ตอนที่ 24 : ลงเอย..รัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

“บอกมาสิ...พี่ศิวะว่าชอบพิมพ์ไหม?...”

“แล้วหมอเดชาละ...”

“โอ้ย...พี่ศิวะเรื่องมาจังโว้ย...ไอ้นั้นมันก็เรื่องของพิมพ์  ถ้ารัก...ก็แค่บอกว่ารัก มันยากแค่ไหน?วะ”

“เออกูรักมึงพิมพ์”

“ก็แค่นั้น...”

พิมพิชญาพูดได้แค่นั้นจริงๆแล้วนั่งเงียบ  ศิวะก็เงียบ..เพราะทั้งคู่ไม่รู้จะเริ่มพูดต่อ..ว่ายังไงดี  ขณะที่ธีรดลและวณิดานั่งกอดกัน มองดูทั้งคู่ด้วยใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้ม

“ไปๆกลับๆ...เบื่อแล้ว”

“ดูมันๆ อย่าไปถือสามันนะค่ะ  ถ้ารู้จักมันไอ้พิมพ์มันคนจริงคนหนึ่งเลยละ...”

พิมพิชญาไม่พูดไม่ฟังใครลุกเดินไปขึ้นนั่งบนรถ ขณะที่ทุกคนเก็บของเตรียมแยกย้าย

“ผมอยู่ไม่ไกลโชคดีคงไม่เจอด่านก็จะเสี่ยงขับกลับ..แต่บ้านไอ้ดลโดนเป่าแน่แถวนั้น”

“ไม่เป็นไรคุณดลเดียวดาไปส่งเอง รถของพี่เขาก็จอดไว้ที่นี่แหละพรุ่งนี้ค่อยมาเอา สำหรับไอ้พิมพ์อยู่บ้านเดียวกันกับพี่ศิวะดาฝากเพื่อนด้วยนะ”

“ครับ”

                ...................................................................................

.

.”คุณธีรดลถึงคอนโดดาแล้วจร้า”

หมอปณิดาขับรถเข้าไปหยุดนิ่งบนลานจอดรถของคอนโดหรู่กลางกรุงก่อนจะถามชายหนุ่มที่มาด้วย

“ไงค่ะ...เมาแบบนี้จะกลับแท็กซี่ หรือจะขึ้นไปส่งดาค่ะ”

“ใจดำจะให้ผมกลับแท็กซี่จริงๆเหรอครับ...”

“งั้นขึ้นไปส่งดาที่ห้องแล้วพักให้หายเมาก่อน...แต่ห้ามทำอะไรดานะ”

“ได้อยู่แล้ว...ครับ”

ปณิดาใช้คีสการ์ดแนบแถบแม่เหล็กไฟฟ้าหน้าประตูห้อง  ก่อนจะเปิดประตูออก แล้วค่อยๆเดินเข้าไปในห้อง ในขณะที่ธีรดลเดินตามเข้าไปช้าๆ

หมอสาวเมื่อก้าวพ้นประตู มือเล็กก็เริ่มแกะกระดุมเสื้อ และไม่นานเสื้อที่เธอสวมก็ถูกถอดโยนไปกองอยู่ที่พื้น ก่อนที่รองเท้าส้นสูงจะหลุดออกจากเท้าที่ละข้าง แล้วตามด้วยกระโปรงผ้าเรียบที่ถูกปลดให้หลุดจากสะโพกมากองอยู่ที่ปลายขา จนตอนนี้ร่างเล็กคงเหลือเพียง กางเกงในตัวจิ๋วกับเสื้อยกทรงแพ็กคู่ลายดอกไม้ของแบนด์ ดังห่อหุ้มร่างบางของหมอวณิดาอยู่เท่านั้น

ธีรดลมองหญิงสาวที่เดินนำหน้าค่อยๆถอดเสื้องผ้าออกที่ละชิ้น ก่อนจะวางทิ้งไว้เรี่ยราดตามทางเดิน ชายหนุ่มก็ไม่ให้น้อยหน้าหญิงสาว  เพราะตอนนี้เขาก็เหลือแต่ตัวล่อนจ้อนแล้ว เพราะชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าตามเจ้าของห้องตั้งแต่ชิ้นแรกแล้ว

“อื่มมมม....”

