ตอนที่ 38 : มึงผิดหรือเปล่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 มี.ค. 62

“อื่อ..พี่กลับไปก่อนได้ไหม? ถ้ายังอยากคุยกับพิมพ์ อื่อ..วันหลังได้...ไหม?ค่ะพี่ศิวะ...วันนี้...อื่อ...พิมพ์ไม่...ไหวแล้ว...พี่...อื่อๆๆๆ”

ศิวะใบหน้าสะท้อนถึงความเลวร้ายที่สุดในชีวิตลูกผู้ชาย  ก่อนจะใส่ผ้าแล้วค่อยๆเดินจากพิมพิชญาที่นอนร้องไห้อยู่บนพื้นแบบไม่มีที่ท่าว่าจะหยุด...ไป

                ............................................................................

 

“มึงนอนซะบ้างไอ้ศิวะ...ตั้งแต่เมื่อวานตอนนี้ก็จะสามทุมวันใหม่แล้ว...มึงยังไม่นอนเลยนะเพื่อน”

“ใช่พี่ศิวะ...เดียวถ้าน้องญากลับจากเกาะกะลา มาอธิบายให้พิมพ์ฟัง มันคงเข้าใจพี่”

ศิวะใบหน้าครุ่นคิด...ก่อนพูดกับวณิดาที่นั่งอยู่กับธีรดลเจ้าของร้านกำลังปรับปรุง ที่ทุกคนมานั่งคุยกัน

“พี่มันไม่ดีเอง คุยกับพิมพ์แล้วกลับทำเสียเรื่อง...”

“ดาก็โดนไม่น้อยกว่าพี่ศิวะเลยค่ะ เพราะตอนนี้พิมพ์มันไม่พูดกับดาสักคำ ตั้งแต่มันรู้ว่าดาให้พี่ศิวะเข้าไปเป็นนายแบบที่อาคารวิจัยตอนบ่าย...แล้วไม่บอกมัน...”

“พี่ขอบใจนะเรื่องนี้ “

ศิวะครุ่นคิดวนเวียน จนรู้สึกท้อก่อนจะกล่าวสิ่งในหัวออกมา

“ ว่าแต่เรื่องพิมพ์จะแต่งงานพรุ่งนี้ พี่ไม่รู้ว่าจะไปทำอะไรได้”

“จากที่พี่ดลบอก เราก็โทรไปให้น้องญาโทรมาอธิบายกับพิมพ์ก็ได้นี่ค่ะ พี่ศิวะ”

ธีรดลได้ฟังคำวณิดาออกความเห็น  เขาจึงอธิบาย

“หมอดาครับ ตอนนี้น้องญานะไปเกาะกะลา และที่นั้นไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ กว่าน้องเขาจะกลับมา ก็อีกสองวัน หมอพิมพ์ก็คงเสร็จไอ้หมอหน้าข้อศอกหมานั่นไปแล้ว”

ทุกคนพยายามคิด หลังธีรดลกล่าว

“หรือว่าฟ้าลิขิตให้หมอพิมพ์ได้คนดีๆคนรวยๆ..ไม่ต้องมาตกนรกกับคนเลวแบบมึงวะศิวะ...”

“พี่ดลก็...พี่ศิวะกำลังกลุ้มมาพูดอะไร แบบนี้...”

“คงใช่แบบไอ้ดลพูด เพราะ ผู้หญิงนั้นชอบคนหล่อ รักคนเลว...แต่สุดท้ายจะไปแต่งงานกับคนรวย”

“อย่างน้อยมึงก็เข้าข่ายคนเลวเพราะหมอพิมพ์รักมึงวะเพื่อนรัก...รอแป๊บกูไปเอาเหล้าก่อน คุยเรื่องนี้ชักเปรี้ยวปาก...”

ธีรดลไปหาของที่เขากล่าว ขณะศิวะบอกสิ่งที่เขาคิดว่าเขาตัดสินใจแล้ว...ให้วณิดาได้รับรู้

“ดา พี่ว่า...พิมพ์กับหมอเดชาเหมาะสมกันมาก และตอนนี้ทั้งคู่จะแต่งงานกัน..มันก็ถูกแล้ว”

“พี่ศิวะทำไหมว่ายังงั้น รู้ไหม?ว่าพิมพ์มันรักพี่มากนะ...”

“พี่เคยคิดแบบนั้น...แต่ตอนนี้พี่รู้ว่า  ตั้งแต่พิมพ์คบกับพี่ พี่ทำแต่ให้เธอเสียใจ  ตอนนี้พี่จึงไม่แน่ใจว่าถ้าพิมพ์อยู่กับพี่เธอจะมีความสุขหรือเปล่า...และตอนนี้พิมพ์เลือกหมอเดชาแล้ว”

“...ไอ้เวร “

ธีรดลตบหัวศิวะใบหน้าเครียด...

“ดลกูคิดว่า พิมพ์เธอพบสิ่งดีๆแล้ว และกูควรยอมรับวะเพื่อน”

เพื่อนของศิวะหน้าที่แสดงความไม่เข้าใจ..ออกมาชัดก่อนพูด

“มึงแค่นี่เหรอเพื่อน...กูไม่นึกเลยว่ามึงจะใจเสาะขนาดนี้  มึงลองพูดสิว่ามึงจะไม่ทำอะไรเลยเรื่องหมอพิมพ์จะแต่งงานวันพรุ่งนี้...มึงพูดออกมาเดียวนี้ไอ้ศิวะ...”

วณิดาเห็นท่าไม่ดีจึงเข้ากอดเอวธีรดลเอาไว้ ในขณะที่เขาเดินเข้าหาศิวะด้วยใบหน้าบูดบึง...

