ตอนที่ 39 : งานแต่ง?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 มี.ค. 62

“เอ้ย...ฉิบหายแล้ว “

“อะไรค่ะพี่ดล...”

ทั้งผู้ตกใจและผู้อยากรู้ หน้าตาตื่นไม่แพ้กัน

“พรุ่งนี้ต้องไม่ให้หมอพิมพ์แต่งงานกับหมอเดชาเด็ดขาด...ไม่งั้นซวยตายห่า”

                ...........................................................

บ้านเจ้าของบริษัทที่ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับพันล้านของเมืองไทย  ถ้าใครมองเข้าไปข้างในก็จะรู้ว่า เช้าวันนี้ต้องมีงานมงคลอย่างแน่นอน เพราะจากการประดับประดา และรถหรู่ราคาแพงลิบ ที่วิ่งเข้าออกตลอดเช้า จนมันทำให้บริเวณบ้านหลังโตคึกคักกว่าทุกวันนั่นคือสิ่งยืนยัน

“สวัสดีค่ะเจ้าสัวบุญศักดิ์ กับคุณหญิงนุชนาถ”

“ไม่ต้องเกรงใจ...วันนี้วันดีวันมงคล และอีกหน่อยเราก็เป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว..ฮ่าๆๆๆ”

พิสมัยกล่าวและไหว้พ่อและแม่ของหมอเดชาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มขณะที่ทั้งคู่ลงจากรถ แต่ก่อนที่จะนำผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าบ่าว  เข้าไปในบ้าน พิสมัยก็เข้าไปกระซิบหัวหน้าการ์ดที่ยืนอยู่ข้างๆ...เมื่อเธอเห็นรถอีกคันหนึ่งวิ่งเข้ามาจอด

“นั้นเพื่อนศิวะ..มากับหนูวณิดา ให้จับตาดูให้ดีนะ”

“ครับผม”

หัวหน้าการ์ดที่วันนี้ราเชนสั่งให้มาดูแลงานแต่งของพิมพิชญากับหมอเดชา ไม่น้อยกว่ายี่สิบคน เปิดวอสั่งการทันที่เมื่อได้รับคำสั่งจากพิศมัย

“วอสอง เรียกวอสี่ ดูและประกบชายใส่สูทสี่เทาที่พึ่งลงจากรถเอาไว้...อย่าให้คาดสายตา”

“สองแปด...”

บรรดาการ์ดที่ถูกจ้างมาทำหน้าที่ดูแลการแต่งงานในครั้งนี้ให้ลุล่วงเพราะกลัวจะมีการป่วน กระจายกันอยู่ตามจุดสำคัญของบ้าน ได้รีบแบ่งคนไปตามติดธีรดลที่ลงจากรถมาพร้อมวณิดา  ทันที่เมื่อรับทราบรับคำสั่ง

“พี่ดล นั่นพวกการ์ดกำลังมาทางพี่ล่อเอาไว้เยอะๆนะพี่ เดียวดาเข้าไปหาไอ้พิมพ์ก่อน”

“ได้ดา...เออเดียว พี่รักดานะ...

“ค่ะ...แต่ดาต่างจากพี่ เพราะดารักพี่มากกว่า”

วณิดาทำตาหวานให้ชายหนุ่มขณะตอบ ก่อนจะรีบเดินไปในบ้านตามที่เธอกล่าว

“โห้...ป้าเดือน พวกรปภ. มันเยอะกว่าแขกมาในงานซะอีกนะแววว่า”

“แก เฉยๆนังแวว นูนแขกเข้าไปในบ้านแล้ว รีบเตรียมน้ำเตรียมท่าไปเสริฟเร็ว..”

ภายในบ้านจัดงาน หมอเดชาในชุดทักชิโด้นั่งยิ้มอยู่ข้างสินสอด ที่มีทั้งขันหมากเอก ขั้นหมากโท อีกทั้ง ทอง แก้ว แหวน เงินสดค่าสินสอด และพานผ้าไหว้  พร้อมของขวัญสำหรับพ่อแม่ฝ่ายหญิงวางไว้เต็มจนมองดูอลังการ

“เชิญนั่งค่า...เจ้าสัวกับคุณหญิง”

พ่อแม่ของหมอเดชานั่งลงบนเก้าอี้หนังอย่างดี ที่เตรียมไว้ให้หน้าแย้มยิ้ม ตามที่พิสมัยเชิญ

