสุนของทีมสังหาร จนต้องนอนโรงพยาบาลที่มีอาการเป็นตายเท่ากัน

          เราไม่ได้ร่วมลงขันครั้งนี้ แต่กิมลั้งเมียของเสี่ยพิชัยคงคิดว่าเราเข้าร่วมด้วย เลยจ้างมือปืนมาลอบสังหารคุณพี่ด้วย ฉันจึงคิดว่าจะไปคุยกับกิมลั้ง ก่อนที่เรื่องมันจะบานปลายไปมากกว่านี้”

          ทุกคนรู้สาเหตุการลอบสังหารครั้งนี้...เพราะว่ามันจะเป็นอื่นไปไม่ได้ นอกจากความแค้นของกิมลั้ง เมียของเสี่ยพิชัย ที่สามีถูกฆ่าตายและลูกชายถูกจับหายสาปสูญ...ในขณะนี้...

          “ฉันไม่ได้บอกตำรวจเรื่องนี้มากนักนะพิสมัย เพราะช่วงนี้มันกำลังร้อน เราจะทำอะไรไม่รอบครอบไม่ได้ เพราะ ขณะนี้กิมลั้ง คงจะไม่ยอม และไม่มีเหตุผลใดๆที่จะไม่ล้างแค้นแทนลูกและสามี...ดังนั้นเราต้องมีหลักฐานก่อนถึงจะ พูดกับกิมลั้งได้...”

          พิสมัยเข้าใจในสิ่งที่ราเชนบอก

          “เออ...แล้วน้องญาไปไหน? ตั้งแต่พิมพ์มายังไม่เห็นน้องเลย”

          “หนูญาก็หายไปแต่เมื่อวาน น้าโทรหาก็ไม่มีสัญญาณ...หนูญาต้องไปอยู่นอกเคลื่อข่ายสัญาณโทรศัพท์แน่ๆ เลยตอนนี้”

     ทุกคนต่างมีสีหน้ากังวลเมื่อทราบเรื่องของอภิญาที่หายตัวไปแต่เมื่อวานอีกเรื่อง

          “พี่ศิวะนี่ก็อีกคน...พาน้าชมไปโรงพยาบาลแล้ว ก็ไม่รู้หายไปไหน? โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง...ติดต่ออะไรก็ไม่ได้เลย”

          พิมพิชญาบ่นศิวะ เพราะหลังจากโทรศัพท์มาบอกอาการของนายชม ชายหนุ่มก็ติดต่อไม่ได้ จนกระทั้งถึงตอนนี้ ก่อนที่หมอสาวจะยกโทรศัพท์ขึ้นรับเมื่อมีเบอร์ไม่คุ้นโทรเข้า

          “ออ...น้าสาวิตรีเหรอค่ะ.

ป้าเดือนคนใช้ประจำบ้านมองพิมพิชญา ที่ทำใบหน้าฉงนขณะหยุดฟังสายอีกฝังพูด ก่อนเธอจะตอบ

     "เป็นยังงั้นเลย..เหรอค่ะ"

พิมพิชญาใบหน้าครุนคิดขณะฟัง ก่อนจะตอบในสิ่งที่เธอต้องทำแบบหลีกเลื่ยงไม่ได้. 

          

          "ได้ค่ะ เดียวพิมพ์ออกไป...ค่ะ”

ป้าเดือนมองตามเจ้านายสาวเร่งเดินออกจากบ้านไปแบบไม่ค่อยใส่ใจอะไรมากนัก..

  ....................................................................................

....ย้อนไปขณะศิวะพานายชมไปหาหมอ...

“น้าชมตอนนี้เลือด น้าออกมาก เดียวผมไปหาอะไรมากดห้ามเลือดไว้ก่อนนะ”

ศิวะขับรถพิมพิชญาพาชมที่ได้รับบาดเจ็บจากการลอบสังหาร เพื่อไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด แต่ชายหนุ่มสังเกตเห็นเลือดของชมไหลออกมาเยอะ ทำให้ชายหนุ่มจอดรถข้งทางแล้วลงไปเปิดประตูท้ายรถเพื่อจะหาอะไรก็ได้มาห้ามเลือด แต่..ชายหนุ่มก็ได้พบกับสิ่งที่ทำให้เขาอุทานออกมา

“เอ้ย...นี่มันอะไรกันนี่...”