“พี่ดล..หยุดนะ..หยุดสิ..”

“ดาปล่อย พี่จะต่อยปากมัน...ถ้ามันขี้ขาด...”

ศิวะก้มหน้านิ่ง เพราะเขารู้สึกว่าเขาคือส่วนเกินของหมอเดชากับพิมพิชญา...และคนทั้งคู่ก็คู่ควรกัน

“ดลกูขอโทษ...กูต้องการให้พิมพ์มีความสุขตามที่เธอเลือก...”

ธีรดลสะบัด วณิดาจนหลุด ก่อนจะตรงเข้าไปชกหน้าศิวะเต็มแรงจนเขาเซล้มลง จากเก้าอี้...

“โอ้ยตายแล้ว...พี่ดลหยุด...พอแล้วๆ...”

หมอดาร้องเสียงหลงก่อนจะลุกขึ้นมากอดรอบตัวธีรดลไว้อีกครั้ง เมื่อเห็นแฟนหนุ่มเข้าไปดึงคอเสื้อของศิวะแล้วดึงร่างของเขาขึ้นมาจากพื้น  ก่อนจะตะโกนใส่หน้าเพื่อนรักของเขา

“มึงพากูตามหมอดาไปทั่วกรุงเทพ แล้วพากูไปกินเหล้าเฝ้าเธอจนสว่าง ในตอนเช้ามึง...กับกูโดนรปภ.ทุบจนมอบ.. ใช่มึงโดนไล่ออกจากบริษัทเหมือนหมู เหมือนหมา...และบ้านที่มึงอยู่ตอนนี้ เดียวเขาก็โยนกระเป๋าของมึงออกมา  แต่กูจะขอถามมึงคำเดียวเพื่อน..มึงผิดไหม?..เพื่อน...มึงผิดไหม?”

ธีรดลตะโกนประโยคสุดท้ายสุดเสียง.. พร้อมน้ำตาของลูกผู้ชายที่ไหลนองเต็มหน้าเพราะความรักเพื่อน

“กูไม่ผิด...ดลกูไม่ผิด “

“ไม่ผิด...แล้วมึงจะไปไหน?วะเพื่อน...มึงต้องสู้สิ  มึงต้องสู้”

“...กูจะสู้เพื่อนรัก”

ชายหนุ่มสองคนเข้าไปกอดกันด้วยมิตรภาพที่ใครก็ไม่รู้ว่ามันลึกซึ้งแค่ไหน...แต่ผู้อยู่ในเหตุการณ์อย่างวณิดาถึงกับน้ำตาซึม

                .....................................................................

“พิศมัยงานลูกพิมพ์หมั้นเสร็จก็แต่งเลยนะพรุ่งนี้ ผมคุยกับพ่อแม่ของหมอเดชาแล้ว เราจัดกันเงียบๆไม่ต้องเชิญแขก มีแต่ผู้ใหญ่สองฝ่ายก็พอ...เรื่องนี้ผมฝากหน่อยนะเพราะผมคงกลับไปไม่ทัน”

“ได้ค่ะคุณราเชน...”

“เออ...ผมไม่ได้ว่าลูกชายคุณนะ เพราะผมไม่เชื่อแต่แรกแล้วว่าคนเราจะอาฆาตกันถึงขนาดนี้”

“ฉันว่าลูกศิวะ ไม่ได้ทำอย่างที่คุณราเชนคิดนะ...”

“ยังไงก็ช่าง ผมก็เห็นว่าหมอเดชา เขาก็เป็นคนดีและเคยคบหากับลูกพิมพ์มาก่อน และเพื่อไม่ใช้ทุกอย่างเลวร้ายไปกว่านี้...คุณก็รีบแต่งงานคนทั้งคู่ให้เสร็จๆไปซะ หวังว่าคุณคงเข้าใจผม”

“ค่ะตามนั้น...ฉันจะดำเนินงานให้แล้วเสร็จตามบอกค่ะ...”

“ขอบคุณมาก...พิศมัย”

ปลายสายจากต่างประเทศตัดไปแล้ว แต่พิสมัยยังครุ่นคิดถึงเรื่องดังกล่าวอยู่...เพราะยังไงผู้ที่เสียใจที่สุดครั้งนี้ก็คือศิวะ...ลูกของเธอ...

                ......................................................

ธีรดลปล่อยให้ศิวะนอนพักผ่อนก่อนจะออกมาซื้ออาหารไปกินคาบเย็นพร้อมวณิดา ก่อนเขาก็คิดอะไรขึ้นมาได้

“เออ...หมอดาครับวันนั้นพี่เห็นหมอเดชาไกลๆ พี่ว่าเคยเห็นหมอเดชาที่ไหนมาก่อน”

“ดามีรูปเต็มคุณหมอ ถ่ายไว้ตอนที่หมอเดชาคบกับไอ้พิมพ์”

วณิดากลาวจบก็เอารูปหมอเดชาในมือถือให้ธีรดลดู และเมื่อชายหนุ่มเห็น

“เอ้ย...ฉิบหายแล้ว “

“อะไรค่ะพี่ดล...”

ทั้งผู้ตกใจและผู้อยากรู้ หน้าตาตื่นไม่แพ้กัน
                                   .....................................................
                  สิ่งที่ศิวะทำไปหลายอย่าง แม้มันไม่ใช่เจตนาที่เลวร้ายสักอย่าง แต่เมื่อไร้การอธิบาย..พิมพิชญาจึงจำต้องทำในสิ่งที่เธอต้องทำ..เรามาตามดูว่าเรื่องนี้จะสรุปอย่างไร? 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

6 ความคิดเห็น