ตอนที่ 23 : ศิวะ กับ พิมพิชญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 194
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 ก.พ. 62

“เพราะครั้งนี้ฉันจะจ้างคุณดลไปรับใช้ฉันจนตลอดชีวิต...”

“คุณจะบ้าเหรอครับ...จ้างไปตลอดชีวิต”

ศิวะสะกิดแขนเพื่อนรักของเขา เพราะเขาเห็นหญิงสาวคนเดียวกันกับพิมพิชญาเห็น  เดินมาหยุดยืนอยู่ด้านข้างของเขา

“มึงสะกิดอะไรวะศิวะ...กูไม่ทำกูเลิกแล้ว...”

“แต่กูว่ามึงควรทำ...งานนี้”

ศิวะพูดเช่นนี้ทำให้ธีรดลหันไปมองหน้าเพื่อน แต่เขาต้องตกตะลึง

“หมอวณิดา...”

“ไง...”

หมอสาวผู้มาถึงใหม่กล่าวทักก่อนเดินเขาไปหาธีรดลที่นั่งอยู่เก้าอี้ก่อนที่ชายหนุ่มจะกอดหญิงสาวที่ยืนจนหน้าของเขาซบอยู่ตรงทรวงอกแล้วร้องไห้ออกมา

“..หมอดาครับ..ผมรักคุณ...อื่อ...”

วณิดาไม่คาดคิดว่าชายหนุ่มที่กอดเธอแน่นจะรักเธอ ถึงขนาดน้ำตาลูกผู้ชายอย่างเขาไหลออกมา  และสิ่งนั้นทำให้หมอสาวหน้าสลดคล้ายจะร้องไห้ขึ้นมาอีกคน

“ไม่นะดาแกอย่าร้อง..และแกทำถูกแล้วรักคนที่รักเรา เอ้าเอาซะหน่อยดา”

“ไม่ละพิมพ์...เมาหมดแล้วใครขับรถวะเดียวโดนเป่า...ซวยเลย”

จากสมาชิกสามคนกลายเป็นสี่การดื่มกินยังคงต่อเนื่อง โดยวณิดานั่งตักของธีรดลส่วนพิมพิชญานั่งแล้วให้ศิวะยืนบีบแขนให้เหมือนเคย

“เอา...ยกเร็วๆสิไอ้ดล มึงเห็นหมอดามา  แล้วแกล้งขึมไอ้หอก..”

“..ก็คนมันดีใจ...จะให้อยู่ท่าไหนวะ  ว่าแต่มึงเถอะวันหนึ่งอย่าเป็นเหมือนกูก็แล้วกันนะโว้ย”

“กูจะเป็นเหมือนมึงหรือเปล่าถามนู๊นดูสิ...”

“จะมาถามพิมพ์ทำไหม? หรือพี่ศิวะจะจีบพิมพ์เรอะ  อย่านะอย่าเล่นกับไฟ..”

วณิดาผู้มาใหม่ฟังการพูดของพิมพิชญาเธอก็รู้ว่าเพื่อนของเธอเมาแล้ว

“ใช่หมอพิมพ์นะตัวร้ายเลย  เพราะตั้งแต่ตอนเรียนปีหนึ่ง ก็มีคนมารุมจีบไม่เว้นแต่ละวัน...แต่ก็ต้องอกหักกันไปเป็นแถว”

“ทำไงได้วะดาก็คนมันสวย...”

 “สวยนะไม่เถียงแต่ว่า  เคยทำผู้ชายอกหักมาแล้วกี่คนแล้วละ”

“พี่ศิวะ  มันใช่ว่าน้องจะต้องฝืนใจตัวเองนะเรื่องนี้...ถ้ามันไม่ใช่ก็ต้องบอกเลิกไปสิ...อยู่นานไปมันเจ็บทั้งคู่รู้ป๊ะ..”

เหล้ามันไม่หลอกเรา กินเข้าไปที่ไรมันต้องเมา พิมพิชญาก็หนีไม่พ้นสัจจะธรรมข้อนี้ และความเมามันก็ทำให้คนกล้าพอที่จะส่งความในใจ  ที่มันแอบหลบอยู่ ออกมาเป็นคำพูด  และสิ่งนั้นศิวะก็หนีไม่พ้น

 “แล้วน้องแน่ใจแล้วเหรอ...ที่จะแต่งกับหมอเดชานะ”

หญิงสาวใช้หางตามองศิวะ ก่อนยิ้มแค่ปลายปาก

“นั่นแน่...ไปแอบฟังน้องคุยกับหมอมาใช่ไหมล่า....”

“เขาใช่สำหรับพิมพ์ใช่ไหมครับ  หมอเดชาคนนี้...”

“ใช่..หรือไม่ใช่..แต่หมอเดชาเขาก็กล้าพูด...ไม่ใช่รักแล้วทำเฉย...หรือจะให้พิมพ์ที่เป็นผู้หญิงบอกรักคนที่ชอบก่อนวะ...พี่ศิวะ”

หญิงสาวหน้าแดงระเรื่อทำเสีบงหงุดหงิง ขณะชายหนุ่มลังเลนิดหนึ่งก่อนถามต่อ

“แต่...แต่ถ้ามีคนบอกรักพิมพ์...แต่พิมพ์ไม่ชอบเขาละ...”

“โอ้ย...อะไรกันนักหนานี่...เอาเหล้ามานี้หน่อยพี่ดล...”

พิมพิชญาที่เมาได้ที่ เอาขวดเหล้าจากมือธีรดลมายกดื่มก่อนจะชำเลื่องดูหน้าศิวะ

“แล้วใครวะที่ชอบพิมพ์ ชอบแล้วไม่บอกคนมันจะรู้ไหม? หรือว่าพี่ศิวะชอบพิมพ์  ชอบก็บอกมาสิวะ”

“นั่นดาว่าแล้วอย่าให้พิมพิชญาเมา”

“แต่ก็ใช่...อย่างหมอพิมพ์ว่านะครับหมอดา..ไงมึงไอ้เพื่อนเลว  มึงชอบหมอพิมพ์มึงก็บอกไปสิวะ หรือจะแดกหมดอีกขวดถึงจะกล้า...”

ธีรดลเข้าร่วมยุเพื่อน...ขณะพิมพิชญาจ้องตาศิวะเขม็งขณะถามต่อ

“บอกมาสิ...พี่ศิวะว่าชอบพิมพ์ไหม?...”

“แล้วหมอเดชาละ...”

“โอ้ย...พี่ศิวะเรื่องมาจังโว้ย...ไอ้นั้นมันก็เรื่องของพิมพ์  ถ้ารัก...ก็แค่บอกว่ารัก มันยากแค่ไหน?วะ”

“เออกูรักมึงพิมพ์”

“ก็แค่นั้น...”

พิมพิชญาพูดได้แค่นั้นจริงๆแล้วนั่งเงียบ  ศิวะก็เงียบ..เพราะทั้งคู่ไม่รู้จะเริ่มพูดต่อ..ว่ายังไงดี  ขณะที่ธีรดลและวณิดานั่งกอดกัน มองดูทั้งคู่ด้วยใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้ม

                        .................................................................

....ตามต่อนะครับ...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

6 ความคิดเห็น