แพทย์หญิงผู้เย่อหยิ่งกับวิศวกรผู้จองหอง(ฉบับปรับแก้)

ตอนที่ 55 : เหตุผลของศิวะ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 79
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 เม.ย. 62

“ทำไมนายว่ายังงั้น...ไหน?พิศมัยว่านายขอให้เธอ..มาสู่ขอลูกพิมพ์กับฉัน..และฉันก็ยินดี...แล้วทำไม?ลูกฉันไม่ดีต้องไหนเหรอวะ...ศิวะ”

“พ่อค่ะ...กลับไปบ้าน...แล้วถึงคุยกันนะคะ...พ่อ”

พิมพิชญาน้ำตาเริ่มคลอเป้าเพราะรู้ว่าเธอคงไม่มีค่าสำหรับศิวะแล้ว...และยิ่งผู้เป็นพ่อพูดในสิ่งที่ชายหนุ่มไม่ต้องการ มันยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกไร้ค่ามากยิ่งขึ้น

“ใช่เหมือนหนูพิมพ์ว่า...เราไปคุยกันที่บ้านเถอะค่ะทั้งเรื่องนี้และเรื่องของหนูญา...”

“...งั้นญาว่าเรารีบกลับบ้านเถอะนะคะ...ตอนนี้คนเขามองกันใหญ่แล้ว”

พิสมัยสรุปเสร็จอภิญาก็แสดงความคิดเห็นบ้าง เพราะผู้คนในบริเวณโถงสนามบินเริ่มจะหันมามองการพูดคุยของครอบครัวเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

"ใช่่ค่ะพ่อ ไม่แต่งก็ไม่...แต่งสิ....สิ..ค่ะ"

 พิมพิชญากล่าวเสียงเคลือ..เหมือนว่าไม่นานเธอคงได้ปลอยโฮออกมา และสิ่งนั้นทำให้ราเชนพูดเสียงแข็งกร้าว

“งั้นกลับ...”

ทุกคนขยับเดิน ขณะที่ศิวะมองไปยังหน้าของพิมพิชญา มันจึงทำให้ชายหนุ่มเห็นดวงตาของคนโกธรที่กำลังจ้องมา และ นั่นมันเป็นสายตาที่ชายหนุ่มไม่เคยเห็นจากหญิงสาวมาก่อนเลย...

..........................................................................

ราเชน และทุกคนนั่งรถตู้เหมือนตอนขามาสนามบิน โดยศิวะที่มารถส่วนตัวเขาจึงกลับรถของเขา

“ศิวะมันหยามหน้าฉัน มันเห็นลูกพิมพ์เป็นอะไร?อยากจะขอก็ขอ อยากจะเลิกก็เลิก...”

“พ่อค่ะพอเถอะนะคะ...พี่เขาบอกไม่แต่งก็ตามนั้นสิค่ะ...”

ราเชนมองหน้าลูกสาวคนโต ที่แสดงออกเพียงความเศร้าหมอง แต่คำกล่าวของเธอเหมือนไม่แคร์...

“ตอนนี้ทำไมมันเป็ยยังงี้วะ..ลูกสาวคนหนึ่งถูกผู้ชายปฏิเสธไม่ยอมแต่งงานด้วย อีกคนก็ท้องไม่มีพ่อ...”

“คุณค่ะตอนคุณไม่อยู่มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย อย่างที่เล่าให้ฟังทางโทรศัพท์  พิสมัยว่าอะไรมันจะเกิดก็ให้มันเกิดเถอะนะคะ”

อภิญาผู้ที่ต้องเสียพ่อของลูกในท้องของเธอไป...เอื้อมมือไปจับมือพี่สาว ที่เธอพึ่งรู้ว่าถูกศิวะปฏิเสธการแต่งงาน ก่อนที่พิมพิชญาจะดึงน้องสาวเข้ามากอดเพื่อให้รู้ว่า...เธอทั้งคู่ยังมีกันและกันอยู่

......................................................................

ศิวะที่ขับรถมุ่งหน้าไปยังบ้านของราเชน มองดูสายที่โทรเข้าจึงรู้ว่าผู้เป็นแม่โทรมา...จึงรับ

“มีอะไรครับ...”

“ศิวะ...ทำไมลูกปฏิเสธหนูพิมพ์อย่างนั้น...รู้ไหม?ว่าน้องเสียใจขนาดไหน?...”

“แล้วผมละครับ...ไม่เสียใจเหรอครับ"

"ถ้าเสียใจ..ทำไมต้องปฏิเสธละลูก.."

 "แม่จะทำอะไรครับ...ทั้งๆที่แม่ก็รู้ว่ามันเพราะอะไร? ก็ยังอยากจะให้ผมแต่งงานหรอครับ"

" อะไร? แม่รู้อะไร..ที่ทำให้ลูกกับหนูพิมพ์แต่งงานกันไม่ได้"

ศิวะเริ่มหมดความอดทนในสิ่งที่เขาคิดว่าผู้เป็นแม่แกล้งไม่รู้

"ก็เรื่องที่พิมพ์คือน้องสาวแท้ๆของผมนะสิครับ”

“อะไรนะลูก!...ลูกว่าไงนะ?”

