ตอนที่ 42 : เมื่อรับรู้ความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 140
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 มี.ค. 62

“พี่ไล่พี่ศิวะออกจากบริษัทแล้ว...ญา...”

อภิญาตาลุกโพลง ก่อนจะคายปลาหมึกย่างที่กำลังเคี้ยวอย่างอเล็ดอร่อยอยู่ในปากออก เพราะไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“แล้วใครจะดูแลงานก่อสร้างของเรา...แล้วๆ..พี่ศิวะมีความผิดอะไร...”

“ก็..คือว่า...พี่เขา ยังอยากทำอาชีพเก่า...อยู่...แล้วยังเอาเวลางานไปหาลำไผ่พิเศษ...”

“เรื่อง ผอ.นวลตาแน่ๆเลย...ใช่ไหม...พี่พิมพ์”

ผู้เป็นพี่สาวใจสั่นเพราะลุ้นว่าอภิญาจะพูดว่ายังไง

“คงเรื่องผอ.นวลตา”

“ญารู้เรื่องนี้?”

“ใช่..ค่ะพี่พิมพ์และเรืองนี้พี่ศิวะไม่ได้อยากกลับไปทำอาชีพเก่าหรอกนะค่ะพี่พิมพ์”

พิมพ์พิชญามองหน้าน้องสาวด้วยใบหน้าไคร่รู้ ก่อนกล่าวสิ่งคาใจ

“ไปรับงานแบบนี้ยังไงก็ผิด..”

  “ก็ที่พี่เขาทำไปก็เพื่อบริษัทของเรานะพี่พิมพ์”

“ญาไม่ต้องมาแก้ตัวให้..”

ผู้เป็นพี่กล่าวสวนคำที่น้องสาวจะอธิบายทำให้อภิญามองหน้าพี่สาวก่อนกล่าวช้า

“ให้..ญา..อธิ..บาย..ก่อนได้ไหม?พี่”

ศิวะมองหน้าบึงตึงของพิมพิชญาที่พยายามมีเหตุผล

“ได้..ว่ามา”

“งั้นฟังนะคะพี่พิมพ์..ที่พี่เขาต้องทำครั้งนี้ก็เพราะ ผอ.นวลตามีข้อเสนอว่าถ้าพี่ศิวะยอมไปให้บริการเธอเหมือนแต่ก่อน...แล้วเธอจะชลอคำสั่งระงับการก่อสร้างคอนโดของเราเอาไว้...เพราะเธอคือผู้อำนวยการเขตที่มีอำนาจจะระงับหรือให้สร้างไปก่อนก็ได้”

“อะไรนะผอ.นวลตาคือผ้อำนวยการเขต?เหรอ”

พิมพิชญาใจโล่งขณะกล่าวเพราะสิ่งที่หมอสาวได้รับรู้มันคือที่ทำให้ความทุกข์เมื่อคิดไปถึง มันได้ผ่อนลงเนื่องจากความสมเหตุสมผลของเจตนาการกระทำของศิวะ

“ใช่ค่ะ..และเหตุที่โครงการคอนโดของเราไม่ถูกสั่งระงับการก่อสร้างก็เพราะสิงที่พี่ศิวะทำ”

 พิมพิชญาหันไปมองศิวะที่นั่งนิ่ง  เพราะคำตอบที่อภิญากล่าวออกมามันได้พิสูจน์เรื่องหนึ่งที่คาใจหญิงสาว แต่หญิงสาวก็ยังไม่ยอม

“ก็ยังไปนอนกับผู้หญิงอยู่ดี....”

“ใช่ค่ะพี่ ..แต่พี่ศิวะมีทางเลือกไหม?คะพี่พิมพ์”

“ก็..ก็..”

“เอายังงี้ดีไหม? เรื่องส่วนตัวเราอย่าพึงเอามาเป็นประเด็น เราเอาเรื่องที่ไล่พี่ศิวะออกจากงานก่อนไหมค่ะว่าพี่เขาผิดตรงไหน?...พี่พิมพ์”

ใช่นั่นมันเรื่องหึงส่วนตัวของ พิมพิชญาไม่เกี่ยวกับเรื่องธุรกิจที่ศิวะทำไปเพื่อบริษัทโดยแท้  ดังนั้นเธอจึงเปิดอีกเรื่อง

 “ได้..พี่มีอีกเรื่อง..และเรื่องนี้พ่อโกธรมาก”

หญิงสาวเริ่มรู้สึกแล้วว่าเรื่องแรกเธอผิด...แต่มันยังมีเรื่องสำคัญที่หญิงสาวรับไม่ได้ตลอดสามสี่วันที่ผ่านมา

“เอาล่ะ ก่อนพี่พิมพ์จะถาม มันจริงใช่ไหม?ที่พี่ศิวะถูกไล่ออกจากบริษัท และพี่พิมพ์จะแต่งงาน    และถ้ามันเป็นจริง เรื่องแต่งงานญาเดาว่าพี่พิมพ์จะต้องประชดพี่ศิวะแน่ๆ”

“จริงเรื่องที่พี่ศิวะถูกไล่ออก แต่เรื่องพี่จะแต่งกับหมอเดชาพี่ไม่ได้ประชด...”

“โอ้ย..พี่สาวญาเป็นอะไรไปนี่  แค่สามวันทำเรื่องมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร...แล้วพี่พิมพ์กับพี่ศิวะพากันมาเกาะกะลาได้ยังไงนี่”

“พี่ศิวะฉุดพี่มาจากงานแต่ง”

ดวงตาของอภิญาเป็นประกายก่อนจะยิ้ม

“สุดยอดเลยพี่เขยของญา...มันต้องยังงี้สิ...”

