ตอนที่ 17 : ความแค้น..ครั้งอดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    19 ก.พ. 62

ศิวะรีบโทรหาหมอวณิดาทันที่..

“สวัสดีค่ะ”

“ผมศิวะนะครับ  คุณพิมพ์อยู่กับหมอวณิดาไหมครับ ผมขอสายหน่อยครับ...”

”ได้ค่ะ....”

วณิดาเอามือปิดไมค์เอาไว้ก่อนพูดยิ้มๆกับเพื่อนรัก...

“ร้ายก้าจมากนะแก...เอ้าแฟนแกโทรมา”

พิมพิชาญาคิดว่าเป็นหมอเดชาที่เธอกำลังคบหาอยู่จึงรับโทรศัพท์ด้วยใบหน้านิ่งเฉย...ขณะคิดว่าทำไหม?หมอเดชาไม่โทรเข้าเครื่องเธอ...

“สวัสดีค่ะหมอเดชา...ทำไหม?ไม่โทรเข้าเครื่องพิมพ์ค่ะ”

“อย่าผิดหวังนะ ผมศิวะ...และโทรศัพท์คุณลืมอยู่บนรถผม...แล้วใครจะโทรหาคุณได้ละ”

“คุณศิวะเองเหรอ....พิมพ์พึ่งรู้นะว่าลืมโทรศัพท์”

พอรู้ว่าเป็นศิวะหญิงสาวยิ้ม ขณะเพื่อนสาวทำหน้าล้อเลียนอยู่ข้างๆ

“เดียวผมเอาไปไว้ในห้องของพิมพ์นะครับ กลับมาถึงบ้านดึกๆจะได้ใช้”

“ค่ะขอบคุณนะค่ะ...”

“ไม่เป็นไรครับ..แล้วอย่าลืมโยนลูกบาสมาใส่ผมนะครับ”

ศิวะพูดจบก็วางสาย แต่ประโยคสุดท้ายของชายหนุ่มมันทำให้หมอสาวงง  จนอดถามเพื่อนไม่ได้

“เออ...คุณศิวะบอกว่าให้โยนลูกบาศใส่เขา...โยนใส่ทำไหม?วะดา”

“ยัยหมอโง่...ก็พี่ศิวะเขาเป็นห่วงนะสิ...ฮ่าๆๆๆ”

                ...................................................................

 

ศิวะเอากุญแจมาตเตอร์คีส์จากแม่บ้านมาเปิดห้องพิมพิชญา ก่อนที่จะเดินเข้าไปเอาโทรศัพท์มือถือของเจ้าของห้องวางไว้บนโต๊ะในห้อง  ชายหนุ่มจึงจะเดินกลับ แต่สายตาของเขากกับมองไปเห็นอะไรบางอย่าง? จน ทำให้ชายหนุ่มมองดูสิ่งนั้นชัดๆ

“ว่าแล้ว ผู้หญิงสาระเลว”

                ....................................................

พิมพิชญากลับมาถึงบ้านก็เร่งเดินไปที่ห้องส่วนตัวของเธอ แต่หญิงสาวไม่เห็นโทรศัพท์ที่ศิวะบอกว่าจะเอามาไว้ที่ห้องให้เธอ หญิสาวคิดนิดหนึ่งก่อนจะตัดสินใจไปขอรับโทรศัพท์คืนเพราะเธอมีเรื่องจำเป็นต้องใช้มัน

ก๊อกๆๆๆ

“คุณศิวะ พิมพ์มาขอเอามือถือคืนค่ะ”

“ไม่ต้องเคาะก็ได้มั่งครั้งก่อนก็เห็นเข้ามาเลย...ไม่เห็นจะเกรงใจ”

เสียงดังออกมาจากในห้องของศิวะ ที่พิมพิชญามายืนเรียก ทำให้หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปเพราะมันไม่ได้ล๊อค

“ครั้งก่อนขอโทษนะค่ะ”

พิมพิชญากล่าวเมื่อพบศิวะยืนอย่ในห้อง ก่อนจะกล่าวสิ่งที่ประสงค์

“เออพอดีพิมพ์ไปห้องแล้ว ไม่เห็นมือถือ..แต่...เอ๊ะ..คุณ”

พิมพิชญาที่กำลังอธิบายว่าเธอมาทำอะไร แต่หญิงสาวเห็นศิวะกำลังใช้มือเขี่ยหน้าจอโทรศัพท์ของเธออยู่

“นั่นมันมือถือของพิมพ์ไม่ใช่เหรอ...”