ธีรดลครางเสียงออกมาเพราะเพียงแค่เขากระพริบตา ร่างของหมอสาวที่ยืนหันหลังให้อยู่ปลายเตียง ก็เหลือเพียงร่างอันเปลือยเปล่า เมื่อเธอโยนกางเกงชั้นในตัวสุดท้ายบนร่างลงไปกองที่พื้น

ชายหนุ่มไม่รอช้า เข้าไปกอดหมอแสนสวย จากทางด้านหลัง ก่อนจะใช้จมูกคลอเคลียไปที่ใบหูพร้อมกระซิบแผ่ว

“คุณหมอครับ...ผมรักคุณหมอครับ”

วณิดาแทบจะยืนไม่อยู่เพราะตอนนี้กามารมณ์เข้าควบคุมความรู้สึกของเธอเอาไว้หมดแล้ว หมอสาวจึง(CUT)
                                                    ................................................

ศิวะแยกจากธีรดลและวณิดา แล้วจึงเดินมาขึ้นรถในตำแหน่งคนขับ ทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าหญิงสาวที่นั่งข้างๆมีใบหน้าที่บึงตึง ทำให้เขาไม่กล้าจะถามอะไร  และทำได้เพียงติดเครื่องยนต์แล้วขับรถออกจากสวนสาธารณะแห่งนั้นไป

“รักจริงเหรอ”

พิมพิชญาพูดเร็วเหมือนรีบพูดรีบจบ..แต่เนื้อหาในคำถามทำให้ศิวะยากที่จะตอบ

“จริง”

“พี่ศิวะพูดไปเพราะเมาใชไหม?”

“ถึงเมาหรือไม่เมา พี่ก็รู้ว่าพี่รักพิมพ์...”

ทั้งคู่ตามองไปข้างหน้าโดยไม่มีที่ท่าจะหันมามองกัน ขณะคุยกัน แต่ทุกคำตอบมันก็ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปสำหรับความสัมพันธ์ของคนทั้งสองอย่างแน่นอน

“แล้วน้องแพรของพี่ศิวะที่เคยพาพิมพ์ไปหาละ”

หมอสาวรอบครอบทุกเรื่องและคำถามนี้ถ้าเธอคิดจะรักศิวะก็ควรถาม

“ว่าแต่พิมพ์เถอะ ไหนว่าจะแต่งงานกับหมอเดชา”

“บ้าสิ...พิมพ์ปฏิเสธพี่หมอไปแล้ว”

ศิวะยิ้มเมื่อได้คำตอยที่ตรงใจ ก่อนอธิบาย

“แพรนะมีศักดิ์เป็นน้องสาวของพี่...ไม่ใช่แฟน และพี่ขอยืนยันว่าแพรเป็นได้แค่น้องสาว”

พิมพิชญาใบหน้านิ่งหลังศิวะอธิบาย แต่ภายในใจของหญิงรู้สึกดียิ่งนัก

“แต่...พิมพ์ไม่อยากเสียใจ...ภายหลังนี่”

คำๆนี้มันแสดงว่าพิมพิชญายอมรับศิวะเป็นแฟนแล้ว ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าโลกใบนี้มันช่างน่าอยู่กว่าที่เคยเป็นขึ้นมาทันที่

“อะไรมันจะเกิดขึ้นในอนาคตพี่ไม่ทราบ แต่พี่รู้ว่าวันนี้เรารักกัน มันคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของพี่  และพี่จะรักษารักที่พิมพ์ให้พี่มา  ด้วยชีวิตของพี่ เพื่อจะให้มันคงอยู่ตลอดไป...”

มันเป็นคำตอบที่ทำให้พิมพิชญามั่นใจว่าเธอตัดสินใจถูกแล้ว กับคำที่เธอเปิดให้ศิวะเป็นผู้มีสิทธิ์ครอบครองจิตใจ เพราะก่อนหน้าหญิงสาวก็รู้ว่าเธอได้มอบใจให้ชายหนุ่มไปมากกว่าครึ่ง  แต่ตอนนี้หญิงสาวรู้แล้วว่า รักของเธอไปอยู่กับชายหนุ่มเต็มหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว

“พีศิวะ...พิมพ์ว่าข้างหน้าเรา...มีด่านตำรวจ..”

ชายหนุ่มมองเห็นไฟสัญญาณสีแดงกระพริบ เขารู้ทันที่ว่ามันคือด่านเหมือนที่พิมพิชญาบอก

“เลี้ยวเข้าซอยนั่นก่อนค่ะ”

ศิวะทำตามที่หญิงสาวบอกด้วยการเลี้ยวเข้าถนนซอย ก่อนจะขับรถตรงเข้าไป

“เลี้ยวเข้าไปหลบในโรงแรมนั่นก็แล้วกันพี่ศิวะ”

“แต่นั่น...มันโรงแรมม่านรูดนะพิมพ์”

“เข้าไปเถอะพี่ศิวะ อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด..”

                ...................................................................................

