ตอนที่ 19 : ผมขอโทษ..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    21 ก.พ. 62

“เธออธิบายสิแต่มึงเลวเพื่อน... หมอดาบอกกูว่าหมอพิมพ์จะอธิบายให้มึงเข้าใจ  แต่มึงก็...ตบเอาๆ”

ศิวะย้อนคิดถึงสิ่งที่เขากะทำต่อพิมพิชญา ที่มันช่างเป็นอะไรที่เลวร้าย จนทำให้ชายหนุ่มใจหาย  และยิ่งธีรดลผู้ที่วณิดาวานให้มาบอกความจริงว่า...พิมพิชญาเธอไม่รู้เรื่องอะไรในสิ่งที่เขากล่าวหา  เพราะทุกอย่างคือศิวะคิดไปเองและก็เออเอง  แล้วได้พิภาคษา พร้อมลงทัณฑ์พิมพิชญา  ด้วยบทลงโทษที่แสนสาหัส   มันยิ่งทำให้ศิวะ รู้ว่าเขานั้นเลวขนาดไหน

 “และมึงรู้ไหม ภาพผู้หญิงในเฟสที่เราคิดว่าเป็นคนทำให้น้องมึงฆ่าตัวตาย คืออภิญาน้องคุณพิมพ์เขา และเฟสนั่นคือเฟสเก่าที่เธอเล่น แล้วมีคนมาด่าเธอว่าทำให้คนต้องฆ่าตัวตาย  ทั้งๆที่เธอก็ไม่รู้เรื่องอะไรเธอจึงปิดเฟสไปช่วงนั้น”

ชัดเจนทั้งสองเรื่อง ที่ศิวะเข้าใจผิดว่าพิมพิชญาทำให้น้องของเขาฆ่าตัวตาย  มันยิ่งทำให้ชายหนุ่มร้อนใจ

“มึงพอได้แล้วไอ้ดล...กูไปก่อนละ”

ธีรดลมองเพื่อนรักเร่งรีบเดินจากเขาไปแบบงงๆ

“อ้าวไปซะแล้วไอ้เพื่อนเลว มาเร็วเคลมเร็วนะมึง”

                …………………………………………………………….

“หมอพิมพ์จ๊ะเดียวฉันไปรับคุณดลไปทำธุระก่อนนะ...อยากได้อะไรไหม?จะซื้อมาฝาก”

“ไม่ต้อง  เธอไปเถอะ...”

หมอวณิดาส่ายหัวไปมาเพราะรู้ว่าพิมพิชญาที่พิมพ์งานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์อารมณ์ยังไม่ปกติ

“นั่น..พี่ศิวะโทรมาอีกแล้ว...”

“อย่ารับนะดา...”

หมอวณิดาพยักหน้า มอง สายตาเพื่อนที่แสดงออกเพียงความเศร้า

“ของฉันสี่ห้าสาย...แล้วของแกละพิมพ์ถ้าให้ฉันเดาน่าจะหลายสิบ และถ้าให้ฉันเดาไม่นานพี่เขาคงมาถึงสถาบันเราแน่ๆ”

“แกไปธุระแกเถอะ ถ้าเขามาเราก็จะได้คุยกัน”

“แน่นะเพื่อน...”

พิมพิชญาพยักหน้าขณะวณิดายิ้ม แล้วเดินออกจากห้องทำงานของอาคารวิจัย ที่ตั้งอยู่ภายในสถาบันการศึกษาวิชาแพทย์ชื่อดังไป

หลังวณิดาไปได้ไม่นานเสียงโทรศัพท์ภายในอาคารวิจัย ตำแหน่งโต๊ะของพิมพิชญาก็ดังขึ้นหมอสาวจึงยกหูขึ้นรับ

“คุณหมอพิมพ์ครับ มีคนชื่อศิวะมาขอพบครับ”

“ค่ะลุง บอกเขาว่าเดียวหนูลงไป”

ประตูลิฟท์เปิดพิมพิชญาก็เดินตรงไปหาศิวะด้วยใบหน้าเรียบเฉยก่อนจะกล่าว

“ไปรถฉัน..”

พิมพิชญาขับรถไปตามเลนท์วิ่งบนถนนของเมืองหลวงที่มีอัตรารถติดอันดับต้นๆของโลกอย่างกรุงเทพ โดยมีผู้โดยสารที่ชื่อศิวะนั่งนิ่งอยู่ข้างๆ  และ ไม่นานนักชายหนุ่มก็ทำลายความเงียบ

“พิมพ์ครับ”

“ขอคุยเฉพาะเรื่องงาน...”

