ตอนที่ 25 : โอ้..ความรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 มี.ค. 62

นพพร ผู้จัดการทั่วไปของบริษัทโมเดร์นโฮมการ์เด้นจำกัด พูดคุยโทรศัพท์ภายในห้องทำงานของเขาด้วย

ใบหน้าที่เครียด

 “ครับ..ผมจะทำตามที่คุณราเชนสั่ง...”

“แล้วเรื่องนี้อย่าให้พิสมัยและใครรู้เป็นเด็ดขาด”

“ได้ครับท่าน...”

ผู้จัดการหนุ่มใหญ่ผู้ที่เจ้าของบริษัทให้ความไว้วางใจมากที่สุดคนหนึ่ง วางสายทางไกลจากต่างประเทศ ก่อนจะนั่งลงครุ่นคิดก่อนจะมึเสียงเรียก

“ผู้จัดการราเชน รองประธานพิสมัยเรียกเข้าประชุมได้แล้วค่ะ

    “ได้เดียวพี่ไป”

                ...........................................................................

ในห้องประชุมบริษัทโมเดร์นโฮมการ์เด้นจำกัด  มีชายหญิงคู่หนึ่งนั่งรอผู้จะมาเข้าประชุมอย่างสบายอารมณ์

“พิมพ์เมื่อคืนไอ้ดลมันคุยว่ามันจัดให้หมอดาตั้งสี่ดอก...เราได้สามดอกแพ้มัน... คืนนี่พี่ขอแก้ตัวนะ”

“บ้าสิ...จะประชุมแล้ว จะมาพูดทำไมเรื่องนี้...”

พิมพิชญาบีบเสียงพูดเล็กและค่อย..เพราะกลัวคนจะได้ยิน ขณะศิวะยิ้มเพราะถูกใจที่ได้ยั่วหญิงสาว ก่อนจะยั่วต่อ

“แล้วโอเคร...ไหม?ละ”

หน้าสวยใช้หางตามองหน้าแฟนใหม่มาดๆ  เหมือนโกธรก่อนจะตอบ

“เคร...”

คำตอบหมอสาวทำให้วิศวะกรหนุ่มยิ้มแก้มแทบฉีก

“คุยอะไรกันจ๊ะลูกศิวะ...หนูพิมพ์”

พิสมัย ที่มาพร้อมอภิญา..นพพรม และพนักอีกสองสามคน ยิ้มขณะถามสองหนุ่มสาวที่มานั่งรอประชุมอยู่ก่อน เพื่อเป็นการทัก

“น้องพิมพ์ชวนผมไปนอน..เอ้ยไปกินข้าวเที่ยงด้วยนะครับ..”

“อ่อเหรอ..เอาละพร้อมกับแล้วนะ งั้นเรามาคุยกันเลย..จะได้ไม่เสียเวลา”

ศิวะมองหน้าอภิญาหนึ่งในผู้ประชุมที่มาใหม่ ก่อนหญิงสาวจะหลบสายตาของชายหนุ่มก่อนที่จะนั่งลง

“ที่เรียกพวกเรามาประชุมในวันนี้ ก็เพราะประธานราเชนต้องการผลสรุปเรื่องที่ ทางเขตมีหนังสือมาขอระงับการก่อสร้างคอนโดของเราไว้ก่อน ..ว่า เราจะแก้ไขกันยังไงดี เพราะเรื่องนี้เราต้องเสียหายมาก ถ้าโครงการของเราต้องหยดชะงัก และเรื่องนี้ก็ขอให้หนูพิมพ์สรุปให้น้าหน่อย”

“ค่ะ..พิมพ์ไปเขตเพื่อรับทราบเรื่องที่เขาจะสั่งระงับการก่อสร้างคอนโดของเราชั่วคร่าวแล้ว และผลสรุปคือทางเราจะต้องหาวิศวกรระดับวุฒิวิศวกร(วิศวะกรผลงานและมีประสบการมาก ที่จบระดับปริญาโทถึงเอก)มารื้อคำนวนโครงสร้างใหม่และต้องเซ็นต์รับรองผลการคำนวนค่ะ และ เรื่องนี้หนูขอให้พี่ศิวะ วิศวกรโครงการ(ศิวะเป็นระดับสามัญวิศวกรจบปริญาตรี)เป็นผู้อธิบายต่อค่ะ”

