ตอนที่ 20 : ถ้าจะรักก็จงลืมคำว่าเสียใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

               “พิมพ์เจ็บมากนะครับนี่...ไปหาหมอเถอะนะครับ”

                “ไม่พิมพ์ไม่เป็นไรมาก...พิมพ์เป็นหมอพิมพ์รู้ดี...โอ้ย”

                ศิวะหน้าเสียเพราะเขาบีบเบาๆตรงต้นแขน  พิมพิชญาถึงกับร้องลั่น

                “ไม่ได้แล้วคุณต้องไปหาหมอ”

                ...............................................................................................

“ไปกันได้แล้วค่ะธุระของดาเสร็จแล้วคุณดล”

ธีรดลที่หมอวณิดาชวนมาเป็นเพื่อน  ขับรถให้เคลื่อนออกจากที่จอดทันที่เมื่อหมอวณิดาขึ้นมานั่ง

“คุณหมอดาครับผมเลิกทำอาชีพที่ทำอยู่แล้วนะครับ”

“อ้าว...เหรอค่ะทำไมล่ะค่ะ...”

หมอสาวคนสวยยิ้ม  เพราะเธอรู้ว่าชายหนุ่มจะตอบออกมาแนวไหน  และมันก็ไม่เหนือความคาดหมาย

“ผมคิดเรื่องนี้มานานแล้วครับ...เออ..คือว่า..ตอนนี้ผมพอมีเงินเก็บบ้า และผมเคยไฝ่ฝันว่าอยากมีร้านซ่อมและแต่งรถมอเตอร์ไซค์สักร้าน  ผมเลยใช้เงินที่เก็บไว้ไปซื้อห้องแถวเล็กๆมาไว้ห้องหนึ่ง กะว่าจะใช้ทำธุรกิจร้านแต่งซ่อมมอเตอร์ไซค์เล็กๆนะครับ”

“อยากจะหา...สาวๆไปอยู่ด้วยแน่ๆเลยพูดแบบนี้..ใช่ป๊ะ”

ด้วยความที่ธีรดลทำอาชีพผู้ชายขายตัว  ที่ไปหลงรักหญิงสาวแสนสวย ของลูกผู้หลากมากดี ที่ตอนนี้เรียนแพทย์ปีสุดท้ายอย่างวณิดา  มันจึงทำให้ความเลื่อมล้ำในทุกๆด้านนั้นมันมากมาย  จนยากที่ชายหนุ่มจะกล้าบอกรักหญิงสาว

“ผมเป็นเด็กกำพร้าจนๆ อาชีพก็ต่ำต้อยนัก..แล้วใครจะมาอยากอยู่กับผม...ครับ”

“โธ่...คุณดลพูดซะอยากไปอยู่ด้วยเลย...ฮ่าๆๆ”

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ขณะนี้มันก็แค่คู่ขากันเท่านั้นในความคิดของชายหนุ่ม  เพราะ เขาชินกับการที่ถูกผู้หญิงจ้างให้ไปนอนด้วยแล้วก็สิ้นสุดกันไปเท่านั้น  และ สิ่งนี้เองที่ทำให้ชายหนุ่มคิดเสมอว่า วณิดาคงคิดว่าเขาเป็นแค่คนมาระบายความไคร่ให้กับเธอเท่านั้น

“อย่าล้อเล่นสิครับ..”

“อ้าวถึงคอนโดดาแล้ว...ลงมาส่งดาก่อนเลย”

มันไม่ง่ายที่จะบอกรัก  คนที่เป็นรักแท้ ที่ธีรดลรักจริงจากก้นบึงของหัวใจ  และชายหนุ่มก็รู้ดีว่ามันต้องเจ็บปวดมากแน่ๆ ถ้าถูกปฏิเสธ ดังนั้นชายขายตัวอย่างเขาจึงทำได้เพียงเดินลงไปส่งหญิงที่เขารัก  ด้วยความคิดที่สับสนว่าจะทำยังไงดี

“วันนี้ขึ้นไปส่งดาที่ห้องนะ”

“ไม่หรอกครับ...ผมมีธุระ”

ธีระดลรู้ว่าเขาไม่ต้องการจะเป็นแบบผู้ชายขายตัว ที่มีแต่ความไคร่ให้คู่นอนเท่านั้น  แต่ชายหนุ่มต้องการความสัมพันธ์ทางเพศที่มีความรักจริงๆให้แก่กันและตอนนี้ธีรดลก็อยากให้วณิดารู้สึกกับเขา..เช่นเหมือนที่เขาคิดกับเธอ

“อืม...ไม่ขึ้นไปส่งดาแน่นะ...”

“ครับ...”

“ตามใจนะ..ค่ะ”

ในขณะนั้นมีเสียงผู้ชายเรียกชื่อของหมอสาว

“วณิดา...”

