ตอนที่ 57 : พิมพิชญา..เอาคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 86
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    18 เม.ย. 62

“ลูกพี่รู้ว่าเป็นผม ผมถูกไล่ออกแน่ๆ...”

หัวหน้าชุดอุ้มโหด..ถอดหมอกไอ้โม่งเมื่อออกมาจากตู้คอนเทนเนอร์ของศิวะ เพื่อรายงานผู้จ้างวานที่ยืนรออยู่ และไม่นานลูกทีมอีกสี่คนก็ตามออกมา

“ใครจะกล้าไล่นายออก...ฉันตัวแทนประธานนะ แต่ถ้าเธอไม่ทำสิ..เตรียมหางานใหม่ได้เลยรัตน์”

“ครับคุณพิมพิชญา...ถ้ายังงั้นผมไม่โดนไล่ออกแน่ แต่โดนเต๊ะชัวร์...”

“ไม่ต้องพูดมากนี่เอาไปแบ่งกัน...และพากันกลับไปได้แล้ว”

รัตน์รีบรับเงินสินน้ำใจที่เขาเห็นแล้วตาโต...ก่อนจะเรียกลูกน้องคนงานก่อสร้างที่เขาเลือกมาเป็นทีมอุ้มโหดกลับในทันที

“เอ้ย...พวกเราไปกันได้แล้วโว้ย...เดียวแบ่งตังค์ให้ และพรุ่งนี้ใครปากโป้งไปบอกลูกพี่...มึงเจอกูแน่...”

..............................................................................................

พิมพิชญาค่อยๆเดินเข้าไปในตู้นอนของวิศวกรหนุ่ม ก่อนที่จะปิดประตูล็อคอย่างหนาแน่น...แล้วตรงไปรูดม่านปิดบริเวณที่เป็นหน้าต่างช้าๆ.. ในขณะที่ชายหนุ่มที่ถูกมัดมือมัดปาก ทำได้เพียงนอนมองดูเธออยู่บนเตียงด้วยสายตาที่มีเพียงคำถาม

“อยากพูดเหรอค่ะที่รัก..มา มะ..พิมพ์แกะให้นะ”

เสียงกล่าวแบบคนอารมณ์ดีออกจากปากพิมพิชญา ก่อนมือเล็กจะค่อยๆแกะผ้าที่มัดปากชายหนุ่มจนมันเป็นอิสระ

“พิมพ์...จะทำอะไร?...”

พิมพิชญาไม่พูดแต่ใช้ริมฝีปากประกบส่วนที่กำลังเอ่ยคำถาม...

“มะ..ไม่...นะ ..”

วิศวกรหนุ่มพยายามจะพูดและเปี่ยงหน้าหลบ แต่หมอสาวระดมจูบอย่างหนักจนผู้ถูกมัดไม่สามารถกล่าวอะไรออกมาได้

“พอ…พอ..เถอะ.พิมพ์...อือ....”

ศิวะไม่พยายามเท่าที่ควรเขาจึงถูกหญิงสาวจูบเต็มอารมณ์..ก่อนเขาจะคล้อยตาม...

หือ...หือ...หือ..

จูบอย่างเนินนานก่อนพิมพิชญาจะเงยหน้าขึ้นมาสูดลมหายใจ..ในขณะสายตาจ้องมองหน้าชายที่เธอรัก..ที่กำลังจ้องมา

“พอเถอะพิมพ์ เรื่องนี้มันเป็นไปไม่ได้...สำหรับเรา...”

“ทำไมค่ะ...”

หญิงสาวถามเสียงนิ่ง...

“พี่เป็นลูกของคุณราเชนพ่อของพิมพ์ เพราะฉะนั้นเราก็เป็นพี่น้องกันโดยสายเลือด...”

“เป็นพี่น้องกัน..เอากันไม่ได้เหรอค่ะ...”

หญิงสาวตอบสวนกลับทำให้ชายหนุ่มเพ้อออกมา

“พิมพ์...”

ชายหนุ่มไม่เห็นพิมพิชญาแสดงอาการตกใจเมื่อทราบสิ่งที่เขาบอก แถมยังพูดในเชิงไม่แคร์เรื่องศีลธรรม

“พิมพ์มันคงเลว หรืออาจเป็นเพราะพิมพ์ทำวิจัยเรื่องนี้มานาน.. เลยเห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดามั่งค่ะ...”

