ตอนที่ 34 : พิมพิชญาใจร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    19 มี.ค. 62

ไม่ทันที่ศิวะจะได้อธิบายความ...ปลายสายอีกด้านก็กล่าวสวน

“ไม่มีโอกาสอีกแล้วนะ...ผมยกลูกพิมพ์ให้หมอเดชาแล้ว และคืนนี้ผมให้คุณกลับไปทบทวนสิ่งที่คุณทำ  แล้วจะรู้ว่าทำไม?...”

“คุณราเชน....ผมๆ...”

โทรศัพท์อีกด้านถูกกดตัด เพื่อหยุดการพูดคุย แต่อารมณ์และความรู้สึกยำแย่กำลังเริ่มขึ้นกับศิวะ

“ หมอพิมพ์กับผมคบกันมาร่วมปี ผมไม่ได้แย่งมาจากคุณนะ แต่เธอเป็นของผมอยู่แล้ว”

หมอเดชารับโทรัพท์จากมือของชายที่ยืนคิดใบหน้างง  ก่อนจะเดินกลับเข้าแมนชั่นของเขาไป

ศิวะเปิดประตูเข้าไปนั่ง ก่อนธีรดลจะถามถึงดวงตาที่แดงกล่ำของเพื่อน

“มึงจะร้อง เหรอวะเพื่อน...”

“พิมพ์จะแต่งงานกับหมอเดชา ไอ้ดล...”

“อกหักแล้วมึง...เออหมอเดชาที่ว่า..ใช่คนที่มึงคุยด้วยหรือเปล่า...”

“ใช่...”

ธีรดลนั่งในรถมองเห็นหมอเดชาไกลๆแต่เขาก็คับคล้าย คับคาว่าเคยรู้จัก

“กูมองไกลๆเห็นไม่ถนัด แต่คุ้นๆวะหมอเดชาคนนี้.. ว่าแต่เราจะไปไหน?ต่อ..ไอ้คนอกหัก”

“ไปตามหาเมียกู...”

                ……………………………………………..

“ดาขอโทษ ไอ้พิมพ์มันบังคับดาค่ะ  พี่ศิวะ”

“งั้น...หมอดาบอกพิมพ์มาคุยกับผมสักครู่ได้ไหม?ครับ”

วณิดาเอามือปิดไมค์โทรศัพท์ ที่ศิวะโทรขึ้นมาสายเฉพาะภายในของคอนโด ก่อนจะหันไปมองหน้าเพื่อนที่ตาปวม จากการร้องไห้อย่างหนักที่ส่ายหัวไปมา

“หมอพิมพ์นอนแล้วค่ะ แค่นี้นะค่ะพี่ศิวะ”

ศิวะมองธีรดลที่ยืนอยู่ข้าง ก่อนจะเดินไปขอเข้าไปในคอนโดที่พิมพิชญามาอาศัยนอนกับวณิดา กับพนักงานรักษาความปลอดภัยประจำอาคารอีกครั้ง

“ผมขอเข้าไปได้ไหม?ครับ”

“โทษครับผมเรียนไปหลายครั้งแล้ว ว่าเจ้าของห้องไม่อนุญาตเข้าไม่ได้ครับ”

“ก็เมียผมอยู่ในนั้น...จะเข้าไปคุยกับเมีย..ไม่ได้เลยเหรอวะ...”

รปภ.ที่รอดูสถานการณ์อีกสองสามคนรีบเดินเข้ามากันประตู เพราะพวกเขาพอรู้ว่าผู้ที่อยากเข้าต้องพยายามทำทุกอย่าง และพนักงานอย่างพวกเขาก็ยอมไม่ได้โดยเด็ดขาด

“เอ้ย...ไอ้ศิวะมึงจะบ้าแล้วเหรอ...มีสติหน่อยสิวะเพื่อน...”

“แล้วมึงจะให้กูทำยังไงวะ...ไอ้ดล”

“ก็ซื้อเหล้ามาแด็กสิวะ ให้สติหมดจะได้ลุยเพื่อน”

“จัดมาเพื่อนรัก...”

                .............................................................................