สิ่งที่ศิวะเห็นในกระโปรงท้ายรถของพิมพิชญา ทำให้ชายหนุ่มถึงกับตกตะลึง  ก่อนเขาจะเลือกหยิบเอาผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่มีอยู่ในนั้น แล้วนำไปกดแผลของนายชมเอาไว้ ในขณะสมองของชายหนุ่มคิดสับสนถึงสิ่งที่พบในท้ายรถของหญิงสาวที่เขารักเมื่อครู่

“น้าชมครับเอาผ้ากดแผลไว้นะครับไม่นานก็คงถึงโรงพยาบาลแล้ว”

ศิวะพานายชมเข้าไปทำแผลในโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ก่อนจะรู้ว่าบาดแผลที่เห็นมันเป็นเพียงแผลที่เกิดจากเศษกระจกที่แตกตกลงมาบาดหลายแห่ง เพราะกลุ่มมือสังหารพากันระดมยิงใส่ที่นั่งเบาะหลังเท่านั้น แต่นายชมนั่งอยู่ตำแหน่งคนขับทำให้เขาไม่เป็นเป้ากระสุนปืน

ชายหนุ่มจึงเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อรีบโทรบอกพิมพิชญา แต่ชายหนุ่มก็ต้องบ่นออกมาขณะกดโทรศัพท์หาหญิงสาว

“เวรแล้ว...แบ๊ตโทรศัพท์ใกล้หมดแล้ว..อะไรจะซวยป่านนี้วะ...เรา”

และเมื่อพิมพิชญารับสายศิวะที่เหลือแบ๊ตเตอรี่น้อยเต็มทน ชายหนุ่มก็บอกถึงสิ่งที่ควรบอก

“พิมพ์น้าชมแค่ถูกกระจกบาด เพราะพวกมือปืนมันเล็งยิงไปที่เบาะหลัง น้าชมจึงไม่ถูกยิงสักนัด..เออ..แล้ว..แล้ว.คุณราเชนเป็นยังไงบ้าง...”

“ยังเรียกคุณราเชนอีก เขาเป็นพ่อพี่ศิวะนะ...”

“เออ...ถ้าเขายกพิมพ์ให้เป็นเมียพี่เมื่อไหร่ จะเรียกคุณราเชนว่าพ่อ...ทันที่...”

“เกิดเรื่องขนาดนี้...ยังจะมาพูดเรื่องแต่งงานอีก...คนบ้า...”

“ก็พี่ตั้งใจแล้วว่า จะคุยเรื่องที่เราจะแต่งงานกันกับคุณราเชนวันนี้ ดังนั้นยังไงพี่ก็จะขอบอกเรื่องนี้กับคุณราเชนให้ได้ ในวันนี้..”

“แปลว่าพี่ศิวะจะสัญญาว่า...ถึงจะมีเรื่องร้ายอะไร?หนักหนาสาหัสแค่ไหน? ก็จะบอกพ่อใช่ปะ...”

“พี่สัญญาตามนั้นแหละ...หมอเน่า”

“ได้ค่ะ...วิศวกรปากแมว....”

“ปากดีนัก..เดียวกลับไปจะจูบให้หายใจไม่ออกเลย...”

"มาเลย..พิมพ์กลัวว่าพี่นั่นแหละจะหายใจไม่ออก..."

"เหรอ..งั้น..รอพี่นะพิมพ์..เราจะได้ไปคุญกับพ่อพร้อมกัน"

ศิวะเปลี่ยนมากล่าวเป็นน้ำเสียงจริงจัง ทำให้พิมพิชญาตอบสั้นแต่ความหมายมันแสดงถึงสิ่งที่พึ่งใจที่มากล้น

"ค่ะ..."

