ตอนที่ 29 : คำถามมรณะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 มี.ค. 62

ศิวะคลึงแท่งเซ็กส์ทอย(SEXTOY)ที่ลาดวาสลีนจนชุมเพื่อหล่อลื่น ไปดันไว้ตรงช่องทวารหนัก ของผู้มีทางเลือกใช้ รสนิยมทางเพศ  ก่อนที่ชายหนุ่มจะออกแรงกดให้ Backstroke หายเข้าไปในร่องก้น ของผู้ปรารถนาความสุขทางเพศจนร่างของสาวแก่สั่นสะท้าน   และไม่นานหญิงตัญหากลับ ก็ได้เสพสมกับจุดสุดยอดที่หนุ่มบริการอย่างศิวะจัดให้อย่างต่อเนื่องอีกหลายๆครั้ง...

                “พี่ขอโทษนะพิมพ์”

........................................................

ความรู้สึกผิดมากมายต่อพิมพิชญาเกาะกินใจชายหนุ่มตลอดเวลา จนเขาเดินมาถึงที่หมาย..ชายหนุ่มจึงผลักประตูห้องพิเศษของโรงพยาบาลให้เปิดออก  ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน

“พ่อศิวะ...มาแล้วไชโย...”

ศิวะยิ้มก่อนเร่งก้าวเข้าไปกอดเด็กชาย ที่กางแขนรออยู่เหนือเตียงคนไข้ ด้วยใบหน้าที่ดีใจสุดขีด

“ต้น...รู้ไหมพ่อห่วงต้นแค่ไหน?  ที่หลังอย่าเล่นซนขนาดนี้อีกนะลูก”

ศรีแพรสายตาที่มองพ่อลูกกอดกัน แสดงออกถึงความปลาบปลื้มใจสุดๆ และภาพนี้หญิงสาวต้องการจะให้มันตรึงตราอยู่ในใจของเธอตลอดไป...

“ต้น พ่อซื้อหุนยนต์มาให้...”

“ไชโย...”

“ขอบคุณพ่อ...สิต้น”

ศรีแพรรีบบอกลูกให้ทำสิ่งที่ควรทำ  ต้นจึงหอมแก้มศิวะก่อนที่ชายหนุ่มจะหอมคืน

“ขอบคุณครับพ่อ”

ต้นขอบคุณเสร็จก็รีบแกะกล่องตุ๊กตาหุ่นยนต์ จนเลิกสนใจผู้ซื้อมาให้ตามประสาเด็ก

“หมอบอกต้นคงไม่เป็นไรมาก เพราะต้นยังเด็กระบบต่างๆจะรักษาตัวเองได้ไวมาก  แต่คุณหมอก็บอกว่าต้องให้มาตรวจดูอาการตามที่หมอนัดห้ามขาดค่ะพี่”

ผู้เป็นแม่รีบเล่าสิ่งที่ชายหนุ่มต้องรู้ในทันที่เมื่อเขาหันหน้ามาหา

“พี่ศิวะ...นี่ค่ะแพรเจอมือถือพี่แล้ว ตกอยู่ใต้เตียงต้น  ตอนตกคงจะกระแทกแรงเครื่องเลยดับเราจึงโทรไม่ติด..”

“พี่ว่าแล้วมันจะไปไหน?ได้”

บุรุษหนุ่ม ยิ้มให้หญิงสาวที่ยื่นโทรศัพท์มาให้

“พี่ศิวะค่ะ...เออเรื่องของเรา...คือ...แพร..”

“แพรเรื่องเก่าเราไม่คุยกันอีกแล้วนะ และตอนนี้พี่ก็มีแฟนแล้ว..”

ชายหนุ่มตัดบท ในขณะที่หญิงสาวที่ยังพยายามอยู่เสมอ ทำได้เพียงเลี่ยงไปถาม

“คุณพิมพ์ใช่ไหม?ค่ะ”

“ใช่...แพร”

“แพรคงมีบาป...สิ่งที่เกิดกับแพรมันจึงเลวร้าย...”

“ไม่ใช่ยังงั้นนะแพร  แต่พี่กับแพรมันเป็นแบบนั้นไม่ได้...แพรก็รู้”

ศรีแพรเป็นผู้หญิงที่สวยมาก แต่เธอก็ไม่สามารถที่จะทำให้ชายผู้เป็นพ่อของลูกเธอ  มาเป็นอย่างที่เธอต้องการได้อีกครั้ง...

