ตอนที่ 60 : เผย..เหตุในอดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

“เออ...ไหนเอามาให้น้าดูสิ”

ศิวะเอาภาพนายไพโรจน์ยื่นไปให้มารตรีดู...ก่อนดวงตาของผู้ถูกถามจะลุกโพลง...

“...พี่สมศักดิ์…พี่...พี่....ตายแล้วเหรอ?...”

พิมพิชญาทราบจากประวัติของผู้เข้าร่วมงานวิจัยว่า นายไพโรจน์ชื่อเดิมคือสมศักดิ์ และศรีแพรเคยบอกกับเธอว่าพ่อเธอชื่อสมศักดิ์ ดังนั้น...ทำให้หมอสาวถามออกไป

“คุณไพโรจน์คือพ่อคุณศรีแพรใช่ไหมค่ะ?....น้าสาวิตรี”

“ใช่จ๊ะ...ถ้าในรูปคือคุณไพโรจน์ แปลว่าเขาคือพี่สมศักดิ์พ่อของศรีแพร...”

“อะไรกันผมนี่งงไปหมดแล้ว...ครับ”

ศิวะเริ่มจะปะติปะต่อเรื่องไม่ถูก...เพราะเรื่องทุกเรื่องมันไม่น่าจะโยงกันได้ ชายหนุ่มจึงทวนสิ่งที่เขาเข้าใจ

“คุณน้าสาวิตรีกับนายสมศักดิ์ที่ในปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นไพโรจน์  มีลูกด้วยกันคือศรีแพร แล้วคุณไพโรจน์ก็คือผู้ต้องสงสัยทำฆาตกรรมพ่อกำธรของผมเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว แต่วันนี้คุณไพโรจน์ได้ถูกคนฆ่าตาย โดยคนฆ่าคุณไพโรจน์ก็คือคนเดียวกันกับผู้จะทำร้ายพิมพ์? ผมพูดถูกไหม?ครับ”

พิมพิชญานั่งคิดวิเคราะห์สิ่งที่ศิวะพูดก่อนจะตั้งคำถามที่มันอาจจะสรุปทุกอย่างได้...

“แล้วเรื่องราวมันเป็นไง...มายังไงกันค่ะ น้าสาวิตรี?”

“เรื่องนี้มันเริ่มตั้งแต่...น้ากับพี่สมศักดิ์ได้เสียกัน...”

หญิงสูงวัยพูดไปรำลึกถึงความหลังไป ขณะสองหนุ่มสาวนั่งฟังอย่างตั้งใจ

“ตอนนั้นพี่สมศักดิ์เป็นช่างเชื่อมลูกน้องของพี่กำจรพ่อของศิวะ...และครั้งนั้นพี่กำจรไปรับงานเหมาทำโครงหลังคาโรงงานแถวบ้านน้า และตอนนั้นเองพี่สมศักดิ์ได้มาจีบน้า.."

สาวิตรีเล่าสิ่งที่อยู่ในความทรงจำอันยาวนานของเธอ แต่มันเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

"ไม่นานเราได้เสียกัน และ เราก็คบกันอยู่เกือบปี แต่ครั้งนั้นพี่กำธรซึ้งเป็นคนหล่อ แถมยังเป็นผู้รับเหมาเข้ามาจีบน้า...ทำให้น้าตัดสินใจบอกเลิกพี่สมศักดิ์ เพราะน้าเลือกพี่กำจรพ่อขอวศิวะ....”

สาวิตรีหยุดพูดนิดหนึ่งก่อนจะครุ่นคิดถึงสิ่งที่เธอเคยทำไว้ในอดีต...ก่อนจะเล่าต่อ

“แต่ตอนนั้นน้ามีท้องอ่อนๆกับพี่สมศักดิ์อยู่ ทำให้น้าต้องโกหกว่าเป็นลูกของพี่กำธร"

"ผมรู้แล้วว่า..ทำไมศรีแพรไม่ใช่น้องแท้ๆของผม"

"ดีใจออกหน้าออกตาเลยนะคะ..พี่ชาย"

พิมพิชญาใบหน้านิ่งขณะกล่าวเสียงแนวประชดสิ่งที่ศิวะกล่าวขัดผู้เล่า

 "ใช่แล้วศิวะศรีแพรไม่ใช่น้องแท้ๆของเธอ"

"เล่าต่อเถอะค่ะ..เรื่องนี้เรารู้แล้ว"

"โอ้ย..."

