แพทย์หญิงผู้เย่อหยิ่งกับวิศวกรผู้จองหอง(ฉบับปรับแก้)

ตอนที่ 47 : ความเลวร้ายที่สุมเข้ามา..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 เม.ย. 62

“กรี๊ดดดดดด”

พิมพิชญาหายเข้าไปในห้องไม่นานก็กรี๊ดลั่น ทำให้ชายหนุ่มรีบกระโจนตามเข้าไปในห้อง

“เอ้ย...พิมพ์...นี่มันอะไรกัน...??...”

พิมพิชญาโผเข้ามากอดศิวะเอาไว้แน่น ขณะศิวะแทบไม่เชื่อสายตาเมื่อมองไปบนพื้นห้อง

"พี่ศิวะ..พิมพ์กลัว.."

วิศวกรหนุ่มเพ่งดูศพสุนัขท้องแก่ ที่มันถูกผ่าท้องคลักเอาลูกของมันออกมานอนเรียงกันบนพื้นห้องสองตัว โดยตัวหนึ่งนอนแน่นิ่ง ในขณะที่อีกตัวยังดิ้นตะเกียดตะกายอย่างน่าเวทนาบนพื้นที่เต็มไปด้วยเลือดสดๆที่ไหลจากตัวแม่สุนัข และนั่นมันได้แสดงว่า..การกระทำที่โหดเหี้ยมครั้งนี้..มันคงเกิดขึ้นได้ไม่นาน

“คนที่เดินสวนกับเราที่หน้าลิฟท์...ไปพิมพ์”

ศิวะรีบดึงแขนหญิงสาวที่ยังอยู่ในอาการตกใจให้วิ่งออกไปตามหาผู้ต้องสงสัย ที่น่าจะสวนกับเขาและเธอที่หน้าลิฟท์เมื่อครู่ แต่เมื่อทั้งคู่ไปถึงมันก็ไร้ร่องรอย

"โธ่เอ๋ยมันไปแล้ว..พิมพ์"

หญิงสาวไม่ตอบแต่เธอกอดชายผู้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยเอาไว้แน่น

............................................................................

“คุณพิมพ์ครับ ผมว่ามันเป็นการขู่นะครับครั้งนี้ และสุนัขท้องแก่กับลูกสองตัวนี้ มันเป็นการส่งสารใบ้ถึงสาเหตุที่เขาต้องฆ่านายไพโรจน์และจะทำร้ายคุณพิมพ์นะผมว่า...”

ร้อยตำรวจเอกวรวิทย์ใบหน้าฉงน ขณะสอบปากคำของพิมพิชญาเป็นครั้งที่สี่ในรอบเดือน ขณะที่เจ้าหน้าที่คนอื่นๆหลายนาย พากันตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุสยอง กันอย่างขะมักขะเม่น

“แล้วหมวดตีความเรื่องศพสนัขยังไงครับ...”

ศิวะถามแทนเพราะพิมพิชญาทำได้แค่นั่งมองดูด้วยสายตาแห่งความกังวนเพราะหญิงสาวยังรับไม่ได้ในสิ่งที่เกิดขึ้น

“เรื่องนี้มันอาจเกี่ยวกับแม่ที่มีลูกแฝดแล้วลูกของเธอตายไปคนหนึ่งกะมังครับ เพราะลูกสุนัขตายหนึ่งรอดหนึ่ง”

“มีเหตุผลครับหมวด เออ..แล้วพิมพ์คิดอะไรออกมั่ง?เกี่ยวกับเรื่องนี้”

พิมพิชญายังงงกับเหตุที่เกิดขึ้นก่อนตอบตามความรู้สึก

“พิมพ์คิดอะไรไม่ออกเลยค่ะตอนนี้...”

“งั้นเราคงต้องค่อยๆคิดกัน และต้องรอให้คุณพิมพ์สบายใจขึ้นกว่านี้อาจจะคิดออก เอาละเดียวผมขอตัวไปดูสถานที่เกิดเหตุก่อนนะครับ”

หมวดวรวิทย์กล่าวสรุปสิ่งที่ทุกคนเห็นด้วย

"พี่ศิวะ..พิมพ์กลัวจัง...ไม่รู้ใครโกธรแค้นพิมพ์ และเขาต้องการอะไรจากพิมพ์.."

