ตอนที่ 44 : ผจญภัยครั้งใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 เม.ย. 62

พิมพิชญาซบหน้ากับอกของศิวะที่เรียกได้ว่า แทบจะตลอดระยะเวลาที่ชายหนุ่มขับรถกลับบ้าน โดยความรู้สึกของคนทั้งคู่  มันช่างต่างกับตอนที่เดินทางไปเกาะกะลาแบบชนิดตรงกันข้าม

“พิมพ์ครับเราถึงบ้านแล้ว...”

หญิงสาวรับทราบคำเตือนทำให้เธอขยับไปหอมแก้มชายหนุ่ม แล้วกลับมานั่งตัวตรง

“หนูพิมพ์ป้าขอโทษนะคะ...”

พิมพิชญาลงจากรถที่วิ่งเข้าไปจอดในโรงรถของบ้าน เธอก็เห็นป้าเดือนรีบเข้ามาขอโทษ เรื่องที่จับเธอมัดครั้งก่อน ในขณะที่แววผู้สมรู้ร่วมคิดอีกคน...หลบอยู่ข้างหลังแบบเกรงๆ

“ไม่หรอกจ๊ะ...พิมพ์สิที่ต้องขอบใจป้าเดือนกับแวว...เพราะไม่งั้นพิมพ์ไม่รู้ว่าจะต้องเสียใจแค่ไหนที่ต้องแต่งงานกับคุณหมอเดชา”

“จริงเหรอค่ะ...คุณหนูพิมพ์”

ทั้งป้าเดือนและแววใบหน้าสดใสขึ้นในขณะที่พิมพิชญาเดินไปกอดคนทั้งคู่

“น้าก็ขอโทษหนูพิมพ์อีกคน และคงต้องหาคำดีๆไว้แก้ตัวกับพ่อของหนู”

ขณะนั้นพิศมัยที่ก้าวเข้ามาในบริเวณนี้ก็พูดขึ้นอีกคน

“ไม่ต้องหรอกค่ะน้าพิสมัย พิมพ์คุยกับพ่อแล้ว ท่านเข้าใจทุกอย่าง และอาทิตย์หน้าพ่อก็จะกลับไทยแล้ว เราค่อยพูดรายละเอียดให้ท่านฟังดีกว่านะคะน้า...”

“เอายังงั้นนะจ๊ะหนูพิมพ์”

พิศมัยยิ้มขณะที่ลูกเลี้ยงเดินเข้าสวมกอดเธอ

“สำหรับทางญาติผู้ใหญ่ของหมอเดชา น้าก็ไปพูดถึงเรื่องวุ้นๆที่เกิดขึ้นจนงานแต่งล่มแล้ว แรกๆก็พากันโมโหมาก  แต่พอน้าไปบอกหมอเดชาว่าเรารู้เรื่องที่หมอเป็นเกย์...หมอก็ไปพูดคุยกับฝ่ายญาติของหมอ..เรื่องจึงยุติ”

“ขอบคุณน้าพิสมัยในทุกเรื่องนะค่ะ”

ขณะที่พิสมัยคุยกับพิมพิชญา ศิวะดูไลท์บนมือถือของเขาก่อนจะกล่าว

“ขอบคุณนะครับแม่ ที่ทำทุกอย่างให้ แต่ตอนนี้ผมมีธุระต้องไปทำก่อนครับ”

“มาเหนื่อยๆพักก่อนดีไหม?ลูก...”

“ไม่หรอกครับ."

พิมพิชญามองหน้าหล่อดวงแววตาสงสัยก่อนที่ผู้ที่เธอมองจะอธิบาย

"เออ พิมพ์เข้าบ้านไปพักนะ พี่ไปธุระแป๊บเดียวก็จะกลับ...”

“ค่ะพี่ศิวะ”

พิมพิชญาไม่ถามสักคำว่าชายที่เธอรักจะไปไหน เพราะตอนนี้หญิงสาวมั่นใจในตัวชายหนุ่มมากกว่าสิ่งใดๆแต่ชายหนุ่มก็รีบบอว่าจะไปไหน

“หมวดวรวิทย์ไลท์มาบอกว่า คดีพ่อของพี่ มีความคืบหน้าแล้วนะ”

ศิวะกล่าวจบก็จะเดินไปที่รถ ก่อนจะสังเกตเห็นใบหน้าของพิมพิชญาที่บ่งบอกอะไรบางอย่าง

“ ถ้าพิมพ์อยากไปด้วยก็ได้นะ”

“ไป...พิมพ์อยากไป”

เสียงพูดแสดงความดีใจจบ  พิสมัยก็เห็นพิมพิชญารีบตามศิวะไปด้วยใบหน้าระรื่น ทำให้เธอส่ายหัวไปมา...