ปลายสายแสดงน้ำเสียงของคนอุทาน ทำให้ศิวะร้องใส่โทรศัพท์เสียงดัง

“ใช่ครับ...ผมรู้แล้วว่าพิมพิชญาคือน้องแท้ๆของผม...”

ศิวะพูดจบน้ำตาของลูกผู้ชายก็ไหลลงอาบตามแก้ม  ก่อนที่เขาจะปาดมันทิ้งด้วยท่อนแขน เพราะอารมณ์ความรู้สึกที่มันได้รับรู้ว่าเขาหลงรักน้องสาวแท้ๆหวนมา อีกทั้งเรื่องที่เขาได้เสียกับน้องสาวของตัวเอง ที่มันได้สร้างความทุกข์ทรมานเพียงใดให้เขา...ตั้งแต่ได้รับรู้เรื่องนี้เป็นต้นมา

“แม่ครับ...ทำไมแม่ไม่บอกผมเรื่องนี้ครับ...แถมแม่ยังจะปล่อยให้เราแต่งงานกันอีก...แม่รู้ไหม?ครับ...ว่าผมต้องทำอะไรไปมั่งตลอดสองสามวันที่ผ่านมา...เพื่อที่จะทำให้น้องพิมพ์เกลียดผม...แม่รู้ไหมครับ...แม่”

น้ำตาของศิวะไหลออกมาไม่ยอมหยุด เพราะเขาได้ระบายเรื่องที่เขาพยายามทำทุกวิถีทางที่จะทำให้พิมพิชญาเกลียด เพื่อว่าเธอจะได้ตัดใจและไม่ต้องการแต่งงานกับเขา...และ ในตอนนี้ ศิวะก็รู้แล้วว่าหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ กำลังเกลียดเขาจนสุดหัวใจแล้ว…

“ไม่นะศิวะเรื่องนี้...แม่อธิบายได้...”

จากน้ำเสียงของผู้เป็นลูก..พิสมัยรู้ว่าศิวะร้องไห้ มันจึงทำให้เธอพยายามกล่าวคำอธิบายที่ถูกที่ควร แต่ก็ถูกศิวะพูดขึ้นขัด

“แม่ไม่ต้องอธิบายแล้วครับ...แต่ผมขอถามแม่คำเดียว....ว่า คุณราเชนเป็นพ่อของผมใช่ไหมครับ?”

พิสมัยทีสมองงงกับสิ่งที่ศิวะไปรับรู้มา นั่งนิ่งอึ้งถึงคำถามที่ถูกถามอยู่นาน..ก่อนจะตอบเสียงเบา...

“ใช่...ศิวะคือลูกแท้ๆของคุณราเชน....”

ความจริงปรากฏชัดโดยไม่ต้องพิสูจน์อีกว่า..ศิวะ กับ พิมพิชญาเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกัน และครั้งนี้มันทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าตนเองอ่อนแอแค่ไหน เพราะการร้องไห้อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับลูกผู้ชายที่ชื่อศิวะ มันช่างรุนแรงแบบที่ชายหนุ่มไม่เคยรู้จัก...

“แม่...ครับ  ผมเสียใจรู้ไหม?ครับ...แม่...อื่อ..”

ชายผู้ไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากแม่...พูดให้แม่รับทราบความทุกข์ใจทั้งน้ำตา เพื่อเป็นการระบายสิ่งที่เขาเสียใจให้ออกมา และ เขาต้องการจะให้ผู้บังเกิดเกล้าได้รับรู้ว่า...ลูกที่เธอทิ้งเขาไปตั้งแต่เด็กๆ  มันเสียใจขนาดไหน?ในสิ่งที่เธอพยายามปกปิดเขาเอาไว้...

“ศิวะ..ฟังแม่นะ...”

ชายหนุ่มผู้อยู่ในอารมณ์อ่อนไหว กดตัดสายแล้วปิดเครื่องโทรศัพท์ทันที่ เพราะตอนนี้เขาไม่ต้องการจะรับรู้เรื่องราวใดๆอีกแล้ว

“พิมพ์...พี่ขอโทษ...”

ศิวะกล่าวสิ่งที่เขาอยากจะทำมากที่สุดในตอนนี้ ก่อนที่จะนึกย้อนไปถึงวันที่สาวิตรี ได้เล่าเรื่องในอดีตให้เขาได้รับรู้…

“ศิวะรู้ไหม?ว่าเธอไม่ใช่ลูกของพี่กำจร แต่เป็นลูกของนายราเชน..”