หมอสาวผู้สับสน พยายามพูดในสิ่งที่คาใจ ก่อนชายผู้หลงรักเธอจะเดินเข้าไปกอดร่างเล็กที่หวาดผวาเอาไว้แน่น..ด้วยใบหน้าที่แสนวิตกกังวน

....................................................................................

พิริยะนั่งดูภาพวิดีโอจากคอมพิวเตอร์ภายในห้องทำงานในบ้านของเขาอย่างตั้งใจ ก่อนหน้าตาจะแสดงออกถึงสิ่งที่ทำให้เขาไม่สบายใจออกมา

“เราทำไมมันเลวได้ขนาดนี้...วะ”

ชายผู้เห็นเพียงผลประโยชน์ส่วนตน ละสายตาจากคลิปวิดีโอที่เขาตั้งใจตั้งกล้องถ่ายเก็บเอาไว้ เพื่อจะนำมันมาใช้ทำสิ่งที่เลวทรามครั้งก่อน แต่ทำไม?ในวันนี้ เขาจึงรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง...และไม่ควรเอาเสียเลย

วันนั้นที่พิริยะบันทึกวีดีโอ...คือวันที่อภิญานอนหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยาสลบที่เขาใช้ผสมในเครื่องดื่มให้หญิงสาวกินหลังจากเขาหลอกว่าจะซื้อคอนโดแล้วนัดอภิญามาทำสัญญาที่โรงแรมหรู่

และเมื่อหญิงสาวสลบ เขาสั่งลูกน้องนำเหยื่อที่ไร้สติ เข้าไปนอนรอในห้องของโรงแรม..ที่ได้ตั้งกล้องวีดีโอเตรียมรอไว้แล้ว

“พวกมึงออกไป เดียวกูจัดการเอง”

สมุนรีบทำตามคำสั่งทันที่แม้จะอยากรู้อยากเห็นเพียงใดก็ตาม

“น้องญา...เธอสวยเหลือเกิน...”

มือหนาพูดไปก็ถอดอาภรณ์บนร่างเล็กที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงไป และก็ไม่นานนัก อภิญาก็เหลือเพียงร่างที่เปล่าเปลือย

“หือ...หือ...”

ลมหายใจที่ถี่และแรงของชายหนุ่ม ได้แสดงถึงอารมณ์แห่งตัญหาได้เข้าครองงำจิตใจด้านมืดของเขาแทบจะหมดสิ้น

ร่างหนาโยนผ้าชิ้นสุดท้ายจากร่างลงไปกองที่พื้น  ก่อนจะเดินไปปรับโฟกัสกล้องวีดีโอให้เน้นเห็นหน้าสาวไร้สติที่นอนอวดเนื้อหนังมังสาอยู่บนเตียง...

พิริยะกลืนน้ำลายคลายความแห้งฝืดในลำคอ ในขณะที่ใช้จมูกกดลงไปที่ต้นคออภิญาก่อนจะสูดกลิ่นหอมจากเรือนร่างสาวอยู่เนินนาน...

“น้องญา...พี่ขอโทษนะ...”

จิตใต้สำนึกในด้านดี  ยังบอกว่าสิ่งที่เขากำลังทำมันเป็นเรื่องที่เลวทราม ต่ำช้า  แต่พิริยะก็ต้องทำเพราะเหตุบางอย่างที่เขาไม่สามารถเลี่ยงได้

ร่างใหญ่ขึ้นไปนอนทับร่างไร้สติของหญิงสาว  ก่อนจะเริ่มขยับตัวของเขาเชื่อมกับร่างหญิงสาว

“โอ้ย...ทำไมมันคับ...แบบนี้...”

หนุ่มใหญ่ยังไม่รู้เลยว่า...ตอนนี้เขาได้ความบริสุทธิ์ของอภิญาที่เริ่มรู้สึกตัว...

“อุย...อะไรกันนี้คุณพิริยะ...”

อภิญาที่ได้รู้สติ  พยายามจะดันร่างหนาที่นอนทับให้ห่างออกจากตัว  แต่ก็ต้องตะลึงตาค้างเพราะหญิงสาวเพิ่งรู้ว่า...เธอกับนายพิริยะร่างติดกัน  ก่อนสมองจะบอกว่า ตอนนี้เธอกำลังถูกข่มขื่น...

