ตอนที่ 18 : ชายใจอลูร..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    25 เม.ย. 62

หญิงสาวพยายามอธิบายแต่ชายหนุ่มคิดว่ามันเป็นเพียงคำแก้ตัว  เขาจึงกระชากพิมพิชญาลงจากเตียงทั้งที่หญิงสาวยังพูดไม่จบ...ก่อนศิวะจะเหวี่ยงร่างเล็กลงไปกระแทกกับพื้นแข็ง..

“โอ้ย..”

“ไม่ต้องมาโกหกผมอีก...ไป...คุณจะไปไหนก็ไป...ผมไม่ต้องการฟังคำโกหกของคุณ..อีกแล้ว...”

“คุณ...มันคนไม่มีสติ ชอบรังแกคนอ่อนแอกว่า...มีปัญญาแค่หากินกับผู้หญิง  ไอ้ผู้ชายขายตัว..”

พิมพิชญาโมโหจนลืมตัว  จึงด่าออกไป  แต่..พอสิ้นคำด่าหญิงสาวก็ต้องตาเหลือกโพลง เพราะชายที่ยังสุมไปด้วยความเคียดแค้น และชิงชัง  กำลังยืนร่างเกร็ง และจ้องมายังหน้าเธอเขม็ง

  และที่เลวร้ายที่สุด...หญิงสาวรู้ว่าได้พลั้งปากด่าทอในสิ่งที่เธอรู้ว่า..ชายคนนี้เกียดที่สุด ถ้ามีใครมาด่าเขาว่า...ไอ้ผู้ชายขายตัว...

“คุณว่าอะไรนะพิมพิชญา...”

เสียงเรียบของศิวะทำให้พิมพิชญาถึงกับเสียวสันหลัง

“ฉัน...ฉัน..ขอ..โทษ...”

ไม่ทันแล้วสำหรับคำขอโทษ เพราะร่างใหญ่กระโจนเข้าไปบดจูบปากหญิงสาวที่นั่งอยู่บนพื้น  และเขาไม่สนว่าหญิงสาวจะพยายามดิ้นรนเพื่อหนีให้พ้นเอื้อมมืออสูรอย่างเขาอย่างไร  เพราะสหพละกำลังทั้งหมดของผู้ชายในตัวของเขา ถูกใช้กระทำเพียง เพื่อจะข่มเหงหญิงสาวผู้อ่อนแอกว่าอย่างพิมพิชญาเท่านั้นเอง...

“อย่า..ค่ะอย่า...คุณ..อย่า”

กระดุมเสื้อของหญิงสาว  กระเด็นกระจัดกระจายไปคนละทิศ  จากมือใหญ่ที่กระชากมันสุดแรง  ก่อนที่ยกทรงสีเนื้อจะขาดติดมือผู้หมายข่มเหงตามไปอีกตัว  จนมันทำให้เต้าสวยไร้อาภรณ์ปกปิด หลุดออกมาโชว์เด่นต่อหน้าชายใจอสูร

“..อย่านะ..หยุด...หยุด...อย่าทำพิมพ์..อื่อๆ”

พิมพิชญาทำได้แค่ร้องไห้.. และอ้อนวอนขอความกรุณา  เพื่อขอให้ ร่างใหญ่ที่พยายามขึ้นไปนอนทาบทับบนตัวของเธอเห็นใจ   แต่มันช่างไร้ผล เพราะปากซาตานดูดดื่มยอดปลายปทุมถันอย่างรุ่นแรง แบบไร้ซึ้งจิตใจของความปราณี

“หยุด...พิมพ์เจ็บ...อือๆ.”

มือใหญ่บีบคั้นเต้าอวบเต็มแรง จนพิมพิชญาเจ็บแทบใจจะขาด  ทำให้หญิงสาวพยายามขยับตัวหนี  แต่ก็ต้องจำเร่งหนีบสองขาให้ติดกันเอาไว้  เพราะมีมือล้วงเข้าไปใต้กระโปรง แล้วจับกางเกงในตัวจิ๋ว ก่อนจะดึงรังจนมันขาดติดมือชายใจทรามไปอีกตัว  

“อย่าค่ะ..คุณศิวะ..อย่าทำอะไรพิมพ์...เลย..อื่อๆ..”

