ตอนที่ 35 : ตามง้อเพราะรักจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    19 มี.ค. 62

“มึงไม่ต้องทำยังงี้ก็ได้...ไอ้ดล...”

ธีรดลเลือดกบปากยิ้มให้ศิวะที่คลานมาพูดกับเขา

“กูรักมึง...แต่กูช่วยมึงได้แค่นี่แหละ..ไอ้เวร...”

“มึงทำดีที่สุดแล้วเพื่อนรัก...”

ศิวะเอื้อมมือไปจับมือเพื่อนรักของเขาไว้แน่น...เหมือนเช่นมิตรภาพที่ทั้งคู่มีให้กันเสมอมา

                ...................................................................................

“นี่ค่ะคุณพิมพ์เอกสารด่วนที่ต้องเซ็นต์”

ขณะพิมพ์พิชญานั่งตรวจและเซ็นเอกสารสำคัญของบริษัทโมเดิร์นโฮมการ์เด้นได้ไม่นาน พนักงานจากฝ่ายทรัพยากรมนุษย์(ฝ่ายบุคคล)ก็นำเอกสารด่วนอีกแผ่นเข้ามาให้หญิงสาวลงลายมือชื่อ

“ถ้าคุณพิมพ์เซ็นใบไล่ออกของคุณศิวะแล้ว มันก็จะมีผลในทันทีค่ะ และทางฝ่ายการเงินของเราจะได้ทำการโอนเงินเดือนล่วงหน้าสามเดือนให้คุณศิวะที่ถูกไล่ออกตามกฏหมายในทันที่”

หญิงสาวจ้องเอกสารให้ไล่ออกศิวะ ที่เธอต้องลงนาม  มันทำให้ใจที่ไม่สงบอยู่ก่อนต้องหวิดหวิว  เพราะสิ่งนั่นมันทำให้ชายหนุ่มต้องไร้ซึ้งอนาคตในการทำงาน  เพราะเมื่อเธอเซ็นต์คำสั่งอนุมัติ ชายหนุ่มจะไปสมัครงานที่ใดก็ รับรองได้ว่ายากที่จะไม่มีบริษัทใด รับเขาเข้าทำงานอย่างแน่นอน

“ทำไม?ถึงไม่ทำเป็นแค่ใบลาออกละ..พี่”

“ประธานราเชนสั่งมาโดยตรงค่ะ ว่าเรื่องนี้...ให้ไล่ออกอย่างเดียว”

พิมพิชญาได้ยินเช่นนั้น จึงตัดสินใจจดปลายปากกาเซ็นชื่อตรงช่องอนุมัติว่า “ไล่ออก” นายศิวะ กำจรกิจ ผู้มีตำแหน่งวิศวกร ในทันที่

“ขอบคุณค่ะ”

พนักงานฝ่ายบุคคลนำเอาเอกสารที่มาให้เซ็นเดินออกจากห้องทำงานของพิมพิชญาไปได้ไม่นาน ประชาสัมพันธ์บริษัทก็เดินหน้าตาตื่นเข้ามา

“คุณพิมพ์ค่ะ คุณศิวะมาขอพบค่ะ...แต่คุณราเชนได้โทรมาสั่งไว้แต่เช้าแล้วว่า..อย่าให้คุณศิวะเข้ามาในบริษัทโดยเด็ดขาดและตอนนี้ รปภ.ของเรากักตัวพี่เขาเอาไว้หน้าบริษัทค่ะ จะให้ทำยังไงดีค่ะ...”

“ห้ามไม่ให้เข้ามาเด็ดขาด...”

น้ำตาของหญิงสาวไม่สามารถทนกลั้นเอาไว้ได้อีก เมื่อพนักงานประชาสัมพันธ์ออกจากห้องไป พิมพิชญาจึงร้องไห้ออกมาเต็มเสียง

“อือๆๆๆ....”

                .......................................................................

“เข้าไม่ได้ค่ะคุณศิวะ คุณพิมพิชญาสั่งมา...ห้ามไม่ให้พี่เข้าบริษัทเด็ดขาด”

ชายหนุ่มกลิ่นเหล้าคุ้ง เสื้อกางเกงเปื้อนมอนแมมตอนที่ถูกจับนอนกับพื้น  และผมที่ยุ้งจากการไม่ได้นอนทั้งคืนทำให้พนักงานบริษัทที่ผ่านไปมาปิดปากและเปื้อนหน้าหนี  ในขณะที่รปภ.สองคนยืนคุมเชิงศิวะเอาไว้ เพื่อกันไม่ให้เขาเข้าไปในบริษัทโมเดิร์นโฮมการ์เด้นจำกัดตามคำสั่ง

“พี่ก็เป็นพนักงานบริษัทเข้าไม่ได้เลยเหรอ...ครับ”

“ไม่ค่ะ...และคุณพิมพ์ได้ลงนามใบคำสั่งให้สั่งไล่พี่ออกแล้ว นี่ค่ะพี่ศิวะช่วยเซ็นต์เอกสารรับทราบด้วย”