ศิวะร้องเพราะเจ็บเนื้อสีข้าง ที่พิมพิชญาจงใจใช้มือบิดอย่างแรง

"เป็นอะไร?..ศิวะ.."

"ไม่เป็นอะไรหรอกครับ เล่าต่อเถอะครับน้า..แมวกัดนะครับ"

"พิมพ์นี่แหละค่ะน้าหยิกแก..ไม่ใช่แมวที่ไหนหรอก เล่าต่อเถอะค่ะ"

สาวิตรียิ้มในเรื่องที่เธอรู้ก่อนจะเล่าต่อ

"และต่อมาไม่นานน้าถึงรู้ว่าพี่กำธรมีเมีย พร้อมมีลูกอีกสองคน และเมียพี่กำธรก็คือพิสมัย และลูกคนโต ที่น้ามารู้ภายหลังว่าเป็นลูกติดท้องพิสมัยมาก่อนที่จะแต่งงานกับพี่กำธร ก็คือศิวะ แต่น้องของศิวะก็คือลูกของพิสมัยกับพี่กำธร "

ผู้เล่าแสดงใบหน้าเศร้า เมื่อได้เล่าอดีตอันเลวร้ายของเธอ

"และตั้งแต่นั้นมา...น้าก็กลายเป็นเมียเก็บของพี่กำธรเรื่อยมาจนศรีแพรอายุได้หกปี  โดยที่พิสมัยไม่รู้เรื่องเลย...”

“แล้วโครงหลังคาพังถล่มลงมาครั้งนั้น...ใครค่ะเป็นคนทำ..”

พิมพิชญาตั้งถามคำถามที่คิดว่าสาวิตรีรู้

“ใช่แล้วพี่สมศักดิ์แอบใช้แก๊สตัดโครงเหล็ก...เพราะเขาโกธรแค้นพี่กำธรที่แย่งน้าไป...และหลังคาที่พังครั้งนั้นพี่กำธรแค่ขาหัก ทำให้น้ากับศรีแพรต้องไปแสดงตัว มันจึงทำให้พิสมัยรู้ว่าสามีของเธอ...แอบมีเมียเก็บแถมยังมีลูกสาวด้วยกันอีกหนึ่งคน  มันจึงทำให้พิสมัยเสียใจมาก"

ศิวะเริ่มรู้แล้วว่าทำไม่พิศมัยจึงทิ้งเขาไปเมื่อครั้งยังเด็ก

 "ในที่สุดพิสมัยก็ตัดสินใจทิ้งพี่กำธรและลูกชายทั้งสอง เพื่อไปอยู่กินกับแฟนเก่าที่ชื่อราเชน ที่ได้มาง้อขอคืนดี หลังเมียของคุณราเชนต้องตายด้วยอุบัติเหตุรถยนต์ได้ไม่นาน...”

หลายเรื่องกระจ่างแต่มีบางเรื่องที่หมอสาวยังต้องการรู้

“แล้วคุณสมศักดิ์ละค่ะไปอยู่ไหน?”

พิมพิชญายังสงสัยเรื่องของนายสมศักดิ์ที่เปลี่ยนชื่อเป็นไพโรจน์ที่ได้มาร่วมโครงการงานวิจัยของเธอ...ด้วยเหตุที่เขาผิดปกติทางเพศ จนตอนนี้ถูกฆ่าตาย...

“ตอนนั้นพี่กำธรหมดตัวเพราะต้องชดใช้ค่าเสียหายให้เจ้าของงาน...ช่วงนั้นจึงยากลำบากมาก...”

