ตอนที่ 41 : อภิญาผู้รู้ความจริง..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    29 มี.ค. 62

“...ตายแล้ว...น้องญาถูกจับ”

พิมพิชญาอุทานหน้าตาตื่นเมื่อทราบข่าวไม่ดี ขณะที่ศิวะครุ่นคิด เมื่อรู้เรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น   ก่อนจะหันหน้าไปสั่งสมจิตร

“สมจิตรอย่าพึ่งให้ลุง...เอาเรือออกนะ...”

สมจิตรรีบไปที่สะพานเรือแล้วรีบวิ่งไปบอกเจ้าของเรือที่พึ่งพาศิวะและพิมพิชญามาเมื่อครู่ ตามคำสั่งทันที่

....................................................................

“ไอ้คนจะมาส่งน้ำมันของมึง...ทำไมนานจังวะ..”

บุรุษหน้าเหี้ยมพูดกับคนขับเรือจ้างเสียงดัง ในขณะผู้ถูกถามกล่าวเสียงอ่อย

“ผมวิทยุไปแล้วครับ เดียวแกก็มา เอ๊ะ..นั่นไง...เรือแกโผล่มาแล้ว”

ตะวันใกล้ตกดินเต็มที่ แต่อภิญาก็ยังมองเห็นหัวเรือชนิดเดียวกันกับลำที่จอดรอเติมน้ำมัน...กำลังวิ่งตรงเข้ามายังบริเวณนั้น

“คุณญา ถ้าเรือลำนั้นเข้าเทียบผมให้สัญญาณแล้ววิ่งเข้าไปในราวป่าตรงนั้นเลยนะครับ..”

“แล้วคุณนพพรละ...”

“ไปเลยไม่ต้องห่วงผมๆเอาตัวรอดได้...”

“ค่ะ...คุณนพพร...”

เรือที่มาส่งน้ำมันเข้ามาอีกไม่ได้เพราะเป็นแนวน้ำตื้นหัวหน้าพวกลักพาตัวจึงสั่งลูกน้องสองคนของมัน

“สองคนมึงไปเอาน้ำมันมา กูจะได้ไปจากเกาะบ้าๆนี้สักที...เร็ว”

สมุนสองคนเดินลงทะเลที่น้ำตื้นแค่เข่าไปยังเรือที่พึ่งเข้ามาจอดตามคำสั่งของลูกพี่มัน

“ไปคุณญาวิ่ง”

อภิญาที่มือทั้งสองข้างถูกมัดมือติดกัน ลุกขึ้นวิ่งอย่าไม่คิดชีวิต

“เอ้ย...แกจะไปไหนวะ...หยุดนะไม่งั้นฉันยิง”

เปรี้ยง....

นพพรที่ถูกมัดมือวิ่งเข้าไปใช้ไหล่กระแทกตัวหัวหน้าที่กะว่าจะยิงปืนใส่อภิญา ผลทำให้กระสุนเปลี่ยนทิศ ขณะผู้ที่ยิงปืนล้มลง แต่มันก็มีจังหวะหันปืนไปทางนพพร

“มึงตาย...”

“โอ้ย....”

ศิวะเต๊ะเข้าปลายคางหัวหน้าโจรลักพาตัว...จนมันสลบเหมือด

“คุณศิวะ...มาไงครับนี่...”

ศิวะยิ้มให้นพพรที่ถามด้วยใบหน้างุนงง ในขณะที่สมจิตรและโก้เอาปืนคุมตัวสมุนสองคนที่ร่วมก่อเหตุลักพาตัวอภิญาครั้งนี้ เดินมาหาศิวะ

“เรื่องมันยาวครับคุณนพพร แล้วผมจะเล่าให้ฟัง”

..............................................................

เรือสะปีดโบ๊บวิ่งเข้าเทียบสะพานเรือหน้าไซค์งานบริษัทโมเดิร์นโฮมการ์เด้นจำกัดบนเกาะกะลาทำให้ พิมพิชญาที่รออยู่อย่างใจจดใจจ่อ รีบเดินไปตามสะพาน ก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดอภิญาที่ลงจากเรือ

“น้องญา...พี่เป็นห่วงน้องแทบแย่...”

“ญาไม่เป็นไรค่ะพี่ พี่ศิวะไปช่วยน้องไว้ทัน...”

พิมพิชญามองไปยังบุรุษที่น้องสาวกล่าวถึงก่อนจะหลบสายตาชายหนุ่มที่จ้องมา

“เรือลำหนึ่งถูกกระสุนยิงโดนถังน้ำมัน ตอนนี้เราเหลือเรือลำเดียวที่ใช้ได้ ผมจึงอยากให้คุณนพพรกับสมจิตรคุมตัวพวกที่มาจับตัวอภิญาทั้งสามคน ไปมอบตัวกับตำรวจ”

“อ้าวเรือก็เต็มนะสิ แล้วลูกพี่จะกลับฝังยังไง...”

