แพทย์หญิงผู้เย่อหยิ่งกับวิศวกรผู้จองหอง(ฉบับปรับแก้)

ตอนที่ 4 : นายต้องการอะไร?ของนาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    28 ม.ค. 62

“อ้าว..คุณจำผมไม่ได้หรอ “

“ใครวะ?...”

หญิงสาวทำเสียงงง เพราะชักจะคุ้นเสียงผู้บุกรุก ก่อนจะพยายามหันไปดูว่า..ชายที่กอดเธอจากทางด้านหลังนั้นคือใครกันแน่ แต่แก้มนวลกับถูกปลายจมูกสูดดม

“หือออ  ”

“นายจะทำอะไรนี่..”

“เออ...วันนี้ใจดีเอาแก้มมาให้หอมด้วย...แต่เหม็นเหมือนคนไม่ได้อาบน้ำเหมือนเดิม”

คำว่าเหม็นเหมือนคนไม่ได้อาบน้ำทำให้ พิมพิชญาพอจะรู้แล้วว่า  ชายคนนี้คือใคร?

“นาย เป็นนายนั่นเอง”

หญิงสาวตัดสินใจหันหน้ากลับอย่างแรง เพราะอยากเห็นหน้าคนที่เดา? ว่ามันจะใช่หรือไม่

“นายใช่ไหม?...”

แต่ขณะที่หญิงสาวหันหน้ากลับชายที่กอดเธอกลับใช้จังหวะพลิกร่างเธอกลับ ก่อนที่ บุรุษลึกลับจะกอดพร้อมประกบจูบปากเธอ

“หือ...อือๆ...”

พิมพิชญาเหลือกตาโพลงเมื่อรู้ว่าชายที่กำลังจูบเธอใช่คนที่คิด  หญิงสาวจึงดึงใบหน้าออกเพื่อให้ปากหลุดจากการจูบ ก่อนจะกัดฟันพูดเสียงให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

“นายบ้าไปแล้วหรอ...มาที่นี่ทำไหม? เราไม่มีอะไรกันแล้วนี่ กลับไปเดียวนี้นะ..”

“อ้าวครั้งก่อนผมทำงานไม่สำเร็จ...ผมจึงมาทำให้คุณใหม่”

“บ้าสิ...ที่นี่มันบ้านฉันนะ..”

 “อ้าวก็เอากันในบ้านสิ...หรือจะให้เอากันนอกบ้านผมก็อายเป็นนะ”

“บ้าๆๆ..”

“จะบงจะบ้าอะไร..ผมทำงานไม่สำเร็จก็มาซ่อมงาน..ผิดตรงไหน?”

“นายพูดเบาๆ..หน่อยสิ”

หญิงสาวพยายามพูดเสียงเบาที่สุด เพราะกลัวว่าคนในบ้านจะได้ยิน เพราะคงไม่มีใครในบ้านเห็นด้วยแน่ ถ้างานวิจัยที่เธอกำลังทำ จะต้องจ้างผู้ชายให้มานอนด้วยเช่นนี้

“พูดเบาๆจะได้ยินเหรอครับคุณ”

ศิวะอดยิ้มไม่ได้ เพราะขณะที่เขาพูดเสียงดัง  หน้าสวยที่อยู่ในวงแขนก็ทำหน้าเหมือนจะเป็นจะตาย เพราะกลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน

“ก็นายจะบ้าหรือไง อยากให้คนมารู้ว่า..ฉันจ้างนายมานอนกับฉันยังงั้นเหรอะ”

“อ้าวคุณหมอ กล้าทำก็กล้ารับสิครับ...”

“บ้าๆๆไอ้บ้า...”

“อ้าวถ้าไม่อยากให้มีคนมาเห็น ก็รีบพาผมไปที่ห้อง  ผมจะได้ทำหน้าที่..มันจะได้เสร็จๆไปเสียที่..เร็ว”

แต่ขณะนั้นพิมพิชญากรู้สึกว่า กำลังจะมีคนเดินเข้ามาในบ้าน

“เอ้ย..มีคนมา เร็ว นายมาทางนี้”

หญิงสาวรีบจูงมือชายเจ้าปัญหา  ให้รีบเดินหนีออกจากบริเวณนั้นไปในทันที่

“แววๆ มาหาพี่หน่อยจ้า”

เสียงอภิญาลูกสาวคนเล็กของบ้าน..เรียกคนรับใช้ เมื่อเธอเดินเข้ามาถึงบริเวณโถงใหญ่ของบ้าน ก่อนจะมีเสียงตอบรับจากผู้ที่เธอเรียก

“มาแล้วจ้า...คุณหนูเล็ก”

                ………………………………………………..

