ตอนที่ 31 : ชะตารัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

 “ได้สิ...แต่..พี่ว่านายมาอยู่กับพี่เถอะ...เงินเดือนพี่จะให้มากกว่าที่เก่าสองเท่าถ้าน้องมาอยู่กับพี่...”

นักธุรกิจก็คือนักธุรกิจ...อะไรที่จะเป็นประโยชน์ต้องมาก่อนสิ่งใด มันจึงทำให้นายพิริยะต้องการได้ศิวะมาไว้รับใช้

“พี่ครับ...เงินของพี่ พี่จะเอาไปฝัง เอาไปเผาทิ้ง หรือจะเอาไปซื้ออะไร หรือจะเอาไปแจกใคร..ก็เอาไป แต่ขออย่างเดียว อย่าเอาเงินเหล่านั้น...มาฟาดหัวผม...”

ศิวะกล่าวจบก็เดินจากนายพิริยะไปพร้อมอภิญาและลูกน้อง ที่รักเขาจากแรงศรัธาไม่ใช่เงิน...

                .................................................................

“พี่ศิวะ...อื่อ”

อภิญาวิ่งเข้าไปกอดชายหนุ่มเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาในห้องที่เธอทำงาน หลังจากทั้งคู่แยกขับรถใครขับรถมัน กลับจากโรงแรมที่เกิดเรื่อง

“พี่ศิวะญาเลว..ญาเป็นคนเอาข้อมูลบริษัทไปให้นายพิริยะ..”

“...ไม่เป็นไรอย่าร้อง พี่รู้เรื่องนี้ตั้งแต่พี่เห็นน้องญาที่โรงแรมครั้งก่อนแล้ว”

ศิวะย้อนคิดไปวันที่เขากับพิมพิชญาไปกินข้าวที่โรงแรมด้วยกัน เป็นวันที่ชายหนุ่มได้รู้จักนายพิริยะเป็นครั้งแรก และในวันนั้นเขาก็ยังเห็นอภิญาและเธอก็เห็นเขา และตั้งแต่ครั้งนั้นหญิงสาวก็พยายามหลบหน้าศิวะมาตลอด จนชายหนุ่มให้คนแอบติดตามเธอ.. จนทำให้วันนี้ศิวะตามอภิญาไปที่โรมแรมทันกาลก่อนที่จะเกิดเรื่องร้าย

“มันจับน้องไป..อื่อๆแล้วมันก็ข่มขื่นญา และมันยังถ่ายคลิปตอนๆที่..อือๆ...”

ข่มขูว่าจะเอาคลิปการมีเพศสัมพันธ์ ระหว่างนายพิริยะกับอภิญาไปลงในโลกโซเชี่ยว อภิญาไม่พูดศิวะก็รู้

“น้องญาไม่ต้องพูด พี่เข้าใจ แล้วเราจะแก้ปัญหานี้ไปด้วยกันนะ...”

“ขอบคุณค่ะพี่...อื่อๆ...”

หญิงสาวกอดผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายเพราะรู้สึกอบอุ่น  ในขณะที่ศิวะก็กอดผู้ที่เขาคิดว่าเป็นน้องสาวแท้ๆเพื่อปลอบโยนในสิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเธอ

“เป็นยังไงจ๊ะ...น้องสาวพี่...”

พิมพิชญาเปิดประตูห้องทำงานของน้องสาว ก็แปลกใจเพราะเธอเห็นศิวะอยู่ในห้อง แถมผู้เป็นน้องสาวยังตาแดงและบวมเบ่งเหมือนกับคนที่ผ่านการร้องไห้มาไม่นาน

“พี่ศิวะมาอยู่นี่เอง...”

“พี่รอประชุม..ก็เลยมาคุยกับน้องญา..”

“ค่ะพี่พิมพ์...พี่ศิวะมาคุยกับญาเรื่องข่าวดีที่พี่ทั้งสองคบกัน  ญาดีใจด้วยนะค่ะ”

“แม้พี่ก็...แกล้งคบกับพี่ศิวะไปยังงั้นแหละ เห็นขอมาถ้าปฏิเสธกลัวพี่เขาไปโดดน้ำตาย ฮ่าๆๆๆ”

“ใช่น้องญาเชื่อพี่พิมพ์เถอะ...เพราะพี่ร้องไห้เพราะพี่หึงพิมพ์หลายครั้งแล้ว”

พิมพิชญาหยิกแขนชายหนุ่มเพราะคนที่มักร้องไห้เพราะหึง...คือเธอ...

“โอ้ย...คนบ้าอะไรชอบรังแกแฟนตัวเอง...”

อภิญาเห็นสองคนหยอกล้อกัน ทำให้หญิงสาวอารมณ์ดีขึ้นจนทำให้หน้าสวยเกิดรอยยิ้ม ก่อนพนักงานสาวจะเข้ามาเรียกทุกคน

“โทษค่ะ คุณพิสมัยให้มาเรียนว่าเชิญเข้าประชุมได้แล้วค่ะ...”