“วันนี้เราจัดงานกันฉุกละหุกคุณราเชนก็มาไม่ทัน...ขาดตกบกพร่องยังไงก็ขออภัยนะคะ นี่ก็ใกล้จะได้ฤกษ์แล้ว เดียวเจ้าสาวก็คงจะลงมาแล้วค่ะ”

 “ไม่เป็นไรครับ เราตื่นเต้นที่จะได้หนูพิมพ์มาเป็นสะใภ้ ผมว่ามันช้าไปด้วยซ้ำ เพราะทั้งคู่น่าจะแต่งกันตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ”

                ............................................................

“พิมพ์ แกเป็นไงวะ”

พิมพ์พิชญาในชุดเจ้าสาวที่ใครเห็นก็ต้องบอกว่าวันนี้เธอสวยที่สุดแบบไม่ต้องแสร้งพูด โดยข้างตัวหญิงประเภทสองที่มีความสามารถพิเศษ ในเรื่องความงาม กำลังปัดหน้าสวยที่เธอลงทั้งเวชสำอางค์ และเครื่องแป้ง..ลิป..สอ..เอาไว้จนครบถ้วนแล้ว

“ว้าย...ตายแล้ว..เลิศๆ...สวยเลิศจริงๆค่ะคุณน้อง...”

หญิงในชุดเจ้าสาวยังคงนั่งนิ่งให้กระเทยแต่งหน้าให้เฉย แม้รู้ว่าวณิดามาถึงและทัก

“พิมพ์....แกโกธรฉันๆรู้ แต่ขอคุยกับแกสองคนได้ไหม?วะ...”

วณิดามองหน้าพิมพิชญาที่ค่อยๆหันมาเหมือนไม่เห็นด้วย...เธอจึงพูดอีกประโยคเพื่อย้ำ

“เดียวนี้?...”

“พี่ค่ะ ขอหนูคุยกับเพื่อนแป๊บนะค่ะ”

“ได้ค่ะคุณน้อง...”

สาวประเภทสองเดินออกจากห้องที่ใช้แต่งตัวเจ้าสาวไปแล้ว พิมพิชญาจึงชิงพูดกับวณิดาก่อน

“เรื่องพี่ศิวะ แกไม่ต้องมาพูดให้ฉันใจอ่อน...”

“พิมพ์...ใครจะมาพูดให้แกใจอ่อนวะ”

หญิงแต่งหน้าสวยในชุดเจ้าสาวทำหน้างงก่อนถาม

“ถ้าไม่ใช่เรื่องนี้ แล้วเรื่องอะไรก็ว่ามาสิ...ดา...”

“ฉันไม่ได้มาพูดให้แกใจอ่อน  แต่มาบอกว่าให้แกไปกับฉันเดียวนี้พิมพ์”

หมอดาไม่พูดเปล่าเธอจับแขนของพิมพิชญาดึงรั้งให้เดินตามเธอไป

“อะไรนี่ดา...แกจะทำอะไร...”

วณิดาไม่พูดแต่ดึงแขนเจ้าสาวของวันนี้ ออกจากประตูห้องของเธอไป ก่อนที่พิมพิชญาจะเห็นผู้ที่ถูกจ้างมาให้แต่งผ้า...หน้า..ผมให้เธอ ถูกจับมัดและปิดปากนั่งอยู่กับพื้น

“อือ..อือๆๆๆ”

“ดาแกบ้าไปแล้วเหรอ...ป้าเดือน...แววมาช่วยที่...”

พิมพิชญามองไปเห็นคนใช้สองคนในบ้าน เดินเข้ามาหา ทำให้หน้าสวยยิ้มแล้วเรียก

“แกจะไปกับฉันดีๆหรือจะให้ฉันมัดแก...พิมพ์”

“แกนั่นแหละปล่อยฉัน ป้าเดือนกับแวว มาแล้วนั่นเห็นไหม?”

ป้าเดือนกับแววที่หญิงสาวอ้าง เดินตรงเข้าไปหาวณิดาแล้วถาม

“เอาไงค่ะ...คุณ”

“ป้าเดือน...แววจับดาเอาไว้...มันจะจับพิมพ์ไป”

พิมพิชญาสีหน้าดีขึ้นขณะพูด  เมื่อรู้ว่าเธอมีพวก แต่เมื่อหญิงสาวมองหน้าป้าเดือนและแวว  ทำให้เหญิงสาวรู้ถึงความผิดปกติ

“ป้ากับแววเอาเชื่อกมามัดไอ้พิมพ์ไว้ พูดดีๆมันไม่ชอบ..”

