ตอนที่ 21 : เรื่องราวที่ค้างในใจ..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

“ดลมึงซื้อเหล้าไปกี่ขวดวะ...”

“...ก็ขวดหนึ่งเหมือนเคย”

“มึงจะซื้อมาหยอดตากูเหรอ..ไอ้เวร ไปเลย ไปซื้อมาอีกสองขวด...เดียวนี้”

                ...........................................................................

“ไงครับสบายดีนะครับคุณศิวะ...”

“ครับหมอเดชา”

สิ้นพิธีทักทายทั้งคู่ก็จับมือกัน  ขณะพิมพิชญากล่าวเสียงหวานกับหมอหนุ่มที่เพิ่งรักษาเธอ

“พิมพ์กลับก่อนนะค่ะ  และอย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับพิมพ์ละ”

“เรื่องนั้นผมไม่ลืมหรอกครับ...เออ คุณสิวะผมฝากพิมพ์หน่อยนะ  ดูสิไม่รู้ไปเป็นอะไรมา ถามก็ไม่บอกดือจริงๆ...”

เรื่องนี้ศิวะทำได้แค่ยิ้มแล้วพยักหน้า

                .....................................................................................

วณิดาเดินนำอัครพลเข้าไปในห้องแล้วตรงไปเปิดไฟ ก่อนที่ร่างใหญ่จะเข้าไปประกบกอดหญิงสาวจากทางด้านหลัง พร้อมใช้ปลายจมูกโด่งคลอเคลียไปยังใบหูของหญิงสาว ในขณะมือซนใช้ลูบไล้ไปตามเนินเนื้อบนร่างบางก่อนขยำเบา...

“อืม...ไปอาบน้ำก่อนดีไหมค่ะ...เดินทางมาเหนื่อยๆ...”

“ไม่ครับผมใจจะขาดเพราะคิดถึงดา...ให้ผมกอดให้หายคิดถึงก่อนเถอะนะครับ”

หมอวณิดาคนสวยรู้ว่าเธอจะต้องปล่อยทุกอย่างตามใจของผู้มาเยือนอีกครั้งในวันนี้

“ผมคิดถึงคุณจังเลยครับ”

อัครพลจับร่างของวณิดาพลิกกลับก่อนขยับหมายจะจุมพิตหมอสาว แต่กลับถูกมือของเธอดันหน้าอกเอาไว้

“เดียวค่ะ...”

“ทำไม?ละครับดา”

“ดาทำไม่ได้ค่ะ...”

.....................................................................

“คุณยังเจ็บอยู่ไหมครับ?”

ศิวะถามเบาขณะที่เขาขับรถวิ่งไปข้างหน้าแบบไม่รีบเร่ง

“เจ็บตัวไม่นานก็หายค่ะ  แต่เจ็บใจนี่สิ”

คำตอบของพิมพิชญาทำให้ศิวะถึงกับหน้ามุย  เพราะบรรยากาศที่ทำให้จิตใต้สำนึกของเขากลับมาทำงานอีกครั้ง

“ผมเติบโตมากับพ่อและน้องชาย โดยรู้ว่าแม่ของเราหนีจากเราไปอยู่กินกับคนอื่น...”

ศิวะเล่ากล่าวลอยขึ้นมาเสียงเรียบ  ทำให้พิมพิชญานิ่งฟังเพราะหญิงสาวรู้ว่าชายหนุ่มประสงค์จะเล่าสิ่งในใจออกมา  และ สิ่งนั้นมันเป็นเรื่องที่เธออยากจะรู้มากที่สุดเรื่องหนึ่ง

“ก่อนที่แม่จะหนีจากเราไป  หลังจากโครงหลังคาที่พ่อรับจ้างทำให้บริษัทพ่อของคุณพังถล่มลงมา จนทำให้พ่อผมขาหักและเหตุการณ์นี้ทำให้แม่ของผมรู้ว่าพ่อแอบมีเมียเก็บ เพราะ เธอมาเยี่ยมพ่อพร้อมลูกสาวที่เกิดจากพ่อ...และเรื่องนี้เองที่ทำให้พ่อกับแม่ทะเลาะกันอย่างรุนแรง และสุดท้ายแม่ก็ทิ้งเราไป”

หญิงสาวนั่งนิ่งฟังเรื่องราวที่เธอก็อยากรู้มานานก่อนที่เธอจะอดออกมาคิดเห็นไม่ได้

“เรื่องโครงหลังคาพังทำให้พ่อพี่ศิวะต้องเสียชีวิต ที่ทางตำรวจบอกว่ามีคนจงใจทำไว้ และเห็นว่าครั้งนั่นก็มีลักษณะการพังถล่มเหมือนครั้งนี้  นั่นแสดงว่าตอนนี้ก็ต้องมีคนตั้งใจทำให้โครงหลังพังลงมานะสิค่ะ”