………………………………………………………………………

“โตแล้วอยากมาด้วยก็บอก...”

“ใครจะอยากมาด้วย...ไม่ชวนพิมพ์ไม่มานะนี่”

ผู้หญิงปากกับใจไม่ตรงกันแสดงชัดอีกครั้ง และศิวะก็ไม่ต่อคำ เพราะถ้ารูปกาลเป็นแบบนี้ ผู้ชายต้องเงียบไว้เพื่อให้ฝ่ายหญิงนั้นถูกต้องเสมอ

“เราได้มารู้จักกันนี้เป็นบุพเพสันนิวาส ล้วนๆเลยนะพิมพ์ แต่ต่อจากนี้ไปมันคงจะ...เป็น”

ชายหนุ่มผู้ที่กำลังขับรถตรงไปบนถนนกลางกรุงฯ พูดกับพิมพิชญาแล้วค้างไว้ ทำให้หญิงสาวต้องถาม..

“แล้วต่อไป...เป็นอะไรค่ะพี่ศิวะ?”

ศิวะคิดนิดหนึ่งก่อนตอบ...แบบรู้ว่าต้องมีโกธร

"ไม่พูดดีกว่า..."

"พูดมาเดียวนี้นะ...ไม่งั้นพิมพ์โกธรจริงๆด้วย"

ใบหน้าปูดบึงของหญิงสาว ก็เป็นไปตามคาดของศิวะ เพราะ ถ้าผู้หญิงอยากรู้นั้นคือเรื่องใหญ่

“แรกเราพบกันมันเป็นบุเพสันนิวาส  แต่ต่ไปมันก็จะเป็นเวรเป็นกรรมล้วนๆนะสิพิมพ์”

“พี่กวน..เหรอ...นี่ๆ”

หมัดเล็กทุบไหล่ของชายหนุ่มอยู่ไม่นาน...ก่อนหญิงสาวจะซบลงบนอกใหญ่ เหมือนตอนที่เดินทางมาเมื่อครู่

...............................................................................

ศิวะ และพิมพิชญา นั่งอยู่หน้านายตำรวจหนุ่ม ในห้องทำงานของสถานีตำรวจ ท้องที่ๆเกิดเรื่องฆาตกรรม ก่อนเจ้าของคดีจะอธิบายถึง คดีการเสียชีวิตของพ่อศิวะที่ตอนนี้มีคืบหน้า

“เออ...คุณพิมพิชญามาด้วยก็ดีเลย เพราะผมงงกับสิ่งผมตรวจพบในคดีเก่าของพ่อคุณศิวะมากๆว่ามันไปเกี่ยวข้องกับคดีของคุณหมอพิมพ์ได้ยังไง”

“มันเป็นยังไงค่ะ? หมวดวรวิทย์”

หญิงสาวที่มาด้วย ไม่นึกว่าเธอไปมีสวนเกี่ยวข้องกับคดีพ่อศิวะในอดีตได้ยังไง  จึงรีบถามกลับ

“อ๋อยังงี้ครับ คุณยังจำคดีคุณไพโรจ์ที่ถูกฆาตกรรมในห้องทำงานของหมอพิมพ์ได้นะครับ”

“ค่ะพิมพ์จำได้...”

“คืองี้ ผมเอาลายนิ้วมือคุณไพโรจน์ผู้ตายไปให้ส่วนกลางเช็คว่าแกเคยไปทำอะไรไว้ที่ไหนบ้าง..และผลของมันไปตรงกับลายนิ้วมือแฝงบนโครงหลังคาเหล็กที่พังลงมาทับพ่อคุณศิวะจนขาหัก เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ที่ส่วนกลางเก็บเอาไว้”

“เอ๊ะนายไพโรจน์...นี่คือใครครับ?”