“ขอบคุณครับคุณพิมพิชญา สำหรับเรื่องนี้ผมได้ไปขอให้อาจารย์ของผม ให้ช่วยคำนวณโครงสร้างและรับรองแล้ว  ท่านบอกว่าการคำนวณโครงสร้างตามกฎหมายใหม่ทำยังไงก็ผ่าน และท่านก็จะเซ็นต์รับรองผลการคำนวนให้ได้ครับ... แต่”

“แต่อะไรลูกศิวะ”

พิสมัยใบหน้างงขณะถามผู้เป็นลูกชาย

“แต่เมื่อครู่นี้อาจารย์โทรมาบอกว่า..ตอนนี้มีคนมาข่มขู่ท่านว่า ถ้ามายุ่งกับเรื่องนี้ท่านจะต้องเดือดร้อนครับ”

ทุกคนที่ร่วมประชุมแสดงสีหน้าขบคิดเมื่อศิวะกล่าวจบ

“ผมว่านายพิริยะ เจ้าของคอนโดคู่แข่งเราแน่ๆ ..ทั้งเรื่องนี้?และเรื่องลูกค้าที่จองคอนโดของเราเอาไว้ แล้วมาขอยกเลิกสัญญาจอง ..”

นพพรกล่าวเสียงกระด้าง ขณะอภิญารีบหลบสายตาของศิวะที่มองไปเมื่อนพพรกล่าวจบ

“ถึงเราจะไม่มีหลักฐานว่าใครทำ...แต่คงสันนิฐานไม่ยาก”

พิสมัยกล่าวสรุป ทำให้ทุกคนในที่ประชุมแสดงออกถึงอารมณ์แห่งความเครียด

“ตอนนี้ทางเขตเรียกเราไปรับทราบว่าจะสั่งระงับเท่านั้น และผู้อำนวยการเขตก็ยังไม่เซ็นต์คำสั่งให้ระงับผมจึงจะดำเนินการก่อสร้างคอนโดไปเรื่อยๆพร้อมกับหาวุฒิวิศวกรคนใหม่มาคำนวนการรับน้ำหนักโครงสร้างส่งเขตควบคู่กันไปครับ”

“ดีศิวะ และเรื่องนี้ขอให้ทุกคนช่วยกันหาวุฒิวิศวกรด้วยนะ เออ..แล้วโครงการรีสอร์ทเกาะกะลาไปถึงไหนแล้วศิวะ”

“ผมส่งทีมงานไปเกาะกะลาแล้วตามแผนงาน และจะรอแค่ให้คุณพิมพิชญาเซ็นต์คำสั่งเปิดพีโอ(จัดซื้อ,จัดจ้าง)เราจะได้ส่งวัสดุอุปกรณ์เข้าไซค์เพื่อใช้ดำเนินการก่อสร้าง”

“ค่ะเดียวพิมพ์ดูให้ด่วน..”

                ........................................................................................

ก๊อกๆ

“เข้ามาค่ะ...”

ศิวะก้าวเข้าไปในห้องที่หน้าประตูเขียนว่าประธาน

“ปิดประตูแล้วล็อคด้วยนะคะ ผู้จัดการโครงการ”

ศิวะยิ้มขณะล็อคประตูห้อง ก่อนจะเดินตรงไปนั่งลงบนเก้าอี้โซฟาหรู่ที่จัดไว้สำหรับรับแขก

“พิมพ์เซ็นต์คำสั่งเปิดพีโอให้แล้วนะค่ะ”

“พี่ไม่ได้มาเอาพีโอ..มะ..มานี้”

ร่างบางในชุดผู้บริหารสำนักงานที่ออกแบบได้ลงตัวของแบนด์ชื่อดัง ลุกจากที่นั่งทำให้ศิวะมองเห็นพิมพิชญาแปลกตาไป  เพราะทุกครั้งที่เจอหญิงสาวเธอจะอยู่ในชุดเสื้อกาวน์ของแพทย์

“คุณสวยจังพิมพิชญา...”

“คนสวยก็ต้องคู่กับคนหล่อสิ แต่นี่อะไรหนวดเคราเป็นปื้นแต่งตัวยังกะจะไปฉาบปูน...”