“พิมพ์แกมาดูสิ...พี่ศิวะเขาไม่ยอม เขาซื้อเหล้ามากินกับพี่ดลเฝ้าแกเลย...”

พิมพ์พิชญาเดินมาแย้มผ้าม่านแล้วมองลงจากชั้นสาม ก่อนจะเห็นสองเพื่อนรักนั่งอยู่หลังรถเก๋งเปิดกระโปรงท้าย ยกเหล้าเพียวจากขวดเหมือนที่หญิงสาวเคยร่วมดื่มกับพวกเขามา

“โมเมนต์นี่...ฉันอยากไปนั่งกับพี่เขาจังวะ...”

“ใช่สิดา..แกไม่ได้เป็นเหมือนฉันนี้...เขาโกหกความไว้ใจของฉัน โดยการไปนอนกับผู้หญิงแก่คร่าวแม่เพื่อเงิน  และ...อื่อ.....”

วณิดาหน้าเสียเพราะพลาดไปกระตุกต่อมความรู้สึกของเพื่อนสาวเข้าอีกครั้ง

“อื่อ....นั้นน้องฉันนะ...ดา...พี่เขานอนกับน้องของฉัน...อื่อๆๆ”

“แล้วแกถามน้องญายัง...มันอาจไม่จริงก็ได้”

“ฉันเห็นเขาทั้งคู่กอดกัน อื่อ..และเห็นญาออกจากห้องพี่เขา...คอของเธอแดงจ้ำ..อื่อๆ..แล้วมันคืออะไร?ดาอื่อๆ”

พิมพิชญาพูดจบก็โผเข้ากอดเพื่อนรักผู้ที่ไม่สามารถหาหลักฐานมาลบล้างสิ่งที่เพื่อนอธิบายได้ ดังนั้นวณิดาจึงทำได้เพียงกอดร่างของพิมพิชญาเอาไว้...เพื่อเป็นการปลอบโยน

                ...........................................................

“วันนี้ไม่รู้ใครจะทำร้ายพิมพ์...กูเป็นห่วงเธอวะดล”

ศิวะผู้จิตใจสับสนคิดถึงเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นกับหมอแสนดีอย่างพิมพิชญา

 “แล้วใครวะ?จะมีแรงจูงใจทำแบบนั้น.. มึงลองคิดดูสิ”

ชายหนุ่มคิดยังไงก็คิดไม่ออก ว่าคนอย่างพิมพิชญาจะมีศัตรูที่ไหน?

“เออ..มึงว่า เรื่องที่มึงยอมไปนอนกับผอ.นวลตาเพื่อบริษัทของพ่อเธอ...มันถูกต้องไหมวะศิวะ”

ธีรดลเปลี่ยน ขณะวิศวกรหนุ่มยกขวดเหล้าปล่อยให้น้ำในขวดไหลลงคอจนพอใจแล้วหันหน้ามากล่าว

“มันผิดอยู่แล้ว...ไม่ผิดกูกับมึงจะได้มานั่งกินเหล้าอยู่นี่เหรอวะ  เพื่อน”

“สำหรับกูว่ามึงไม่ผิด  เพราะมึงทำเพื่อบริษัทพ่อของหมอพิมพ์ กูว่าถ้ามึงได้อธิบาย...หมอพิมพ์คงได้คิดและไม่ยอมแต่งกับไอ้หมอหอก...นั่น”

“วันนี้มึงพูดดี...เอายกเพื่อน“

สองเพื่อนรักยกเหล้าคนละขวดกรอกใส่ปากใครปากมัน และถ้าผู้ใดผ่านมาแถวนั้นคงจะมองว่าทั้งคู่เถื่อนสิ้นดี

“และ..เพราะยังงี้ไงกูจึงต้องคุยกับพิมพ์...ก่อนที่กูจะคลั่งตาย”

“เออ..ถ้ามึงได้อธิบายแล้ว หมอพิมพ์ยังยืนยันว่าจะแต่งกันไอ้หมอหน้าแหลมนั่นอยู่อีกละ...เพื่อน”

“กูไม่ยอม...โว้ย”

เพลิ้ง..

