แพทย์หญิงผู้เย่อหยิ่งกับวิศวกรผู้จองหอง(ฉบับปรับแก้)

ตอนที่ 43 : รัก..ที่กลับมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 134
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    17 เม.ย. 62

“ถามผมหรือยัง  ว่าผมจะกลับมาทำไหม?”

พิมพิชญาหน้าเสียจากคำพูดของศิวะ แต่หญิงสาวก็ยังหวังว่านั้นคืออาการงอนของชายที่เธอรัก

“พี่ศิวะ...ทำไมพูดแบบนั้นค่ะ แล้วใครจะช่วยญาตอนนายพิริยะรังแกค่ะ ดูสิวันนี้ยังส่งคนมาจับญาเลย”

ชายหนุ่มนิ่ง เพราะใจลึกๆของเขา อยากให้ผู้เป็นพี่สาวกล่าวคำดีๆออกมาให้ได้ยิน และเหมือนพิมพิชญาจะรู้

“น้องญาวันนี้พี่ศิวะเหนื่อย และยังไม่กินข้าว อย่าพึ่งไปเซ้าซี้พี่เขามากสิจ๊ะ”

พิมพิชญาแกะกุ้งตัวโตสุดที่ย่างกำลังสุกได้ที่ แล้วจิ้มน้ำพริกที่คนงานทำมาให้ แล้วยื่นไปตรงปากของชายหนุ่ม

“พี่ศิวะกินกุ้งค่ะ กำลังร้อนพอดี พิมพ์แกะให้..น่าอร่อย...อร่อย”

“พี่ไม่ชอบกินเผ็ด...”

หญิงสาวยิ้มแล้วเอากุ้งในมือมาใช้ปากดูดเอาน้ำจิ้มออก ก่อนยื่นไปจ่อที่ปากของศิวะใหม่

“ไม่เอากินเลย พิมพ์อยากป้อน...”

พิมพิชญารีบพูดเมื่อเห็นศิวะจะใช้มือจับเอากุ้งมากินเอง ทำให้ชายหนุ่มจำต้องกินกุ้งที่หญิงสาวป้อนมาให้ในทันที่

“พี่เขยหิวนี่เอง...”

ผู้เป็นพี่ยิ้มให้น้องสาวเพราะพูดถูกใจ ก่อนที่พิมพิชญาจะค่อยขยับเข้าไปนั่งเบียดชายที่หญิงสาวรู้ว่า..ตอนนี้เธอรักเขาเพิ่มขึ้นเป็นหลายสิบเท่า...ในขณะนี้

คลื่น...คลื่น...คลื่น...

เสียงคลื่นกระทบฝังเป็นระยะ ท้องฟ้าที่เปิดจนบนฟ้ามองเห็นดาวระยิบระยับ ขณะผู้ที่อยู่ริมชายหาดบนเกาะกะลาคืนนี้ ต่างมีความสุขกับการกินอาหารทะเลสดๆที่พวกเขาช่วยกันปิ้ง ย่าง จนอิ่มหนำสำราญ ก่อนอภิญาจะขอตัวไปเดินเล่นริมฝังทะเลเพื่อให้พี่สาวกับศิวะคุยกันตามประสาหนุ่มสาวที่กำลังจะคืนดีกัน

"ญาขอไปไล่จับปูลมก่อนนะคะ..ตรงชายหาดเห็นวิ่งอยู่หลายตัว"

"นึกว่าจะไม่ไป..พี่รอตั้งนานรู้เปล่า"

พิมพิชญาพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ขณะอภิญาลุกขึ้นยืนแล้วพูด

"แล้วพี่พิมพ์ก็ง้อพี่เขยให้สำเร็จนะ..ไม่งั้นโดน..เท"

"เด็กบ้า.."

หมอสาวกำทรายยกขึ้นเหมือนจะขว้างใส่น้องสาวที่วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว 

"แน่จริงอย่าหนีสิ.."

พิมพิชญากล่าวเบาเมื่อน้องสาววิ่งไปไกล ก่อนจะนั่งนิ่งมองเปลวไฟที่กำลังเผาไหม้ท่อนฝืนที่กำลังเริ่มอ่อนกำลังลง เหมือนดังเช่นชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ ที่เขากำลังใจอ่อนดุจเทียนลนไฟไปทุกๆนาทีที่ผ่านไป

"พี่ศิวะค่ะ"

หญิงสาวทำลายความเงียบด้วยเสียงแผ่วที่ไร้ความมั่นใจ

"ทำไหม?ครับ"

“พิมพ์...พิมพ์อยาก..จะขอโทษเรื่องที่พิมพ์ทำเรื่องงี่เง้า...”