ใบไล่ออกลงนามโดยพิมพิชญาสดๆร้อนๆถูกฝ่ายบุคคลยื่นมาให้  ทำให้ชายหมุ่นมองเห็นลายเซ็นต์ผู้ที่ไล่เขาออกจากการเป็นพนักงานของบริษัทได้ชัด  ศิวะจึงรับปากกาจากฝ่ายบุคคลมาเซ็นชื่อรับทราบ...ก่อนจะหันหลังแล้วค่อยๆเดินออกจากบริเวณนั้นไป

                ……………………………………………

“ศิวะเดียว...รอแม่ก่อนลูก”

พิสมัยตามศิวะทันบริเวณหน้าอาคารที่ตั้งบริษัท

“ศิวะบอกแม่มาตามตรงนะ ว่าลูกไม่ได้ทำไปเพราะความแค้นในอดีต?...”

“เรื่องในอดีตผมไม่เคยคิดแค้นครับ...และตอนนี้ผมก็ไม่ได้ทำผิดคิดร้ายอะไรกับครอบครัวของคุณราเชน”

ผู้เป็นแม่ที่ใบหน้ามีเพียงความกังวล เอามือถือมาเปิดคลิปที่เป็นปัญหาให้ลูกชายดู

“ศิวะ แม่ว่าถ้ายังงั้นลูกคงจะอธิบายภาพเหล่านี้ได้นะ ”

ศิวะดูคลิป ตัวเขากับ ผอ.นวลตาในโรงแรมซึ้งเป็นคลิปเก่าที่เขาทราบดี แต่ ชายหนุ่มต้องมาสะดุดคลิปที่สองที่มันปรากฏภาพของเขากอดกับอภิญา ที่ถูกกล้องวงจรปิดจับภาพเอาไว้ได้ในห้องทำงานของอภิญาโดยกล้องวงจรปิดที่พึ่งมาติดตั้งด้วยคำสั่งของนายราเชน

“มีคลิปผมกับน้องญา...ด้วยเหรอ?ครับ”

“ใช่ศิวะ..และนี่แหละที่ทำให้คุณราเชนโมโหมาก เพราะตอนที่คุณราเชนทราบว่าลูกกับหนูพิมพ์คบกันเขาก็เห็นดีเห็นงามด้วย แต่เมื่อมีภาพนี้ มันเหมือนว่าลูกหลอกทั้งพี่ หลอกทั้งน้อง....ศิวะบอกแม่มาสิ ว่าลูกกำลังจะทำอะไร...”

ผู้เป็นแม่ทั้งเสียงกล่าวและใบหน้า บ่งบอกถึงความห่วงใยลูกชายคนเดียวของเธอ ขณะศิวะรู้แล้วว่าทำไมพิมพิชญาถึงได้โกธรเขามากมายถึงขนาดนี้...

“...ผมไม่ได้เลวขนาดนั้น  และทุกเรื่องผมคงต้องรอน้องอภิญามาอธิบายเพราะพิมพ์ไม่เคยให้โอกาศผมพูด ”

“แต่ตอนนี้หนูญาไปเกาะกะลานะลูก และคงติดต่อไม่ได้อีกสองสามวันเพราะบนเกาะยังไม่มีสัญญาณโทรศัพท์”

“ผมคงต้องรอน้องญากลับมา...ครับ”

“แล้วลูกรักหนูพิมพ์จริงหรือเปล่า?”

“ใช่...ผมรักพิมพิชญาครับ”

“ถ้ายังงั้นลูกต้องรีบแล้วละ  เพราะอีกสองวัน คุณราเชนนัดพ่อแม่หมอเดชามาหมั้นพร้อมแต่งหนูพิมพ์ในวันเดียวกันเลยนะลูก”

ศิวะหยุดคิดได้ไม่นานก็หันหน้าไปกล่าวกับผู้เป็นแม่

ขอบคุณครับ...แม่...”

พิสมัยไม่เคยถูกศิวะเรียกว่าแม่ทำให้เธอปลื้มใจ ขณะลูกชายเดินจากไป

                .............................................................................

“ฉันไม่อยู่หลายวันนายไพโรจน์ถูกทำร้ายจนเสียชีวิต หมอพิมพ์ก็มีคนพยายามทำร้ายในอาคารวิจัยของเรา อาจารย์ไม่รู้ว่ามันเกิดจากสาเหตุอะไร...เธอทั้งสองคนมีความคิดเห็นกันไหม?”

