ตอนที่ 33 : เรื่องราวเริ่มเลวร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    16 มี.ค. 62

พิมพิชญาตาค้างเอามือปิดปากที่เกือบพลั้งพูด เมื่อสายตามองไปเห็นรอยแดงปื้น บนคอน้องสาวที่กำลังเดินผ่านมุมห้อง...ที่เธอแอบอยู่ไป

“พี่ศิวะ..น้องญา”

รอยปากดูดคอเป็นปื้นแดง คือสัญญาลักษณ์ที่ชายบริการอย่างเช่นศิวะและธีรดลมักจะทำไว้เมื่อบริการเสร็จ และรอยนี้มันอยู่ที่คอของอภิญาที่พึ่งออกมาจากห้องศิวะ  และในความคิดของพิมพิชญาจะเป็นอื่นไปไม่ได้ นอกจากว่า...คนทั้งคู่เพิ่งเสพสุขทางเพศกันในห้องเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา

                                ............................................................

“คุณหนูพิมพ์พึ่งมา แล้วจะไปไหนอีกค่ะกระเป๋าใหญ่เลย”

“หนูจะไปนอนอาคารวิจัยค่ะ...ป้าเดือน...”

ป้าเดือนมองหญิงสาว ที่พยายามจะหลบใบหน้าที่มีแต่คราบน้ำตา แต่สิ่งที่กำลังหลบก็หารอดพ้นสายตาของหญิงรับใช้วัยกลางคนไม่

“เป็นอะไรไปอีกแล้วหนูพิมพ์...ของป้า”

                                ...............................................................

พิมพิชญาหยุดรถตรงที่จอดประจำ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปไขกุญแจประตูหลัง เพื่อจะเข้าไปในอาคารวิจัยที่พนักทุกคนกลับบ้านไปหมดแล้ว..ในช่วงสามทุ่มเช่นนี้

กริ๊ก..

ล็อคประตูเป็นอิสระหญิงสาวถือกระเป๋าใบใหญ่ก้าวเข้าไปในอาคารที่หวังจะใช้พักหลับนอนก่อนจะรู้สึกผิดปกติ

“อุย...อะไรกันนี้”

พิมพิชญาหลบคนร่างสูงในชุดรัดกุม ที่เดินตามเข้ามาทางด้านหลังก่อนจะที่ใช้มีดหันเนื้อปลายแหลมยาวไม่น้อยกว่าห้านิ้ว แทงใส่หญิงสาว

ปลายมีดคม  เฉียดตัวของพิมพิชญาไปนิดเดียว ก่อนที่หญิงสาวจะพลักผู้หมายจะทำร้ายเซจนล้ม แต่มันก็รีบลุกขึ้นมาใหม่แล้วเดินตรงเข้าหาหญิงสาวที่รีบล้วงเอาอาวุธประจำกายของเธอออกมาจากกระเป๋าถือ

“คุณเป็นใคร...อย่าเข้ามานะ...ไม่งั้นฉันยิง...”

คำขู่ของผู้พยายามป้องกันตัวไม่เป็นผล เพราะร่างสูงถือมีดวิ่งเข้าหาเป้าหมาย ทำให้ปืนTaurus ลำกล้องสามนิ้วในมือของพิมพิชญาลั่นกระสุนออกมา

เปรี้ยง...

                ……………………………………………

ไซเรนส์เหนือหลังคารถตราโล่สีแดงหมุ่นวูบวาบหน้าอาคารวิจัย ในขณะที่ภายในอาคารเปิดไฟ้สว่างจ้าเพื่อให้เจ้าหน้าที่ตำรวจสี่ห้านายเดินสำรวจหาหลักฐานแวดล้อม อยู่รอบๆบริเวณที่คนร้ายประสงค์ร้ายกับพิมพิชญา สักไม่เกินสองชั่วโมงที่ผ่านมา

“หมอพิมพ์ว่า คนร้ายทำมีดหล่นแล้วก็วิ่งหนีไปเลยใช่ไหมครับ”

“ค่ะหมวดวรวิทย์ พิมพ์ยิงปืนขู่ เขาก็ทิ้งมีดแล้วก็วิ่งไปทางนั้นค่ะ...” 

พิมพิชญาที่ยังอยู่ในอาการตกใจ เล่าเรื่องให้นายตำรวจผู้มาสอบสวนคดีที่สอง ที่มันได้เกิดขึ้นในตึกแห่งนี้ในช่วงไม่ถึงเดือน  ทำให้เขาทำหน้าครุ่นคิดก่อนกล่าว

“ผมว่าทั้งสองเรื่องต้องเชื่อมโยงกัน  ทั้งชุดที่ใส่ และอาวุธที่ใช้ก่อเหตุ มันก็น่าจะเป็นอันเดียวกัน เพราะบาดแผลของคุณไพโรจน์มันน่าจะเกิดจากมีดเล่มนี้ แต่ก็ขอให้ทางนิติเวชพิสูจน์ว่าใช่เล่มเดียวกันก่อน...ผมจึงจะสรุปอีกที่นะครับ..”