“อ้าว...ศิวะมาแล้วเหรอ เจ้าต้นนะถามหาเธอตลอดเวลาเลย”

“สวัสดีครับน้าสาวิตรี”

หญิงสูงวัยผู้มาใหม่ ที่ศิวะเรียกว่าน้า หันหน้าไปทางศรีแพรก่อนสั่ง

“แพร..หมอให้หลานต้นกลับบ้านได้แล้วนะ เตรียมเก็บข้าว เก็บของกลับกันได้แล้วลูก”

“ค่ะแม่...”

“กลับรถผมนะ เดียวผมไปส่ง”

                ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยกับชายหนุ่มก่อนจะพากันแยกย้ายกันไปเก็บของ...เพื่อจะพาต้นกลับบ้าน         

                                ................................................................................

“ลูกพี่ออกจากไซค์ไปตั้งแต่ช่วงบ่ายแก่ๆแล้วครับท่านประธาน”

“โอ้ย..เรียกพิมพ์ก็ได้นายช่างรัตน์”

“ได้ครับคุณพิมพ์”

พิมพิชญาคุยกับวิศวกรผู้ช่วยของศิวะเสร็จ ก็หันไปมองวณิดาที่แบมือทั้งสองข้างรอ  อันแสดงว่าเธอไม่มีความคิดเห็น

“เออ...แต่ก่อนออกไป เพื่อนลูกพี่ ที่ชื่อธีรดล..มาหาที่นี้ครับคุณพิมพ์”

พิมพิชญากับวณิดามองหน้ากันก่อนจะรีบไปขึ้นรถ

“ขอบใจนะคะ นายช่างรันต์”

เสียงขอบใจยังไม่ทันจางหายรถของสองสาวก็วิ่งจากไซค์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียน ของบริษัทโมเดร์นโฮมการ์เด้นจำกัด ออกไปอย่างรวดเร็ว

“พิมพ์แกจะโทรเบอร์ไซค์ก็ได้ ทำไมต้องมาเอง.”

“ไม่ทุกอย่างฉัน ต้องมาดูด้วยตา”

“จร้าแม่เสือหวงผัว..เอาละเดียวฉันโทรหาพี่ดลก่อน”

“พี่ดลก็ไม่ต้องโทร...เราไปหาแกเลย”

“เอางั้นหรือเพื่อน”

“ใช่”

                ..................................................................

“พี่ดลจ๊ะ...ทำอะไรอยู่ค่ะ...”

ใกล้สองทุมเต็มที ธีรดลก็ยังขะมักเขม้นอยู่กับการยกอะไหล่รถมอเตอร์ไซค์ใหม่แกะกล่อง ขึ้นไปวางบนชั้นที่พึ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ ในตึกแถวที่ชายหนุ่มใช้เงินเก็บทั้งชีวิตซื้อมา  เพื่อที่เขาจะทำเป็นร้านซ่อมและตกแต่งมอเตอร์ไซค์ ที่เขาไฝ่ฝัน  หันหน้าไปหาผู้ที่ถามพร้อมตอบ

“ก็ยกของขึ้นเก็บไง...หรือว่าหมอดาไม่มีตา...”

ชายหนุ่มพูดแล้วหันหน้าไป ทำให้เขารู้ว่าหมอวณิดาไม่ได้มาคนเดียว

“อ้าว หมอพิมพ์ก็มาด้วยเหรอครับ”

“สวัสดีค่ะพี่ดล...”

“เออ...เมื่อกี้ว่าไงนะคะ..ใครไม่มีตา...ค่ะ”

“ดาต้องไปแคะหูหน่อยแล้ว  พี่ว่าหมอดาไม่มีเมตตา..มาช่วยยกของต่างหาก”

“กะล่อนนักนะ วันนี้งดจัด...ไม่ต้องเอาเลยสักดอก...ไปเรากลับ...พิมพ์”

พิมพิชญายิ้มให้เพื่อนรัก ที่พูดแกล้งแฟนหนุ่มจนหน้าจ๋อย

“ไม่ให้ฉันถามพี่ดลเรื่องพี่ศิวะก่อนไม่ได้เหรอ?หมอดา...”

ธีรดลได้จังหวะรีบกล่าวขัด

“อ้าวมาถามเรื่องไอ้เพื่อนเวรเหรอครับ? งั้นเชิญเข้าไปนั่งข้างในก่อนครับหมอพิมพ์ กับคุณแม่...”

“จำได้ว่า...ฉันไม่เคยมีลูกชั่วๆ แบบนี้ นะ..หมอพิมพ์”

                .................................................................