“คุณจะไปส่องดูอะไร มาๆนั่งลง...ชอบทำในห้องน้ำก็ไม่บอก...”

ศิวะที่นั่งอยู่บนโถชักโครก  ดึงร่างของพิมพิชญา ที่กำลังยืนใช้สายตามองลอดเกร็ดประตูห้องน้ำเฉพาะคนรับใช้  ที่เธอพาชายหนุ่มหนีเข้ามาหลบเมื่อครู่  ให้นั่งลงบนตักของเขา

“บ้า!ใครชอบทำในส้วม  และปล่อย!อย่ากอด...ฉันจะยืน..“

“นั่งเถอะครับ...มองออกไปก็ไม่เห็นอะไรหรอ  สู้ดี ตั้งใจฟังเอาจะไม่ดีกว่าหรอ”

ครั้งนี้หญิงสาวเห็นด้วยกับคำพูดชายหนุ่ม  เธอจึงยอมนั่งบนตักของเขานิ่ง ก่อนที่จะรู้สึกผิดปกติถึงอะไรบางอย่าง

“แล้วนายจะดุนก้นฉันทำไม?”

“อ้าว...ผมมันมืออาชีพ  ถ้าโดนอะไรนุ่นๆหอมๆมันก็เป็นของมันเองแหละคุณ”

“ไหนเมื่อกี้ว่าฉันเหม็นไง...”

“กลิ่นไม่เกี่ยวแล้วครับตอนนี้ เพราะ มันเป็นอย่างอื่น ได้กระตุ้นมันแทน”

พิมพิชญาพึงสังเกตว่ามือของชายเจ้าปัญหา กำลังกำเต้านมทั้งสองข้างของเธออยู่

“ไอ้บ้า...ปล่อยเดียวนะ...”

“จุ๊ๆ”

ขณะที่พิมพิชญาร้องบอกศิวะเสียงดัง  ทำให้ชายหนุ่มให้สัญญาณว่าเงียบ  เพราะว่าตอนนี้กำลังมีคนเดินผ่านบริเวณนั้นพอดี  มันจึงทำให้หญิงสาวจำต้องเงียบเสียง

“คุณพิมพ์ไปไหนหว่า? ที่ห้องก็ไม่เห็น”

เป็นคนรับใช้ในบ้านนั่นเอง ที่เดินไปบ่นไป คล้ายว่ากำลังตามหาพิมพิชญาอยู่

“อือ...นายหยุด...หยุดสิ”

ภายในห้องน้ำเล็ก เกิดเสียงกล่าวเตือนเบา ขึ้นไม่ขาด  แต่ศิวะก็ยังใช้มือล้วงเข้าไปใต้เสื้อของพิมพิชญาก่อนบีบเบาตรงใต้ราวนมอวบ  แต่หญิงสาวก็ไม่กล้าจะทำให้เกิดเสียงดัง  เพราะคนใช้ของบ้าน ยังคงเดินวนเวียนอยู่บริเวณนั้น

“อย่า..นะ..หยุดสิ...อูย”

ศิวะได้ใจจึงไม่รอช้า เพราะเขาใช้มือข้างหนึ่งล้วงลึกเข้าไปใต้เสื้อยกทรง  จนปลายนิ้วได้ไปสัมผัสปลายทรวงอกแข็ง  ในขณะที่มืออีกข้างลูบไล้เข้าไปตามขาหนีม จนทำให้ร่างบางสะดุ้งสุดตัว

“นาย..หือ..หยุด..”

ตัญหาปะทุขึ้นในอารมณ์หญิงสาวง่ายดาย   นั่นอาจจะเป็นเพราะความพึงใจในบุรุษผู้กะทำ  

“หยุด..หยุด..เดียวนี้..”

เม็ดเหงื่อเริ่มผุดพลายไปทั่วร่าง ขณะมือเล็กกุมมือใหญ่ที่กำลังบีบเต้าอวบเอาไว้  เหมือนว่าจิตสำนึกของหญิงสาวประสงค์ให้ชายหนุ่มสร้างความรู้สึกดีๆให้แก่เธอต่อ  

“อื่อ..คุณ...อ่า..”     

ศิวะรู้สึกได้ถึงความร้อนเร่าของร่างเล็กที่นังทับ ดังนั้นจอมทัพผู้เผด็จศึกสวาทมานักต่อนัก  จึงใช้ปลายจมูกและลมหายใจคลอเคล้าไปที่ใบหู เพื่อประสงค์จะทะลวงอารมณ์เปลี่ยว  ของหญิงพยศอีกทาง

นิ้วชี้เกาะขอบกางเกง...(CUT)...