“หมอพิมพ์ครับ...เป็นอะไรมากไหม?ครับ...”

“หมอเดชา...พิมพ์ไม่เป็นอะไรมากค่ะ”

“ผมใจหายหมดตอนพิมพ์โทรไปบอกว่าถูกทำร้าย ไงครับเจ็บตรงไหนบ้างครับนี่”

หมอเดชาหน้าตาตื่นมองดูตามเนื้อตามตัวของพิมพิชญา ด้วยสายตาเป็นห่วง

“หมอพิมพ์ไม่ได้โดนอะไรครับ แต่เห็นว่าจะมานอนที่นี่ ผมว่าถ้าเป็นยังงี้ ไม่ควรนอนนะครับ เพราะตามลักษณะแล้วคนร้ายประสงค์ต่อชีวิตของหมอพิมพ์นะครับ ไม่ได้ประสงค์ต่อทรัพย์”

นายตำรวจสรุปข้อคิดเห็นของเขา ทำให้หมอเดชารีบกล่าว

“เอายังไงครับพิมพ์...จะไปไหนเดียวผมไปส่ง”

“จะไปไหนละครับหมอเดชา หมอพิมพ์มีบ้านก็ต้องกลับบ้านสิครับ..”

ขณะนั้นมีเสียงชายหนุ่มกล่าวขึ้นมาแซก ทำให้พิมพิชญามองไปดูก่อนที่หน้าสวยจะบึงตึง

“อ้าวคุณศิวะ มาทันรับหมอพิมพ์กลับบ้านพอดี อยู่บ้านเดียวกันนี่ครับ”

“ไม่...พิมพ์ขอไปพักที่ห้องของหมอเดชา?ค่ะ คืนนี้”

ใบหน้าหมอหนุ่มงงกับประโยคที่หมอสาวกล่าว

“ไปรบกวนคุณหมอเดชาทำไมพิมพ์ ดูสิเรื่องแบบนี้ ก็ไม่โทรบอกพี่ นี่นะถ้าหมอดาไม่โทรไปหา...พี่ก็ไม่รู้”

พิมพิชญาเมินหน้าไปอีกทางกับคนพูด ก่อนจะเอาโทรศัพท์ขึ้นมาโทร

“ดาแกอยู่ไหน?ฉันบอกแกยังไง...เคยเชื่อฉันไหม?..”

“อ๋อที่แกบอกไม่ให้ฉันโทรบอกพี่ศิวะที่แกจะโดนทำร้ายนะเหรอ  ขอโทษวะเพื่อน  ก็รถฉันยางแบนนะสิไปหาแกไม่ได้ และฉันห่วงแก เลยโทรไปบอกพี่ศิวะเขา”

“เพื่อนเลวไว้ใจอะไรไม่ได้”

“เออ...แล้วพี่เขาไปถึงแล้วใช่ไหม เห็นไหมละว่าพี่เขารักแกขนาดไหน?”

หมอสาวตัดสายทั้งๆที่ปลายสายอีกข้างยังพูดอยู่...ก่อนจะหันหน้าไปพูดกับหมอเดชาด้วยเสียงกระด้าง

“แล้วว่าไงค่ะให้พิมพ์ไปพักที่ห้องหมอ..ได้ไหม?คืนนี้”

“ได้ๆสิครับ...หมอพิมพ์”

ศิวะรู้ว่าพิมพิชญาเปลี่ยนไปมากเพราะตั้งแต่ชายหนุ่มมาถึง หญิงสาวยังไม่ยอมคุยกับเขาสักคำ และถ้าให้เดา มันคงจะเป็นเพราะคลิปของเขากับ ผอ.นวลตาอย่างแน่นอน

“เดียวสิ...พิมพ์ถูกปองร้ายพี่เป็นห่วงนะ คุยกันก่อนได้ไหมครับ?พิมพ์...”

หญิงสาวทำเหมือนศิวะไม่มีตัวตนเพราะเธอไม่ตอบคำถามและเดินผ่านศิวะไป..แม้แต่หน้าหญิงสาวยังไม่มอง...

“ผู้หมวดค่ะพิมพ์ไปได้ยังค่ะ...”

