แพทย์หญิงผู้เย่อหยิ่งกับวิศวกรผู้จองหอง(ฉบับปรับแก้)

ตอนที่ 54 : ฉันผิดอะไร?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 81
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    17 เม.ย. 62

“ค่ะน้าพิสมัย”

พิมพิชญากอดน้องสาวที่ต้องท้องไม่มีพ่อเอาไว้แน่น ขณะคิดถึงความรักของเธอกับศิวะ ที่มันแทบจะเรียกได้ว่าเธอใกล้จะอกหักเต็มทน และ ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้...ไม่รู้ว่าดวงใจน้อยๆของเธอจะรับมันไว้ได้นานแค่ไหน?

............................................................................................

“ลูกพี่ครับ...บริษัทโทรมาที่เบอร์ไซค์ และแจ้งมาทางไลท์กลุ่มบริษัทว่า...ให้ลูกพี่ โทรกลับบริษัทด่วนด้วยครับ”

รัตน์รายงานผู้บังคับบัญชาของเขาทันที เมื่อเห็นศิวะเข้ามาในไซค์งานคอนโดนิเนียมของบริษัทโมเดิร์นโฮมการ์เด้น

“และเมื่อครู่คุณพิมพิชญาก็โทรมาถามว่าลูกพี่อยู่หรือเปล่า?ครับ...”

“แล้วนายตอบว่ายังไง...”

“บอกว่ายังไม่เข้าครับ...”

“ดี...และต่อไปถ้าพิมพ์โทรมา...ฉันจะอยู่หรือไม่อยู่ ก็บอกว่าไม่อยู่...เข้าใจไหม?”

“ครับลูกพี่”

ศิวะพอใจกับคำตอบของรัตน์ก่อนจะโทรกลับบริษัทต้นสังกัด...

               ......................................................................................

เสียงโทรศัพท์เรียกเข้า พิมพิชญาจึงดูนาฬิกาทำให้รู้ว่าตอนนี้ใกล้จะสี่ทุมแล้ว ก่อนจะกดรับ

“มีอะไรดา...”

“เอ้ย พิมพ์แกกับพี่ศิวะมีเรื่องทะเลาะกันใช่ไหม?วะ...”

เพื่อนรักหมอสาวตอบกลับเสียงขม

“แกถามทำไหม?ดา…”

“แกพูดยังงี้...โกธรกันชัวร์ "

พิมพิชญาไม่ตอบ ทำให้วณิดาถามเพิ่ม

" อีกเรื่อง  ที่แกเคยบอกว่า...พี่ศิวะกับนังแพรเป็นพี่น้องกันนั้น มันจริงเหรอวะ?”

พิมพิชญาเริ่มสังสัยว่าทำไมเพื่อนรักของเธอจึงถามเรื่องนี้...

“มีอะไรก็ว่ามาดา  แกถามนูนถามนี่ทำไม?...”

“ได้เพื่อน...ก็ตอนนี้นะสิ พี่ศิวะพานังแพรมานั่งกินเหล้ากับพี่ดลที่ร้าน  แต่ทั้งสองไม่เหมือนเป็นพี่น้องแท้ๆกันเลยวะ...เพราะฉันเห็นนังแพร.. มันนั่งเบียดพี่ศิวะยังกับหนุ่มสาว แถมป้อนกับแกล้มให้กัน ฉันเห็นแล้วโมโหแทนแกเลยวะ...พิมพ์”

พิมพิชญานิ่งอึ่ง ก่อนจะตอบเพื่อนที่หวังดี

“แกก็ทำงานวิจัยเรื่องนี้มา...พี่กับน้อง...พ่อกับลูก...ก็เห็นกันมาเยอะ แล้ว...แล้ว...แกจะไปซีเรียดอะไรกับเรื่องพี่ศิวะกับน้องสาววะ....ดา...”

“แกอย่ามาพูดแบบนี้นะพิมพ์...พี่ศิวะนะแฟนแกนะ มาเลยแกรีบมาที่ร้านเดียวนี้เลย...มาคุยกันให้รู้เรื่องว่าของใคร?เป็นของใคร...”

“แค่นั้นแหละดา...พี่ศิวะจะเลือกใครก็เรื่องของเขา...เราจะไปทำอะไรได้..ถ้าเราไม่ใช่สำหรับเขา...”

“เดียวๆ...พิมพ์ๆ...แกอย่าพูดยังงั้น...สิ...เพื่อน”

พิมพิชญาตัดสายก่อนที่วณิดาจะพูดอะไรที่ยุย้งให้เธอต้องทำอะไรที่น่าอาย เพราะฝ่ายหญิงที่ต้องไปตามง้อตามงอนผู้ชายมันไม่ใช่เรื่อง...ดังนั้นหญิงสาวจึงเลือกนอนลงบนที่นอน แล้วร้องไห้อย่างที่เธอกำลังทำในขณะนี้...

“ไอ้ดา..."