ชายหนุ่มได้สัญญาในสิ่งที่เขาตั้งใจไว้แม้ว่าตอนนี้ มันกำลังเกิดเรื่องเลวร้ายแค่ไหนก็ตามที่  

"รักนะ.."

ชายหนุ่มกล่าวเสร็จก็ตัดสาย แล้วจึงรีบไปดูแลนายชม..ก่อนที่จะมีสายโทรศัพท์เรียกเข้า

“ครับ..หมวดวรวิทย์....”

“...ได้เรื่องแล้วครับคุณศิวะ...เมื่อสักชั่วโมงที่แล้วเราใช้หมายเข้าค้นบ้านคุณสาวิตรี ทำให้เราได้พบหลักฐานสำคัญ เป็นเสื้อยืดกันหนาวแขนยาวเปื้อนเลือดพร้อมมีดชำแหละเนื้อทีคาดว่าจะเป็นอาวุธใช้ฆาตกรรมนายไพโรจน์อยู่ในบ้านของคุณสาวิตรีครับ...”               

“แล้วๆ...หมวดพบน้าสาวิตรีกับศรีแพร ที่บ้านหรือเปล่าครับ”

“พบแต่คุณสาวิตรี...แต่ตอนเข้าค้นภายในบ้านในช่วงชุลมุลเธอได้หายตัวไป...เราจึงอยากแจ้งคุณศิวะและคุณพิมพิชญาเอาไว้...เผื่อว่า..ผู้ต้องสงสัยจะย้อนไปหาพวกคุณเพื่อประสงค์ร้าย แต่ตอนนี้ผมไม่มีเบอร์คุณพิมพ์จึงอยากให้คุณศิวะช่วยแจ้งเธอให้ด้วยนะครับ”

“ได้..ได้..ครับผมจะโทรแจ้งพิมพ์เดียวนี้แหละครับ”

ศิวะกดตัดสายหมวดวรวิทย์ก่อนจะรีบกดโทรหาพิมพิชญา มันจึงทำให้ชายหนุ่มเห็นจอโทรศัพท์ของเขาดับต่อหน้าต่อตา

“เวรแล้ว...แบ็ตหมด”

ชายหนุ่มเริ่มร้อนใจเพราะเรื่องแบ็ตโทรศัพท์หมดมันก็ยังไม่เท่าไหร่ แต่เบอร์โทรของพิมพิชญาเขาจำมันไม่ได้แม้แต่หลักเดียว มันจึงทำให้ชายหนุ่มรีบเข้าไปหานายชมที่นอนพักรักษาอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล

“น้าชมจำเบอร์คุณพิมพ์ได้หรือเปล่าครับ...”

“ผม...จำไม่ได้...จำได้แต่เบอร์บ้านครับ...คุณศิวะ”

เมื่อได้เบอร์บ้าน...ศิวะรีบตรงไปยังโทรศัพท์สาธารณะบริเวณโถงใหญ่ของโรงพยาบาล...ด้วยหัวใจที่ร้อนรน

“สวัสดีครับป้าเดือน ผมขอสายพิมพ์หน่อยครับ..”

“คุณศิวะเหรอค่ะ...เออ คุณหนูพิมพ์เห็นว่า...แกออกไปหาคนชื่อ...ชื่อ..”

“ชื่อ...อะไรครับป้า...เร็วครับ..”

“อ้อใช่แล้ว..สาวิตรีค่ะ..ชื่อสาวิตรีค่ะ...”

"อะไรนะพิมพ์กำลังไปหาน้าสาวิตรี เหรอครับ??..."

            ..............................ตามต่อนะครับ...............................

พิมพิชญากำลังไปหาสาวิตรี ผู้ที่ทางตำรวจพบหลักฐานสำคัญว่าเธอเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นฆาตกรตัวจริง..แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นกับนางเอก  ..ตอนต่อไปพลาดไม่ได้ด้วยประการทั้งปวงนะครับ...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

6 ความคิดเห็น