“คุณพิริยะ...ทำอะไรหนู...อื่อๆ...หยุดนะ..หยุดนะคะ”

ร่างเล็กพยายามดิ้นและดัน พิริยะให้ห่างจากตัว  ขณะหนุ่มใหญ่รู้ได้ถึงความฟิตแน่นในโพลงรักของหญิงสาว จนทำให้ลูกผู้ชายอย่างเขา เกิดสิ่งที่เรียกว่า...ความละอาย ขึ้นมาภายในจิตใจ...

“พี่ขอโทษ...”

อภิญาร้องไห้ปานเจียนตาย เมื่อรู้ว่าความบริสุทธิ์ของเธอได้ถูกทำลายไปแล้ว...โดยชายที่เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะเลวได้ถึงเพียงนี้

“อื่อๆ...ปล่อยญา...อื่อๆ...”

พิริยะขยับตัวออกจากร่างบางแล้วลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะมองเห็นต้นขาของหญิงสาวเลอะเลือดแดงสด และแม้ว่ามันจะไม่มากนัก...แต่เขาก็รู้ว่าอภิญาคือสาวบริสุทธิ์

“พี่ขอโทษ...”

“อย่ามาจับตัวญา...อื่อๆ...”

พิริยะสดุ้งสุดตัวเมื่อเอาผ้าไปห่มให้หญิงสาวแล้วถูกตะว้าด...และที่เป็นเช่นนี้เพราะต่อมแห่งความสำนึกมันควบคุมเขาเอาไว้ทั้งตัวและหัวใจ...

“นายครับ เตี่ยให้ไปพบครับ”

พิริยะรีบปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ก่อนจะตอบลูกน้องเสียดุ

“เออ...บอกเตี่ยเดียวไป”

………………………………………………………….

“พิริยะ...เรื่องจะขอซื้อโครงการคอนโดของนายราเชนลื่อทำถึงไหนแล้ว...”

“ผมพยายามอยู่ครับเตี่ย...”

ชายสูงอายุสัญชาติจีนมองหน้าลูกชาย ก่อนจะกล่าวเรื่องที่เขาเรียกลูกชายมาพบในครั้งนี้

“ลือนะทำอะไรก็ไม่ทำจริงจัง...เรื่องให้ทางเขตสั่งชะลอการก่อสร้างคอนโดกดดันนายราเชนขายโครงการคอนโดให้เราก็ไม่ติดตาม เรื่องการแย่งลูกค้าของมัน...มาซื้อคอนโดของเราก็ไม่เร่งทำ”

“เตี่ยครับ...ตอนนี้ผมทำทุกวิถีทางแล้ว ก็ต้องรอดูว่าผลมันเป็นยังไงต่อไปนะครับ...”

“แล้วเรื่องที่เตี่ยสั่ง ให้จัดการอีกเรื่อง  ลือทำหรือยัง...”

พิริยะมองหน้าผู้เป็นพ่อก่อนตอบ...

“ผมว่าเรื่องนั้น เราจะทำเกินไปนะครับ...”

“เตี่ยว่าแล้วลื่อมันใจอ่อน  เตี่ยเลยให้คนไปปล่อยข่าวเรื่องคอนโดนายราเชนจะถูกเขตชะลอการก่อสร้างให้แบงค์และร้านค้าวัสดุรู้ไปแล้ว...ตอนนี้แบงค์ก็ชลอเงินกู้และร้านค้าต่างๆก็งดเครดิตโครงการมันแล้ว...”

ผู้เป็นลูกรู้สึกอึดอัด ในสิ่งที่ผู้เป็นพ่อทำ เขาจึงไม่พูดต่อ ก่อนจะลุกเดินหนีไป

“อั้ว...รู้นะว่าแกนะหลงลูกสาวนายราเชน  จนลืมสิ่งที่เตี่ยสอน และต่อไปนี้ทุกอย่างลื่อไม่ต้องมายุ้งอั้วจะจัดการเรื่องนี้เอง...”

พิริยะไม่ต่อล้อต่อเถียงกับผู้ที่พรำสอนแต่สิ่งเลวมาให้...แต่พยายามเดินหนีไปให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้

.....................................................................................

“คุณญาค่ะ มีช่อดอกไม้ส่งมาให้อีกแล้วค่ะ...”

