ตอนที่ 45 : ไล่ตามหาความจริง..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 99
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

“อ้าวศิวะ...มาไงนี่  มาๆเข้ามานั่งในบ้านก่อนเร็ว”

ศิวะยกมือไหว้หญิงสูงวัยที่กล่าวทัก ขณะที่พาพิมพิชญาก้าวเข้าไปในบ้าน

“สวัสดีครับ...พิมพ์นี่...น้าสาวิตรีแม่ของแพรครับ”

“สวัสดีค่ะ...”

พิมพิชญายกมือไหว้สาวิตรีที่ยิ้มให้หญิงสาวแบบมีไมตรี

............................................................................................

“เสียดายแพรไม่อยู่ มันพาน้องต้นไปหาหมอตามหมอนัคเรื่องตกบันไดครั้งก่อน...”

“ว่าแล้ว...ผมมัวมีแต่เรื่องยุ่งๆ ทำให้ที่ตั้งใจไว้ว่าจะพาลูกต้นไปหาหมอก็ไม่ได้พาไป...”

หลังจากนั้นการพูดคุยของศิวะและมารศรีบนชุดรับแขก เป็นการถามสารทุกข์สุกดิบกัน ในขณะที่พิมพิชญานั่งยิ้มฟังอย่างตั้งใจ จนศิวะวกมาเรื่องที่เขามาที่นี่เพื่อถาม

“เออ...น้าครับ ตอนผมยังเด็กๆผมจำได้ว่าเกิดอุบัติเหตุโครงหลังคาพังจนทำให้พ่อขาหัก   ตอนนั้นมีคนงานพ่อ หรือใครบ้างไหมครับที่ชื่อว่าไพโรจน์?”

“อื่ม...ชื่อไพโรจน์เหรอ..คนงานพ่อศิวะ...และคนแถวๆนั้น...อื่ม..ที่จำได้ไม่มีนะ ถามทำไมละศิวะ...”

“คือยังงี้ครับ  พอดีทางตำรวจเขาพบลายนิ้วมือคนชื่อไพโรจน์อยู่ในที่เกิดเหตุตอนหลังคาพังครั้งนั้นนะครับ...ผมเลยนึกว่าน้าพอจะรู้จักคนชื่อนี้..ว่าเขาคือใคร”

“น้าไม่คุ้นเลยนะ..แต่ เออทุกวันนี้คนเรามันเปลี่ยนชื่อกันได้ง่ายๆ ถ้าเห็นหน้าน้าอาจรู้จักก็ได้”

“พี่ศิวะพิมพ์มีภาพคุณไพโรจน์อยู่ ยังไงวันหน้าเอามาให้น้าดูอีกที่ก็ได้ค่ะ”

พิมพิชญาที่มีประวัติไพโรจน์อยู่ ออกความเห็นที่ศิวะเห็นด้วย ขณะมารศรีทำหน้าสงสัยก่อนจะถาม..

“เอ...หนูพิมพ์ คือพิมพิชญาลูกสาวคนโตของคุณราเชนใช่ไหม?”

“ใช่ครับน้า...ตอนนี้เราคบกันเป็นแฟนอยู่ครับ”

มารศรีมองศิวะเมื่อเขากล่าวจบ...แล้วถามต่อ

“แล้วพิศมัยรู้หรือยังว่าเธอทั้งคู่เป็นแฟนกันหรือยัง...”

“รู้แล้วครับ...”

สาวิตรีใบหน้าในขณะสนทนาเปลี่ยนไปเมื่อศิวะตอบ ก่อนเธอจะพูดกับบุรุษหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเช่นกัน

“ศิวะยังใช้โทรศัพท์เบอร์เก่าอยู่นะ ยังไงน้าจะโทรไปหาเพราะน้าคิดว่ามีเรื่องสำคัญมากๆจะบอก...”

“เบอร์เก่าครับ...น้าโทรมาได้ตลอดครับ”

ศิวะรู้สึกถึงสิ่งที่สาวิตรีอยากบอก ว่ามันต้องสำคัญไม่ใช่น้อยจนเธอไม่กล้าบอกต่อหน้าพิมพิชญา

................................................................................................

“มาใหม่ก็ได้นะค่ะ...ครั้งนี้คุณศรีแพรไม่อยู่ครั้งหน้าอยู่ชัวร์...”

ศิวะขับรถใบหน้านิ่งเพราะคำพูดลอยขึ้นของพิมพิชญามันคือเรื่องปกติ แต่ถ้าเธอไม่พูดสิแปลก

“พี่บอกแล้วอย่าเอาคนหล่อมาเป็นแฟน...มันจะไม่มีความสุข...เห็นไหม?”

“อะไร?ใครหล่อ...แล้วทำไมได้แฟนหล่อจะไม่มีความสุข”

“อ้าวก็พี่นี่ไงหล่อ แถมลีลาบนเตียงดี ใครได้ไปเป็นแฟน..ก็จะไม่มีความสุข...”

“แล้วทำไมจะไม่มีความสุข”

“………………………”

พิมพิชญาเบิกตาที่โตอยู่แล้วให้โตยิ่งขึ้นจ้องชายที่กำลังขับรถเพื่อรอคำตอบ แต่ศิวะนั่งนิ่งไม่ตอบ ทำให้หญิงสาวจะหยิกไปตามแขนของชายหนุ่ม เพราะความอยากรู้อันเป็นนิสัยแก้ไม่ได้ของเหล่าหญิงสาวทั่วไป

“นี่ๆๆๆๆ...จะตอบไหม?..จะตอบไหม?...”