พิมพิชญาทั้งถามและเรียกศิวะว่าพี่หลายครั้ง  ทำให้ชายหนุ่มใจชื้นเพราะนั่นคือสิ่งชี้วัดได้อย่างหนึ่งว่าหญิงสาวได้คลายโกธรเขาไปบ้างแล้ว

“เรื่องนี้มันคาใจผมมาตลอด  และผมคงนอนตาไม่หลับถ้าเรื่องนี้มันไม่กระจ่าง”

“พิมพ์ก็ต้องขอโทษแทนคุณพ่อที่...ที่...แย่งเอาคุณน้า...มา”

สายตาของพิมพิชญาไม่หลบตากลมใหญ่ของศิวะที่มองมาเมื่อเธอพูดจบก่อนชายหนุ่มจะหันหน้ากลับ

“ตอนแม่ทิ้งพวกเราไปใหม่ๆ ผมเกียดแม่ที่สุด เคนน้องชายผมร้องไห้หาแม่ทุกคืน พ่อที่ขาหักผมก็ต้องดูแลท่านคนเดียว  เงินทั้งหมดที่มีก็เอาไปจ่ายชดใช้ค่าเสียหายทั้งค่าวัสดุและค่ารักษาคนงานที่บาดเจ็บ และพวกเรากว่าจะผ่านเวลานั้นมาได้  พิมพ์รู้ไหมว่ามันลำบากขนาดไหน?”

หญิงสาวแสดงออกได้เพียงสายตาที่บอกว่า  เธอรู้ว่าชายหนุ่มลำบากเพียงใด

“ผมไม่เถียงนะว่า  ที่ผมตัดสินใจเข้ามาอยู่ในบ้านพิมพ์ มันคืออะไรที่อยู่ข้างในลึกๆที่อยากจะเข้ามาเพื่อจะเอาคือในบางสิ่งที่พ่อพิมพ์เอาจากพวกเราไป...และพอผมเห็นชื่อน้องชายในโทรศัพท์ของพิมพ์ อีกทั้งภาพผู้หญิงที่ผมคิดมาตลอดว่าเป็นสาเหตุทำให้น้องชายของผมฆ่าตัวตายว่าคือพิมพ์...ผมจึง..จึง”

พิมพิชญารู้ถึงสาเหตุผู้มีศักดิ์เป็นพี่ ได้กระทำสิ่งที่เลวร้ายกับเธอแล้ว  มันทำให้ความเป็นผู้หญิงในตัวปรับความเกียดชังมาเป็นความเห็นใจ

“พี่ศิวะ...ไม่ต้องพูดถึงมันอีกก็ได้  และพิมพ์ก็จะไม่ติดใจมันถ้าพี่ศิวะสัญญากับพิมพ์ว่า...จะเลิกคิดร้ายกับครอบครัวของพิมพ์”

“พิมพ์พูดจริงนะ..ผม...”

“แทนตัวว่าพี่ก็ได้ค่ะ...พี่ศิวะ”

ศิวะเกิดความรู้สึกดีใจระคนกับความสบายใจ เมื่อบทสรุปของเรื่องที่ทำให้เขาขุ่นมัวมาตลอดทั้งวัน มันมีคำตอบแล้วอีกทั้งหญิงสาวที่ชายหนุ่มรู้ว่ารักเธอเข้าแล้ว..ยอมรับว่าเขาคือพี่

“พี่สัญญานะ...ว่าจะเลิกคิดเรื่องเก่าๆและ จะทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวของเรา”

ใจของหญิงสาวใจหายแว๊บกับคำว่าครอบครัวของเรา...เพราะมันตีความหมายได้ว่ามันคือครอบครัวทั้งหมด หรือแค่เธอกับเขา

แต่ขณะนั้นมีเสียงโทรศัพท์ศิวะเรียกเข้าโทรศัพท์ศิวะ  ก่อนที่พิมพิชญาจะได้ยินการพูดคุยที่เธอรู้ว่ามันคือเรื่องอะไร

“เออ...ดลเดียวกูไปแน่มึงกินรอไปก่อน...ได้ๆกูไปส่งพิมพ์ก่อน”

 

“จะไปดื่มกันไม่เห็นชวน”

“คือ...เราชอบไปดื่มที่สวนสาธารณะข้างริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่มองเห็นสะพานพระรามแปดที่ทั้งสวยและชัด  น้องพิมพ์คง ไม่ไปดื่มที่แบบนั้นหรอก”

“บ้าสิ...ถ้าไปส่งพิมพ์ที่บ้าน  จะโกธรต่อด้วย...”

พิมพิชญาที่ถูกเรียกว่าน้องครั้งแรกพูดเสียงเหมือนไม่พอใจ แต่หน้าสวยยิ้มที่มุนปาก  ขณะ ศิวะผู้เป็นพี่ยิ้มเต็มหน้าเพราะคำว่าจะโกธรต่อ หมายถึงหายโกธรแล้ว  ทำให้ชายหนุ่มเร่งเครื่องรถเพื่อมุ่งสู่ที่หมายใหม่ในทันที่

                         ......................................................


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

6 ความคิดเห็น