                ...............................................................................

พนักงานระดับหัวกะทิของบริษัทโมเดิร์นโฮมการ์เด้นจำกัด สามสี่คนเข้าประชุมร่วมกับผู้บริหารบริษัท ก่อนรองประธานอย่างพิศมัยจะลุกขึ้นกล่าวเปิดการประชุม

“เอาละเรื่องแรก ก็อยากกล่าวถึงข่าวดีก่อน คือเรื่องการชะลอการก่อสร้างคอนโดของเรา ที่ท่านผอ.เขตผู้ควบคุมการก่อสร้างยังไม่ลงนานในหนังสือ เพราะผู้จัดการโครงการศิวะ ทำหนังสือชี้แจงเข้าไปยังเขต แล้วท่านรับฟัง”

“แต่คุณน้าค่ะ เรื่องนี้มีคนมาต่อว่ามา ว่าเราจ่ายเงินใช่ไหม?ค่ะ”

“ไม่นะหนูอภิญา น้ารับรองเราไม่ได้ทำอย่างนั้นจ๊ะ”

คำของนายพิริยะที่เรียกอภิญาไปเพื่อล้วงความลับเรื่องนี้หญิงสาวจำได้ แต่เมื่อพิศมัยยืนยันเธอก็สบายใจ

“และข่าวดีอีกเรื่องที่เราทราบกันดีแล้ว ก็เรื่องประธานราเชนมีกำหนดจะกลับประเทศไทยแล้ว เรื่องผลการรักษาให้พวกเราเห็นกับตาตอนท่านกลับมาถึงนะ”

ทุกคนในที่ประชุมแสดงออกถึงความยินดีจากข่าวดีทั้งสองเรื่อง ก่อนผู้จัดการนพพรจะรายงานในที่ประชุมเรื่องต่อไป

“ครับสำหรับเรื่องลูกค้าคืนห้องคอนโด ตอนนี้ไม่มีมายกเลิกเพิ่มแล้วนะครับ...แถมยอดจองก็มีมาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และเพื่อป้องกันการรั่วของข้อมูล เราได้ติดตั้งกล้องวงจรปิดในสำนักงานเราไปแล้วสิบกว่าตัว”

“ค่ะขอบใจคุณนพพรที่ทำงานหนักในเรื่องนี้  และอีกเรื่อง ตอนนี้เราได้ส่งทีมก่อสร้างชุดแรกไปวางผังก่อสร้างที่เกาะกะลาแล้ว และพรุ่งนี้นพพรกับหนอภิญาจะเดินทางไปพื้นที่เพื่อไปรับใบอนุญาตปลูกสร้างรีสอร์ทของเราบนเกาะ ที่ทางจังหวัดนัดเอาไว้ และเรื่องความก้าวหน้าการก่อสร้าง ขอเชิญวิศวกรศิวะเป็นผู้รายงานค่ะ”

พิสมัยส่งไม้ต่อให้ศิวะเขาจึงลุกขึ้นชี้แจงทันที่

“ครับทีมที่ผมส่งไปเกาะกะลา ตอนนี้วางแนวตำแหน่งก่อสร้างรีสอร์ท ทำที่พักชั่วคร่าวคนงานและ สำนักงานก่อสร้างเสร็จแล้ว และต้นเดือนหน้าผมก็จะลงพื้นที่ก่อสร้าง ดังนั้นจึงอยากเรียนเชิญตัวแทนประธานลงพื้นที่ตรวจสอบไซค์งานสักครั้งก็คงจะดี”

“ว่าไงหนูพิมพ์...พอว่างสักวันสองวันไปดูงานที่เกาะกะลาไหม?จ๊ะ”

“ให้หนูดูตารางก่อนนะคะว่าจะว่างวันไหน?”

“จ๊ะเดียวน้ารอหนูพิมพ์ยืนยันอีกที่นะ...และถ้าไม่ว่างจริงๆคงต้องให้ศิวะไปกับพวกสาวๆฝ่ายขาย และพริ๊ตตี้ที่จะไปเก็บภาพมาทำโฆษณา เดินทางไปก่อนก็แล้วกัน...”

พิมพิชญาทำตาโต ก่อนจะรีบยืนยัน

“เออ...คุณน้าพิมพ์จำได้แล้ว ต้นเดือนหน้าพิมพ์ว่างทั้งอาทิตย์ค่ะ”

“อ๋อ...ยังงั้นก็ลงไปพร้อมศิวะได้สินะ..โอเครตามนั้นนะหนูพิมพ์”

                ....................................................................................

“คงผิดหวังละสิ...ที่พิมพ์ว่างได้ไปเกาะกะลาด้วย...”