ชายผู้บ้าคลั่งไม่ยอมหยุดตามคำวอนที่มีเพียงความหวาดกลัว  เพราะร่างใหญ่รูดถอดกางเกงของเขาลงไปคาไว้ที่ขา  ก่อนจะใช้สองมือออกแรงเต็มกำลัง เพื่อที่จะแยกขาที่หนีบติดกันไว้ของพิมพิชญาเอาไว้ให้ห่างออกจากกัน   แล้วจึงพาร่างแกร่งเข้าไปนอนแทรกกระหว่างสองขา

“คุณศิวะ อื่อๆ กรุณา...พิมพ์..เถอะค่ะ...อย่าทำอะไรพิมพ์เลย.อื่อๆ..”

หญิงสาวเค้นคำพูดใดก็ช่าง ที่มันจะทำให้ได้รับการปลอปล่อย  แต่ไม่รู้ว่าสัตว์ป่าหรืออสูรตนใดไม่ทราบได้..ที่เข้ามาสิงสูร่างวิศวหนุ่ม เพราะ ว่าตอนนี้เขาไม่ได้ยินเสียงอ้อนวอนที่น่าเวทนา ของหญิงสาวที่พยายามจะขยับหนีอยู่ใต้ร่างใหญ่แม้เพียงนิด

“อย่าค่ะ...อย่า...โอ้ย”

ความเจ็บปวดสุดใจ เมื่อเยื่อบางฉีกขาด จนความรู้สึกรู้สึกคับแน่นรามมาถึงหู จนอื้ออึง  ขณะร่างมนุษย์จิตใจอสูรนอนนิ่งทับ เมื่อรู้สึกได้ถึงสิ่งที่ตนกระทำ ....

“พิมพ์...คุณ...”

“อือ..อือ..”

เสียงสะอื้นไม่เคยจางจากหญิงสาว ในขณะที่ร่างเล็กค่อยๆพลิกกายหนี จากชายที่ยอมผ่อนปน  ก่อนมือเล็กจะพยายามรวบเสื้อไร้กระดุมให้คลุมปกปิดทรวงอกที่แสนหวง  แล้วพยายามตะกายตัวให้ห่างชายผู้ไร้ซึ้งความปราณี   ก่อนที่ร่างเล็กจะลุกขึ้นเพื่อหนีจากนรกขุมนี้

“พิมพ์...”

ร่างเล็กเซขณะจะยืน  จนชายผู้เพ่งมองด้วยสำนึก เผอเรียกชื่อหญิงสาว ก่อนขยับหมายจะเข้าพยุง  แต่ชายผู้ได้สำนึกกับถูกดันอกเอาไว้

“ไม่ต้องค่ะ...ฉันไม่เป็นไร…”

เลือดแดงสดไหลลงตามขาอ่อนเมื่อหญิงสาวยืน นั้นประจักษ์ว่าเธอคือสาวบริสุทธิ์ และ สิ่งนั้น ยิ่งทำให้จิตใต้สำนึกของศิวะพุ่งขึ้นสูง  แต่เขาก็ทำได้เพียงมองหญิงสาวที่ถูกเขากะทำ  ค่อยๆพาร่างที่บอกซ้ำก้าวออกจากอเวจีสำหรับเธอ

“พิมพ์...แค่คุณขอโทษ...ผมคงไม่เลวขนาดนี้...”

ศิวะใจสลายเพราะรู้ว่าเขามีความรู้สึกลึกๆอย่างไรกับหญิงสาวที่ชื่อพิมพิชญา..

                ……………………………………………………………………..

พิมพิชญาเดินผ่านประตูห้องทำงานของเธอ ในสถาบันงานวิจัยในตอนเช้าตรู่

“หน้าแกไปโดนอะไรมาวะ...พิมพ์”

วณิดาใบหน้าแสดงออกเพียงความโมโห ในขณะใช้มือลูบแก้มที่แดงเป็นปื้นของเพื่อนรัก ผู้พึ่งมาถึง

“ไม่มีอะไรหรอก...ดา”

พิมพิชญาก้มหน้าตอนตอบทำให้วณิดารู้แน่ชัดว่า เพื่อนเธอถูกข่มเหงมา ก่อนจะมีเสียงโทรศัพท์เรียกเข้า ทำให้พิมพิชญายกขึ้มเช็กว่าใครโทรมา แต่เธอก็ไม่คิดจะรับมัน

“เป็นมันใช่ไหม? เอาโทรศัพท์มานี่พิมพ์”

ผู้ที่โกธรแค้นแทนเพื่อนแย่งโทรศัพท์เจ้าปัญหามากดรับ

“มีอะไรว่ามา...”