น้ำตาของหญิงสาวยังนองอยู่เต็มหน้าในขณะบ่นเพราะมีเสียงโทรศัพท์เรียกเข้าอีก..

"จะโทรมาทำไมอีก...นะ”

พิมพิชญานึกว่าเพื่อนรักจะโทรมาอีก..แต่เมื่อมองดูจอโทรศัพท์ทำให้เห็นเบอร์โทรที่หญิงสาวไม่รู้จัก...

“สวัสดีค่ะ...”

“อ๋อ..นี่แพรนะคะ.."

"คุณศรีแพร?"

".ค่ะ..คือยังงี้นะคะพอดีหมอดาบอกว่าคุณพิมพ์อยากจะคุยกับแพร...ก็เลยโทรมาค่ะ”

“เหรอค่ะ..เออ..ไม่นี้ค่ะ...ดามันบอกคุณแพรว่ายังงั้นเหรอ...”

พิมพิชญาไม่ทันตั้งตัวจึงพูดติดขัด แต่หญิงสาวรู้ว่าวณิดาคงบอกให้ศรีแพรโทรมาหาเธอ เพื่อให้เคลีย์กันเรื่องศิวะเป็นแน่

“แพรว่าหมอดาน่าจะอยากให้เราคุยกันเรื่องพี่ศิวะแน่ๆ “

“ไม่รู้นะ พิมพ์ก็ไม่รู้จะคุยอะไรเรื่องนี้...”

"คุณพิมพ์คิดว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันหรือค่ะ"

"ค่ะ"

“เออ..งั้นแพรมีเรื่องหนึ่ง  ที่อยากจะบอกคุณพิมพ์ 

"เรื่องอะไรค่ะ"

"เป็นเรื่องที่แม่แพรบอกว่าแพรกับพี่ศิวะไม่ได้เป็นพี่น้องกันทางสายเลือด เพราะแพรไม่ใช่ลูกพ่อกำจร พ่อของพี่ศิวะอย่างที่ทุกคนเข้าใจ แต่เป็นลูกของพ่อสมศักดิ์ลูกน้องเก่าของพ่อพี่ศิวะนะค่ะ”

“อะไรนะพ่อคุณแพรชื่อสมศักดิ์...และคุณแพรกับพี่ศิวะไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆเหรอ...”

เป็นข้อมูลใหม่ที่ซับซ้อนขึ้น ขณะพิมพิชญารู้สึกคุ้นคำว่า..สมศักดิ์..เพราะเธอคิดว่าเคยอ่านเจอที่ไหน?เมื่อเร็วๆนี้

“ใช่ค่ะ และถ้าคุณพิมพ์อยากเคลีย์กับแพรเรื่องพี่ศิวะ...ก็แอ็ดไลท์เบอร์โทรแพรนะคะ เพราะแพรมีอะไรจะส่งไปให้”

“จะส่งอะไรมาค่ะ”

“อะไรที่ทำไม่ให้คุณพิมพ์  ไม่ต้องหึงย้อนหลังอีกไงค่ะ....”

ศรีแพรกดตัดสัญญาณขณะที่พิมพิชญารู้สึกว่าคำที่ศรีแพรพูดเมื่อครู่คือคำที่เธอเคยพูดเอาไว้  แต่ตอนไหนหญิงสาวคิดไม่ออก และตอนนี้หมอสาวใจจดใจจ่อกับการเข้าไปแอ็ดไลท์..เบอร์โทรของศรีแพร  เพราะอยากรู้ว่าเธอจะส่งอะไรมาให้

“ติ่ง....”

ไม่นานเสียงไลท์ที่ส่งจากศรีแพรก็เข้า ทำให้พิมพิชญารีบเข้าไปเปิดโทรศัพท์ดูไลท์ และสิ่งนั้นมันก็ทำหญิงสาวต้องตกตะลึง

“พี่ศิวะ....”

มันเป็นภาพหลายภาพที่แสดงมุนสี่ห้ามุน ของศิวะที่นอนเปลือยกายอยู่บนเตียงนอน ในขณะที่ร่างไร้อาภรณ์ของศรีแพรนอนใช้ใบหน้าแนบอยู่ตรงบริเวณหน้าอกของชายหนุ่ม โดยมือข้างหนึ่งของหญิงสาวยกขึ้นสูงเพื่อถ่ายถาพในมุนต่างๆ...ด้วยโทรศัพท์มือถือของเธอ

“พี่ศิวะ ทำไม?ทำแบบนี้กับพิมพ์...พิมพ์ผิดอะไรค่ะพี่...อื่อๆ...”

พิมพิชญาไม่รู้ว่าความเสียใจของเธอมากมายขนาดไหน แต่หญิงสาวนอนลงแล้วร้องไห้จนผล่อยหลับไป...

...................................................................