อาจารย์หมอหัวหน้าทีมวิจัยใบหน้าเครียดขณะถามลูกทีมทั้งสองอยู่ในห้องสัมภาษณ์ในอาคารวิจัยสยอง..เช่นทุกครั้ง

“ดาว่า...ต้องเกี่ยวกับคุณไพโรจน์ที่ไปทำให้คนโกธรแค้นเขา จึงได้ตามมาทำร้ายคุณไพโรจน์ที่นี่จนเสียชีวิตมั่งค่ะอาจารย์”

“แล้วเคสของหมอพิมพ์ละหมอดา เห็นตำรวจเขาว่า..คนร้ายคือคนๆเดียวกัน เพราะมีดที่ใช้ทั้งสองเหตุการณ์สรุปแล้วว่ามันคือเล่มเดียวกัน”

พิมพิชญาและวณิดานั่งนิ่งเพราะมาถึงตรงนี้ทั้งคู่มืดแปดด้าน

“แล้วหมอพิมพ์ละจิตใจเป็นไงบ้าง...ตอนนี้กลับไปพักที่บ้านก่อนก็ได้นะวันนี้ ทางนี้อาจารย์กับหมอดาทำสองคนก็ได้”

“ไม่เป็นไร...พิมพ์ไม่ได้เป็นอะไรมาก ยังไหวอยู่ค่ะ”

“งั้นเรื่องนี้เอาไว้คุยกันที่หลัง วันนี้เรามาทำงานตามตารางของเราก่อนก็แล้วกัน”

“ค่ะอาจารย์”

อาจารย์หมอเช็คเอกสารและความพร้อมสิ่งที่ได้สั่งให้จัดเตรียมไว้ ก่อนจะถามเพื่อสรุป

“หมอดา ที่ให้จัดเตรียมพร้อมหรือยัง”

“ไม่เรียบร้อยเท่าไรค่ะ เพราะฝ่ายหญิงที่นัดไว้โทรมาเมื่อครู่ว่าป่วย มีแต่ฝ่ายชายมารออยู่ค่ะอาจารย์”

ผู้นำทีมวิจัยคิดเพียงไม่กี่วินาที่ก็สรุป

“เธอทั้งสองคนใดคนหนึ่งไปทำแทนฝ่ายหญิงก็แล้วกัน  เอา...ตกลงกันเอาว่าใครจะไป”

“พิมพ์แกไป...ฉันเป็นหวัด...”

“ฉันเหรอ...ดา”

พิมพิชญาพูดมองหน้าเพื่อนที่ปัดมาให้เธอ ขณะผู้เป็นอาจารย์อ่านเอกสาร เพื่อตรวจขั้นตอนงานโดยปล่อยให้สองหมอสาวตกลงกัน และไม่นานก็ออกคำสั่ง...

“หมอพิมพ์ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปรอในห้องสัมภาษณ์เลย  แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ใช้คนของเราเป็นนางแบบ..ไม่ต้องมีคนคอยจัดท่าให้”

                ไม่นานพิมพ์พิชญาก็เข้าไปในห้องสัมภาษณ์ในชุดEnsnovoแขนยาวเนื้อผ้าเด็กซ์ไลคร่าไนลอน(เป็นชุดวันพีช คล้ายชุดใส่เต้นรำบัลเล่ต์หรือยิมนาสติก)เนื้อบางสีเนื้อ โดยบริเวณกลางห้องมีเตียงจัดวางไว้

“เอาละหมอพิมพ์เราจะเก็บภาพท่าต่างๆตามที่ระบุในแฟ้ม และให้หมอพิมพ์แนะนำนายแบบของเราจัดทางจัดทางให้ถูกต้องนะ”

ผู้เป็นอาจารย์สั่งผ่านไมค์ ขณะมองดูลูกศิษย์สาวผ่านกระจกกั้นห้องที่มองเห็นจากฝังเธอฝังเดียว

“ค่ะอาจารย์หมอ”

“เอาหมอดาให้นายแบบเข้าไปได้”

วณิดาสลับไมค์แล้วพูด แจ้งถึงความเรียบร้อย ก่อนบอกทีมงานส่งคนที่เตรียมไว้เข้าไปในห้องสัมภาษณ์  ก่อนประตูจะเปิดออก แล้วผู้ที่ถูกจัดเตรียมไว้ก็ก้าวเข้าไปในห้อง

                “พี่ศิวะ...”

                พิมพิชญาหน้าเปลี่ยนเป็นฉงน ขณะเพ้อชื่อชายหนุ่มที่ใส่กางเกงว่ายน้ำตัวเดียวเดินเข้ามาในห้อง  ก่อนจะมองไปกระจกด้านที่คาดว่าวณิดาจะดูอยู่ เพราะรู้ว่าเพื่อนของเธอต้องรู้เรื่องนี้อย่างแน่นอน

                                      ...................................................

        ศิวะทำทุกอย่างเพื่อให้พิมพิชญาเข้าใจในตัวของเขา และ จะทำสำเร็จหรือไม่..ตามไรท์มานะครับ..และสำหรับรีดที่ถามมาว่าใน IN BOX  ว่านิยายเรื่องนี้อ่านครั้งเดียวจบได้ที่ไหน..ไรท์ได้ทำอีบุ๊กไว้ที่ MEBนะครับ เข้าไปแล้วพิมพ์ชื่อเรื่องน่าจะหาไม่ยากนะครับ และอีกที่ก็ที่ ธัญวลัย..นะครับ (ขอบใจที่สนใจอยากอ่านครั้งเดียวนะครับ)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

6 ความคิดเห็น