“ไม่ต้องมาพูดมากญา...ที่พี่ยอมมาด้วยเพราะพี่ศิวะเขาบอกว่าญารู้ทุกเรื่องดี จึงยอมมาด้วยหรอก ไม่งั้นร้องลั่นรถไปแล้ว”

พิมพิชญาพูดหน้าบึงขณะมองดูหน้านิ่งเฉยของชายหนุ่มผู้ตกเป็นจำเลยในครั้งนี้

“งั้นว่ามาเลยพี่พิมพ์...ถามมา เรื่องอะไร?ที่อยากรู้จากญา”

พิมพิชญาเอาคลิปที่อภิญาและศิวะกอดกันในห้องที่ทำงานเปิดให้น้องสาวดู ทำให้ผู้เป็นน้องสาวหน้าเสียก่อนจะนิ่งคิดแล้วจึงล้วงเอาโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาเช่นกัน

“...มันเป็นเรื่องน่าอายของญา..พี่พิมพ์ดูนี่”

อภิญาเอาคลิปของเธอที่ถูกนายพิริยะล่วงเกิน ไปให้พี่สาวดูบ้าง ก่อนที่จะร้องไห้ออกมา

“อือ..พี่พิมพ์ค่ะ...ญาเอง ญาเป็นคนเอารายชื่อลูกค้าซื้อคอนโดของเราไปให้นายพิริยะเอง...อื่อ..เพราะคลิปที่มันแอบถ่ายน้องไว้นี่แหละค่ะ...พี่พิมพ์..อือ”

“น้องญา...คือคนที่เราหางั้นเหรอ...”

“ใช่ค่ะ..อื่อ.และพี่ศิวะรู้ตลอดว่าน้องทำแต่พี่เขาก็ไม่พูด อือๆ”

“ไม่เป็นไรญา..อย่าร้อง”

พิมพิชญาพยายามพูดในสิ่งที่น้องสาวสะบายใจ

“ วันหนึ่งพี่ศิวะไปช่วยน้องจากนายพิริยะที่หวังจะรังแกน้องอีกที่โรงแรม...”

“มันชั่วจริงๆนายพิริยะนี่..”

“ค่ะพี่พิมพ์..และถ้าวันนั้นไม่มีพี่ศิวะน้องคงแย่  และวันนั้นนายพิริยะขู่ว่าจะเอาคลิปไปลงในโซเชี่ยว พอพี่ศิวะทราบก็เลยกอดปลอบใจญาโดยไมรู้ว่าพ่อสั่งให้ติดตั้งกล้องวงจรปิดในห้องทำงานญา..ค่ะพี่พิมพ์..อือๆ..”

อภิญาร้องไห้...เพราะสิ่งที่เธอทำไม่ดีไว้ถูกเปิดเผย พิมพิชญาจึงขยับเข้าไปกอดน้องสาวที่ร้องไห้สะอึกสะอื้อเอาไว้ในอ้อมแขน ขณะสายตาพิมพิชญาหลุบลงต่ำเพราะรู้สึกว่าสิ่งที่เธอเข้าใจเกี่ยวกับศิวะกับน้องของเธอมันผิดมาตลอด

“วันที่พิมพ์เห็นน้องญาออกจากห้องนอนพี่ คือวันที่น้องญาเข้ามาบอกว่านายพิริยะจะเอาคลิปไปลงโซเซียว และรอยที่คอน้องญาคือรอยที่เกิดจากนายพิริยะเป็นคนทำทีโรงแรม”

ศิวะอธิบายสรุปสุดท้ายเพื่อต่อเหตุการณ์ที่ทำให้ชายหนุ่มต้องตกเป็นจำเลยรัก จนเขาต้องชิงตัวพิมพิชญามาจากงานแต่งของเธอ เพื่อจะพามาฟังความจริงจากปากของอภิญาบนเกาะกะลาแห่งนี้

“พิมพ์...ขอโทษ”

หญิงสาวกล่าวเบาขณะมองหน้าชายที่ต้องการให้เขารับรู้ แต่ตอนชายหนุ่มมองออกทะเล เหมือนกับว่าไม่ได้ยินคำขอโทษ...ที่คนพูดเกรงว่ามันจะไม่พอสำหรับสิ่งที่เธอทำ...

“แล้วเรื่องที่เราไล่พี่ศิวะออกละค่ะพี่พิมพ์”

“พี่เซ็นให้ไล่ออกได้ พี่ก็รับเข้าทำงานคืนได้”

“ถามผมหรือยัง  ว่าผมจะกลับมาหรือเปล่า?”

พิมพิชญาหน้าเสียจากคำพูดของศิวะ แต่หญิงสาวก็ยังหวังว่านั้นคืออาการงอนของชายที่เธอรัก

“พี่ศิวะ...ทำไมพูดแบบนั้นค่ะ แล้วใครจะช่วยญาตอนนายพิริยะรังแกค่ะ ดูสิวันนี้ยังส่งคนมาจับญาเลย”

ชายหนุ่มนิ่ง เพราะใจลึกๆของเขา อยากให้ผู้เป็นพี่สาวกล่าวคำดีๆออกมาให้ได้ยิน และเหมือนพิมพิชญาจะรู้

“น้องญาวันนี้พี่ศิวะเหนื่อย และยังไม่กินข้าว อย่าพึ่งไปเซ้าซี้พี่เขามากสิจ๊ะ”

                              .....................................................

                  ตามต่อนะครับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

6 ความคิดเห็น