“ได้ครับ วันหลังผมจะเชิญมาให้การเพิ่มเติมอีกที่นะครับ และผมว่าตอนนี้ คุณหมอต้องระวังตัวให้มากๆด้วยนะครับ เพราะ เห็นชัดแล้วว่า มีคนประสงค์ร้ายต่อคุณหมอ”

“ค่ะผู้หมวด...”

กล่าวเสร็จพิมพิชญาก็หันไปคุยกับผู้ดูแลตึก

“ลุงจ๊ะ พิมพ์ฝากปิดอาคาร หลังตำรวจกลับด้วยนะค่ะ...”

“ได้ครับหมอพิมพ์..”

หมอสาวสั่งเสร็จก็รีบเดินออกจากบริเวณนั้นไปโดยมีหมอเดชาเดินตามหลังไปติดๆ ขณะศิวะเรียกตาม

“พิมพ์ รอพี่ด้วย..”

ศิวะ...รีบขับรถตามรถหมอเดชาที่กำลังพาพิมพิชญาวิ่งออกจากสถาบันการเรียนแพทย์ แต่ชายหนุ่มรู้ว่ารถที่เขาพยายามตาม ประสงค์จะไม่ให้ตามทัน และ ในเมืองเช่นกรุงเทพเมืองฟ้าอมร ถ้าขับรถคาดกันแล้วก็อย่าหวังว่าจะหากันเจอ และตอนนี้ศิวะก็รู้แล้วว่ารถเขาคาดกับรถที่พยายามติดตามไปซะแล้ว...

“ไอ้ดล...มึงถามหมอดาหน่อยว่า หมอเดชาพักที่ไหน?เร็ว”

ชายหนุ่มโทรหาธีรดลแล้ววางสายไปไม่นาน  ธีรดลก็โทรกลับ

“เอ้ย...กูโทรไปหาหมอดาแล้ว เธอบอกว่าหมอพิมพ์โทรมาบอกว่า..อย่าบอกมึงเรื่องที่อยู่ของหมอเดชา และหมอพิมพ์ก็บอกให้หมอดาปิดเครื่อง และตอนนี้หมอดาก็ปิดเครื่องแล้ว...โทรไปก็บ่ติด...”

“แล้วหมอเดชาไปกับพิมพ์แบบนี้ แล้วแฟนกูจะเหลือไหม?ไอ้ดล...”

“อ้าวมึงไปทำอะไร ให้หมอพิมพ์ทำแบบนี้ละไอ้เวร”

“ไม่ต้องมาพูดมาก...ออกมาเลยมึง...มาช่วยกูหาพิมพ์..ให้เร็วด้วย”

                ................................................

รถเก๋งวิ่งเข้าไปจอดบนลานคอนโดก่อนที่ศิวะกับธีรดลจะลงจากรถวิ่งไปยังประตูเข้าคอนโด และพวกเขาก็ทำได้เพียงขอใช้โทรศัพท์ภายในคอนโดโทรเรียกให้วณิดาลงมาหา เพราะทั้งคู่ไม่มีคีสการ์ดเปิดประตู

และไม่ถึงสิบนาทีวณิดาก็ลงมาพบคนทั้งคู่ที่ลอบบี้คอนโด

“ดาก็ไม่รู้นะว่าพิมพ์โกธรอะไรพี่ศิวะนักหนา แต่ครั้งนี้รู้ว่ามันโกธรมาก...โกธรจริง เพราะตอนโทรมาหาดาร้องไห้ไม่หยุดเลยละพี่...”

 “พี่มันผิดเอง แต่ยังไงคืนนี้พี่ต้องพบพิมพ์ให้ได้ พี่จึงขอให้หมอดาช่วยบอกที่อยู่หมอเดชามาให้พี่หน่อยก็แล้วกัน”

“แต่ไอ้พิมพ์มันสั่งนักสั่งหนาว่าอย่าบอกพี่ศิวะนะคะ...เรื่องนี้”

“ไม่บอกไอ้ศิวะก็บอกพี่ดลก็ได้นี่ดา”

“เออใช่..พี่ดลนี่หัวแหลมจัง...”

“พี่ไม่ใช่ลิงนะคุณหมอดาจ๋า...”

                ..................................................................................

“กูบอกแล้วเรื่องผอ.นวลตา ว่ามันจะทำพิษ มึงก็จองหอง...ไม่บอกหมอหมอพิมพ์ทั้งๆที่มันเป็นเรื่องที่มึงทำเพื่อบริษัทของพ่อเธอ”

“ไอ้ดล...มึงจะให้กูบอกว่ากูไปมีอะไรกับผู้หญิงอื่นกับแฟน  แล้วบอกว่า ผมเสียสละเพื่อคุณยังงั้นเรอะ..ไอ้เวร”

“เออ...ใช่วะ แต่สุดท้ายเธอก็รู้ แล้วมึงจะทำยังไง...”