“ไม่ต้องมาพูดมาก เดียวไปมีแฟนใหม่..ให้คนแถวร้องไห้ขี้หมูกโป่งเลย..มาๆนั่งนี่”

ฃายหนุ่มกล่าวจบก็ตบมือที่ตักแสดงตำแหน่งที่ประสงค์จะให้พิมพิชญานั่ง และหญิงสาวก็ไม่มีทีอิดอ๊อดเพราะร่างเล็กเดินตรงไปนั่งลงบนตักของศิวะอย่างว่าง่าย

“ไม่เท่าไหร่..ก็จะไปมีแฟนใหม่แล้วเหรอ?...”

เสียงงอนจากหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มกอดร่างที่นั่งตักเอาไว้กระซับ ก่อนจะหอมไปที่แก้มนวล

“พี่พูดเล่น...รักขนาดนี้ตายก็ไม่ไปหาใหม่”

หน้าสวยยิ้มกับความรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของชายที่เธอรักจนสารเอ็นโดฟินส์ (Endorphin)หลั่งแผ่ไปทั่วทั้งร่างกาย และจิตใจ

“เอ๊ะ...เดียวนี้แกหัดใส่น้ำหอมเหรอ?พิมพ์”

“ก็อยากใส่บ้าง ก็นิดหน่อย..เอง”

“ก็พี่ไม่อยากหอมนี่...”

“ไม่อยากหอมก็อย่าหอม”

หญิงสาวพยายามจะลุก ในขณะที่ชายหนุ่มไม่ยอม ด้วยการกอดร่างบางเอาไว้

“ก็พี่ไม่อยากหอมแป๊บเดียว...อยากหอมนานๆนี่จ๊ะ ยอดรัก...”

“พี่ศิวะรู้ไหม?ว่าพี่ชอบกวน...ตอ”

“เอ้ย...แกพูดไม่เพราะ...”

“อะไรแค่จะบอกว่า พี่ชอบกวนตัวและหัวใจมันไม่เพราะตรงไหน?”

หญิงสาวยิ้มเมื่อได้เอาคืนชายหนุ่มที่เธอรู้ว่าเคมีของเขาตรงกับเธอมากที่สุด

“เออ...พิมพ์ช่วงนี้เราต้องเหนื่อยหน่อยนะ เพราะตอนนี้บริษัทมีปัญหามากมาย แต่ละเรื่องก็หนักๆทั้งนั้น”

“พิมพ์ก็ไม่ค่อยรู้อะไรกับการบริหารบริษัทเท่าไหร่ เพราะพิมพ์อยากเป็นหมอ เลยไม่เคยมาสนใจ เรื่องนี้ก็ฝากพี่ศิวะช่วยดูแลหน่อยนะค่ะ พิมพ์นะสงสารคุณพ่อ  ท่านป่วยและอายุมากแล้ว แต่ต้องมาคอยแก้ปัญหาเรื่องหนักๆอีก”

พิมพิชญาพูดไปก็ขยับแก้มไปแนบแก้มของศิวะ ที่กำลังแสดงใบหน้าครุ่นคิด ก่อนที่ชายหนุ่มจะหอมแก้มนวลอีกครั้งก่อนกล่าว

“พี่คิดว่าพี่รู้นะ...ว่าข่าวบริษัทเรา...รั่วจากใคร”

“ใครค่ะ...พี่ศิวะ?...”

“ขอให้พี่รู้แน่ชัดก่อน...ถ้าพูดไปเดียวเป็นการปรักปรำกัน ถ้ามันไม่จริงขึ้นมานะพิมพ์”

“ค่ะ”

ศิวะและพิมพิชญารู้สึกคล้ายกันว่า เขาทั้งคู่อยากจะอยู่อย่างนี้นานๆและตลอดไป

                ..............................................................................

วิศวกรหนุ่มไม่กลับบ้าน และได้พักอาศัยหลับนอนที่ไซค์งานมาหลายวันแล้ว แต่วันนี้งานเทคอนกรีตต่อเนื่องที่ไม่สามารถหยุดได้เสร็จลงแล้ว  ชายหนุ่มจึงคิดว่าจะกลับไปนอนที่บ้าน และจะได้พบหญิงสาวที่เขารักเสียที่

“รัตน..วันนี้พี่กลับไปนอนบ้านนะ บ่มคอนกรีต(รักษาน้ำในคอนกรีต)อย่าให้ขาดระยะละ”