“แต่สำหรับพี่...ทำยังงั้นไม่ได้หรอก  พิมพ์”

“โอ้ย...จะเป็นคนดีอะไรป่านนั้นวะ  อยากเป็นพระเอกหรือไง.."

"พิมพ์เรื่องนี้.."

"ไม่ต้องมาพูด"

พิมพิญากล่าวเสียงดังพร้อมจ้องตาของศิวะโดยไม่คิดจะหลบ

".รู้ไหม?พิมพ์เจ็บแค่ไหนสองสามวันมานี้...และที่พิมพ์มาวันนี้ เพื่อจะทำให้ดูว่าพี่กับน้องมันก็เอากันได้...โว้ย...”

"พิมพ์ๆ..อย่าแม้จะคิดนะ..พิมพ์"

"ไม่คิด..แต่จะทำเลย.."

พิมพิชญาพูดจบก็เอากรรไกรออกมาถือโชว์ชายผู้ถูกมัดแขน มัดขาจนไม่สามารถทำอะไรได้

“พิมพ์..พิมพ์จะทำอะไร?...”

“ก็ทำแบบนี้ไง...”

หญิงสาวใช้มือกระชากเสื้อเชิ้ตที่วิศวกรหนุ่มใส่จนกระดุมขาดหลุดกระจายไปทั่วห้อง ก่อนที่จะใช้กรรไกรในมือตัดเสื้อและกางเกงที่ถอดมันออกไม่ได้ เพราะทั้งมือและขาของศิวะถูกมัดติดกัน จนเสื้อและกางเกงบนร่างใหญ่จะกระจัดกระจายเป็นชิ้นเล็กใหญ่ตกลงไปอยู่เต็มพื้น...

"พิมพ์..ๆ..ไม่..ไม่นะ.."

ศิวะดิ้นและขยับสุดฤทธิ์เพื่อแสดงถึงสิ่งที่เขาไม่ยินยอม

“อย่าขยับนะพี่ศิวะ...ในมือน้อง...มันคือกรรไกรนะ ถ้าสดิ้งนักจะตัดให้ขาดไม่เหลือให้เยี่ยวเลยคอยดู...”

ดวงตาที่จ้องเขม็งของพิมพิชญา เสริมความน่ากลัวของกรรไกรในมือของเธอ...จนมันทำให้ชายหนุ่มอย่าว่าแต่ดิ้นเลย...แม้แต่ขยับตัวเขาก็ยังไม่กล้า

“ดีว่าง่ายๆแบบนี้ดี...คนอย่างพี่นะดีแต่ทำให้คนอื่นเสียใจ...วันนี้ต้องโดนซะมั่ง”

“พิมพ์...เอานะ พอนะ..”

“หุบปากไปเลย...พี่ศิวะ...”

หญิงสาวตัดกางเกงชั้นในของศิวะอันเป็นปราการด่านสุดท้ายของชายหนุ่ม ก่อนจะใช้มือดึงให้มันหลุดออกจากร่างของผู้พยายามขืน...

“พิมพ์เราเป็นพี่น้องกัน ชาวพุทธอย่างเราต้องมีศีลธรรมนะ.....”

“เออ...พิมพ์มันคนไม่มีศีลธรรม แล้วพี่อย่าแข็งขึ้นมานะ..พ่อคนศีลธรรมเยอะ...”

หมอสาวไม่พูดเปล่าเพราะเธอใช้มือกำน้องชายที่นอนหลับไหลของศิวะ แล้วขยับรูด

"นี่ๆๆ..แน่จริง อย่าแข็งขึ้นมานะ..."

"พิมพ์ครับ..หยุดๆ...ได้แล้ว.."

 และไม่นานนักสิ่งที่อยู่ในมือของหญิงสาวก็เริ่มขยายตัว

“นั่นไง...บอกว่าอย่าแข็ง จับนิด จับหน่อย..ขยายเต็มมือเลย...”

