ตอนที่ 53 : ความเลวร้าย...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    13 เม.ย. 62

เปรี้ยง...เปรี้ยง...

“พี่พิริยะ....”

อภิญาตะโกนขึ้นสุดเสียงเมื่อมีเสียงปืนดังมาจากกระท่อม...ก่อนรถที่เธอนั่งจะวิ่งห่างจากกระท่อมกลางป่าแห่งนี้ไป

……………………………………………………………………

พิมพิชญาเดินกระวนกระวายอยู่ในห้องรับแขกหรู่ในบ้านของเธอตั้งแต่มีคนพบรถของอภิญาจอดทิ้งอยู่หน้าบ้านของนายพิชัยที่ถูกลองยิงจนเสียชีวิต และดูเหมือนว่าน้องสาวของเธอจะถูกจับตัวไปพร้อมนายพิริยะเจ้าของรถอีกคันที่จอดทิ้งไว้ข้างกัน

“พี่พิมพ์...”

อภิญาที่ลงจากรถแท็กแล้ววิ่งเข้าไปกอดพี่สาว เพราะยังตื่นเกรงกับเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นกับเธอ...

“อภิญา..”

“อื่อๆ...พี่พิมพ์ เขายิงพี่พิริยะ...พี่เขาตายแล้ว...”

“ใจเย็นๆญา...อย่าพึ่งเล่าก็ได้...ไหน?น้องเจ็บตรงไหนบ้าง”

พิมพิชญาคลายกอดผู้ถูกลักพาตัว ก่อนจะตรวจดูว่า น้องสาวเธอบาดเจ็บตรงไหน?บ้างหรือเปล่า

“ไม่ค่ะพวกเขาไม่ได้ทำอะไรญา”

พิมพิชญารู้จากกลุ่มที่จับตัวพิริยะ ที่ได้แจ้งมาบอกว่า พวกเขาได้จับน้องสาวของเธอไปด้วยเพราะความเข้าใจผิด และตอนนี้กำลังนำมาส่งแล้ว เริ่มตรวจดูทั่วตัวของผู้เป็นน้อง ก่อนจะพบเพียงข้อมือที่แดงจ้ำจากการถูกเชือกมัด ก่อน ทีพิมพิชญาจะเห็นรถของอภิญาที่วิ่งเข้ามาจอดที่ลานบ้าน

“พี่ศิวะ...”

หมอสาวเพ้อเสียงเบาขณะที่อภิญารีบวิ่งเข้าไปกอดศิวะผู้ที่ขับรถของเธอมาจอด 

"น้องญา..."

"เขายิงพี่พิริยะค่ะพี่..อื่อๆ.."

"เดียวเรา..ค่อยๆคิดนะครับ..ว่าเราจะเอายังไงต่อเรืองนี้"

"อื่อๆ..ค่ะ..พี่.."

ชายหนุ่มกับอภิญารีบเดินตรงไปหาพิมพิชญาที่หลบสายตาทันที่เมือชายหนุ่มจ้องมายังหน้าสวย

“พี่ไปเอารถน้องญาที่จอดทิ้งไว้บริเวณเกิดเหตุมาแล้วนะ...เออ..แล้วน้องญา เจ็บตรงไหน?บ้างครับ”

ศิวะกลาวกับพิมพิชญาแล้วรีบถามอภิญาต่อทันที่

“พิมพ์ตรวจดูแล้ว น้องไม่เป็นอะไรมาก มีแค่รอยเชือกมัดที่ข้อมือ...ค่ะ”

พิมพิชญาอธิบายแทนน้องสาว..แต่ไม่กล้ามองหน้าชายที่เธอไม่มั่นใจว่า เขายังรักเธออยู่หรือเปล่า?

“แววพาคุณอภิญาไปห้อง..อาบน้ำอาบท่าให้สบายตัวก่อนเร็ว...”

“ได้ค่ะคุณศิวะ...”

ศิวะสั่งสาวใช้เสร็จก็หันไปพูดกับอภิญา

“น้องญาไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อนนะ เรื่องนี้เราไม่ได้แจ้งความกับตำรวจ ตำรวจจึงคงยังไมรู้ว่าน้องถกจับไปพร้อมนายพิริยะ"

"อือ..ญาเข้าใจค่ะ..อื่อๆ"

 "เราคงทำได้แค่คุยกันเองว่าเรื่องนี้เราจะเอากันยังไง และ ตอนนี้เรารอแม่พิสมัยมาก่อน แล้วค่อยปรึกษากันนะครับ”

“ค่ะพี่ศิวะ...”