ศิวะรู้แค่ว่ามีการฆาตกรรมขึ้นที่ห้องทำงานของพิมพิชญาบนอาคารวิจัย แต่ที่นายตำรวจว่าผู้ที่ตายครั้งนั้นคือผู้ต้องสงสัยที่ไปตัดโครงหลังคาเหล็ก จนมันพังลงมาทับพ่อของเขาจนขาหัก เมื่อสิบกว่าปีที่ผ่านมา  มันจึงทำให้ชายหนุ่มอยากนักรู้ว่านายไพโรจน์นั่นคือใครกันแน่

“คุณไพโรจน์คือหนึ่งในผู้มาบำบัดจิต ที่สถาบันวิจัยที่พิมพ์ทำงานอยู่ค่ะพี่ศิวะ”

“ใช่ครับ และ ตั้งแต่แกโดนฆาตกรรม ทางเราก็ยังติดตามญาติ มารับศพไปบำเพ็ญกุศลไม่ได้ เพราะจากการติดตามไปที่บ้านในปัจจุบัน ก็ได้ทราบจากเพื่อนบ้านเพียงว่า แกมีเมียและลูกอีกหนึ่งคน แต่ก็ได้หนีจากแกไปหลายปีแล้ว และหลังจากนั้นแกก็อยู่บ้านคนเดียว เราจึงยังไม่สามารถแจ้งข่าวการตายของคุณไพโรจน์ ให้ญาติรับรู้ได้เลยในตอนนี้”

ศิวะกับใบหน้าที่ครุ่นคิดอย่างหนัก ที่ไม่น้อยไปกว่าพิมพิชญาที่กำลังเป็นอยู่เลย

“คดีเก่าพ่อคุณศิวะ ที่มีรอยนิ้วมือของคุณไพโรจน์แฝงอยู่ และ คนที่ฆาตกรรมแก ก็เป็นคนเดียวกันกับที่พยายามทำร้ายคุณพิมพิชญา มันจะต้องมีอะไรเชื่อมโยงกัน ผมจึงอยากให้คุณศิวะและคุณหมอพิมพ์ช่วยให้ข้อมูลกับทางตำรวจเพื่อจะได้เป็นประโยชน์ต่อรูปคดี จึงนัดให้มาพบวันนี้นะครับ”

สิ่งที่หมวดวรวิทย์สรุปนั้นชัดเจน  แต่ ทั้งศิวะ และ พิมพิชญาก็นึกไม่ออกว่าทั้งสามคดีมันเกี่ยวโยงกันอย่างไร?

....................................................................

“น้าสาวิตรีเป็นเมียน้อยของพ่อ ที่เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้แม่พิสมัยหนีไปแต่งงานกับพ่อของพิมพ์ และแพรก็คือลูกของพ่อพี่ ที่เกิดกับน้าสาวิตรี ดังนั้นพี่กับศรีแพรคือพี่น้องต่างแม่กัน”

“ พี่ศิวะเคยเล่าแล้ว มาเล่าให้พิมพ์ฟังอีกทำไม?ค่ะ”

ศิวะรู้ว่าเขาต้องพูดเกรินแบบนี้ก่อน ถึงจะบอกว่าเขาจะไปไหนเพราะไม่เช่นนั้นจะมีงอน?

“ก็พี่กลัวว่าจะมีรายการหึง เกิดขึ้น...”

“เชอะ...ใครจะหึงพี่?”

“เพราะพี่จะพาพิมพ์ไปหาแพรกับน้าสาวิตรี เพื่อถามเรื่องคนที่ชื่อไพโรจน์นะสิ”

"ไม่เห็นจะหึงเลย"

"จริงเหรอ.."

"จะไปก็รีบไป..ไม่งั้นพิมพ์เปลี่ยนใจ.."

"ครับ..เจ้าหัวใจของผม"

                               ...............................................

รถเก๋งของศิวะวิ่งเข้าไปจอดบริเวณที่พิมพิชญาจำได้ว่ามันคือบ้านของศรีแพร ที่ชายหนุ่มเคยพาเธอมาแล้วครั้งหนึ่ง

“ไปพิมพ์ลงรถ...พี่จะแนะนำลูกต้น ศรีแพร และน้าสาวิตรีให้รู้จัก”

พิมพิชญาค่อยๆลงรถ เพราะเธอเริ่มต้นไม่ค่อยดีกับหญิงสาวที่ชื่อศรีแพรในครั้งก่อน

“อ้าวศิวะ...มาไงนี่  มาๆเข้ามานั่งในบ้านก่อนเร็ว”

                                      ..............................................

ปมฆาตกรรมกำลังจะกระจ่าง..แต่ปัญหารักครั้งใหม่ที่ร้ายแรงกว่าครั้งก่อนกำลังจะเกิดขึ้นกับศิวะและพิมพิชญา...ตามไรท์มาว่ามันจะร้ายแรงขนาดไหน?(สปอย์ว่า..ทั้งคู่ไม่สามารถจะรักกันได้ไม่ว่าจะเหตุผลใดๆก็ไม่สามารถมาลบล้างได้...)




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

6 ความคิดเห็น