ชายหนุ่มเงียบเพราะใช้ความคิดว่าจะตอบเช่นไรดี แต่ เพียงชั่วครู่ที่เขาคิดมันเหมือนคำตอบบางอย่างที่ทำให้พิมพิชญาต้องรุมร้อนใจ อย่างที่หญิงสาวไม่เคยเป็นมาก่อน จนมันทำให้หญิงสาวต้องกล่าวคำว่าขอโทษซ้ำก่อนที่ศิวะจะตอบ

"พี่ศิวะคะ..พิมพ์ขอโทษ..นะ"

วิศวะกรหนุ่มหันไปมองหน้าสวยที่คล้ายว่าเธอกำลังร้องไห้ออกมา..มันทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าภาพนั้น มันคือสิ่งที่เขายอมตายก็ได้เพื่อจะไม่ทำให้เจ้าของใบหน้าต้องผิดหวัง

"มานี่สิ..พิมพ์"

ศิวะกล่าวนุ่มแล้วอ้าแขนออก

"ค่ะ"

พิมพิชญากล่าวสั้นแล้วขยับเข้าไปพิงหน้าอกของร่างใหญ่ที่อ้าแขนรอ ก่อนที่ร่างเล็กจะจับเอาแขนทั้งสองข้างของชายหนุ่มเข้ามาโอบกอดตัวเธอเอาไว้

"พี่บอกพิมพ์มา.."

หญิงสาวใจร้อนที่อยู่ในอ้อมแขน ไม่ปล่อยสิ่งที่เธอต้องการได้ยินให้ค้างคาใจ เธอจึงท้วงคำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบ

“พิมพ์อยากให้พี่บอกอะไร...”

“อยากให้พี่ตอบรับคำขอโทษจากพิมพ์...เพราะพิมพ์รู้ว่าแค่คำขอโทษมันคงไม่พอ...สำหรับสิ่งที่พิมพ์ทำกับพี่.”

“พี่ทำไม่ได้...หรอกพิมพ์...”

“พี่ศิวะ...”

พิมพิชญาทำตาโตขณะเพ้อพูด เพราะคำที่ศิวะกล่าว มันหมายความว่า..ชายหนุ่มไม่ยอมอภัยให้แก่เธอมันจึงทำให้ร่างเล็กดึงตัวออกจากอ้อมแขนแล้วจ้องหน้าผู้กอดพร้อมพูดเสียงสะท้อนความผิดหวัง

"พี่ไม่ให้อภัยพิมพ์..ใช่ไหม?ค่ะ"

"พี่ให้อภัยพิมพ์ไม่ได้หรอก"

หญิงสาวหน้าเสียแต่พยายามถามหาเหตุผลตามสัญชาติญาณ

"แล้วเพราะ..เพราะ..อะไรที่..ที่..ทำให้พี่..อภัยพิมพ์ไม่ได้..ค่ะ"

พิมพิชญาจ้องหน้าชายที่เธอรักขณะกล่าวเสียงที่เริ่มเคลือ..

“ก็เพราะพี่ไม่เคยโกธรพิมพ์...พี่จึงรับคำขอโทษจากพิมพ์ไม่ได้...”

แก้มนวลถูกหอมจากชายที่ดึงเธอเข้าหาเมื่อเขาพูดจบ  และนั่นเป็นเสมือนว่า...คนทั้งคู่ไม่มีอะไรติดค้างความไม่พอใจต่อกันในเรื่องที่ผ่านมาแล้ว

"กอดพิมพ์แน่นอีกหน่อยค่ะ"

  พิมพิชญาบอกชายหนุ่มให้กอดร่างเล็กของเธอให้กระซับแน่นยิ่งขึ้น  เพื่อต้องการให้อารมณ์แห่งรักที่มันเกิดขึ้นอย่างมากมายในตอนนี้..จะได้เชื่อมติดกันเป็นหนึ่งอีกครั้ง...

                          ....................................................

“ง่วงแล้ว ญาจะเข้านอนนะคะ...”

พิมพิชญากับศิวะนั่งกอดกันมองดูดวงบนฟ้าและฟังเสียงคลื่นกระฝังอย่างไม่รู้เบื่อ ก่อนทั้งคู่จะได้ยินเสียงเล็กเมื่ออภิญาเดินมาถึง


“เอาสิญา เรามีอยู่สามเต็นท์...เต็นท์ใครเต็นท์มัน..”

“พี่สองคนนอนเต็นท์เดียวกันก็ได้...ญาเป็นคนหลับไว...”