อภิญาเดินตามแวว  หลังจากศิวะสรุป ก่อนที่ป้าเดือนจะเข้ามาแจ้งเรื่องที่ศิวะได้สั่งเธอเอาไว้

“คุณศิวะค่ะป้าเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าให้ตามที่สั่งไว้...เสร็จแล้วนะคะ..”

“ไปเอามาได้เลยครับป้า..ผมจะได้รีบไป”

พิมพิชญาใจหายเพราะศิวะทำเหมือนว่า..เขาจะไม่กลับมาที่นี่อีก และ แม้ว่าหญิงสาวจะร้องไห้มากมายขนาดไหนก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้น้ำตาของหญิงสาวก็ใกล้จะทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง

“เออ..พี่..พี่.."

หญิงสาวกล่าวติดขัดเพราะ..ประสงค์ที่อยากรู้ว่าชายหนุ่มจะเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าไปไหน แต่รู้สึกว่ามันช่างน่าอายถึงสิ่งที่เธอกำลังจะง้อชายที่เธอรัก

" พี่..พี่..ศิวะ..จะไปไหน..ค่ะ..”

สายตาที่เรียกว่าเย็นชาจากศิวะมองจ้องมาชั่วครู่ก่อนมันจะเสไปทางอื่นขณะที่เขาพูดเสียงกระด้าง

“จะไปพักที่ไซค์งานสักพัก...”

“..แล้ว...เรื่องๆ...”

หญิงสาวพยายามจะถามสิ่งที่ค้างคาใจแม้กระดากอาย และหัวใจที่หวั่นเกรงในคำตอบ จนทำให้คำถามถูกกลาวแบบติดขัด แต่สุดท้ายหญิงสาวก็ถามออกมา...พร้อมกับน้ำตาที่ไหลพราก

“แล้ว..เรื่องของเรา...พี่อธิบายให้พิมพ์เข้าใจหน่อยได้ไหมค่ะว่ามัน..มันเหมือน..เก่า...หรือ...เปล่าค่ะ..อื่อ..”

หญิงสาวง้อชายที่เธอรักสุดหัวใจ แม้รู้สึกว่าชายหนุ่มเปลี่ยนมาก แต่เธอก็จะขอสู้และขอให้เขากลับมา  และสิ่งที่หญิงสาวต้องการ..มันได้บ่งบอกด้วยน้ำตาที่ไหลพรากออกจากสองตาของหญิงสาวในขณะนี้

“......................”

ศิวะยืนเงียบ...

“พี่ศิวะพูดสิค่ะ...กรุณาบอกพิมพ์มา...ด้วยค่ะ..อือ..”

ยิ่งเงียบก็ยิ่งเป็นเสมือนว่าชายหนุ่่มไม่มีคำตอบ เพราะถ้าใจของชายหนุ่มยังคงเป็นเหมือนเดิม..คำตอบจากปากก็คงไม่ใช่เรื่องยากที่จะกล่าวมันออกมา…

“บอกพิมพ์มาเถอะค่ะ...ว่าจะเอาอย่างไร? อย่าทรมานพิมพ์มากไปกว่านี้เลย...นะคะพี่  อื่อๆ...”

ชายหนุ่มไม่กล้ามองไปยังหญิงสาวที่ยืนร้องไห้ เพื่อรอฟังสิ่งที่เขาจะพูด แต่เพราะชายหนุ่มรู้ดีว่าสิ่งที่เขาตั้งใจจะบอกให้หญิงสาวได้รับรู้  มันคือการตัดสัมพันธ์รักกับเธอ  

"พิมพ์..คือ..."

แต่สุดท้ายชายหนุ่มก็ขี้ขลาดเกินไปที่จะกล่าวมันออกมา

“สวัสดีค่ะคุณพิมพ์...”

มีเสียงทักพิมพิชญา ทำให้หญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาและหยุดร้องไห้ เมื่อเธอเห็นหญิงสาวที่ชื่อศรีแพรที่กล่าวทักเมื่อครู่...