“ทำไมว่ายังงั้นละครับตัวแทนท่านประธาน”

ศิวะเดินไปปิดกล้องวงจรปิดในห้อง ก่อนจะใช้หางตามองพิมพิชญาที่นั่งอยู่โซฟารับแขกในห้องทำงานของประธานราเชนที่หญิงสาวใช้เป็นห้องทำงานถ้าเธอมาทำงานที่บริษัท

“ก็มีทั้งสาวๆฝ่ายขาย อีกทั้งพริ๊ตตี้...ไปเพียบนะสิ...”

“อ้าว...ที่แท้ก็มีคนหึง...”

“แล้วหึงไม่ได้เหรอ...ได้...อย่าถึงทีพิมพ์ก็แล้วกัน”

ศิวะยิ้มแล้วเดินไปนอนหนุนตักพิมพิชญาที่นั่งหน้างออยู่บนโซฟา

“คุณหมอครับ เราจะแต่งงานกันวันไหนดี...”

“พ่อเคยบอก...สิบล้าน...”

“หืม...เก็บเดือนละหมื่นห้า ปีละแสนแปด สิบปีล้านแปด ห้าสิบปีเก้าล้าน เก็บจนครบสิบล้านประมาณห้าสิบห้าปี งั้นพิมพ์รอพี่นะอีกประมาณห้าสิบห้าปี จะมาขอ...”

“บอกพ่อลดให้ก็ได้...”

ชายนอนตัก มองหน้าสวยที่ออกแนวงอนขณะพูด  ด้วยความเอ็นดู

“ยากนักเราหนีตามกันไป..ดีกว่าไหม?พิมพ์”

“พี่ศิวะจะบ้าเหรอ...”

“อ้าวพิมพ์จะไม่หนีตามพี่ไปเหรอ...”

“ก็...ให้พิมพ์เรียนจบแพทย์ก่อนไม่ได้เหรอ...”

หน้าพิมพิชญาที่ศิวะมอง ทำห้ชายหนุ่มเห็นใบหน้าที่ใสซือโดยไม่ได้ปรุงแต่ง ยิ่งทำให้เขารักหญิงสาวมากขึ้น

“พี่พูดเล่น..สิบล้านก็สิบล้านสิ พี่หาไม่ได้ก็อยู่อย่างนี้แหละไม่ผูกมัดดี...เผื่อเจอคนใหม่”

“พิมพ์ออกช่วยก็ได้...”

พิมพิชญาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ขณะต่อรองเสียงเบา ทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าพวกเรียนแพทย์...เรียนเยอะจนอ่อนแอทางโลกอย่างที่คนเขากล่าวไว้จริงๆ

“อ้าวพี่ต้องไปแล้วลูกน้องไลท์หา...จะปรึกษาเรื่องงาน”

โทรศัพท์ศิวะมีเสียงไลท์เข้าทำให้รู้ว่าต้องกลับไซค์งาน

“มา..มะให้หอมลาหน่อยชิ...พิมพ์”

“หอมลายังกับเด็ก...ต้องตรงนี้สิ”

พิมพิชญาพูดหน้ายิ้ม ก่อนจะชี้นิ้วไปที่ปาก ทำให้ศิวะเข้าไปจุมพิตปากที่อ้ารออยู่แบบเนินนาน...

                .........................................................

“สวัสดีครับคุณพิมพ์”

“อ้าวมีอะไรค่ะคุณนพพร...”

“คุณราเชนจะวีดีโอคอลหาคุณพิมพ์ จากต่างประเทศนะครับ”

หลังจากศิวะกลับพิมพิชญายังคงนั่งทำงานอยู่ที่บริษัท  รีบขยับจอคอมพิวเตอร์มาอยู่ในตำเหน่งดูถนัด ก่อนที่ภาพสดจากต่างประเทศที่แสดงใบหน้าของผู้เป็นพ่อจะปรากฏขึ้น

“สวัสดีค่ะพ่อ...จะกลับไทยแล้วอย่าลืมซื้อของฝากมาให้พิมพ์นะค่ะ”

“ได้จ๊ะลูก...เออพิมพ์ วันนี้พ่อมีเรื่องสำคัญมากนะ...ที่จะคุยกับลูก”

“เรื่องอะไรค่ะ”

พิมพิชญาทำหน้าฉงนเมื่อใบหน้าของผู้เป็นพ่อในจอดูเคร่งเครียด

“คือยังงี้นะ...คือ..พ่อรู้ว่า...ตอนนี้ลูกคบอยู่กับศิวะใช่ไหม?”

หญิงสาวทำหน้าเหมือนถูกจับผิดได้ แต่เธอก็ตอบออกไปตามความจริงและหญิงสาวมั่นใจว่าพ่อต้องเห็นด้วย

“ค่ะหนูกับพี่ศิวะ...คบกันเป็นแฟน”

“คือยังงี้นะลูกพิมพ์...ก่อนที่ทุกอย่างจะเลวร้ายไปกว่านี้ พ่ออยากให้พิมพ์เลิกกับศิวะซะ”

                        ...........................................................


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

6 ความคิดเห็น