เสียงขัดจากหญิงสาวกระด้าง ทำให้ศิวะพยักหน้าก่อนจะกล่าวสิ่งที่ทำให้หญิงสาวจำเป็นต้องมากับเขาในครั้งนี้

“เรื่องที่ทางเขตเรียกเราไปพบวันนี้ เพื่อแจ้งระงับการก่อสร้างคอนโดของบริษัทไว้ชั่วคร่าว ผมว่ามีคนตั้งใจแกล้งเราครับ”

“คุณเดาว่าเป็นคุณพิริยะคู่แข่งของเราใช่ไหม?ค่ะ”

“ผมว่าเป็นใครไปไม่ได้...แต่ก็ไม่รู้ว่านายพิริยะไปได้ข้อมูลภายในของเรามาได้อย่างไร?และ ถ้าให้ผมเดาเรื่องนี้ เขาน่าจะได้มาจากคนของเรา”

“คุณศิวะว่าคนของเราหักหลังบริษัทเหรอค่ะ”

“ครับ...”

ขณะนั้นถึงทางเลี้ยวพิมพิชญาผู้ทำหน้าที่ขับรถจึกหักพวงมาลัยก่อนที่หญิงสาวจะร้องออกมาด้วยความเจ็บ

“อุย..โอ้ย...”

“พิมพ์เป็นอะไร? ผมช่วยขับไหม?”

แขนของหญิงสาวยังเจ็บจากการถูกเหวี่ยงล้มไปกระแทกที่พื้น  ศิวะรู้ดี ในขณะที่หญิงสาวตอบเสียงแข็ง

“ไม่ต้องฉันไม่เป็นอะไร..”

                .........................................................................................

ศิวะและพิมพิชญาลงมาจากสำนักงานเขตที่ควบคุม ก่อนที่ทั้งคู่จะขึ้นรถแล้วขับออกไปด้วยใบหน้าเคร่งเครียดทั้งคู่

“ทางเขตจะระงับการก่อสร้างเราไปเรื่อยๆยังงี้ไม่ได้นะค่ะ...ถ้าทำแบบนี้เราเสียหายแย่”

“ดังนั้นเราจึงต้องรีบส่งรายการคำนวณโครงสร้างอาคารใหม่ให้เร็วๆ  แต่ก็ติดตรงวิศวกรที่จะเซ็นต์รับรองต้องใช้ระดับวุฒิวิศวกร ที่ในประเทศของเราก็มีเพียงไม่กี่คน.”

“แล้วพอหาได้ไหมค่ะ”

“เรื่องนี้ผมจะไปขอให้อาจารย์ผมช่วย”

“ขอบคุณค่ะ เรื่องนี้พิมพ์ฝากด้วยนะค่ะ...”

พิมพิชญาขับรถใบหน้านิ่ง  ขณะกล่าวในสิ่งที่เธอควรกล่าว  และนั่นแสดงว่างานที่ทั้งคู่ต้องมาดำเนินการร่วมกันหมดประเด็นสนทนาแล้ว  ดังนั้นภายในรถจึงเงียบลง  

“......”

แต่สุดท้ายชายหนุ่มก็ต้องพูดในสิ่งที่เขาอึดอัดอยู่ภายในมาตลอดออกมา

“พิมพ์...ผมขอโทษนะ...”

คำนี้ของศิวะทำให้หญิงสาวย้อนคิดไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน...ทำให้น้ำใสเริ่มเอ่อออกมาเต็มสองตา  แต่หญิงสาวก็ขับรถนิ่งและไม่กล่าวสิ่งใดๆออกมา

“ผมไม่เคยรู้สึกผิด เท่าครั้งนี้เลยในชีวิตของผม...ผมจึงหวังว่า...”

น้ำใสไหลอาบแก้มนวลทั้งสองข้าง เพราะความคลุกกรุ่นจากอารมณ์เจ็บปวดเดิม  มันกำลังกลับมาครอบหงำหญิงสาวอีกครั้ง

“ผมหวังว่าพิมพ์จะให้อภัยผม...แม้ว่าจะไม่ใช่วันนี้แต่ขอให้พิมพ์รับปากว่าจะให้อภัยผมไม่ว่าจะนานกี่วัน กี่เดือนผมก็จะรอ”

“เพื่อ..อะ..ไรค่ะ...อือ..”

