ตอนที่ 22 : ธีรดล กับ วณิดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ก.พ. 62

“บ้าสิ...ถ้าไปส่งพิมพ์ที่บ้าน  จะโกธรต่อด้วย...”

พิมพิชญาที่ถูกเรียกว่าน้องครั้งแรกพูดเสียงเหมือนไม่พอใจ แต่หน้าสวยยิ้มที่มุนปาก  ขณะ ศิวะผู้เป็นพี่ยิ้มเต็มหน้าเพราะคำว่าจะโกธรต่อ หมายถึงหายโกธรแล้ว  ทำให้ชายหนุ่มเร่งเครื่องรถเพื่อมุ่งสู่ที่หมายใหม่ในทันที่

                ...............................................................................................

ฝากระโปรงท้ายรถเก๋งถูกเปิดยกทิ้งไว้ทำให้มองเห็นขวดสุรานำเข้ากับขวดน้ำดืมและขนมขบเคี้ยววางอยู่เต็มไปหมด ในขณะที่เสียงจากเครื่องเสียงในรถ บรรเลงบทเพลงที่ขับร้องโดยศิลปินดัง...ดังออกมา

“อย่าไปจากฉันได้ไหม...อยู่กับฉันเพราะฉันไม่มีใคร  พอใจกับเธอคนนี้แทนรักที่มันหายไป ช่วยเติมช่องว่างในหัวใจ ก็เพราะเธอคือคนสุดท้ายที่ฉันมี....”

ธีรดลนั่งอยู่บนเก้าอี้พับพกพาได้  ร้องตามเพลงที่มันตรงใจชายหนุ่มออกมาเสียงดัง  ก่อนจะยกขวดเหล้าทั้งขวดกรอกน้ำเปลี่ยนนิสัยเข้าปาก

“มึงแบบเถื่อนเลย...ไอ้เวร”

“มึงให้กูรอนานจังวะศิวะ...ไอ้เพื่อนเลว เอามึงแด๊กเร็ว...”

ธีรดลยื่นขวดเหล้าให้เพื่อนรักของเขาก่อนสายตาจะมองไปเห็นหญิงสาวที่มาด้วย  เขาจึงรีบลุกแล้วเอาเก้าอี้อีกตัวขยับไปให้หมอสาวนั่ง

“...สวัสดีครับคุณหมอพิมพิชญา   นั่งก่อนครับ  นั่งๆ”

“ไอ้ดลแก้ว..เกอว ไม่มีเหรอวะเผื่อน้องพิมพ์จะกินด้วย”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ..เพียวจากขวดแบบนี้แหละโคตรแซบ...”

หมอสาวคนสวยแย่งเอาเหล้าจากมือศิวะไป ก่อนจะยกขวดกรอกเหล้าเข้าปากเล็ก ทำให้บุรุษหนุ่มทั้งสองอ้าปากตาค้าง

“ไอ้ศิวะมึงไปเอาแพทย์สาวคนนี้มาจากไหนวะ...โคตรเถื่อนได้ใจเลยวะ  ฮ่าๆๆๆ”

“เอ้ย...นี่แหละน้องสาวข้าใครอย่าแตะ...โว้ย”

“อย่าพูดมากพี่ศิวะ  เอาตาพี่ยก”

หน้าหล่อยิ้มให้หญิงสาวแสนสวยที่ยื่นขวดเหล้ามาให้ก่อนจะรับเอา

“จะให้พี่ดื่มจริงๆเหรอนี่...ยังงี้ก็เหม็นขี้ฟันคนดื่มก่อนแย่”

“เหม็นขี้ฟันเหรอ..นี่..”

พิมพิชญาชกแขนศิวะที่กล่าวยั่วและแขนที่ยังเจ็บก็แสดงผล

“โอ้ย...”

ศิวะหน้าตาตื่นขณะรีบเข้าไปบีบนวดแขนที่เจ็บของพิมพิชญาที่นั่งใบหน้าบิดเบี้ยว

“ทำอะไรไม่คิด...ถ้าพิมพ์เป็นอะไรไปแล้วใครจะหาเลี้ยงพี่ละที่นี้”

“ก็ชอบว่ากัน...เออ.. แล้วใครจะเลี้ยงพี่”

หญิงสาวพูดจบก็ปล่อยให้ชายหนุ่มนวดแขนด้วยใบหน้าอิ่มเอิบ

“เออ...สองคนมาแปลก  มาแบบพี่น้องชาวเหนือเลย”

“แบบไหนค่ะ คุณดล พี่น้องแบบชาวเหนือนะ”

“อ้าว...หมอพิมพ์ ทางเหนือพี่เขาเรียกว่า ปี้  คุณทั้งสองตอนนี้ก็คือ...ปี้น้อง...ไงละ..ฮ่าๆๆๆ”

ศิวะตบหัวเพื่อนรัก ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง

“มึงเอาน้ำมาตบตูดเลย  กูจะยกแล้ว..”