“ใช่ครับน้ามารตรี ถึงผมยังเด็กแต่ผมก็ยังจำได้ว่า  พ่อต้องขายทุกอย่างเพื่อใช้หนี้...แม้แต่น้ำไฟที่บ้านก็ถูกตัด ข้าวบางมื้อเราก็ไม่ได้กินกันเลย.. ผมจำได้ดี”

ศิวะกล่าวด้วยใบหน้าที่กำลังใช้ความคิดรำลึกไปถึงหนหลังอันยากจะลืมถึงความลำบาก

“แต่ที่ร้ายกว่านั้น พี่กำธรโทษน้าว่าทำให้พิสมัยทิ้งเขาไป...ทำให้พี่กำจรเสือกไสไล่ส่งน้า...และยิ่งศรีแพรผิวคล้ำเหมือนพี่สมศักดิ์ผู้เป็นพ่อ  มันยิ่งทำให้พี่กำธรไม่ยอมรับว่าศรีแพรคือลูกของเขา...”

“ใช่พิมพ์ พ่อมักจะตีศรีแพรรุนแรง...แม้น้องทำผิดเล็กน้อย และพี่ต้องคอยทายาและปลอบใจน้องศรีแพรอยู่บ่อยครั้ง”

ศิวะอธิบายเพิ่ม มันได้ทำให้พิมพิชญารู้แล้วว่าทำไม?ศิวะกับศรีแพรจึงมีความผูกพันกัน...

“สุดท้ายพี่สมศักดิ์หลังจากหายไปนานก็กลับมาชวนน้าหนีไปอยู่ด้วย เพราะพี่สมศักดิ์กลับบ้านนอกแล้วไปขายที่นาได้เงินมาหลายล้าน และตอนนั้นมันประกอบกับพี่กำธรไม่แย่แสน้า ทำให้น้าตัดสินใจพาศรีแพรหนีไปอยู่กับพี่สมศักดิ์”

พิมพิชญาฟังมารตรีเล่ามาถึงตอนนี้ เธอก็ถามในสิ่งที่เธอคิดว่าคือประเด็นที่ทำให้สมศักดิ์เข้าไปร่วมบำบัดงานวิจัยที่เธอทำอยู่

“แล้วน้าสาวิตรีกับคุณศรีแพร...ตอนนี้ทำไม?จึงไม่ได้อยู่กับคุณไพโรจน์..อ๋อไม่ใช่สิ คุณสมศักดิ์ละคะ..”

น้ำตาของสาวิตรีไหลพรากออกมาจากสองตาขณะมองผู้ถามก่อนตอบ

“น้ามีกรรม...ไม่นึกเลยว่า พี่สมศักดิ์จะนอนกับลูกสาวตัวเอง...จนศรีแพรท้องลูกฝาแฝด  ดังนั้นน้าก็เลยต้องพาศรีแพรหนีพี่สมศักดิ์มาอยู่ที่นี่นะ...”

“ศรีแพรคลอดลูกฝาแฝด แต่เสียชีวิตตอนคลอดไปหนึ่งคน เราจึงเหลือแค่..ต้นเพียงคนเดียวนะพิมพ์”

ศิวะอธิบายให้หมอสาวผู้ร่วมบำบัดนายสมศักดิ์ ด้วยสาเหตุที่เขาได้ร่วมรักกับลูกสาวตัวเองมาเป็นเวลานาน  จนได้รับรู้ถึงเรื่องที่ศรีแพรมีลูกแฝด...แต่เสียชีวิตไปหนึ่ง ก่อนชายหนุ่มจะอธิบายเพิ่ม

“น้าสาวิตรี ตอนหนีมาอยู่ที่นี่ ก็ติดต่อพี่ และ ตลอดเวลาพี่ก็ไม่เคยเห็นและไม่เคยรู้จักคุณสมศักดิ์เลย และเมื่อศรีแพรท้องไม่มีพ่อรับรองตอนที่ไปคลอด พี่จึงรับเป็นพ่อของต้น...นะครับพิมพ์”

เรื่องในอดีตได้ถูกเล่า จนมันได้เชื่อมต่อเหตุการณ์ต่างๆเข้าด้วยกัน แต่มันยังเหลือบ้างเรื่องที่ทำให้พิมพิชญาต้องถามออกมา

“แล้วเรื่องโครงหลังคาพังจนทับพ่อพี่ศิวะเสียชีวิตเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้ละค่ะใครทำ...และใครทำร้ายคุณสมศักดิ์จนเสียชีวิต อีกทั้งใครพยายามจะหมายเอาชีวิตพิมพ์...ค่ะ”

“เรื่องนี้น้าไม่รู้นะ...”