ปลายเสียงสะอื้อขณะถามในสิ่งที่หญิงสาวไม่เข้าใจ   ว่าทำไหมศิวะจึงทำเป็นเหมือนแคร์เธอ

“เพื่อผมจะได้ลบล้างความผิด จากความโง่ของผม”

“แค่นั้นเหรอค่ะ  แต่ฉันไม่รู้นะว่าคุณเห็นพิมพ์เป็นตัวอะไร  แต่รู้ว่า..คำทุกคำที่คุณด่ามันยังก้องอยู่ในหัวของพิมพ์”

นังผู้หญิงแพศยา...นังผู้หญิงอัปรีย์...นังผู้หญิงร้อยเล่ห์ ฯลคือ คำด่าที่ศิวะสรรหามาด่าพิมพิชญาผู้ที่ไม่มีความผิดสักนิด  มันกำลังผุดขึ้นมาบนหัวของชายหนุ่ม จนทำให้เขารู้สึกว่าช่องทางสว่างสำหรับเขาเหลือน้อยเต็มที่

“และถ้าพิมพ์ชั่วนัก แล้ว...คุณ...คุณ จะ..มายุ่งกับ...พิมพ์ทำไหม?...อื่อๆ”

หญิงสาวตอนนี้เริ่มร้องไห้ออกมาเสียงดัง  จนทำให้ชายหนุ่มยิ่งรู้สึกผิดเพิ่มขึ้นทวีคูณ...

“พิมพ์ไม่อธิบาย...ผม...ผม...ก็”

“ให้พิมพ์บอกว่า...ภาพนั้นเป็นน้องของพิมพ์..แล้วให้คุณไปทำร้ายน้องของพิมพ์...นะเหรอค่ะ...อือๆๆ”

ทุกเหตุผลของพิมพิชญา  ศิวะรู้ว่า...ไม่มีเลยที่เธอจะทำไม่ถูก  แต่สิ่งที่เขาทำมันกลับตรงกันข้าม  แถมมันยังเลวทรามมาก  จนเขาหาคำมาอธิบายแก้แทบจะไม่มี  แต่ชายหนุ่มก็ยังพยายาม...

“ผมขอโทษ...มีอะไรจะให้ผมทดแทนพิมพ์ได้ผมพร้อม...”

“อื่อๆ..พิมพ์ไม่รู้อะไร...อื่อๆ..อยู่ๆคุณก็มาด่า  มาตบตีพิมพ์..อื่อ... แล้วยังข่มแหงพิมพ์เยี่ยงสัตว์...แล้วพี่ศิวะลองคิดดูสิ...ว่าอะไรจะมาทดแทนได้...พิมพ์มันโง่...อื่อๆ...พิมพ์คิดไม่ออกหรอกค่ะ...อือ”

พิมพิชญาเรียกศิวะว่าพี่เป็นครั้งแรก ขณะที่หญิงสาวร้องไห้หนักมาก  จนชายหนุ่มแทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้เพราะตอนนี้ชายหนุ่มรู้ซึ้งแล้วว่า...ความรู้สึกที่เขามีต่อหญิงสาวคือความรักและเป็นรักที่มากด้วย

“อื่อๆ..พิมพ์ไม่ต้องการอะไรมาทดแทน...แต่ให้พี่ไปจากพิมพ์ และไปจากพวกเราได้ไหม?ค่ะ อือๆ”

“ไม่...ให้ผมได้พิสูจน์...และอย่าบอกผมว่าให้ไป...ขอแค่นี้ได้ไหมพิมพ์”

ขณะนั้นถึงทางโค้งและเมื่อพิมพิชญาเลี้ยวรถ

“โอ้ย...”

“จอดเถอะครับ...ให้ผมขับแทน”

พิมพิชญานั่งทำหน้าหงิกงอเพราะเจ็บแขน อยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ หลังจากทั้งคู่สลับที่กัน  ในขณะที่ศิวะค่อยๆจับแขนตรงที่เขาคิดว่าหญิงสาวเจ็บมานวดคลึงเบา

                “พิมพ์เจ็บมากนะครับนี่...ไปหาหมอเถอะนะครับ”

                “ไม่พิมพ์ไม่เป็นไรมาก...พิมพ์เป็นหมอพิมพ์รู้ดี...โอ้ย”

                ศิวะหน้าเสียเพราะเขาบีบเบาๆตรงต้นแขน  พิมพิชญาถึงกับร้องลั่น

                “ไม่ได้แล้วคุณต้องไปหาหมอ”
                               ..................................................
                  มีรีดเดอร์ที่อ่านนิยายของไรท์ แล้วบอกว่า นางเอกกับพระเอกจะโกธรกันไมนาน เรื่องที่รีดสงสัยไรท์ก็เปิดเผยเรื่องราวเร็ว  ดังนั้นศิวะกับพิมพิชญาที่เกิดเหตุที่พิมพิชญาไม่น่าจะให้อภัยศิวะ..ดังนั้นรีดก็ลองติดตามดูว่าทั้งคู่จะคืนดีกันเร็วจริงหรือเปล่า...ไรท์ขอสปอย์ต่อว่า เรื่องที่เกิดขึ้นครั้งนี้แค่เรื่องจิ๊บๆ เพราะมันยังมีเรื่องที่หนักหนาสาหัสกว่านี้อีกมากมายนัก..ตามไรท์มาเลยครับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

6 ความคิดเห็น