พิสมัยพร้อมลูกเลี้ยงทั้งสองคน...พยายามจะมองประตูขาเข้าจากต่างประเทศของสนามบินสุวรรณภูมิ ที่พลุกพล่าไปด้วย ผู้คนที่ประสงค์จะเดินทางไปทั่วทั้งไทยและทั่วโลก โดยผู้คนในสนามบินแห่งนี้ยังรวมผู้ต้องการที่จะมารับ และมาส่งพวกที่กำลังจะเดินทางเหล่านั้น ก็มีอย่างมากมายเช่นกัน

“ศิวะมาแล้วเหรอลูก เร็วๆเข้าเครื่องลงนานแล้ว..เดียวคุณราเชนก็คงจะออกมาแล้ว”

“สวัสดีค่ะพี่ศิวะ”

อภิญากล่าวทักพร้อมยกมือไหว้ชายหนุ่มผู้มาถึงใหม ในขณะที่พิมพิชญามองหน้าไปทางอื่นเหมือนว่าเธอไม่เคยรู้จักศิวะ

“นั่นไงพ่อมาแล้ว.."

อภิญาเป็นคนแรกที่เห็นผู้เป็นพ่อกำลังใช้ไม้ค้ำยันค่อยๆเดินผ่านช่องประตูขาเข้า เข้ามาพร้อมกับผู้ติดตามที่คอยเดินประครอง

"พี่พิมพ์.พ่อเดินได้ด้วย”

พิมพิชญายิ้มเพราะความปิติในสิ่งที่เห็น แต่หน้าสวยก็ยังคงเหมือนคนอมทุกข์

“มาลูกทั้งสองมาให้พ่อกอดที่...”

พิมพิชญาและอภิญาเข้าไปกอดผู้เป็นพ่อ โดยมีพิสมัยและศิวะยืนดูอยู่ไม่ห่าง..

“พ่อเดินได้แล้วดีจังเลย...”

พิมพิชญาพูดจากความประหลาดใจที่เห็นพ่อเธอเดินได้  ถึงแม้ว่าจะยังใช้ไม้เท้าช่วยก็ตามที่..

“ฮ่าๆขาไปนั่งรถเข็น...เห็นไหมขากลับพ่อเดินได้  ฮ่าๆ..."

พิสมัยเข้าไปกอดผู้เป็นสามี ขณะ ศิวะยกมือไหว้เมื่อเห็นราเชนมองมา

"เอ้ย..ไงศิวะสบายดีหรือเปล่า ผอมไปนะเรา...”

“ครับ..ผมสบายดี...”

ชายสูงอายุยิ้มอย่างปิติให้แก่ชายหนุ่มก่อนจะกล่าวต่อ

“ฉันดีใจนะ...ที่นายขอไอ้พิมพ์แต่งงาน และฉันจะจัดงานนี้ให้ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่มีงานแต่งงานมาเลยวะ...ศิวะ”

“ท่านจะให้ผมแต่งงานกันจริงๆ เหรอครับ..."

"ทำไม?นายพูดแบบนั้นวะศิวะ"

"เพราะผมว่า คุณราเชนไม่ควรให้ผมแต่งงานกับพิมพ์..นะครับ..”

ราเชนจากใบหน้าที่ยิ้มอย่างมีความสุข กลับเปลี่ยนเป็นสงสัย ขณะที่พิมพิชญาเริ่มกลับไปอยู่ในภวังค์รักที่มีแต่ความทุกข์ใจ หลังจากศิวะกล่าวจบ

“นายพูดเพื่อจะบอกฉันว่าอะไร...ศิวะ”

“ผมบอกว่า..ผมจะไม่แต่งงานกับพิมพิชญาครับ”

“ทำไมนายว่ายังงั้น...ไหน?พิศมัยบอกว่านายขอให้เธอ..มาสู่ขอลูกพิมพ์กับฉัน..และฉันก็ยินดี...แล้วทำไม?..ลูกฉันไม่ดีต้องไหนเหรอวะ?...ศิวะ”

“พ่อค่ะ...กลับไปบ้าน...แล้วถึงคุยกันนะคะ...พ่อ”

พิมพิชญากล่าวขณะน้ำตาคลอเป้า เพราะหญิงสาวรู้แล้วว่าเธอคงไม่มีค่าสำหรับศิวะแล้ว...และยิ่งผู้เป็นพ่อพูดในสิ่งที่ชายหนุ่มไม่ต้องการ มันยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกไร้ค่ามากยิ่งขึ้น

............ตามต่อนะครับ.................

(เขียนผิด  ใช้ภาษาไม่ถูก  ใช้คำไม่สุภาพ ขออภัยด้วยนะครับ)

ไรท์สารภาพว่าเขียนไปก็สงสารนางเอกไป

และ.ศิวะก็ต้องมีเหตุผลของเขานะ..

..ลองคิดดูนะครับว่าเหตุผลของศิวะนั้นคืออะไร?..ที่ไม่ยอมแต่งงานกับพิมพิชญา...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

6 ความคิดเห็น