สาวิตรีกล่าวในสิ่งที่เธอไม่รู้จริงๆ ขณะศิวะคิดโยงถึงผู้ที่มีเหตุจูงใจที่จะทำแบบ ตามที่พิมพิชญาตั้งคำถาม ก่อนชายจะตัดสินใจลากลับ

“น้าครับ...ขอบคุณมากนะครับที่เล่าเรื่องในอดีตในเราฟัง เดียวผมกับพิมพ์ต้องขอตัวกลับก่อน เพราะเรามีเรื่องจะไปทำอีกหลายอย่างนะครับ...”

“ได้จ๊ะ..ศิวะว่างๆก็มาเล่นบ้านน้าอีกนะ...”

“ครับ...”

........................................................................................

พิมพิชญาขับรถเก๋งคันสวยของเธอวิ่งตรงไปข้างหน้า ขณะที่ในใจอยากจะถามศิวะที่นั่งข้างๆว่าเขาคิดว่าใครคือคนร้ายตัวจริง หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวในอดีตจากสาวิตรี แต่หญิงสาวก็ไม่ต้องถามแล้ง เพราะชายหนุ่มกล่าวขึ้นมาเอง

“คุณสมศักดิ์ที่ตัดโครงหลังคาอีกครั้งหลังจากครั้งแรกเขาทำไม่สำเร็จ”

“แล้วใครฆ่าคุณสมศักดิ์ละค่ะพี่ศิวะ”

ชายหนุ่มครุนคิดจากเหตุผลที่ละเลยไม่ได้..

“เราตัดศรีแพรไปได้ เพราะถึงคุณสมศักดิ์จะข่มขื่นเธอ แต่เขาก็คือพ่อ  “

พิมพิชญายังมีเหตุผลที่คิดว่าฆาตกรคือใคร?

“พี่ศิวะจำสุนัขแม่ลูกอ่อนถูกฆ่าคลักเอาลูกสองตัวออกมาโดยตัวหนึ่งตาย อีกตัวยังไม่ตายได้ไหมค่ะ...พิมพ์คิดว่ามันเป็นปริศนาใบ้ถึงผู้หญิงที่มีลูกแฝด ที่คนหนึ่งรอด อีกคนเสียชีวิตนะคะ”

“แต่เมื่อคืนฆาตกรมาที่ไซค์งานของเรา ตอนนั้นพี่อยู่กับศรีแพร ดังนั้นเราตัดศรีแพรไปได้เลย”

“ถ้าพี่ศิวะตัดคุณแพรไป คนในอดีตก็คงเหลือน้าพิสมัย น้ามารตรี และพ่อราเชน...แล้วพี่คิดว่าเป็นใครกัน?”

ใช่มันคงเหลือเพียงคนที่ศิวะเคารพนับถือ ชายหนุ่มจึงคิดในแง่บวก

“มันอาจเป็นญาติสนิทหรือคนที่รู้จักของพวกท่านเหล่านั้นก็ได้ แต่มันจะมีเหตุอะไรจูงใจเท่านั้นเองพิมพ์”

หญิงสาวนั่งขับรถนิ่ง เพราะเรื่องแบบนี้มันต้องพิสูจน์ให้เห็นจริง การพูดวิเคาะห์ลอยๆนั้นมันยากที่จะสรุป

“พิมพ์ว่าไม่นานแล้วละ เรื่องนี้ต้องเปิดเผย งั้นเดียวเราเข้าบริษัทก่อนนะ พิมพ์มีเซ็นเอกสาร”

.....................................................................................................