ศิวะพูดเสียงดัง เมื่อรู้สึกรับไม่ได้ในสิ่งที่ธีรดลพูด อารมณ์ฉุนทำให้เขาขว้างขวดเหล้าในมือลงบนลานคอนกรีตจนแตกกระจาย

“เอาแล้วไอ้เพื่อนเวร...เหล้ายิ่งแพง ยิ่งทุบเล่น...”

                ...............................................

“มาๆนอนพิมพ์ ไหนว่าจะไม่ให้อภัยพี่เขา  แล้วไปยืนมองพี่เขาทำไม?”

พิมพิชญาขยับผ้าม่านเพื่อมองผ่านไปดูศิวะและธีรดลนั่งกินเหล้าอยู่ข้างล่างให้ปิดกลับ ก่อนจะเดินขึ้นเตียงไปนอนข้างวณิดาเพื่อนรัก

“แกจะแต่งกับหมอเดชาจริงๆเหรอพิมพ์...”

“ใช่ และหมอเดชาก็โทรทางไกลไปคุยกับพ่อทันที่ ที่ฉันตอบตกลง”

“เป็นแผนพ่อแกแน่ๆพิมพ์ ที่บอกให้หมอเดชาขอแกแต่ง เพราะอยากแยกแกกับพี่ศิวะ”

พิมพิชญาคิดตามวณิดา และเป็นไปได้สูง แต่สุดท้ายหญิงสาวก็ตอบตกลงเพราะหัวใจอ่อนแอของหญิงสาวต้องการการซ่อมแซม

“ฉันควรทำยังไง...ดา”

“ฉันว่าแกยังรักพี่ศิวะอยู่...แกก็ควรให้โอกาสพี่เขา”

“ยังไง”

 “มันได้เกิดเรื่องที่ยังไม่ได้พิสูจน์ แกก็อย่าเย่อหยิ่งให้มากนัก เพราะคนจองหอง อย่างพี่ศิวะ ถ้าเขาไม่รักแกจริงเขาคงไม่วิ่งพล่าตามหาแกทั้งคืน  แถมยังมาอยู่เฝ้าแกอยู่อย่างนี้หรอกวะและเรื่องนี้ฉันว่า มันต้องมีอะไรที่แกยังไม่รู้แน่ๆพิมพ์”

หรือจะเป็นเหมือนวณิดาว่า เพราะพิมพิชญามองดูนาฬิกาตอนนี้มันเกือบตีสามเข้าไปแล้ว ศิวะก็ยังเฝ้ารอให้เธอลงไปหาอย่างไม่ย่อท้อ...หรือว่าเขามีเรื่องดีๆจะอธิบายให้เธอได้รับรู้

                ....................................................................

“พิมพ์...พี่เขาไปกันแล้ว...”

พิมพิชญาเดินมาหยุดมองลงไปยังบริเวณที่ศิวะกับธีรดลกินเหล้าอยู่เมื่อคืน แต่หญิงสาวไม่เห็นทั้งรถและคน

“ฉันไปอาบน้ำก่อนนะดา บริษัทเรียกเข้าไปเซ็นต์เอกสาร นี่ใกล้หกโมงแล้วเดียวจะสาย”

“รถฉันยางแบน แกไปแท็กซี่ก็แล้วกัน  แล้วไปเจอกันที่สถาบันนะ พิมพ์”

                …………………………………………………..

                พิมพิชญาก้าวผ่านประตูทางออกคอนโดที่เธอมาพักเมื่อคืน ก่อนจะเดินไปเรียกแท๊กซี่แล้วขึ้นไปนั่ง

“คุณครับ..เขามากับคุณไหมครับ”

                หน้าหมอสาวเครียดเมื่อสายตามองไปพบศิวะยืนขว้างหน้ารถแท็กซี่อยู่  ก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดกับคนขับรถรับจ้างที่ทำหน้างงๆ

“พี่ครับผมขอคุยกับคุณผู้หญิงสักครู่..นะครับ”

กลิ่นเหล้าที่คลุ้งออกจากตัวศิวะ ทำให้โชว์เฟอร์รถหันหน้ามาถามพิมพิชญา

“หนูรู้จักไหม?...”

