ตอนที่ 37 : ผิดซ้ำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    23 มี.ค. 62

พิมพิชญาหายใจแรงและถี่ขณะบอกศิวะที่ลมหายใจไม่ต่างจากเธอให้หยุด แต่ร่างกายของหญิงสาวกลับตอบสนองสิ่งที่ชายหนุ่มทำอย่างน่าอาย...

“เอาละขอบใจมากทุกคน วันนี้พอก่อนนะ “

สิ้นคำผู้ควบคุม พิมพิชญาผลักร่างใหญ่ออก  แล้วรีบออกจากห้องไปทันที่...

“เดียวอาจารย์ต้องไปก่อนนะมีประชุม จ่ายค่าแรงศิวะ แล้วบอกว่าอาจารย์ขอบใจที่มาช่วยงานสถาบันของเราอีกครั้งนะหมอดา”

“ค่ะอาจารย์หมอ”

                ...........................................................................

ศิวะออกจาห้องสัมภาษณ์ก็พบหมอวณิดาที่วิ่งเข้ามาหา พร้อมส่งสิ่งหนึ่งให้ชายหนุ่ม

“ไปเร็วพี่ศิวะ เดินไปจนสุดตึกห้องทางซ้ายมือนะ”

“ขอบใจนะครับ หมอดา..”

พิมพิชญากำลังยืนกอดชุดผ้าเด็กซ์ไลคร่าเนื้อบางออกจากร่าง บริเวณหน้าล็อคเกอร์ของเธอภายในห้อง ก่อนจะรู้ว่าถูกกอดจากทางด้านหลัง

“พี่ศิวะ...เอ๊ะ..เข้ามาได้ยังไงนี่..ปล่อยพิมพ์นะ”

“หมอดาให้กุญแจพี่มา เพราะเธอรู้ว่าเราต้องคุยกัน”

“พิมพ์ไม่คุย...และปล่อยเดียวนี้...ไม่งั้นพิมพ์จะร้อง...”

พิมพิชญาร่างกึ่งเปลือยเพราะเสื้อถูกถอดจากแขนทั้งสองข้างไปแล้ว ยืนกอดอกแน่น เพราะจิตใต้สำนึกไม่ต้องการให้ศิวะเห็นเรือนร่าง เพราะหญิงสาวคิดว่าชายหนุ่มเป็นคนอื่นไปแล้ว

“พิมพ์ พี่ไม่เคยต้องการกลับมาทำอาชีพนี้...และเรื่องพี่กับน้องญามันแค่เรื่องเข้าใจผิด...”

เพี้ย...

หมอสาวขยับตัวจนหลุดจากการกอด ก่อนจะตบหน้าวิศวกรหนุ่มเต็มแรง ขณะน้ำในตาของหญิงสาวจะไหลออกมาอาบหน้า

“พี่บอกว่าเลิกทำแบบนี้แล้ว....แล้ววันนี้พี่มาที่นี่ทำไหม?...ค่ะ”

“พี่...แค่ต้องการจะคุยกับพิมพ์...”

“พี่ชอบโกหก...ได้ค่ะแล้วที่พิมพ์เห็นพี่กอดน้องญาที่บริษัท และ ที่พิมพ์เห็นน้องญาออก..มาจาก...ห้องพี่ละค่ะ..พี่ศิวะ..ว่า..มันคืออะไร...อื่อๆ”

พิมพิชญาน้ำตาแทบจะไม่มีไหล เพราะตลอดสองวันมานี้หญิงสาวร้องไห้ไม่รู้กี่ครั้ง...แต่เธอก็ต้องร้องออกมาอีกครั้งนี้

“พิมพ์...เห็นน้องญาออกมาจากห้องพี่...”

ศิวะเพิ่งรู้ว่าพิมพิชญาเห็นอภิญาออกมาจากห้องของเขา ในวันที่อภิญาเอาคลิปไปให้ดู  ชายหนุ่มจึงหยุดคิด และนั่นเองที่ทำให้หญิงสาวคิดว่าชายหนุ่มจนด้วยหลักฐาน

“เลว...พี่เลวมาก...ออกไป...ออกไปเดียวนี้...”

ศิวะรู้ว่าพิมพิชญาโกธร และเริ่มพูดเสียงดัง  ชายหนุ่มจึงพยายามเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวเพื่ออธิบาย

“วันนั้น...พี่กับน้องญา เรามีเรื่องที่ต้องคุยกัน...นะพิมพ์...”

“ช่วยด้วย ใครอยู่แถวนี้..ช่วยด้วย..”

ศิวะตรงเข้าไปใช้มือปิดปากพิมพิชญาที่ร้องให้คนมาช่วยเสียงดัง..ก่อนจะรู้สึกเจ็บ

“โอ้ย...”