พิมพิชญาเดินไปเกาะแขนของศิวะขณะเข้าไปภายในบริษัทโมเดิร์นโฮมการ์เด้นจำกัด ทำให้พนักงานที่กำลังทำงานกันอยู่อย่างขมักเขม้น ได้พากันพยายามแอบมองดูคู่รัก..คู่บริหารที่สุดป่วน ที่เข้ามาบริษัทพร้อมกันด้วยสายตาที่ชื่นมื่น

“พี่เดินยังไง พนักงานของเรามองสายตาแปลกๆ”

“เพราะพิมพ์นั่นแหละ มาเกาะแขนพี่...ปล่อยเร็ว เราเป็นพี่น้องกันนะ...”

“เราเป็นพี่น้องกันนะๆๆๆ”

พิมพิชญาพูดคำพูดที่ศิวะชอบพูดเตือนซ้ำๆกันหลายครั้ง ก่อนจะแกล้งใช้หน้าอกดันไปเบียดแขนชายหนุ่มโชว์พนักงานขณะเดินอยู่กลางบริษัท

“คุณพิมพ์ค่ะ เอกสารรอเซ็นวางอยู่โต๊ะแล้วนะคะ...”

“ขอบใจนะ เดียวไปเซ็นให้เดียวนี้แหละจ๊ะ”

พนักงานธุรการเห็นพิมพิชญาเข้าบริษัทจึงรีบรายงานขณะศิวะขอตัว

“งั้นพี่ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ...”

“อะไรแค่พิมพ์เอานมเบียดแค่นี้...จะไปห้องน้ำเลยเหรอพี่”

“...หมอบ้าอะไรคิดแต่เรื่องเดียว...ไปละปวดเยี่ยว”

พิมพิชญาแยกกับชายผู้ที่รีบเดินตรงไปยังห้องน้ำของบริษัท

“...ศิวะตอนบ่ายคุณพี่ราเชนนัดลูกไปพบที่บ้านใช่ไหม?”

พิสมัยเดินตรงเข้าไปหาลูกชายที่หน้าห้องน้ำ ก่อนถามเรื่องสำคัญ

“ครับแม่”

“เออ..แล้วหนูพิมพ์บอกลูกหรือยัง เรื่องสถานะของลูกกับหนูพิมพ์.."

ศิวะทำหน้าฉงนเมื่อแม่ถามในสิ่งที่เขายังไม่ทราบ

"ยัง..ยัง..ครับ..แล้ว..แล้ว สถานะผมกับพิมพ์คือยังไง?ครับ  พิมพ์ไม่เห็นบอกอะไรผมเลย.."

"แม่ ว่าแล้ว..เรื่องนี้หนูพิมพ์ต้องยังไม่บอกศิวะ.."

"แล้วมันคืออะไรครับ..บอกผมมาเร็วๆ..แม่"

"ก็เรื่องที่ลูกกับหนูพิมพ์ไม่ใช่พี่น้องกันแท้ๆอย่างที่ลูกเข้าใจ..ไงละ?”


                          ................ติดตามต่อนะ........................

           (เขียนผิด  ใช้ภาษาไม่ถูก  ใช้คำไม่สุภาพขออภัยนะครับ)

เรื่องราวในอดีตปะติดปะต่อเรื่องปัจจุบันแล้วนะ เดาสิใครคือฆาตกร น่าจะเดาไม่ยากแล้วนะรีด..

สำหรับปมการเป็นพี่น้องกัน ระหว่างศิวะ กับ พิมพิชญาเปิดความจริงแล้ว...ตอนหน้ารู้ชัดแจ้ง

เมื่อรู้แล้ว รักของทั้งคู่จะชื่นสุขหรือเปล่า ตามไรท์มาใกล้ๆเลยนะ...

(สปอยหน่อยว่า...จะมีเรื่องร้ายแรงมากๆเกิดขึ้นระหว่างพระเอกกับนางเอก)..



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

6 ความคิดเห็น