ธีรดลเอาขวดน้ำจากท้ายรถส่งให้เพื่อน...ก่อนที่ศิวะจะยกเหล้ากรอกปากอีกคน และจากนั้นเหล้าขวดนั้นก็ถูกเวียนดื่มจนครบทั้งสามคนอีกหลายรอบ

“ว่าแต่มึงเถอะวะไอ้ดล เห็นว่ามึงบอกมาม่าชังว่าจะเลิกทำงานแล้วเหรอ”

“เออ..ว๊ะเพื่อน...”

“แล้วเป็นไงมาไง  ไหนมึงบอกว่าไปธุระกับหมอดา  แล้วทำไมมึงถึงอยากเมาวะ  ยังงี้กูว่ามึงอกหักชัวร์”

“..แฟนหมอดามาวะเพื่อน...ตอนนี้เขาอยู่ด้วยกันที่คอนโด”

“อ๋อ..คงเป็นคุณอัครพล  แกมาจากภูเก็ต  คงจะมาทำธุระที่กรุงเทพนะค่ะ”

สวนสาธารณะริมแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งนี้ มีการจัดสวนและจัดวางไฟไว้อย่างลงตัว และถ้ามองจากสวนแห่งนี้จะเห็นสะพานพระรามแปดในมุนที่สวยงามมาก  โดยสถานที่พักผ่อนยามเย็นของคนกรุงวันนี้ มีผู้คนมาใช้ค่อนข้างมากและนั่นก็รวมทั้งชายและหญิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สนาม โดยมีผู้ชายอีกคนคอยบีบนวดแขนให้กับหญิงสาวที่นั่ง

“เดียวไปเปิดเพลงเกี่ยวกับคนอกหักก่อน”

ธีรดลลุกเข้าไปหน้ารถเพื่อเปิดเพลง  ขณะศิวะก็หวนคิดไปถึงสื่งที่เขาแอบได้ยินในห้องตรวจ  เรื่องพิมพิชญาจะแต่งงานกับหมดเดชา  และนั่นมันบอกชายหนุ่มว่าสภาพของเขาก็ไม่ต่างจากเพื่อนรักของเขาในวันนี้เพราะเขารักหญิงสาวที่ชื่อพิมพิชญาเข้าแล้วจนหมดหัวใจ

“พวกเราก็ยังงี้แหละครับ เป็นแค่ผู้ชายขายตัวหมดสิทธิ์ที่จะไปรักใคร”

“พี่ศิวะคิดยังงั้นเหรอค่ะ...”

“ใช่...เพราะพี่รู้ดี เพราะตลอดสองปีมานี่พี่ไม่เคยที่จะเอามันออกจากจิตใต้สำนึกได้เลย  และถ้าใครมาพูดเป็นเชิงดูถูกเรื่องนี้..พี่จะโกธรจนลืมตัว”

พิมพิชญาทราบดีเรื่องนี้ เพราะเธอประสบมากับตัวเองมาแล้ว

“โทษนะค่ะสายเข้า...”

หมอพิมพ์ลุกขึ้นเดินไปรับโทรศัพท์ตรงบริเวณที่ชายหนุ่มทั้งสองไม่ได้ยิน

“มีอะไรวะดา”

                                .........................................................................................

                “เกิดเป็นผู้ชายต้องมีใจอดทน...กี่ครั้งกี่หนทนเจ็บเอาไว้...จะคอยทำร้ายจิตใจกันนานถึงไหน...หรือผู้ชายเสียใจไม่เป็น”

                ธีรดลร้องตามเพลงจบเขาก็ยกเหล้าขวดที่สองเข้าปากหลังจากเหล้าขวดแรกหมดไปแล้ว ก่อนที่ศิวะจะดึงขวดเหล้าเอาไปดื่มต่อ...แล้วพูดเสียงที่คนปกติฟังก็จะรู้ว่าคนกลุ่มนี้กำลังเมา

                “พอเลยมึงไอ้ดล เพลงโคตะระ...เก่าเลย ยังเอามาเปิด”

“เก่าแต่มันโดนใจกูวะ..ไอ้ศิวะ

“ใช่ค่ะ...มันโดนจริงๆ คำว่า...หรือผู้หญิงเสียใจไม่เป็น...”

ศิวะตบเบาที่ไปที่หัวของพิมพิชญา

“น้องบ้า...เขาร้องว่าหรือผู้ชายเสียใจไม่เป็น...โว้ยนังพิมพ์”

“เหรอ...นี่แหละสมองไม่แล่นเลยก็พวกยกช้านี่แหละ  เหล้าเลยนานถึง..มาเอามา...”

พิมพิชญาเอาขวดเหล้าจากมือศิวะมายกดื่ม ทำให้ชายหนุ่มมองสิ่งที่หญิงสาวเป็นในตอนนี้ยิ่งทำให้เขาใจหาย..ถ้าเขาต้องเสียหมอสาวคนนี้ไป

“แล้วมึงใกล้จะตายยังวะไอ้ดล...นั่งเหม่ออยู่นั่นแหละ”

“ศิวะกูทำใจไม่ได้วะเพื่อน...”