อภิญามองดูช่อดอกไม้ที่มีการ์ดเขียนไว้ว่า”ขอโทษ” ที่มันถูกส่งมาให้หญิงสาวที่บริษัทติดต่อกันหลายวันมาแล้ว ตั้งแต่เธอกลับมาจากเกาะกะลา

“เอาไปทิ้ง...”

“อูย...สวยๆแบบนี้เอาไปทิ้งเสียดายแย่ วันนี้เก็บไว้สักช่อนะคะคุณญา”

“เอาไปทิ้ง..เดียวนี้”

ประชาสัมพันธ์สาวใบหน้าแสดงออกถึงความเสียดาย แต่ก็จำใจถือช่อดอกไม่แสนสวยเอาออกไปทิ้งตามคำสั่ง

“หนูญา ตอนนี้เราต้องใช้เงินสดซื้อทั้งวัสดุเพื่อใช้ก่อสร้าง และจ่ายค่าแรง ทั้งโครงการก่อสร้างคอนโด และ โครงการรีสอร์ทบนเกาะกะลา น้าว่าไม่กี่เดือนเราคงขาดสภาพคล่องแล้วนะ ถ้าธนาคารไม่ยอมปล่อยวงเงินกู้ของเราคืน..”

“...น้าพิศมัย เรื่องนี้ญายิ่งคิด ยิ่งมืดแปดด้านค่ะ”

“น้าไม่นึกเลยว่านายพิริยะ กับนายวิชัยพ่อของเขาจะเล่นสกปรกขนาดจะไม่ให้เรามีที่ยืนในสังคมเลย”

“แล้วเราจะทำยังไงดีค่ะ คุณน้า”

“นี้ก็อีกไม่กี่วัน คุณราเชนก็กลับถึงไทยแล้ว...เราก็คงต้องรอให้พ่อของหนูมาแก้ปัญหานี้แล้วละ”

“ค่ะ...เราคงเลี่ยงไม่ให้พ่อรู้ไม่ได้แล้วค่ะน้า”

พิสมัยออกจากห้องทำงานของอภิญาไปแล้ว แต่หน้าสวยยังเครียด เมื่อรู้ปัญหาหนักหนานี้ แถมพ่อที่ป่วยของเธอจะต้องมารับรู้เรื่องหนักๆเช่นนี้  แต่ก่อนที่หญิงสาวจะทำอะไรเธอก็รีบรับสายที่โทรเข้าเมื่อรู้ว่าใครโทรมา..

“ส่งดอกไม้มาทำไม? คุณจะเอาอะไรกับฉัน...จะทำเรื่องเลวๆอะไรกับพวกเราอีก ที่ผ่านมายังไม่พอใช่ไหม?”

“น้องญา...พี่อยากขอโทษน้องจริงๆกับเรื่องที่ผ่านมา”

“จะโทรมาเยาะเย้ยก็บอกมาเถอะค่ะ...และไอ้คลิปบ้านั่นอยากจะอัพลงเน็ตก็ทำเลย...อยากได้รายชื่อลูกค้าของเราก็มาเอาเดียวจะเอาให้...และร้านค้าบางร้านยังให้เครดิตเราอยู่ก็รีบไปโฆษณาว่าคอนโดเราจะถูกระงับการก่อสร้างให้หมดเลยสิ...เอาเลยเอาให้เราตายไปเลย...”

ถึงแม้ไม่มีเสียงสะอื้นร้องไห้ แต่น้ำตาก็เต็มทั้งสองแก้มนวลของหญิงสาว ที่ตอนนี้มันมีแต่สิ่งเลวร้ายเข้ามารุมเร่าจนอารมณ์ของอภิญาเลยความกลัวไปแล้วในขณะนี้

“น้องญา...พี่โทรมาเพราะอยากบอกว่า...เราควรจะคุยกัน...”

“ได้นัดมาเลย...”

..........ตามต่อนะครับ...........

(เขียนผิด  ใช้ภาษาไม่ถูก  ใช้คำไม่สุภาพ ของอภัยนะครับ)

..ปริศนา สุนัขถูกคนลึกลับฆ่าตาย...ตีความหมายว่ายังไงน้า??

อภิญา จะถูกนายพิริยะหลอกอีกหรือเปล่า..??

ความรักของศิวะกับพิมพิชญาต้องเจอความเลวร้ายตอนหน้า...

ตามไรท์มานะครับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

6 ความคิดเห็น