“ใช่...”

หญิงสาวรู้สึกฉุนอย่างแรงเพราะมือถือที่มีข้อมูลในนั้น  มันคือความเป็นส่วนตัวที่ทุกคนต้องหวง แต่ตอนนี้กำลังมีคนดูมันอยู่

“คุมมีมารยาทหรือเปล่า...ทำไมเล่นโทรศัพท์ของคนอื่น...”

“ทำไหม?...กลัวคนอื่นจะเห็นสิ่งเลวๆที่คุณทำไว้เหรอ?...ยายหมอคนสวย”

หญิงสาวรู้ว่าชายที่เธอรู้จักก่อนหน้านี้...หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

“คุณทำดีก็ทำได้...แต่ทำไมชอบทำเลวๆคุณศิวะ...เอามือถือฉัมมาเดียวนี้นะ...”

“ฉันทำดีกับคนดี...และทำเลวกับคนที่สารเลวอย่างเธอไง  พิมพิชญา?...และถ้าอยากได้มันนักก็เข้ามาเอาสิ”

หญิงสาวเดินตรงเข้าไปในห้องเพื่อที่จะแย่งมือถือจากมือของศิวะด้วยความโกธร.. แต่ชายหนุ่มหลบมันจึงทำให้หญิงสาวตกเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม...

“ปล่อยฉัน...”

“ได้...จัดให้...”

หญิงสาวถูแรงเหวี่ยงจนทำให้ร่างบางเชล้มลงบนพื้นห้องอย่างแรง...

“โอ้ย...”

หญิงสาวรู้สึกเจ็บและถ้าเธอถือปืนมาด้วยเธอคงไม่ปล่อยชายผู้ทำร้ายเธอไปแน่ หญิงสาวจึงทำได้เพียงพูด

“ได้...อยากได้ก็เอาไป...ฉันไม่เอาก็ได้...”

พิมพิชญาค่อยๆลุกขึ้นเพราะรู้สึกเจ็บ โดยคิดว่าจะเดินไปที่ประตูทางออก  แต่ชายผู้หวังจะข่มเหงรีบเดินไปล็อคประตู  แล้วจับแขนของเธอลากกลับมา ก่อนที่จะเหวี่ยงตัวของหมอสาวขึ้นไปบนเตียง

“โอ้ย..”

เสียงร้องด้วยความเจ็บดังออกมาจากหญิงสาว

“นายๆเลวมาก...นายศิวะ ฉันไปทำอะไรให้กับคุณ..”

น้ำตาของหญิงสาวเริ่มไหลออกมานองหน้าแต่ไม่ใช่เพราะเจ็บตัว  แต่เป็นเพราะความอัดอั้นจากการถูกรังแกแบบที่เธอไม่มีทางสู้

“ได้สิคุณหมอ  แกล้งไม่รู้...ว่าเธอนั้นร่านขนาดไหนใช่ไหม?  ดูนี่...นี่เธอใช่ไหม”

ศิวะเอามือถือของเขา ที่ตอนนี้เปิดไฟร์ภาพของหญิงสาวที่เอามือปิดปาก ไปให้พิมพิชญาดู ทำให้หมอสาวรู้ทันที่ว่านั่นคือภาพอภิญาน้องสาวของเธอ

“เธอ..ใช่ไหม?”

ชายหนุ่มเอามือจับผมหญิงสาวดึงให้เงยหน้า เพื่อดูภาพบนโทรศัพท์มือถือของเขาย้ำอีกครั้งขณะถาม

“เธอ..ใช่ไหม?”

“โอ้ย..คุณ นั่นไม่ใช่ฉัน...”