“แพร มารบกวนอะไรไหม?ค่ะนี่”

“ไม่ค่ะ..ไม่”

พิมพิชญาที่คราบน้ำตายังไม่จางหาย พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด ขณะที่ศรีแพรเดินไปเกาะแขนของศิวะเอาไว้ก่อนอธิบายที่เธอต้องมาที่นี่

“พี่ศิวะให้แพรขับรถของพี่เขามารับนะคะ...คุณพิมพ์”

สาวเจ้าของบ้านเพิ่งสังเกตเห็นรถของศิวะ จอดอยู่ข้างรถของอภิญาที่ศิวะเพิงขับมาจอดก่อนหน้า

“แต่เอ๊ะ..ไหนค่ะกระเป๋าเสื้อผ้าที่พี่ศิวะ...ว่าจะมาเอา”

“..อยู่นี้ค้า...”

ป้าเดือนและแววถือกระเป๋าใบใหญ่สองใบเดินมาวาง...

“นี่ค่ะคุณศิวะของที่สั่งให้ป้าไปเก็บ ป้าว่ามันเกือบหมดเลยนะค่ะพวกเสื้อผ้าของคุณศิวะ นี่คงน่าจะไปหลายเดือนเลยใช่ไหม?ค่ะ”

“ใช่จ๊ะ...อาจจะไปอยู่ที่บ้านแพรเลยก็ไม่รู้...นะ”

“แล้วแพรเตรียมห้องให้พี่ยัง...ครับ”

“เสร็จแต่เช้า...แล้วค่ะพี่ศิวะ”

พิมพิชญาพยายามทำใบหน้าให้เป็นปกติขณะรู้ว่าศิวะจะไปไหน? แต่แววตาที่มีทั้งความเจ็บปวดและความขื่นขมมันได้แสดงออกมา..เพราะหญิงสาวไม่สามารถบังคับมันไว้ได้

“ป้าเดือนกับแววเอากระเป๋าไปไว้ในรถผมได้เลยครับ”

“ค่ะคุณศิวะ...”

สองคนใช้ถือกระเป๋าเดินไปที่รถของศิวะตามที่ถูกสั่งทันที่

“เรากลับกันเลยไหม?ค่ะพี่ศิวะ...”

“ไปสิแพร...”

ศรีแพรหันหน้าไปทางพิมพิชญาก่อนกล่าวด้วยสายตาเยิ้มยิ้ม..เหมือนเยาะเย้ย

“งั้นแพรกลับก่อนนะคะคุณพิมพ์...”

ไม่มีคำตอบจากพิมพิชญา แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะมองตามคนทั้งสองที่ควงคู่กันเดินจากไป ด้วยความคิดที่แสนจะสับสนในหัวใจสาว...

"พี่ศิวะ..ค่ะ.."

ชายหนุ่มหยุดเดินแต่ไม่หันหน้ากลับมามองพิมพิชญาที่ยังไม่ยอมให้สิ่งคาใจผ่านไปด้วยการพูดที่เสมือนการง้อชายที่พยายามแสดงเจตนาจะทิ้งเธอไป

"..พี่..พี่..ยังไม่...ตอบ..พิมพ์  เลย...อื่อๆ."

หญิงที่รู้สึกว่าเธอหน้าด้านขณะร้องไห้ออกมา และครั้งนี้เธอไม่แคร์หญิงสาวที่มองมายังเธอด้วยสายตาอันเย้ยหยันของศรีแพร เพราะโอกาศของเธอมันกำลังจะน้อยลงเรื่อยๆถ้าเธอต้องการจะได้รับคำอธิบายจากปากชายที่เธอรัก

"พิมพ์..อย่าพยายามอีกเลย.."

"..พี่..ศิวะ...ค่ะ..อือ..เพราะ..อะไร?...ค่ะ...อือ..บอกพิมพ์..มา..สิค่ะ..อือ.."

พิมพิชญายอมหน้าด้าน และยอมไร้ยางอาย และยอมในทุกๆอย่าง เพื่อต้องการความรักของชายหนุ่มที่เคยมีต่อเธอ..กลับมา..

"คุณพิมพ์..เราไปกันนะคะ.."

ศรีแพรมองดู..เหมือนว่าศิวะกำลังลังเลอะไรบางอย่าง..เธอจึงรีบกล่าวตัดบท แต่พิมพิชญายังไมยอม

"พี่ศิวะ..ค่ะ.."