“บ้าสิญา...เอาใหญ่แล้วนะเรานะไป  ไป..เข้านอนได้แล้ว...”

อภิญายิ้มก่อนจะมุดเข้าไปในเต็นท์ตามที่พี่สาวสั่ง

“พี่ศิวะนอนเต็นท์ริมนะ พิมพ์จะนอนเต็นท์กลาง”

“ได้ครับ...”

ทุกคนแยกย้ายกันเข้าเต็นท์ใคร เต็นท์มันหลังคุยจบ....

คลื่น...คลื่น....คลื่น....

ศิวะนอนฟังเสียงคลื่นยังไม่ทันหลับก็รู้ว่าซิปประตูเต็นท์ถูกเปิดออก และเพียงแสงจากกองไฟมี่ใกล้มอดมิดอยู่หน้าเต็นท์  แต่ก็ทำให้ชายหนุ่มสามารถรู้ว่าใครกำลังเข้ามาในเต็นท์ของเขา

“พิมพ์...”

หญิงสาวปิดซิปเต็นท์แล้วเข้าไปกอดชายหนุ่มที่นอนนิ่ง ก่อนจะตั้งคำถามที่ศิวะตอบได้

“พี่ศิวะจำได้ไหม?พิมพ์เคยบอกเรื่องของเราจะเป็นยังไง...”

“พี่จำได้...พิมพ์ย้ำเสมอว่า เรื่องของเรามันไม่มีทางเกิดขึ้นได้อีก”

“พี่รู้ไหมว่า...”

หญิงสาวกล่าวค้างไว้แค่นั้นทำให้ชายหนุ่มต้องถามคืน

"ว่าอะไรพิมพ์"

"ว่า..พิมพ์โกหก.."

ปากเล็กกล่าวจบก็ขยับเข้าไปบดปากหนาที่ยังไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะส่งลิ้นเข้าไปเมื่อชายหนุ่มเผยปากออกรับ

“หืน......”

เสียงหายใจของทั้งคู่รุนแรงไม่แพ้กัน แต่ปากที่ประกับกันไม่มีที่ท่าว่ามันจะหลุดจากกันตอนไหน

คลื่น...คลื่น...คลื่น....

เสียงคลื่นซัดฝังดังชัดสร้างจิตพิศวาทให้บาดอารมณ์ชายหนุ่มและหญิงสาวที่จูบแลกกันในเต็นท์อย่างยิ่ง และมือเล็กไม่รอช้าดึงรั้งเสื้อและกางเกงทุกชิ้นที่สวมใส่บนตัวให้ขยับถอดออกจากร่างเล็กของเธอจนหมดสิ้น ก่อนที่หญิงสาวจะเร่งแกะกระดุมเสื้อของชายหนุ่มออก ในขณะที่ชายใต้ร่างของหญิงสาวก็เร่งถอดกางเกงที่สวมใส่...ให้มันหลุดออกจากตัวเช่นกัน

ร่างของพิมพิชญากับศิวะเปลือยเปล่าแล้ว แต่ปากของคนทั้งคู่ยังจูบประกบติดกันแบบไม่มีใครยอมใคร ก่อนที่มือของหญิงสาวจะเลื่อนลงไปกำแก่นกายของคู่สวาท  ในขณะที่มือชายหนุ่มก็ไม่อยู่นิ่งเพราะเขาลูบไปประกบตรงกลางโนนเนื้อระหว่างขาของหญิงสาวเอาไว้เช่นกัน

“..อูยยย์....”

พิมพิชญาถอดปากออกมาสูดลมหายใจเข้าแล้วคราง...ก่อนจะขยับปลายปทุมที่ห่อตัวแข็งไปจ่อปากศิวะ และชายหนุ่มก็ไม่รอช้า เพราะเขาห่อปากครอบปลายเนื้อขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยไปไว้ในปากทันที่

“...พี่ศิวะ...พิมพ์รักพี่....”