“เอ้ย...คุณอัครพล มาจากภูเก็ตวันไหนค่ะนี่”

ธีรดลมองดูชายผู้เพิ่งมาถึงใหม่  เดินตรงเขาไปกอดวณิดาทำให้จิตใจของเขาหล่นวูบ  เพราะความคิดแรกบอกว่าตัวจริงของหมอสาวมาแล้ว

“เออ...นี่คุณธีรดล..เออ...พี่ชายที่แสนดีของดาค่ะ...นี่คุณอัครพลเจ้าของโรงแรมที่ภูเก็ตค่ะคุณธีรดล...”

“ผมเป็นแฟนหมอวณิดาครับ...ยินดีที่ได้รู้จัก”

ธีรดลจับมือกับชายหนุ่มรูปหล่อเจ้าของธุรกิจโรงแรมที่ยิ้มให้เขาตลอดเวลา

“ไปห้องเถอะดา...ผมเหนื่อย...เดินทางมาทั้งวัน”

“เออ...ไป..ไป...สิค่ะ...”

วณิดามองหน้าชายรับจ้างขายตัว  ที่พยายามผื่นยิ้มจนหญิงสาวมองออก

“...เราไปนะครับคุณธีรดล”

“ครับ...”

ใบหน้าสวยยิ้มแห้งให้ธีรดลเหมือนคำขอโทษ  ก่อนเดินตรงเข้าประตูของคอนโดไปพร้อมแฟนหนุ่ม

ธีรดล มองดูนาฬิกาบนมือถือก็รู้ว่าตอนนี้เกือบสองทุมแล้ว แต่เขายังยืนอยู่ลานจอดรถของคอนโดเพื่อเฝ้ามองดูจนไฟบนชั้นสามห้องที่สองเปิด และ นั้นก็แสดงว่าอัครพลกับวณิดาได้ขึ้นไปถึงแล้ว  และสิ่งนั้นทำให้ชายหนุ่มใจเต้นแรง...ความรู้สึกเบาหวิว เหมือนว่าถ้าตอนนี้ถ้ามีอะไรมากระทบจิตใจของเขาอีก  เขาต้องระเบิดออกมาแน่ๆไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร

                ..............................................................................................

“ศิวะ เพื่อน...กูอยากกินเหล้า...มึงมากินเป็นกับกูหน่อยเพื่อนรัก...”

“ได้เพื่อน.. แล้วมึงเป็นไรมากไหมวะ?ดล”

เสียงของธีรดลแปลกๆ..ไปทำให้ศิวะจับความผิดปกติได้

“กูไม่เป็นไร...มึงมาให้เร็ว นะไอ้เพื่อนรัก...”

“ได้...หมอกำลังตรวจคุณพิมพ์อยู่..เสร็จเมื่อไหร่เจอกัน..วะดล”

ศิวะวางสายธีรดลแล้ว  จึงรีบเดินไปยังห้องตรวจของคลินิกที่พิมพิชญาเป็นคนเลือก ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้ยินเสียงข้างในสนทนากัน ทำให้เขาหยุดยืนฟังที่หน้าประตู

“หมอพิมพ์ไม่บอกจริงๆใช่ไหม?ว่าแขนและหน้าไปโดยอะไรมา”

“ก็บอกแล้วไงค่ะว่าพิมพ์ล้มในห้องน้ำ”

พิมพิชญาตอบขณะที่หมอเดชาพันผ้าที่แขนเธอ

“ไม่บอกก็ไม่บอก..แต่เออ..พิมพ์ครับ...ผมปรึกษาพ่อกับแม่แล้วนะว่าจะให้ท่านไปสู่ขอพิมพ์เดือนหน้านี้”

“หมอเดชา...คิดดีแล้วเหรอค่ะนี่มันเรื่องใหญ่นะ”

“โธ่...พี่นะรอแค่พิมพ์เซย์เยส...มานี่ตั้งแต่ต้นปี และ ช่วงนี่ก็โอกาสดีแล้วนะ เพราะยังไงถ้าพิมพ์เรียนจบเราก็แต่งกันเลย...”

ศิวะได้ยินแค่นี่เขาก็รีบเดินออกมา แล้วนั่งลงรอตรงเก้าอี้ที่รอเมื่อครู่...ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นโทรด้วยอารมณ์ที่แม้ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจ

“ดลมึงซื้อเหล้าไปกี่ขวดวะ...”

“...ก็ขวดหนึ่งเหมือนเคย”

“มึงจะซื้อมาหยอดตากูเหรอ..ไอ้เวร ไปเลย ไปซื้อมาอีกสองขวด...เดียวนี้”

                     ..................................................

เพือนรักสองคน ที่มีอาชีพขายตัว แต่บังอาจไปรักคุณหมอสาว จะจบลงอย่างไร?ตอนหน้าห้ามพลาดนะครับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

6 ความคิดเห็น