หญิงสาวผู้มีแต่ความรู้สึกเลวร้าย..จ้องมองชายหนุ่ม และไม่สนคำพูดของคนที่สาม เพราะเธอต้องงการจะฟังจากปากของชายที่เธอยอมเขาทุกอย่างแล้วในขณะนี้

"พิมพ์..พอเถอะ..พี่จะไปแล้ว.."

"ไม่..ค่ะ พี่ศิวะต้องอธิบาย..มาก่อน..."

"ก็เธอมันน่าเบื่อยังนี้ไง..พูดยาก..เข้าใจอะไรก็ยาก..เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว?ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไรอีก..โง่ๆๆ "

พิมพิชญานิ่งอึ่งกับคำกล่าวของศิวะ  ทีมันได้บ่งบอกว่าเธอมีแต่สิ่งที่ชายหนุ่มไม่ชอบ ทำให้หญิงสาวรู้ว่า เธอไม่ควรจะพยายามเรื่องน่าอายอีก..

"ไปกันเถอะ..แพร"

"จ๊ะ..พี่ศิวะ"

ศรีแพรกอดแขนศิวะเดินจากหญิงสาวทียืนนิ่งมองคนทั้งคู่เดินห่างออกไป โดยพิมพิชญาไม่คิดจะหน้าด้านรั้งคนทั้งคู่เอาไว้อีกต่อไป...

.........................................................................................

พิมพิชญายังไม่หายสะอื้นดี..ขณะเปิดประตูห้องของอภิญา

“พี่พิมพ์ค่ะ.อือ"

อภิญาเข้าไปกอดเมื่อพี่สาวเดินเข้ามาในห้องของเธอ

“มีอะไรเหรอ?น้องญา...”

“คือว่า..อือๆ..ญา..ญามีท้องกับพี่พิริยะ ค่ะพี่พิมพ์...”

พิมพิชญาคิ้วขมวดเข้าหากัน...เพราะสิ่งที่ได้รับทราบมันคือสิ่งเลวร้ายที่หญิงสาวได้รับเพิ่มหลังจากศิวะได้ทำไว้เมื่อสักครู่

“อะไรนะ?...หนูญา”

พิสมัยผู้เป็นแม่เลี้ยง ที่เข้ามาได้ยินขณะนั้นพอดี..ได้กล่าวน้ำเสียงที่ไม่อยากเชื่อ...

“ใช่ค่ะน้าหนูท้องกับพี่พิริยะ...และตอนที่พวกเขาจะพาหนูมาส่ง...เขายิงพี่พิริยะค่ะ...อื่อๆ...”

พิมพิชญากอดน้องสาวที่ร้องไห้ป่านใจจะขาด...ด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ถูกตั้งคำถามว่า..ทำไมครอบครัวของเธอจึงได้มาพบกับความเลวร้ายถึงขนาดนี้...

"โธ่..น้องพี่...อือ.."

พิมพิชญาแทบจะรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอไม่ได้แล้ว ทำให้หญิงสาวทำได้ดีที่สุดคือกอดร่างของน้องสาวที่กำลังท้องอ่อนๆเอาไว้แน่น 

“เอาละใจเย็นๆนะหนูญา...เรื่องนี้เรื่องใหญ่น้าว่าเรารอให้พ่อมาจากต่างประเทศพรุ่งนี้ แล้วค่อยปรึกษากันอีกที่นะ..”

“พิมพ์..ก็..อือ..คิดยังงั้นแหละค่ะน้าพิสมัย..อื่อๆ..”

“เออ..หนูพิมพ์อย่าลืมบอกศิวะให้มาร่วมปรึกษากัน ตอนที่พ่อมาถึงแล้วนะ..”

พิศมัยยังไม่ทราบสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างศิวะกับพิมพิชญา แต่หญิงสาวก็ต้องตอบให้เหมือนว่ามันยังเป็นเรื่องปกติ

“ค่ะ..อื่อ..น้าพิสมัย”

พิมพิชญาร้องไห้ กอดน้องสาวที่ต้องท้องไม่มีพ่อไว้แน่น ขณะคิดถึงความรักของเธอกับศิวะ ที่มันแทบจะเรียกได้ว่าเธอใกล้จะอกหักเต็มทน และ ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้...ไม่รู้ว่าดวงใจน้อยๆของเธอจะรับมันไว้ได้นานแค่ไหน?

                   ..........................................................

สุฃสันต์วันสงกรานต์นะครับ...            

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

6 ความคิดเห็น