พิมพิชญาผู้เด็ดเดี่ยวนั่งอยู่บนเตียงภายในห้องที่ถูกตกแต่ง เพื่อให้บรรยากาศของมันไปกระตุ้นอารมณ์ทางเพศตามวัตถุประสงค์ของโรงแรมประเภทนี้  ไม่ว่าจะเป็นกระจกที่มีติดตั้งไว้รอบด้าน รวมทั้งฟอรนิเจอร์สีชมพูสดใสที่เย้ายวนอารมณ์สวาทให้ประทุ อีกทั้งแสงไฟสลัวหลายหลากสีที่ผู้ได้เข้ามาสัมผัสต้องเคลมเคลิ้ม

ศิวะจ่ายค่าเช่าแรมให้บริกรแล้วเดินเข้ามาถามหญิงสาว

“อาบน้ำอุ่นให้ชื่นใจไหม?น้องพิมพ์”

“พี่ศิวะอาบก่อนสิ...และไม่ต้องแปรงฟันก็ได้พิมพ์ไม่เป็นเหมือนที่พี่กล่าวหาหรอก”

ศิวะจำได้ว่าตอนประชุมไซค์เขาได้พูดในที่ประชุมว่าใครจะจูบหมอต้องแปรงฟัน และ จากคำพูดของพิมพิชญาเป็นการบอกว่าเธออนุญาติให้เขาจูบเธอได้นั่นเอง

“พิมพ์...”

“พิมพ์เต็มใจ...และพิมพ์ไม่อยากให้เป็นแบบทุกครั้งที่ผ่านมา...เพราะครั้งนี้พิมพ์อยากให้เกิดขึ้นจากความรัก”

ศิวะมองดูหญิงสาวผู้เด็ดเดี่ยวจนชายหนุ่มรู้สึกชอบทุกอย่างที่พิมพิชญาเป็น จนเขาไม่รู้ว่าจะหยุดรักหญิงสาวคนนี้ได้อย่างไรแล้วตอนนี้

ศิวะในชุดผ้าเช็ดตัวผืนเดียวหลังอาบน้ำเสร็จก็มานั่งรอพิมพิชญาอาบน้ำต่อด้วยใจระทึก  และทั้งๆที่..ชายหนุ่มก็ผ่านผู้หญิงมามากมายด้วยอาชีพที่เขาเคยทำ แต่มันก็ไม่เคยมีครั้งไหนเลย ที่ชายหนุ่มจะรู้สึกตื่นเต้นเหมือนเช่นครั้งนี้...

“แอ๊ดดด....”

เสียงประตูเปิดอ้าออกทำให้ศิวะต้องหายใจถี่  เมื่อเห็นพิมพิชญาอยู่ในชุดผ้าขนหนูผืนเดียว ปล่อยผมยาวสลวยชวนมองก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำ และภาพนั้นทำให้ชายหนุ่มรู้ว่า แทบคลั่งมีความรู้สึกเยี่ยงไร

“พี่ศิวะค่ะ..พิมพ์ต้องนอนตรงไหน?”

คำถามของหญิงสาวเหมือนถามยั่ว แต่มันก็ทำให้ศิวะหนาวสั่น เพราะบัดนี้จิตใจของชายหนุ่มถูกตัญหาเข้าครอบหงำจนหมดสิ้น

“น้องพิมพ์ขึ้นไปนอนกลางเตียงครับ”

พิมพิชญาว่าง่าย เพราะตอนนี้ร่างเล็กที่มีเพียงผ้าผืนเดียวห่อหุ้ม ขยับขึ้นไปนอนรอศิวะอยู่ใจกลางเตียงนุ่น ก่อนที่ศิวะจะพาร่างที่มีผ้าชิ้นเดียวเช่นกัน ค่อยๆตามเข้าไปนอนขนาบข้างกายหอม

“รู้ไหม?ว่าพิมพ์รักพี่ศิวะ”

ชายหนุ่มพยักหน้าขณะใช้มือแกะปมผ้าขนหนูแล้วค่อยๆคลี่ผ้าผืนเล็กออกจากร่างบาง ก่อนที่ลมหายใจของชายหนุ่มและหญิงสาวจะเกิดเสียงรุนแรงไม่แพ้กัน

               ร่างไร้อาภรณ์ปกปิดบิดระทวย โชว์สายตาคมที่จับจ้องทรวงอกใหญ่ได้รูป ก่อนที่..(CUT)
                                                     .........................................
                    ขออภัยหายไปหลายวัน.. มีธุระจริงๆครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #4 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 21:45
    แพทย์ //แก้ด่วน//
    #4
    1
  2. #3 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 21:43
    ดีนะมารออยู่ข้างตู้ก่อน
    #3
    0