 “อูย์...คุณ...หือออ..”

                    ...(CUT)...

“อา...”

“คุณไคล์แม็กซ์แล้ว”

หญิงสาวพยักหน้าลงยอมรับว่าเธอถึงจุดสุดยอดทางเพศไปแล้ว..เพียงแค่ศิวะใช้นิ้วเท่านั้น    

“คุณสุดยอดจริงๆคุณพิมพิชญา...”

พูดจบศิวะก็ดูดต้นคอหญิงสาวก่อนขบเม้นจนเกิดรอยแดง เพื่อทำสัญญาลักษณ์บนตัวของผู้ว่าจ้างที่เขาทำงานสำเร็จ..ตามที่เคยกระทำ

“นายทำอะไร...นี่...”

ก่อนที่คำถามหญิงสาวจะถูกตอบก็เกิดเสียงเคาะประตูห้องน้ำดังขึ้น

ก๊อกๆๆ

“คุณหนูพิมพ์อยู่ในนั่นไหมค่ะ?”

พิมพิชญาหน้าตื่น..ก่อนจะรีบตอบ

“จ้าป้าเดือน...พิมพ์เอง”

“อ๋อโทษนะค่ะ  พอดีคุณพิสมัยให้มาตามนะค่ะ แกมีเรื่องจะคุยด้วย”

“ค่ะ...บอกน้าพิสมัยเดียวพิมพ์ออกไป”

พิมพ์พิชญาลุกขึ้นแล้วหันหน้ามาทำตาเขียวกับศิวะ

“นายรอฉันอยู่ในนี้นะ...อย่าออกไปไหน เดียวฉันมา และถ้าฉันเห็นนายออกไปฉันยิงหัวนายโบ๋วแน่...”

“ครับเจ้านายผู้หญิง...ผู้รับจ้างยินดีรับใช้”

ในขณะนั้นเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของศิวะก็ดังขึ้น เขาจึงรีบรับ ในขณะที่พิมพิชญารีบจัดเครื่องแต่งกายให้ดูเรียบร้อย  แล้วรีบออกจากห้องน้ำสวาท  ขณะหูของหญิงสาวก็ยังได้ยิน หนุ่มรับจ้างทำรักพูดโทรศัพท์

“ครับเดียวผมไป”

 

                                .........................................................................

“มีอะไรหรือค่ะน้าพิสมัยถึงให้คนไปตามหนู”

อภิญายิ้มให้พี่สาวขณะที่เธอนั่งอยู่บนโซฟาหรู่ ในห้องรับแขก ข้างผู้เป็นแม่เลี้ยง โดยยังมีคนรับใช้นั่งสงบเสงี่ยมอยู่พื้นอีกสองคน

“มาแล้วเหรอหนูพิมพ์..นั่งสิจ๊ะ “

“ค่ะ คุณน้า”

“ คือยังงี้นะ..พอดีน้ามีเรื่องจะแจ้งให้เราทั้งคู่ทราบจึงเรียกมา”

ในขณะที่พิมพิชญาจะนั่งลงบนโซฟา ดวงตาของหญิงสาวก็ต้องลุกโชน

“คือว่า..บ้านเราจะมีสมาชิกใหม่มาอยู่ด้วยคนหนึ่ง...อ้าวเป็นอะไรไปรึหนูพิมพ์?”

แม่เลี้ยงของสองสาวต้องหยุดอธิบาย เพราะเห็นพิมพิชญายืนแข็งถือขณะจ้องไปยังชายหนุ่มคนหนึ่งที่เดินเข้ามายืนอยู่ด้านข้างแม่เลี้ยงของเธอ

“นะ..นายๆ...”

ตาจ้องและคำกล่าวค้างๆคาๆของหญิงสาวทำให้พิสมัยหันหาไปมองผู้ที่มาใหม่ก่อนจะกล่าวเสียงฉงน

“อ้าว..รู้จักกันแล้วหรอจ๊ะ”

                       “ครับเจอกันแล้ว...แต่ยังไม่ได้คุยกัน  เพราะน้องเขาปวดขี้อย่างแรงจนทนไม่ไหวจึงรีบวิ่งไปขี้ในห้องน้ำสำหรับคนใช้นะครับ”
                                   ..........ตามต่อนะครับ........
          วิศวกรหนุ่มอย่างศิวะ ที่เคยมีอาชีพเสริมอีกอย่างคือผู้ชายขายตัว..ต้องการอะไรกับคุณหมอสาวอย่างพิมพิชญาจนต้องบุกมาถึงบ้านของเธอ...ตามต่อนะครับ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

6 ความคิดเห็น