“อะไรนะ! ครับ...น้าสาวิตรี”

“ใช่น้าพูดไม่ผิด...เพราะตอนนั้นพิสมัยคบหาและได้เสียกันกับนายราเชนมาก่อนที่จะมา อยู่กินกับพี่กำจรที่เธอคิดว่าเขาคือพ่อ”

วันนั้นศิวะงงกับเรื่องที่สาวิตรีเล่า จึงถามในสิ่งที่ไม่เข้าใจ

“แล้วแม่ผมทำไมถึงได้มาอยู่กินกับพ่อกำจรละครับ...ถ้าแม่พิสมัยมีคุณราเชนอยู่แล้ว และทำไมผมจึงไม่ใช่ลูกของพ่อกำจรละครับ?”

“ตอนนั้นราเชนเขาเป็นลูกคนจีนมีเงิน...พ่อแม่ของเขาจึงได้จัดเตรียมผู้หญิงที่จะมาเป็นเมียของราเชนเอาไว้แล้ว และผู้หญิงคนนั้นก็คือแม่ของพิมพิชญากับอภิญานี้แหละ"

"เรื่องนี้มันจริงเหรอครับ..น้า"

 "ใช่สิ..และเรื่องราเชนมีคู่หมั่นคู่หมายอยู่แล้วรู้ไปถึงหูพิสมัย มันจึงทำให้เธอเสียใจมาก ทำให้แม่เธอตัดสินใจหนีจากคุณราเชนไป โดยในตอนนั้นพิสมัยยังไม่รู้ว่ามีท้องอ่อนๆลูกของราเชนติดท้องไปด้วย”

“และลูกในท้องของแม่..ในตอนนั้น..ก็คือผม...”

ศิวะกล่าวขณะคิ้วขมวดเข้าหากัน เพราะเรื่องที่ชายหนุ่มได้รับรู้ครั้งนี้...มันทำให้หลายเรื่องต้องเปลี่ยนไป

“ใช่ และ เพราะเรื่องท้อง ทำให้พิสมัยต้องรีบแต่งงาน กับพี่กำจร ที่เป็นคนละแวกบ้านเดียวกัน ที่มาติดพันเธอตอนนั้น "

"แม่แต่งงาน แล้วคุณราเชนละครับ?น้า"

"อีกสามปีต่อมานายราเชนก็แต่งงานกับผู้หญิงที่ผู้ใหญ่จัดหามาให้หลังจากยื้อมานานเพื่อตามหาพิสมัย"

ศิวะรับฟังด้วยความรู้สึกที่เรียกได้ว่ายังไม่ทันตั้งตัว มันจึงทำให้สิ่งที่เขากำลังรับรู้ยังไม่แสดงออกว่ามันคือเรื่องราวที่ร้ายแรง ..ชายหนุ่มจึงนั่งนิ่ง ขณะความคิดเริ่มสับสน

 "และไม่นานทั้งคู่ก็ได้หนูพิมพิชญาเป็นลูกคนแรก แต่หลังจากเมียคุณราเชนคลอดอภิญาลูกคนที่สองได้ไม่นาน...เธอก็เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์...”

“ถ้างั้นผมกับพิมพิชญาก็คือพี่น้องสายเลือดเดียวกันนะสิ...ครับ”

“ใช่แล้ว น้าถึงบอกว่าเธอทั้งคู่แต่งงานกันไม่ได้ไง.."

"ผม..กับ..พิมพ์...".

"แต่เออมันก็มีเรื่องหนึ่ง  ที่น้าไม่เข้าใจจนต้องไปหาพิสมัยที่บ้านเธอแต่ก็ไม่ได้คุยกัน”

“น้าไปหาแม่พิสมัยที่บ้าน..เพราะว่า..”

“ ก็เพราะ..อยากจะถามว่า...ทำไม? พิสมัยจึงยอมให้หนูพิมพ์แต่งงานกับศิวะ ทั้งๆที่พิสมัยก็รู้ว่าเธอทั้งคู่เป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกันทางพ่ออยู่เต็มอก”

ศิวะเริ่มใจหายกับเรื่องที่ทราบ เพราะมันจะทำให้ชายหนุ่มไม่สามารถแต่งงานกับหญิงสาวที่เขารัก เพราะว่าเธอคือน้องสาวแท้ๆของเขานั่นเอง

“แล้ว..แล้ว..ผมจะทำยังไงดีครับ น้าสาวิตรี...”

“ก็อย่าแต่งงานกับหนูพิมพิชญา...”

...........ติดตามต่อนะครับ.......

(เขียนผิด  ใช้ภาษาไม่ถูก  ใช้คำไม่สุภาพ ขออภัยครับ)

ความลับที่ศิวะกับพิมพิชญาเป็นพี่น้องกัน..ว่าลับแล้ว

แต่มันก็ยังเหลือความลับที่ลับกว่านี้อีกนะ..ตามไรท์มาติดๆนะครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

6 ความคิดเห็น