มือเล็กกำรูดแก่นเนื้อแข็งรุ่นแรงขึ้น เหมือนเช่นกับปลายหัวนมของหญิงสาวที่ถูกดูดเน้นอย่างหนัก แต่สิ่งที่ทำให้ร่างเล็กต้องเกร็งก็เพราะปลายนิ้วที่ล้วงลึกเข้าไปในโพลงเนื้อชุม

“พิมพ์จะ...ไม่ไหวแล้ว...อูยยย์”

หมอสูตินรีเวชสาวรู้ว่าเธอต้องการอะไร เมื่อร่างของเธอขยับตัวกลับหัวไปทางขาของศิวะ ก่อนจะกางขาออกคร่อมหน้าชายหนุ่มเอาไว้

พิมพิชญารู้ดีว่าเธอกำลังทำท่าหกเก้า อันเป็นท่าสุดยอดอันดับหนึ่งในการใช้ปากเล่นรัก เพราะท่านี้ฝ่ายหญิงและฝ่ายชายสามารถจะกระทำออรัลเซ็กซ์ (การทำให้เกิดความพึงพอใจทางเพศโดยใช้ปาก Oral sex)ให้กันและกันในเวลาเดียวกันได้ และถ้าคู่รักใด กระตุ้นอารมณ์ทางเพศให้กันและกันด้วยท่าหกเก้านี่ มันจะเป็นประสบการณ์ที่ลึกซึ้งเหนือคำบรรยายใดๆ...ที่คู่รักนั้นจะได้รับเลยที่เดียว         

        “หือ...พิมพ์...”

ศิวะไม่นึกว่าหญิงสาวจะทำแบบนี้มันจึงทำให้ชายหนุ่มแปลกใจ...แต่เมื่อความรู้สึกว่าแท่งกายของเขาอุ่นขึ้นเพราะ มันเข้าไปอยู่ในปากของหญิงสาวที่เขารัก นั่น..แสดงว่าตอนนี้เขาก็ต้องทำให้พิมพิชญาเช่นนั้นเหมือนกัน

กลิ่นรักของพิมพิชญาโชยเข้าจมูกศิวะ เพราะร่องเนื้อที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำสวาทของหญิงสาว อยู่ห่างใบหน้าของชายหนุ่มไม่ถึงสามนิ้ว แต่ศิวะก็หารังเกลียดไม่ เพราะเขาเคลื่อนลิ้นเข้าไปทาบ

“พี่ศิวะ...อุย...”

“พิมพ์...อ่า....”

การเล่นรักด้วยปากไปพร้อมๆกันของชายหนุ่มและหญิงสาวเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องและยาวนาน เพราะทั้งคู่ค่อยๆใช้ปากสัมผัสอวัยวะเพศให้กันและกัน แบบเบาๆ ช้าๆ ทั้งใช้การเลีย อมและดูด..แบบลงลึกถึงรายละเอีอด ไม่ว่าจะเป็นการดันเข้าสุดคอ โลมเลียไปตามซอกลึก ดูดหลืบซ่อนเล้น เน้นติ่งเนื้อจิ๋ว แลกให้กันและกัน...แบบไม่รู้จักเบื่อหน่าย..อยู่เนินนาน

“พิมพ์พี่จะไม่ไหว...แล้ว...อูยยย์”

ศิวะรู้สึกจะทนไม่ได้ เพราะพิพิชญาดันปากครอบเข้าไปจนสุด จนทำให้ส่วนปลายเนื้อที่ไวต่อความรู้สึกของผู้ชาย ส่งความเสียวซ่านไปยังจิตลึกสุดสวาท มันจึงทำให้ชายหนุ่มแทบจะอดกลั้นน้ำรักไม่ให้เคลื่อนตัวแทบจะไม่ได้ในตอนนี้...

“หือ...พี่ศิวะ...มาบนตัวพิมพ์...พิมพ์ต้องการพี่.....”

ร่างบางเหนือตัวชายหนุ่มลงไปนอนหงายแล้วขยับสองขาแยกออกจากกันรออยู่บนพื้นเต็นท์ ด้วยใจระทึก เพราะตลอดหลายวันที่แสนเศร้า หญิงสาวต้องการจะทดแทนมันด้วยรักที่เต็มเปี่ยมในครั้งนี้...

ศิวะพลิกตัวขึ้นทับร่างเล็ก ก่อนจะใช้ปลายเนื้อแข็งจ่อปากถ้ำเนื้อที่ชื้นเฉาะ ...

พิมพิชญาใจแทบขาดแล้วเมื่อรู้ว่าส่วนที่จะลุกเข้ามาในร่างจ่อเตรียม  และเมื่อมันถูกดันให้เลื่อนเข้าไปในตัว ..จึงทำให้ร่างเล็กผวาเข้ากอดชายที่นอนทับเอาไว้แน่น....

“ตาย....แล้ว...พิมพ์ตายแน่ๆ...โอ้ย...”

ร่างเล็กเกร็งบิดตัวสะท้าน  เมื่อหญิงสาวถึงจุดสุดยอดทางเพศ..เพียงแก่นกายทะลวงโพลงเนื้อเข้าไปเพียงครั้งแรก

“พิมพ์...ไคล์แม็คแล้ว...พี่ศิวะ....อูยยย์...”