พิมพิชญากัดมือศิวะเต็มแรง ก่อนจะระบายอารมณ์ด้วยการด่าทอชายหนุ่ม

“พี่เลวมาก...หวังจะทำร้ายครอบครัวพิมพ์  นี่แหละสันดารผู้ชายขายตัว พวกเลวซามที่หากินแต่กับผู้หญิง ไอ้พวกหน้าตัวเมีย...” 

“พิมพ์...เธอ”

พิมพิชญาเธอรู้ว่าด่าคำไหน?ศิวะจะเจ็บ และหญิงสาวก็ทำมัน จนมันเริ่มสำฤทธิ์ผลเพราะศิวะเริ่มโกธร

“ทำไหม?...จะทำไหม?พิมพ์...และจำไว้เรื่องของพิมพ์กับพี่ ไม่มีทางจะเกิดขึ้นอีก..จำไว้”

“ คำก็ไม่มีทาง สองคำก็ไม่มีทาง...เธอ..”

เพี้ย...

หญิงสาวตบหน้าศิวะเต็มแรงอีกครั้ง และครั้งนี้ชายหนุ่มโถมตัวเข้าหาหญิงสาว

“..ไอ้ผู้ชายชั่ว...”

ศิวะดันพิมพิชญาล้มลงก่อนจะตามเข้าไปกระชากเสื้อไนล่อนเนื้อบาง ดึงรูดมันลงตามร่างเล็กจนหลุดออกจากขา มันจึงทำให้หญิงสาวเหลือเพียงตัวเปล่า  ก่อนชายหนุ่มจะถอดกางเกงว่ายน้ำตัวเดียวบนตัวออก แล้วเข้าไปนอนทับ หญิงผู้ที่ทำทุกอย่าง เพื่อให้หลุดพ้นจากนรกครั้งนี้ไปให้ได้

“หยุดนะ...หยุด...อย่าๆ...”

“เก่งนักอย่าดิ้น...”

มือใหญ่จับแขนหญิงสาวที่ดิ้นรนเต็มที่ตรึงไว้กับพื้น พร้อมใช้พละกำลังทุกอย่างที่ศิวะมี ทั้งจับ ดัน กด..ร่างเล็กใต้ร่างที่ดิ้นสุดชีวิต

“รังแก...แต่คนไม่มีทางสู้..คนเลว...ไอ้ผู้ชายขายตัว...โอ้ย..”

เสียงด่าไม่ทันจางศิวะก็ดันร่างของเขาเข้าไปในตัวของพิมพิชญา ก่อนจะเกิดเสียงร้องของหญิงสาวดังออกมาแล้วเงียบหาย

“...........”

ศิวะขยับตัวตามสัญชาตญาณการร่วมรัก ในขณะที่พิมพิชญานอนนิ่งน้ำตาไหลพราก โดยหญิงสาวไม่ดิ้นไม่ขัดขวาง  ชายที่กำลังร่วมรักกันเธอเช่นตอนแรก

“..........”

ชายหนุ่มมองหน้าที่เต็มด้วยน้ำตา ของหญิงสาวที่มองดูเพดานนิ่ง ก่อนเขาจะหยุดขยับ

“พิมพ์...”

“เอาสิค่ะ...จะทำอะไรก็ทำ  พิมพ์สู้พี่...อื่อ...ไม่ได้...หรอก...ค่ะ..อื่อๆ”

พิมพิชญาร้องไห้ออกมา ด้วยสภาพที่ชายหนุ่มเห็นแล้ว..สงสารจับใจ  แต่ศิวะจะไปช่วยหญิงสาวที่เขารักได้อย่างไร? เพราะสิ่งที่ทำให้เธอเป็นเยี่ยงนี้ ก็เพราะตัวเขาเอง...

“พิมพ์...พี่มัน...โธ่...โว้ย...”

ศิวะหัวเสีย เพราะพึ่งรู้สำนึกว่าเขาได้ทำอะไรเลวๆลงไปอีกแล้ว..

“พิมพ์พี่มันโง่...พี่มันไม่สมควรให้อภัย”

ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นแล้วไปเอาผ้าเช็ดตัวในตู้ล็อคเกอร์ของพิมพิขญาที่เปิดอยู่...มาคลุมให้แก่หญิงสาว...

“พิมพ์พี่ขอโทษ...พี่ๆ...”

“อื่อ..พี่กลับไปก่อนได้ไหม? ถ้ายังอยากคุยกับพิมพ์ อื่อ..วันหลังได้...ไหม?ค่ะพี่ศิวะ...วันนี้...อื่อ...พิมพ์ไม่...ไหวแล้ว...พี่...อื่อๆๆๆ”

ศิวะใบหน้าสะท้อนถึงความเลวร้ายที่สุดในชีวิตลูกผู้ชาย  ก่อนจะใส่ผ้าแล้วค่อยๆเดินจากพิมพิชญาที่นอนร้องไห้อยู่บนพื้นแบบไม่มีที่ท่าว่าจะหยุด...ไป
                                                      ............................................
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

6 ความคิดเห็น