ศิวะดึงผมพิมพิชญารั้งขึ้น จนหญิงสาวรู้สึกเจ็บปวด ก่อนชายหนุ่มจะขยับหน้า...เข้าไปตะคร่อกใส่หน้าเธอ

“สารเลว...ภาพนี้ถ่ายในห้องเธอชัดๆ ดูภาพที่ติดผนัง และนาฬิกาสิในรูปสิ...มันเป็นที่เดียวกันกับผนังห้องเธอไม่มีผิด แล้วยังจะมาโกหกอีก...สารเลว”

พิมพิชญาเจ็บตัวไม่เท่าไหร่ คำด่าที่ทำให้เจ็บใจนี้สิมันปวดร้าวกว่า  หญิงสาวจึงร้องไห้ออกมา

“..ทำไหม...เป็นรูปฉันแล้วทำไมล่ะ...ไอ้คนเลว...อื่อๆ”

จากความรุนแรงที่หญิงสาวถูกกระทำขณะนี้  จะเป็นตายร้ายดียังไง พิมพิชญาก็จะไม่ปริปากบอกว่าภาพนั้นคือน้องสาวของเธออย่างแน่นอน  เพราะสัตว์ป่าในคราบมนุษย์อย่างศิวะ คงไม่ปล่อยน้องสาวเธอไปแน่

“ยอมรับแล้วใช่ไหม...เอาละผมขอถามเป็นคำสุดท้ายนะ คุณพิมพิชญา?.. “

ชายหนุ่มกล่าวเสียงเรียบ แต่มันดูน่ากลัวยิ่งในสายตาของหญิงสาว

“คุณขอโทษสิ...ครับแล้วผมจะไม่คิดโทษโกธรคุณอีกเลย”

พิมพิชญาจ้องหน้าศิวะ เพราะเธอไม่รู้ว่าเธอผิดเรื่องอะไร

“ฉันขอโทษไม่ได้...เพราะฉันไม่รู้ว่าฉันไปทำอะไรให้คุณเจ็บแค้นนี่...”

หญิงสาวน้ำตานองหน้า กล่าวในสิ่งที่เธอไม่รู้จริงๆ

“ คุณก็รู้?ว่าน้องชายผม...ต้องฆ่าตัวตายเพราะคุณ...และนั่นมันก็ไม่เป็นไร? เพราะว่าน้องชายผม เขาอ่อนแอเกินไปสำหรับโลกใบนี้  แต่คุณก็น่าจะจะรู้สึกผิดบ้าง  และควรบอกผมมาว่า..คุณเสียใจในเรื่องนี้...แต่นี่คุณเห็นผม  โง่..โง่..โง่..โง่.....”

ศิวะตะคร่อกเสียงใส่หน้าหญิงสาวจนสุดเสียง...ก่อนที่เธอจะเห็นน้ำตาลูกผู้ชายอย่างศิวะไหลออกมาจากสองตา 

“คุณศิวะ...คุณเห็นแค่รูปที่ฉันไม่รู้ว่าคุณเอามาจากไหน?แต่คุณก็ปักใจเชื่อ แล้วว่าน้องคุณตายเพราะฉัน  ฉันขอบอกตรงๆนะ..ว่าฉันไม่เคยรู้จักน้อยชายของคุณด้วยซ้ำ”

สิ้นเสียงของหญิงสาว ศิวะยืนนิ่งปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอาบสองแก้ม

“นี่ไงครับ...คุณชอบโกหก...เพราะคุณคือนังผู้หญิแพศยาไง...

ศิวะตะโกนด่าพิมพิชญา แล้วฟาดมือไปยังใบหน้าของหญิงสาวสุดแรง..

เพี้ย..

พิมพิชญาหน้าสะบัด และชาไปทั้งแก้มด้านถูกตบ... ก่อนมือใหญ่จะจิกผมของหญิงสาวดึงขึ้น...เพื่อให้มองจอมือถือของพิมพิชญาเอง ที่ศิวะเอามาจ่อไว้ที่หน้าของเธอ...

“ถึงคุณเป็นแค่คนทำให้น้องผมตาย ก็เป็นเรื่องของเวรกรรม ผมอภัยให้คุณได้..พิมพิชญา แต่คุณชอบหลอก  ชอบปั่นหัวผม เพราะเห็นว่าผมโง่...ใช่ไหม?”