“ได้ครับ...ลูกพี่กลับไปนอนบ้านให้สบายเถอะ “

โฟรแมนรันต์พูดกับผู้บังคับบัญชาแต่ขณะนั้นมีสายโทรศัพท์เรียกเข้า

“อ้าวแล้วทำไหมลูกพี่ไม่รับโทรศัพท์ครับ  เอ๋...สงสัยจะเป็นสายสำคัญมองจอแล้วยิ้มอย่างเดียวเลยลูกพี่กู”

ศิวะยิ้มขณะจองดูโทรศัพท์ที่โทรเข้า...เมื่อรู้ว่าผู้ที่โทรมาคือพิมพิชญา

“สวัสดีครับน้องสาวคิดถึงพี่เหรอ?”

“ไม่คิดถึง แต่มาทวงสัญญาที่ว่าจะจัดให้พิมพ์...ให้เหนือกว่าหมอดากับพี่ดล แต่ก็หายไป”

“เอ้ย..ยัยบ้าไม่คิดถึง แล้วจะเอาอย่างเดียวเลยเหรอ?..ฮ่าๆๆ.”

ศิวะหัวเราะเพราะขำพิมพิชญาที่พูดตรงใจเขาเหลือเกิน

“ไม่หรอกค่ะ...พิมพ์รู้ว่าพี่ศิวะเหนื่อยเทปูนมาทั้งคืน...ก็แค่อยากโทรมาบอกว่า...คิดถึงนะ...”

คำกล่าวของหญิงสาวทำให้ศิวะนิ่งอึง เพราะ ชายหนุ่มพึ่งรู้ว่า..แค่คำว่าคิดถึงออกจากปากหญิงสาวมันถึงกับทำให้เขาหายเหนื่อย และมีกำลังใจที่จะทำทุกอย่างเพื่อจะสร้างอนาคตของเขากับหญิงสาวที่ชื่อพิมพิชญา ให้ดีที่สุดให้ได้ขึ้นมา

“เออ...พี่ขอบใจนะ..คือว่าเออ...”

“เอ๊ะ...พี่ศิวะพูดเหมือนคนกำลังซึ้งเลย...เป็นไรเปล่านี้...”

“เออ...กำลังซึ้ง...ก็แกพูดดี..แล้วฉันจะซึ้งไม่ได้เหรอ...นังน้องบ้า...”

“ฮ่าๆๆๆ...”

เสียงเล็กหัวเร่าสดใส แค่ศิวะได้ยินก็อยากเห็นหน้าคนหัวเราะใจแทบจะขาด

“จะพักที่ไซค์อีกกี่วันค่ะพี่ศิวะ...เหนื่อยก็พักหน่อยนะคะ”

“ไม่วันนี้กลับแล้ว...เจอกันที่บ้านนะพิมพ์”

“จริงเหรอค่ะพี่ศิวะ...เอองั้น...วันนี้กินข้าวด้วยกันดีไหม?”

“ถ้าแกเป็นคนทำ...ฉันไม่กินวะ...”

“ไม่กินก็จะโยนให้หมากิน...ซื้อของมาเต็มรถแล้วนี้”

“พี่พูดเล่น...ไม่เกินสองชั่วโมงเตรียมทั้งคน...ทั้งข้าวไว้เลยจะกินให้เรียบ”

“กินข้าวนะได้ แต่กินคนนะขอพ่อเขายัง ขโมยกินไม่ดีนะคะ”

“ได้คนไม่กินก็ได้ ถ้ามันสะดิ้งนัก...”

“ไม่สะดิ้งก็ได้ แต่ต้องพูดให้ถูกใจ...”

สิ้นคำของหญิงสาวชายหนุ่มพยายามทำเสียงไม่ให้เหมือนคนพูดเล่น

“ก็ได้...อื่อ..คิดถึงนะ...”

“ไม่ค่อยตรงใจพิมพ์เท่าไรเลยพี่...ไม่ผ่าน”

“ผมรักคุณนะพิมพิชญา”

“รักแค่ไหน...ละ”

“รักจนเตียงสะเทือนถึงเช้าเลยวันนี้”

ปลายสายเงียบไปนานก่อนจะตอบกลับมาเสียงเรียบ

“เจอกันที่บ้านนะคะ”

              พิมพิชญาพูดจบก็ตัดสาย....
                                    ..........ตามต่อนะครับ.............
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

6 ความคิดเห็น