“...ไปเถอะค่ะพี่...หนูไม่มีอะไรจะคุยกับเขา”

“พิมพ์...ให้พี่อธิบายสักครั้งได้ไหม...อย่าทำยังงี้กับพี่เลย...”

“เอ้ยไอ้หนุ่มหลีกไป...ผู้หญิงเขาไม่คุยด้วยยังจะเซ้าซี้อะไรวะ..”

ศิวะไม่สนคำพูดใด เพราะสิ่งเดียวที่เขาต้องการคือจะอธิบายทุกเรื่องให้ผู้หญิงที่เขารักได้เข้าใจ

“พิมพ์พี่ผิดพี่ขอโทษ...แต่พิมพ์ต้องให้พี่ได้พูดบ้าง อย่าใจร้ายกับพี่แบบนี้”

หญิงสาวแค่ชำเลื่องสายตาไปมองร่างที่ซมซ่อของศิวะ มันก็ทำให้พิมพิชญาต้องน้ำตาซึม เพราะ...หยดน้ำที่ค่อยๆไหลออกจากตาชายที่เธอรัก ที่มองไปเห็น มันได้ประจักษ์ว่าชายผู้นี้รักเธอเพียงไหน?

“ไอ้หนุ่มแกจะหลีกหรือไม่หลีกออกจากหน้ารถฉัน...”

ชายเจ้าของรถแท็กซี่วัยกลางคนเปิดประตูเดินลงไปผลักศิวะล้มลงบนพื้นถนน แต่ชายหนุ่มไม่คิดจะตอบโต้ หรือเอาคืนแต่อย่างใด

“ไอ้ขี้เหล้าพวกนี้ไง...กินเหล้าที่นี่ทั้งคืน ฉันว่าแล้วมันเมามันต้องหาเรื่องก่อกวนแน่ๆ”

วิศวกรหนุ่มในชุดคุมงานก่อสร้าง ยังไม่ได้อาบน้ำอาบท่า ที่นั่งกินเหล้าอย่ที่นี่จนสว่าง  ถ้าใครเห็นก็ต้องสรุปว่าเขาคือพวกขี้เหล้า ชอบหาเรื่องหาราว เหมือนหญิงสูงวัยเจ้าของรถเข็นขายผลไม้หน้าคอนโด กล่าวจากความเข้าใจของเธอเมื่อครู่

“ไปเรียก รปภ.คอนโดมาไล่ไปเร็ว...”

ในขณะนั้น ผู้ที่กำลังเดินจะทางไปทำกิจต่างๆในช่วงหกโมงเช้าของวันนี้ ต่างพากันหยุดยืนดู เรื่องที่พวกเขาคิดว่าน่าสนใจถ้ามันเกิดบานปลาย

“ไป...ผู้หญิงเขาไม่รัก ก็มาตามเซาะซี้ แกดูสภาพเอ็งหน่อยสิวะไอ้หนุ่ม”

พิมพิชญาที่น้ำตาคลอ ก้าวลงจากรถแท็กซี่มายืนมองชายหนุ่มที่มีสภาพโทรมสุด เท่าที่เธอเคยรู้จักมา ที่พยายามจะลุกขึ้นยืน

“พี่ศิวะกลับไปเถอะ...และต่อไปนี้ เราไม่มีอะไรต่อกันอีก”

“พิมพ์พูดกับพี่แล้ว...”

ศิวะยิ้มเพราะดีใจ  เมื่อพิมพิชญาพูดกับเขาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกิดเรื่อง เพราะนั้นคือความมืดที่เริ่มเห็นแสงสว่างสำหรับชายหนุ่ม

“พิมพ์...เราต้องคุยกันนะ...”

ศิวะเดินเข้าไปจับแขนของพิมพิชญา  เมื่อร่างบางกำลังจะเดินหนี

“เอ้ย..นั้นมันฉุดแขนผู้หญิงแล้ว...”

“โอ้ย...”

รปภ.คอนโดสามสี่คนเข้าล็อคตัวศิวะแล้วลากออกมาจากพิมพิชญา ก่อนที่จะกดร่างของชายหนุ่มให้นอนคว่ำหน้าลงกับพื้น...