“ไอ้ห่ามึงก็ปล่อยหมอดาไปทางสวรรค์ก็ดีแล้ว  จะดึงเธอมาทางนรกกับพวกเราทำไมวะ..เพื่อนรัก”

ความรู้สึกของธีรดลในตอนนี้เจ็บลึกเมื่อรู้ว่า ตอนนี้หญิงสาวที่เขารักกำลังนอนกอดจูบกับผู้ชายอีกคน

“กูบอกหมอดาว่ากูเลิกทำอาชีพนี้เด็ดขาด และ ร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์เล็กๆที่กูใฝ่ฝันก็บอกหมอดาไปแล้ว แต่กิจการเล็กๆอย่างนั้นมันคงไม่พอสำหรับเธอวะเพื่อน...”

“เพื่อนพิมพ์มันไม่ใช่คนอย่างนั้นหรอกค่ะ...และพิมพ์ขอบอกว่าอย่าท้อนะเรื่องนี้มีเซอร์ไฟร์”

พิมพิชญายิ้มไปพูดไปแล้วยืนขวดเหล้าให้ธีรดลก่อนที่เขาจะยกขึ้นดื่มทันที่

“หมอพิมพ์ครับ ผมไม่เคยรักใคร...แต่ทำไมไม่รู้ว่าทำไมผมจึงรักหมอดาขนาดนี้...”

“อย่าร้องสิค่ะ..คุณดล  พิมพ์รู้ว่าเพื่อนพิมพ์มันรู้ว่าใครรักมันจริง...”

ชายผู้อกหักจากความรักพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้สุดฤทธิ์แต่มันยังไหลซึมออกจากขอบตาจนได้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะยกโทรศัพท์ขึ้นดูเมื่อมีเสียงเรียกเข้า

“มาม่าชังครับผมแจ้งแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าผมเลิกทำแล้ว ให้คนอื่นไปเถอะครับ”

“แขกคนนี้เขาระบุว่าต้องการ ดลคนเดียวเท่านั้นนะ..คนอื่นเขาไม่เอาจ๊ะ...ทำอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้ายนะดลนะ”

“ไม่ครับ...ผมเลิกแล้ว ขอโทษมาม่าซังด้วยนะ”

“เอ้ยเดียว...แขกเขาว่าถ้าดลไม่รับงานนี้เขาจะโทรหาดลเอง  โอเครนะ”

“ไม่ครับ...มาม่าชังอย่าให้เบอร์..ผมนะ”

ช้าไปแล้วเพราะปลายสายตัดไปตั้งแต่มาม่าซังพูดจบประโยดไปแล้ว...และไม่นานก็มีเสียงโทรเข้าเครื่องธีรดล

“รับสิค่ะคุณดล...”

“พิมพ์จะให้มันรับทำไม...ก็ไอ้ดลมันเลิกแล้ว...”

พิมพิชญาเอานิ้วชี้ปิดปากเป็นสัญญาลักษณ์บอกว่าอย่าพูด  ขณะธีรดลตัดสินใจรับสาย

“สวัสดีครับ”

“คุณธีรดลค่ะ...เราเจอกันที่เก่านะค่ะ..”

“เออโทษนะครับ...ผมเลิกทำงานนี้แล้วครับ  เดียวผมจะเรียกน้องผมไปแทนก็แล้วกันนะครับ...”

“ไม่ค่ะถ้าไม่ใช่คุณดล  ฉันก็ไม่เอาใคร”

“ผมเลิกแล้วจริงๆครับ...ผมวางสายแล้วนะครับ”

“เดียวค่ะ..”

พิมพิชญายิ้มเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินใกล้เข้ามาในขณะที่มือข้างหนึ่งของเธอถือโทรศัพท์แนบไว้ที่หูและเธอนี่เองที่โทรหาธีรดลอยู่ในขณะนี้

“เพราะครั้งนี้ฉันจะจ้างคุณดลไปรับใช้ฉันจนตลอดชีวิต...”

“คุณจะบ้าเหรอครับ...จ้างไปตลอดชีวิต”

ศิวะสะกิดแขนเพื่อนรักของเขา เพราะเขาเห็นหญิงสาวคนเดียวกันกับพิมพิชญาเห็น  เดินมาหยุดยืนอยู่ด้านข้างของเขา

“มึงสะกิดอะไรวะศิวะ...กูไม่ทำกูเลิกแล้ว...”

               “แต่กูว่ามึงควรทำ...งานนี้”
                                                                  .....................................................
           ความรักของธีรดลที่มีต่อหมอวณิดา จะเป็นยังไงต่อตามตอนหน้านะครับ.สำหรับศิวะกับหมอพิมพิชญาก็ตอนหน้านี้แหละครับ ที่ความสัมพันธ์ทั้งคู่จะเพิ่มขึ้น จนมันเป็นเหตุที่จะทำให้คนทั้งคู่ต้องเจ็บซ้ำจากสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต  ตามไรท์มานะครับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

6 ความคิดเห็น