“ได้ๆครับ..คุณหมอ...ตอบแล้วครับ...อูย...”

ตอนนี้บริเวณแขนของศิวะยังถูกนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ของพิมพิชญาจับคาอยู่ และถ้าชายหนุ่มตอบช้านิ้วมือทั้งคู่ของหญิงสาวคงบีบเนื้อของเขาอีกครั้งเป็นแน่ ชายหนุ่มจึงรีบตอบ

“ก็ผู้หญิงได้แฟนหล่อๆ...เวลาแฟนไปไหนก็กลัวว่าสาวๆคนอื่นจะมาชอบแฟนตัวเอง และถ้าลีลาบนเตียงดีด้วยก็ยิ่งกลัวว่าจะไปทำให้กับสาวๆคนอื่น แบบที่ทำให้กับตัวเอง จนคนได้แฟนหล่อลีลาดี คิดเห็นเรื่องนี้ที่ไรก็จะรับไม่ได้ ดังนั้นเธอคนนั้นก็จะไม่มีความสุขนะสิ...พิมพ์จ๋า”

“ไม่ต้องมาจ๋า...พ่อรูปหล่อลีลาดี.......”

“โอ้ย...พอแล้วที่รัก พี่ยอม...แล้ว...โอ้ย...”

ศิวะรู้แต่แรกแล้วว่าตอบยังไงก็ถูกหยิก...และมันเป็นหยิกที่รุนแรงกว่าทุกครั้งตามที่ชายหนุ่มคาดไว้จริงๆ

“โอ้ย...”

พิมพิชญารู้ว่าตอนนี้รถกำลังวิ่งเข้าสู่ถนนที่คุ้นเคย  หมอสาวจึงหันหน้าไปพูดกับศิวะที่แขนด้านติดกับเธอแดงจ้ำเป็นระยะๆ

“พี่ศิวะก่อนถึงสถาบันที่เราจะไปเอาประวัติคุณไพโรจน์ จะถึงคลินิกหมอเดชาก่อน พิมพ์ขอลงไปขอโทษหมอแกหน่อยได้ไหม?ค่ะ”

“จะไปก็ไป...ใครจะไปว่าอะไร...”

“ก็พิมพ์กลัวว่าจะมีคน...หึ่ง”

“หึง..ไม่ใช่หึ่ง หึ่งนะมันแมลงตอมสิ่งปฎิกูลแล้วคุณหมอ”

“อย่าพูดมากเดียวจะเจ็บตัว...จอดรถได้แล้ว และพิมพ์จะลงไปหาหมอเดชาคนเดียว...คนอื่นไม่เกี่ยว..”

พิมพิชญาเข้าไปในคลินิกที่จะเปิดรักษาคนไข้อีกประมาณหนึ่งชั่วโมง ก่อนหญิงสาวจะเดินตรงไปยังห้องที่หมอเดชาใช้พักผ่อนอย่างคุ้นเคย

“หื่อ....หือ....อูย์”

เสียงที่ผิดปกติดังออกมาจากห้องที่หญิงสาวจะไป ทำให้เธอไม่เรียกแต่ค่อยๆแย้มประตูให้เปิด

“อุยตายแล้ว...”

พิมพิชญาเอามือปิดปากตาเหลือกโพลง เพราะภาพที่เห็นคือหมอเดชากำลังใช้ปากอมท่อนรักที่แข็งตัวเต็มที่ของเด็กหนุ่มที่ทางคลีนิกแห่งนี้จ้างมาประจำร้าน ที่หญิงสาวรู้จักดี

มันเป็นบทพิศวาสระหว่างชายกับชายที่กำลังเร่าร้อน เมื่อเด็กหนุ่มดึงคุณหมอขึ้นมาจูบปาก แล้วทั้งคู่ก็ต่างจับแก่นกายของฝังตรงข้ามรูดชักให้กัน

“โอ้ยหนุ่ม...หมอเสียว...จัง”

ท่อนกายขนาดย่อมของหมอเดชาหายเข้าไปในปากหนุ่มคู่สวาทจนร่างของเขาสั่นเทาเมื่อปากทำหน้าที่เสมือนอวัยวะเพศผู้หญิง ด้วยการทั้งอมทั้งดูดแท่งรักตลอดเวลา...

“หนุ่มๆ...หมอจะเสร็จก่อน...เอาหมอเถอะ...เร็วๆ”

พิมพิชญายืนตัวแข็งจ้องหมอเดชาหันหลังให้หนุ่มคู่ขา ก่อนจะเห็นฝ่ายรุกเอาวาสลินทาไปที่อวัยวะเพศและช่องหลังของหมอเกย์แล้วจึงค่อยๆเอาแท่งรักของเขาไปดันไว้ตรงช่องผิดประเภท...

............ตามต่อนะครับ.................

(เขียนผิด  ใช้ภาษาไม่ถูก  ใช้คำไม่สุภาพ ขออภัยด้วยนะครับ)

ปมฆาตกรรมกำลังรอเวลาให้ศิวะและพิมพิชญาไขปริศนา...

เรื่องที่สาวิตรีจะบอกศิวะ...มันคืออะไร?(เรื่องสำคัญมากสำหรับศิวะและพิมพิชญา)

และบทรักของหมอเดชา(ชายกับชาย) ตอนหน้าจะต่อให้จบ(ไรท์ขออนุญาติจะไม่CUTนะครับ)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

6 ความคิดเห็น