อะไหล่รถที่ถูกสั่งมาเตรียมขาย วางกองอยู่พื้นมากมายหลายชนิด...และวัสดุใช้ตกแต่งร้านก็ยังถูกวางเกื่อนกาจอยู่เต็มบริเวณร้าน ในขณะที่กลิ่นสีทาใหม่ๆก็ยังไม่จางดี มันจึงทำให้ผู้ที่นั่งล้อมโต๊ะชั่วคร่าว ในร้านที่กำลังปรับปรุง รับทราบถึงความเอี่ยมฮ่องของสถานที่แห่งนี้...ว่ามันใหม่ขนาดไหน

“ก็มีคนโทรมาบอกพี่ให้ไปบอกไอ้ศิวะว่า...มีคนต้องการพบ พอมันรู้มันก็ไปเลย...มันก็แค่นี้”

“ใครกันที่โทรบอกพี่ดล แล้วพี่ต้องรีบไป...เอาโทรศัพท์มานี้สิ...”

วณิดาไม่พูดเปล่า เธอจับเอาโทรศัพท์ของแฟนหนุ่มที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ แล้วขออนุญาติ

“ดาดูได้ไหม?ค่ะ โทรศัพท์นี่..”

ธีรดลไม่ตอบ  เพราะถ้าหญิงสาวเห็นอะไรบางอย่างในนั้น  เขาก็ยากที่จะอธิบาย  ทำให้ชายหนุ่มเงียบและสิ่งนั้นพิมพิชญาและวณิดายิ่งทำหน้าฉงน...เพราะความอยากรู้เพิ่มขึ้น

“ดูได้...ไหม?ค่ะ...พีธีรดล”

หมอดาถามเสียงหวานครั้งที่สอง จนทำให้ธีรดล เสียวไปจนถึงสันหลัง ก่อนจะทำท่าอัมๆอึงๆ

“เออ..ๆ....คือๆ”

ได้ไหม?...”

ครั้งนี้หมอสาวถามสั้น แต่ร้องออกมาสุดแรง...ทำให้ชายหนุ่มต้องยอมในทันที

“ได้ๆ...ดูเลยจ๊ะ...”

สองหมอสาวตรวจสอบโทรศัพท์ของธีรดลได้ไม่นาน...ก็มีคำถาม

“มาม่าซัง...โทรมาทำไมจ๊ะพี่ดลตอนบ่ายๆ  พี่รับงามอีกเหรอจ๊ะ...บอกดาให้ชื่นใจหน่อยสิค่ะ”

ธีรดลรู้ตัวว่าวันนี้เขากับศิวะชะตาขาดแน่ๆ...เพราะทั้งหมอดา และ และหมอพิมพ์จ้องหน้าของเขาเขม็งเพื่อรอคำตอบ

“คือ...ว่า พี่ไม่...ได้...โอ้ย...”

หมัดตรงของหมอวณิดากระแทกปากของธีรดลแบบไม่พลาดเป้า

“ ไหนว่าเลิกแล้วทำไมมาม่าซังยังโทรมาอีก...เอ้ย..พิมพ์ แกไปหายาสามัญมาสิ.....”

“แกต่อยพี่เขาทำไหม?...ต่อยแล้วก็จะรักษา...”

“บ้าสิพิมพ์....ฉันจะเอามารักษามือของฉัน...อูย์เจ็บฉิบหาย...”

ธีรดลเอามือกุมปาก มองปณิดาด้วยสายตาหวาดกลัวว่าจะมีหมัดที่สองตามมา

“พูดให้ดีนะพี่ดล...ไอ้ดามันเอาจริงๆนะพี่...”

“คือ...คือ ยังงี้  มาม่าซังอยากคุยกับไอ้ศิวะ...แต่โทรติดต่อมันไม่ได้ ก็เลยให้พี่ไปบอกมันที่ไซค์งาน เรื่องมันมีแค่นี้..จริงๆครับหมอพิมพ์”

พิมพิชญารับทราบในสิ่งที่ธีรดลบอก และถ้าให้หญิงสาวคิดในแง่ไม่ดี ศิวะคงกลับไปรับงานชายขายบริการอีกครั้ง...

“พี่ดล แถวนี้มีร้านขายเหล้าหรือเปล่า จัดมาสักชุดหน่อยพี่”

ธีรดลมองหน้าพิมพิชญาผู้สั่ง ก่อนจะเห็นเธอยกโทรศัพท์ขึ้มมาดูสายที่โทรเข้ามือถือของเธอแล้วกล่าว

“พี่ศิวะ...”

“นั่น...ไอ้ชะตาขาดโทรมาแล้ว”

ธีรดลมองดูสายตาหมอสาว...ขณะค่อยๆยกมือถือขึ้นรับ ทำให้เขารู้ว่ารังสีอำมหิตในตาดวงสวยนั้น...มันช่างชวนให้ขนลุก

“ค่ะพี่ศิวะ...พิมพ์อยู่ร้านพี่ดลค่ะ....มีอะไรก็มาคุยกันที่นี่นะคะ....ค่ะพิมพ์จะรอ...”