พิมพิชญาที่อารมณ์กลับมาแจ่มใสอีกครั้ง หลังจากพิสมัยแม่เลี้ยงของเธอบอกความลับบางอย่าง และความลับนั้นมันทำให้หญิงสาวรู้ว่าสิ่งที่เธอทำในตอนนี้...มันไม่ผิดศีลธรรมเลยแม้สักนิด แต่มันสัปดนมากกว่า

“...ผมเป็นพี่ชายคุณจริงๆ..นะ...”

“แล้วคุณแพรละ...นั่นก็น้องสาวไม่ใช่เหรอ?แล้วทำไมนอนให้เข้ากอดจูบลูบคำได้ละ...ทีพิมพ์ร้องโอ๊ดโอ้ย ..เหมือนจะเป็นจะตาย”

คุณหมอสูตินรีเวช พูดจบก็เอาคลิปในไลท์ที่ศรีแพรส่งภาพเปลือยของเธอกับศิวะมาให้ แล้วนำไปจ่อหน้าของชายหนุ่มที่เสื้อผ้าถูกตัดขาดจนเหลือแต่ร่างเปลือย มันจึงทำให้ชายหนุ่มเห็นภาพที่เขาไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน?

“ อะไรกัน...พิมพ์ไปเอาภาพนี้มาจากไหน?”

“ก็คุณศรีแพรส่งมาให้นะสิ...และพี่ศิวะรู้ไหมว่าพิมพ์เห็นแล้ว...มันเจ็บโว้ย...”

พิมพิชญาพูดจบก็เอาโทรศัพท์มือถือในมือเคาะหัวศิวะที่ถูกมัด..เพราะอารมณ์หึงที่ค้างคาในใจมาเนินนาน

“โอ้ย...”

“ไม่ต้องมาร้อง...พิมพ์นอนร้องไห้มากี่วันแล้ว  และวันนี้พี่รู้ไหม?ว่า"

"รู้อะไร..พิมพ์"

หญิงสาวไม่พูด เพราะเธอถอดเสื้อที่เธอสวมออกก่อนจะตามด้วยเสื้อยกทรงลายฉลุสีเนื้อ จนมันทำให้เต้าอวบของหมอสาวหลุดออกจากอาภรณ์ที่ปิดห่อ ก่อนที่เธอจะหรี่ตาเล็กลงขณะพูด

"รู้ว่า..วันนี้พี่โดนแน่...”

"พิมพ์..ๆ...อย่านะ..อย่าทำแบบนั้น.."

พิมพิชญาไม่พูดแต่ขยับหน้าอกเข้าไปชิดหน้าศิวะ

“พี่ศิวะทำมันเดียวนี้...”

ปลายปทุมถันสีชมพูถูกเลื่อนไปจ่อปาก ที่เม้นปิดเอาไว้ของวิศวกรหนุ่ม

“อ้าปากออกเดียวนี้นะพี่ศิวะ เห็นกรรไกรในมือพิมพ์ไหม? ไม่อ้าเดียวมีแทง...เร็ว”

............ตามต่อนะครับ................

                         (เขียนผิด  ใช้ภาษาไม่ถูก  ใช้คำไม่สุภาพ ขออภัยนะครับ)

พิมพิชญาจะข่มขื่นศิวะแบบไม่กลัวบาปกรรมเลยเหรอนี่...เออ..ก็ใช่ว่าไรท์

จะสนับสนุนให้พี่กับน้องมีเพศสัมพันธุ์กันนะ แต่พิมพิชญาคงรู้อะไรดีๆมาแน่ๆเลยนะรีดนะ

ตอนหน้ามาต่อกันนะกับฉากนี้..ว่าพิมพิชญาจะโหดขนาดไหน?

และตอนนี้คนที่พยายามปองร้ายพิมพิชญามันก็มาถึงไซค์งานแล้ว และเขาเป็นใครนะ..

และจะทำไปเพื่ออะไรนะ..เดาดูนะรีด  ไรท์ขอบอกว่าเป็นคนที่ใกล้ๆตัวนี่แหละ

(ใครเคยอ่านเรื่องสืบพิศวาทของไรท์จะรู้ว่าฆาตกรคือคนใกล้ตัวขนาดไหน?)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

6 ความคิดเห็น