“ว่าแล้วมาก่อกวนทุบแก้ว ทุบขวดแต่เมื่อคืน...พวกเราจับเอาไว้แน่นๆ อย่าให้ดิ้นหลุด”

หัวหน้ารปภ.สั่งลูกน้องเสียงดัง แต่ผู้ที่ถูดกดอยู่ที่พื้นไม่สนใจ เพราะเขายังพยายามจะร้องขอหญิงสาวที่ทำเพียงยืมมองดูชายหนุ่มถูกล็อคตัว

“พิมพ์เราต้องคุยกัน...อย่าทำยังงี้เลยครับ..พิมพ์”

ศิวะทำทุกอย่างเพียงเพื่อได้คุยกับหญิงสาวที่เขารัก แต่เธอไม่คิดจะอภัยให้แก่เขา เพราะความเข้าใจผิดได้นำมาซึ้งคำพิภาคษาประหารในใจของหญิงสาวที่ชื่อพิมพิชญา...

“พอเถอะพี่ศิวะ...และหยุดตามพิมพ์... เพราะเรื่องของเรามันไม่มีทางเกิดขึ้นได้อีก...พี่จำไว้”

น้ำตาหญิงสาวไหลพรากก่อนจะหันหลัง แล้วก้าวเดินเพื่อจะหนีไปจากบริเวณนั้นไป ก่อนหญิงสาวจะเห็นธีรดลเดินถือถุงโจ๊กที่เพิ่งไปซื้อมา เพื่อกินในเช้านี้

“หมอพิมพ์ คุณใจร้ายมาก...หมอรู้ไหม?เพื่อนผม มันแค่ต้องการคุยกับหมอ...มัน..มัน รอ..หมอ...มาทั้งคืน..”

ธีรดลพูดมาถึงตอนนี้น้ำตาของเขาไหลลงมาอาบทั้งสองแก้มเพราะสงสารเพื่อน ก่อนจะกล่าวต่อเสียงเครือ...

 “แค่...คุย..กับมันหน่อย...มัน...มันจะตายไหม?ครับ...คุณหมอ...”

ธีรดลร้องไห้ขณะพูด ก่อนที่เขาจะโยนถุงโจ๊กทิ้ง แล้วเดินตรงไปยังพวกที่กดตรึงเพื่อนของเขาไว้บนพื้นถนน แล้วตะโกนเสียงดัง

“เอ้ยพวกมึง...ปล่อยเพื่อนกูเดียวนี้...”

พิมพิชญาตัดใจเพราะคิดว่าสิ่งที่ศิวะทำกับเธอมันไม่สามารถให้อภัยได้ โดยหญิงสาวหารู้ไม่ว่าชายที่เธอรักไม่ผิดสักนิด   แต่ร่างเล็กก็ร้องไห้แล้ววิ่งออกจากบริเวณนั้นไป ในขณะผู้ที่อยู่ระแวกนั้นเห็น รปภ.ใช้กระบองประจำกายทุบตีผู้ที่พยายามจะเข้าไปช่วยเพื่อนของเขาจนหมอบลงกับพื้น

“มึงไม่ต้องทำยังงี้ก็ได้...ไอ้ดล...”

ธีรดลเลือดกบปากยิ้มให้ศิวะที่คลานมาพูดกับเขา

“กูรักมึง...แต่กูช่วยมึงได้แค่นี่แหละ..ไอ้เวร...”

“มึงทำดีที่สุดแล้วเพื่อนรัก...”

ศิวะเอื้อมมือไปจับมือเพื่อนรักของเขาไว้แน่น...เหมือนเช่นมิตรภาพที่ทั้งคู่มีให้กันเสมอมา

                            ....................................................


ศิวะกับพิมพิชญา เป็น คู่รักแท้ แต่ทั้งสองคนจะผ่านเหตุครั้งนี้ไปได้หรือไม่..ตามต่อนะครับ (ขอสปอย์นะครับว่านิยายเรื่องนี้มี320 หน้า ที่อัพมาถึงตอนนี้แค่ 150 หน้ายังไม่ถึงครึ่งเรื่องเลยนะครับ.)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

6 ความคิดเห็น