เหล้าบวกน้ำแข็งผสมโซดา หายเข้าไปในปากชายหนึ่งหญิงสองไปหลายแก้วขณะนั่งรอศิวะ ที่พิมพิชญานัดเอาไว้

“เอ้ย...พิมพ์เห็นเองบอกว่า พี่ศิวะเคยมีลูกมาแล้ว มันจริงเหรอวะ...”

“ก็พี่เขาไปเยี่ยมลูกของเขาที่โรงพยาบาล...ก่อนจะมาหาเราที่นี่แล้วจะให้ฉันว่ายังไงละดา”

ธีรดลหลบสายตาหมอดาที่มองเขม็งมาทางเขาแทบไม่ทัน

“มีอะไรเล่าไหม?ค่ะพี่ดล...เรื่องนี้...”

“เรื่องนี้...คุยกับไอ้ศิวะเองก็แล้วกัน เรื่องนี้พี่รู้นิดเดียว....”

“ไม่เป็นไรหรอกดา...มีอะไรก็คุยกัน เรื่องมันเกิดตั้งแต่ฉันยังไม่รู้จักกับพี่ศิวะ...แล้วจะไปทำอะไรได้”

ปากของหมอสาวพูดในสิ่งที่เหมือนว่าไม่แคร์ แต่ใบหน้าและสายตากับแสดงออกถึงสิ่งที่ร้อนรุมอยู่ในใจ

“แกว่ายังงั้น ก็ลองคุยกับพี่ศิวะดูนะ...ว่าจะว่ายังไง  แตตอนนี้ยกกันหน่อยจะได้กล้าๆคุย...”

เหล้าผสมบางในแก้วข้างหน้าแต่ละคน...ถูกยกหายอีกครั้ง

“พิมพ์แกยืมของฉัน ไหม?เผื่อเจรจาไม่รู้เรื่อง...”

“ไม่ต้องหรอกดา...ฉันเอามาด้วยอยู่”

มือเล็กของพิมพิชญาล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพายของเธอ ก่อนจะมีวัตถุสีดำติดมือออกมา

“ถ้าใครแถวนี้ มีลูกมีเมียเก็บเอาไว้ ของฉันน่าจะได้ใช้เสียที่...วะพิมพ์”

ปณิดากล่าวลอย ในขณะที่ธีรดลหน้าซีดเผือก...ขณะมองดู ปืน Taurusรุ่นเอ็ม111ลำกล้องสามนิ้ว บรรจุกระสุนเก้ามิลิเมตรบนมือของพิมพิชญา ที่เธอเอาแมกกาซีนออกมายัดเข้าตำแหน่ง ก่อนจะดึงคันเลื่อนดันกระสุนเข้าไปสู่รังเพลิงจนปืนพร้อมยิง ก่อนที่หมอสาวจะเก็บมันไว้ในกระเป๋าถือเช่นเดิม...

                “พี่ดลน้ำแข็งหมด...ให้เร็วเลย...”

                “ครับๆ...ทันที่เจ้านายหญิง”

                                .....................................................

                เสียงรถคุนหูจอดได้ไม่นาน ร่างสูงก็เดินเข้าไปในร้านที่กำลังปรับปรุง ก่อนผู้พึงมาถึงจะตรงเข้าไปกอดพิมพิชญาแล้วหอมแก้มนวลของหญิงสาว

                “คิดถึง...”

                พิมพิชญานั่งนิ่งใบหน้าไร้ความรู้สึก ทำให้ศิวะรู้สึกว่าวันนี้เขาต้องได้ตอบคำถามที่เขาไม่ต้องการจะตอบอย่างแน่นอน

                                                 ........................................

     คำตอบของศิวะจะทำให้พิมพิชญาตัดสินใจอย่างไร?อย่าพลาดนะครับตอนหน้า..              

       ความเข้มข้น ทั้งเรื่องปัญหาธุรกิจ..เรื่องงานวิจัย..เรื่องฆาตกรรม..เรื่องลูกของศิวะ ..และเรื่องที่ศิวะไปรับงานเก่า..มันเชื่อมโยงกันยังไง? และ เรื่องที่พิมพิชญาจะต้องได้รับรู้สิ่งเลวร้ายอีกเรื่องที่ศิวะทำ..เธอจะทนมันได้หรือเปล่า...ตามไรท์มานะครับ           


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

6 ความคิดเห็น