ชายหนุ่มรู้สึกถึงรูลึกขมิบตอดเป็นจังหวะ แต่ศิวะไม่หยุด เพราะเขาขยับเอวส่งสิ่งที่คาอยู่ในตัวของหญิงสาว  ขยับเข้าออก  ต่อเนื่อง...

“พี่ๆ...อูยยยย์...”


ใบหน้าหมอสาวบิดเบี้ยว เมื่อผนังมดลูกด้านในสุด ถูกปลายเนื้อกระแทกเป็นจังหวะและมันไม่มีที่ท่าว่าจะหยุดลงเมื่อใด

“พี่...ศิวะ...พิมพ์ใจจะขาด...แล้ว...อูยยยย์”

ศิวะริมฝีปากที่แห้งผาก ต้องกลืนน้ำลายคลายความฝืดในลำคอ เมื่อเขาต้องเกร็งกดอารมณ์ เพราะชายหนุ่มต้องการจะรอให้ถึงจังหวะปลดปล่อย ที่สมควร...

“โอ้ย....อูยยยยย์..”

พิมพิชญาร่างสั่นเทาหลับตาปี๋...มือเล็กขยำร่างหนาจนเล็บมือจิกเข้าไปในเนื้อ...เพราะหญิงสาวเดินทางไปถึงความสุขทางเพศอีกครั้ง


ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะสำเร็จความไคร่ไปหลายครั้ง  แต่ศิวะยังไม่ยอมหยุดขยับร่าง มันจึงทำให้การร่วมรักครั้งนี้ต่อเนื่องแบบไม่หยุดเลย และ นั้นเอง มันก็ส่งผลให้ พิมพิชญาเริ่มต้องการความสุขครั้งใหม่ เหมือนที่เกิดขึ้นกับเธอไปเมื่อสักครู่อีกครั้ง


“พี่ศิวะ...พิมพ์จะไม่ไหวอีก...แล้ว....”

“ครั้งนี้...พี่เสร็จนะ...พิมพ์”

หน้าสวยพยักหน้าถี่ แสดงว่าหญิงสาวใกล้ความสุขที่ปรารถณาอีกครั้งแล้ว

“จูบพิมพ์...พี่...เร็ว”

ความเร่าร้องของพิมพิชญา...แสดงออกจากการบดจูบปากศิวะที่ก้มลงมาประกบปากเธอ...ลมหายใจที่ถี่และปลายลิ้นสอดในโพลงปากมันช่วยเร่งร้อน...จนชายหนุ่มใกล้จะระเบิดความเป็นชายออกมา

“ผับๆๆๆ...”

ทางสวรรค์ขมิบคับ จนบีบท่อนรักร้อน ที่ขยับเข้าออกช่องรักระรัวอยู่นาน  มือเล็กก็ขยุ้มตัวชายหนุ่มจนรู้สึกเจ็บ ก่อนเสียงครางกระสันต์จะหลุดออกจากปากบางที่ผละออกการจูบ แล้วร่างทั้งร่างของหญิงสาวก็เกร็งขมวดเมื่อร่างใหญ่ที่นอนทับบนตัวขยับจ้วงถี่ยิบ


“อ่า........พี่........โอ้ย........”

พิมพิชญาปล่อยให้ความสุขแผ่ซ่านไปทั่วร่างทำให้ภายในช่องรักหญิงสาวตอดระรั่ว จนมันทำให้ศิวะไม่สามารถจะควบคุมร่างกายไว้ได้ และผลของมัน..ชายหนุ่มต้องปลดปล่อยน้ำสวาทให้แตกกระจายพุงเป็นสายออกมา…

............ตามต่อนะครับ.................

(เขียนผิด  ใช้ภาษาไม่ถูก  ใช้คำไม่สุภาพ ขออภัยด้วยนะครับ)

รักของพิมพิชญากับศิวะกลับมาแล้ว แต่..

ผู้ปองร้ายพิมพิชญาคือใครละ..และมันจะทำไปเพื่ออะไร

และ ผู้ที่ฆาตกรรมพ่อของศิวะใกล้ก็จะแสดงตัวแล้ว

และ มีปมบางอย่างมันจะทำให้รักของศิวะและพิมพิชญา

ต้องจบลง.(มันเลวร้ายกว่าครั้งนี้).จนความรักของทั้งคู่ไม่สามารถจะกลับคืน.....

xxxตอนนี้ปล่อยบท NC สักตอนนะครับ..ไม่ชอบขออภัยด้วยครับxxx

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

6 ความคิดเห็น