“อะไรกันนี้...ป้าเดือน...แวว”

เจ้าสาวแสนสวยตาเหลือก...เมื่อรู้ว่าอะไรเป็นอะไร

“คุณหนูพิมพ์อย่าดิ้นนะ เดียวชุดจะยับนะคะคุณหนู”

“แววขอโทษนะคุณพิมพ์...เรารักคุณพิมพ์นะ”

 

“แกอย่าร้องนะพิมพ์ ถ้าร้องฉันให้ป้าเดือนมัดปากแกแน่”

พิมพิชญาไม่กล้าร้องเพราะกลัวถูกมัดปาก ขณะมือทั้งสองข้างถูกมัดติดกันโดยป้าเดือนกับแววสาวใช้ประจำบ้าน ที่ไม่เห็นด้วยกับงานแต่งในวันนี้

“ป้ากับแวว...ไปเฝ้าไว้อย่าให้ใครขึ้นมาบนชั้นสองโดยเด็ดขาด”

“ค่ะคุณดา...”

วณิดาสั่งเสร็จ ก็จับมือที่ถูกมัดของพิมพิชญาดึงให้เดินตามเธอไป...

“ดาปล่อยฉันเถอะ...ให้ฉันไปจากสิ่งเลวร้ายนี้เถอะ...นะดา”

“แกมันจะรู้อะไรเรื่องดี..เรื่องเลวร้ายพิมพ์  ถ้าแกไม่ฟังใคร...ตามมา ตามฉันมาดีๆเลย”

ผู้ลักพาตัวดึงร่างเล็กที่พยายามขื่นตัวเอาไว้ตลอด ให้ลงบันไดด้านหลังไปยังชั้นที่หนึ่ง

“ช่วยด้วย...”

พิมพิชญาตัดสินใจร้องให้คนมาช่วย สิ่งที่หญิงสาวต้องการหลุดพ้น ก่อนประตูหลังบ้านจะเปิดอ้าออก

“น้าพิศมัย”

หญิงในชุดเจ้าสาวยิ้ม เมื่อเห็นผู้ยืนอยู่หลังประตูคือพิสมัย ทำให้เธอขอความช่วยเหลือ ผู้ที่คิดว่าช่วยเธอได้อย่างแน่นอน

“ช่วยพิมพ์ด้วยค่ะน้าพิศมัน...ดามันจะจับพิมพ์ไป...”

“ทำยังงี้ไม่ได้นะหนูดา...”

“ใช่ค่ะน้า...เห็นที่น้าพิสมัยบอกไหม? ปล่อยฉันเดียวนี้เลยดา..”

พิมพิชญาหันไปบอกเพื่อนเพราะรู้ว่ามีคนมาช่วยเธอแน่แล้ว

“ถ้าเธอร้องอีกเราแย่แน่  ต้องใช้แผนสุดท้ายแล้วละหนูดา...ถ้าพิมพ์ไม่ยอมขนาดนี้”

“ว่าอะไรนะคะ...น้าพิศมัย”

พิมพิชญาหันหน้าที่งวยงงมองไปที่หน้าของพิศมัย ทำให้เธอรู้ว่า...ผู้ที่เธอคิดว่าจะช่วย...ไม่ได้พูดกับเธอสักหน่อย

              “ได้ค่ะน้าพิศมัย...งั้นดาจำเป็นต้อง.ใช้แผนสุดท้ายแล้ว”
                                  .............................................................
         ทุกคนร่วมมือกันเพื่อพิมพิชญา กับ ศิวะ และตอนต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น ...ตามไรท์มานะครับ...
สปอย์หน่อยนะครับ..ว่าเรื่องที่ศิวะถูกพิมพิชญาเข้าใจผิดที่ว่าหลายข้อหาแล้ว..แต่ เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปมันจึงจะเป็นแก่นของเรื่อง..ที่ทำให้ต้องลุ้นทุกตอนเลยนะรีด..กดให้กำลังใจด้วยนะครับ....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

6 ความคิดเห็น