ศิวะตบหัวเพื่อนที่กำลังขับรถมุ่งไปแมนชั่นที่หมอเดชาใช้พักอาศัย

“ก็ทำแบบตอนนี้ไง...ไอ้โง่”

“เอ้ยนั่นไงแมนชั่นที่หมอดาบอก...”

ธีรดลวิ่งรถเข้าไปหยุดบริเวณลานจอดของอาคารเป้าหมาย

“มึงรอกูอยู่ในรถ..เดียวกูไปคุยกับพิมพ์เอง...”

ศิวะยืนรอไม่นานหมอเดชาก็เดินลงมาหาเขาที่ลอบบี้แมนชั่นหรู่กลางกรุง

“คุณศิวะครับถ้าคุณมาตามหาหมอพิมพ์...ผมส่งหมอพิมพ์ไว้ที่คอนโดหมอดาแล้วครับ”

หมอเดชากล่าวทันที่เมื่อมาหยุดยืนตรงหน้าศิวะ และ ถ้าจริงชายหนุ่มก็คงถูกหมอดาหลอกเข้าแล้ว

“ครับถ้าเป็นเช่นนั้นผมก็ขอรบกวน  หมอแค่นี้ครับ”

“เออ...เดียวคุณศิวะ ผมรู้ว่าเป็นเพราะคุณ...หมอพิมพ์จึงปฏิเสธที่ผมขอเธอแต่งงาน และ บอกให้ผมกับเธอเป็นแค่พี่น้องกัน”

“ผมขอโทษ  ผมไม่ได้คิดจะแย่งหมอพิมพ์มานะครับ แต่ผมก็รู้ว่าผมรักหมอพิมพ์มาก จนไม่รู้จะบอกหมอเดชายังไงเรื่องนี้”

“ไม่ต้องบอกผมหรอกครับ และผมก็ไม่ได้แย่งหมอพิมพ์คืนนะครับ เพราะก่อนหน้านี้เธอบอกให้ผมพาพ่อแม่ไปสู่เธอ และ เมื่อครู่คุณราเชนพ่อของเธอ ก็โทรทางไกลจากต่างประเทศมาคุยกับผมเรื่องนี้ และ ยังบอกว่าถ้าคุณมาให้โทรกลับ เพราะคุณราเชนต้องการจะคุยกับคุณ”

หมอเดชาพูดจบก็กดแป้นโทรศัพท์แล้วโทรออก ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มาให้ศิวะที่เริ่มสับสนในทุกๆเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น

“ผมศิวะครับ”

“ศิวะ ผมบอกคุณแล้วว่าเราคือครอบครัว แต่ที่เรารู้ๆกันนะ..ว่าครอบครัวต้องไว้วางใจกัน แต่ตอนนี้สิ่งที่คุณทำกับเรา  ผมรับไม่ได้...ดังนั้นจึงขอให้คุณปล่อยลูกพิมพ์ไป”

“คุณราเชนครับ ทุกอย่างอธิบายได้ครับ...ผมขออธิบาย...”

ไม่ทันที่ศิวะจะได้อธิบายความ...ปลายสายอีกด้านก็กล่าวสวน

“ไม่มีโอกาสอีกแล้วนะ...ผมยกลูกพิมพ์ให้หมอเดชาแล้ว และคืนนี้ผมให้คุณกลับไปทบทวนสิ่งที่คุณทำไว้แล้วจะรู้ว่าทำไม?...”

“คุณราเชน....ผมๆ...”

โทรศัพท์อีกด้านถูกกดตัด เพื่อหยุดการพูดคุย แต่อารมณ์และความรู้สึกยำแย่กำลังเริ่มขึ้นกับศิวะ

“ หมอพิมพ์กับผมคบกันมาร่วมปี ผมไม่ได้แย่งมาจากคุณนะ แต่เธอเป็นของผมอยู่แล้ว”

หมอเดชารับโทรัพท์จากมือจากชายที่ยืนหน้างง  ก่อนจะเดินกลับเข้าแมนชั่นของเขาไป

                                         .....................................................

       คนปองร้ายพิมพิชญาคือใคร และเพราะสาเหตุอะไร?ยังไม่คลี่คลาย เรื่องความไม่เข้าใจในสิ่งที่ศิวะทำก็กำลังจะทำให้เรื่องบานปลายกันไปใหญ่..แค่การเริ่มต้นของความเข้มข้นของนิยายเรื่่องนี้นะครับยังไงก็ตามไรท์คนนี้มานะครับ...   


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

6 ความคิดเห็น