สมจิตรถามด้วยใบหน้าครุ่นคิด

“ฉันกับคุณพิมพ์และน้องญาคงต้องค้างที่เกาะคืนนี้แล้วละ พรุ่งนี้เช้าถึงว่ากันใหม่”

“งั้นคงต้องนอนเต็นท์..ผมมีหลายหลังเลยครับลูกพี่...”

ศิวะพยักหน้าให้สมจิตรวิศวกรหนุ่ม ที่เขาไม่ได้เป็นผู้บังคับบัญชาแล้วในตอนนี้

“เอ้ย...ไอ้พงศธร ไอ้ชัย ไอ้เสือ ไปเอาเต้นท์มากางที่ชายหาดสามหลัง ก่อไฟแล้วเตรียมหมึกกับกุ้ง ที่ซื้อไว้ตอนบ่าย มาให้ลูกพี่กูย่างกิน กูขึ้นฝังเดียวกลับ...เร็ว...”

“ครับลูกพี่....”

พิมพิชญามองดูชายหนุ่มที่เหมือนเกิดมาเพื่อบริหารงานก่อสร้าง ที่มีทั้งความดิบและความเถื่อน แต่ชายหนุ่มก็เอาอยู่ทุกครั้ง...จนทำให้หญิงสาวเกิดความชื่นชมด้วยความรู้สึกตรึงตราภายในใจลึกสุดของเธอทุกครั้งที่เห็น

...............................................................

คลื่น..ๆ....ๆ

เสียงน้ำทะเลซัดฝังดังแผ่วกลางความมืดมิด ขณะเต็นท์สามหลังกางอยู่บนชายหาดที่สวยระดับต้นๆของประเทศ โดยมีชายหนึ่งหญิงสองกำลังพากันนั่งย่างอาหารทะเลสดๆ เหนือกองไฟหน้าเต็นท์ จนกลิ่นหอมของมันคละคลุ้งไปทั่ว...ทั้งบริเวณ

“เราโชคดีเพราะเรือหลานของหลานลุงก็ถูกจ้างมาที่นี่เหมือนกันแต่ลืมเติมน้ำมัน พี่กับสมจิตรและโก้ จึงไปกับเรือลุง ที่จะไปส่งน้ำมันว่าใช่เรือพวกคนร้ายที่จับตัวน้องญากับคุณนพพรไปหรือเปล่า? และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ”

“ไม่ได้พี่ศิวะ...ญาคงแย่ เพราะนายพิริยะไม่ยอมปล่อยญา และถ้าถึงกลับกรุงเทพไม่รู้เขาจะทำอะไรญาอีก”

“เรื่องนี้ถ้ากฎหมาย ที่เขาให้คนมาลักพาตัวญาไปไม่ถึงตัวนายพิริยะ พี่จะไปคุยกับเขาเอง”

“พี่ศิวะ ญากลัวจัง...”

“ไม่เป็นไรเรื่องนี้ไว้ใจพี่...นะ”

“เออ...แต่ว่าพวกที่มาส่งวัสดุที่เกาะ ลือกันว่าพี่ศิวะลาออกจากบริษัทแล้ว และพี่พิมพ์ก็จะแต่งงาน...ใครนะช่างลือออกมาได้”

อภิญาเริ่มคุยในสิ่งที่ไม่รู้ เพราะเธอเดินทางมาตรวจสอบสิทธิ์ครอบครองที่ดินกับเจ้าหน้าที่ที่ดิน ที่นัดมารังวัดให้กับทางบริษัทบนเกาะกะลาตลอดสองสามวันที่ผ่านมาจึงรู้แค่การพูดต่อกันมา

“............”

พิมพิชญากับศิวะเงียบ...เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง...มันมากเกินกว่าที่อภิญารู้มากนัก

“สองเรื่องนี้จริงเหรอค่ะ...ทำไหม?ไม่มีใครตอบญาเลย”

“............”

พิมพิชญามองหน้าศิวะ แต่ทั้งคู่ก็คงเงียบ

“ต้องมีอะไรแน่ๆ..พี่พิมพ์เล่ามาเลย...”

พิมพิชญารู้ว่าศิวะไม่พูดแน่ เธอจึงต้องเล่า

“พี่ไล่พี่ศิวะออกจากบริษัทแล้ว...น้องญา...”

อภิญาตาลุกโพลง ก่อนจะคายปลาหมึกย่างที่กำลังเคี้ยวอย่างอเล็ดอร่อยอยู่ในปากออก เพราะไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“แล้วใครจะดูแลงานก่อสร้างของเรา...แล้วๆ..พี่ศิวะมีความผิดอะไรค่ะพี่พิมพ์...”

                                     ..............................................................

ทุกเรื่องที่พิมพิชญาเข้าใจศิวะผิดไป..กำลังจะถูกอภิญาเล่าความจริง..ตามต่อนะครับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

6 ความคิดเห็น