“อือๆ....”

พิมพิชญาร้องไห้น้ำตานองหน้าเพราะทั้งเจ็บทั้งไม่รู้ว่าเธอผิดอะไร ก่อนที่จะอ่านชื่อบนจอโทรศัพท์  ที่เธอจำได้ว่าเธอเชิร์ทกรูเกิ้ล  ทิ้งค้างเอาไว้กับคำค้นว่า“วัชระ กำจรกิจ”

“คุณไม่รู้จักน้องผม..แล้ว แล้ว..โทรศัพท์ของคุณมีชื่อของน้องผมได้ยังไง?นังผู้หญิงอัปรีย์..นังผู้หญิงร้อยเล่ห์

คำด่าของชายหนุ่ม..พิมพิชญาเจ็บลึกจนเกินคำบรรยาย  แต่ตอนนี้หญิงสาวรู้แล้วว่าทำไมชายหนุ่มจึงได้โมโหนัก.. และ ตอนนี้เธอก็รู้แล้วว่า ผู้หญิงที่ทำให้น้องชายศิวะฆ่าตัวตายก็คือ...แบม หญิงสาวที่เข้ามาร่วมบำบัดจิตในงานวิจัย เพราะชื่อนี้อาจารย์หมอคือผู้ส่งมาให้เธอ เพื่อค้นหาข้อมูลแฟนที่ฆ่าตัวตายของแบม...ทำให้หญิงสาวพยายามจะอธิบาย

“มัน..มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด...ฉัน...ฉัน..รู้ว่า...โอ้ย”

หญิงสาวพยายามอธิบายแต่ชายหนุ่มคิดว่ามันเป็นเพียงคำแก้ตัว  เขาจึงกระชากพิมพิชญาลงจากเตียงทั้งที่หญิงสาวพูดยังไม่จบ...ก่อนที่ศิวะจะเหวี่ยงร่างของเธอลงไปกระแทกกับพื้นแข็ง..

“โอ้ย..”

“ไม่ต้องมาโกหกผมอีก...ไป...คุณจะไปไหนก็ไป...ผมไม่ต้องการฟังคำโกหกของคุณ..อีกแล้ว...”

“คุณ...มันคนไม่มีสติ รังแกผู้หญิง...มีปัญญาแค่หากินกับผู้หญิง  ไอ้ผู้ชายขายตัว..”

พิมพิชญาโมโหจนลืมตัว  จึงด่าออกไป  แต่พอสิ้นคำด่าหญิงสาวก็ต้องตาเหลือกโพลง เพราะชายที่ยังสุมไปด้วยความเคียดแค้น และชิงชังตรงหน้า  กำลังยืนร่างเกร็ง และจ้องมายังตัวเธอเขม็ง  และที่เลวร้ายสุด...หญิงสาวรู้ว่าได้พลั้งปากด่าทอสิ่งที่เธอรู้ว่า..ชายคนนี้เกียดที่สุดถ้ามีใครมาด่าเขาว่า...ไอ้ผู้ชายขายตัว...

“คุณว่าอะไรนะพิมพิชญา...”

เสียงเรียบของศิวะทำให้พิมพิชญาถึงกับเสียวสันหลัง

“ฉัน...ฉัน..ขอ..โทษ...”

                            .........ติดตามต่อนะครับ...........

เรื่องราวเริ่มเข้มข้นแล้วนะครับ ยังไงก็ขยับไปกดให้กำลังใจไรท์ด้วยนะครับ..


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #1 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:44
    กำลังใจ
    #1
    7
    • #1-6 บีติพร (@MungTumDee) (จากตอนที่ 17)
      20 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:34
      เม้นนี้..เป็นสุดยอดกำลังใจเหมือนเดิมเลยครับ...ขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆครับ
      #1-6
    • #1-7 บีติพร (@MungTumDee) (จากตอนที่ 17)
      20 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:34
      เม้นนี้..เป็นสุดยอดกำลังใจเหมือนเดิมเลยครับ...ขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆครับ
      #1-7