“พิมพ์ครับ...ที่ผมทำสิ่งเลวๆกับคุณผมขอโทษ”

“เอ๊ะ...นั้นพี่ศิวะหรือค่ะ”

วณิดาจำเสียงศิวะได้ ขณะพิมพิชญารีบแย่งโทรศัพท์จากมือเพื่อนแล้วกดสายทิ้ง

“เอ้ย...พี่ศิวะทำไหมทำแกขนาดนี้วะ?...ถ้าเรื่องนี้ไม่เครีย์  ฉันไม่ยอมนะแก...”

ผู้ถูกคะยั่นคะย่อเอามือไปสัมผัสโทรศัพท์ แล้วเอาจอโทรศัพท์ให้เพื่อนของเธอดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ

“คนนี้คือน้องชายที่ฆ่าตัวตายของคุณศิวะ”

“อืม..วัชระ กำจรกิจ...เอ๊ะ...นี้มันชื่อแฟนของแบมที่ฆ่าตัวตายไปเมื่อสองปีก่อนนี้...และ..นั่นก็แสดงว่า...”

                ........................................................................................

“ใช่ไอ้เวร น้องมึงฆ่าตัวตายเพราะผู้หญิงชื่ออรัญญา ที่มีชื่อเล่นว่าแบม...ไม่ใช่พิมพิชญา”

“แล้วทำไหม?พิมพ์เธอไม่อธิบาย...”

ธีรดลส่วยหัว ก่อนจะด่าเพื่อนด้วยสายตาเคื่อง

“เธออธิบายสิแต่มึงเลวเพื่อน... หมอดาบอกกูว่าหมอพิมพ์จะอธิบายให้มึงเข้าใจ  แต่มึงก็...ตบเอาๆ”

ศิวะย้อนคิดถึงสิ่งที่เขากะทำต่อพิมพิชญา ที่มันช่างเป็นอะไรที่เลวร้าย จนทำให้ชายหนุ่มใจหาย  และยิ่งธีรดลผู้ที่วณิดาวานให้มาบอกความจริงว่า...พิมพิชญาเธอไม่รู้เรื่องอะไรในสิ่งที่เขากล่าวหา  เพราะทุกอย่างคือศิวะคิดไปเองและก็เออเอง  แล้วได้พิภาคษา พร้อมลงทัณฑ์พิมพิชญา  ด้วยบทลงโทษที่แสนสาหัส   มันยิ่งทำให้ศิวะ รู้ว่าเขานั้นเลวขนาดไหน

 “และมึงรู้ไหม ภาพผู้หญิงในเฟสที่เราคิดว่าเป็นคนทำให้น้องมึงฆ่าตัวตาย คืออภิญาน้องคุณพิมพ์เขา และเฟสนั่นคือเฟสเก่าที่เธอเล่น แล้วมีคนมาด่าเธอว่าทำให้คนต้องฆ่าตัวตาย  ทั้งๆที่เธอก็ไม่รู้เรื่องอะไรเธอจึงปิดเฟสไปช่วงนั้น”

ชัดเจนทั้งสองเรื่อง ที่ศิวะเข้าใจผิดว่าพิมพิชญาทำให้น้องของเขาฆ่าตัวตาย  มันยิ่งทำให้ชายหนุ่มร้อนใจ

“มึงพอได้แล้วไอ้ดล...กูไปก่อนละ”
                                             .................................
             ตอนที่แล้ว ไรท์ได้คอมเม้นแรก(รีดที่อ่านเรื่องที่แล้วแล้วติดตามมาอ่านเรื่องนี้ในเด็กดี) รู้ไหม?ครับว่า มันคือกำลังใจจนไรท์แทบจะนอนไม่หลับ..ทั้งที่ไรท์อัพนิยายเรื่องนี้ที่เว็บอื่น(ลงในหมวด18+)ก็มีรีดยอมเสียตังค์เพื่อเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ วิวไม่น้อยเลยนะครับ  และ จากที่ไรท์อยากจะให้นิยายของไรท์ไม่ต้องการขายเพียงบทNC เท่านั้นกระมั่ง  ที่มันทำให้ไรท์ดีใจกับเม้นแรกครั้งนี้..ยังไงก็ขอบใจเม้นแรกนะครับคุณ..ONDARA.. 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #2 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:55
    เราชอบอ่านนิยายมากก ไม่เลือกนักเขียน ใหม่ เก่า หัดเขียน มืออาชีพ อ่านได้หมด ถ้า....ชอบเนื้อเรื่อง แค่นั้น
    #2
    0