ตอนที่ 14 : ความรู้สึกดีๆ..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 ก.พ. 62

               “คงไม่ต้องชะลอหรอกค่ะ  คุณศิวะวิศวกรของเราคนนี้ เก่ง กำลังชี้แจ้งกับทางเขตอยู่  ใช่ไหม?ค่ะคุณศิวะ”

                “ครับ”

                พิริยะยิ้มก่อนกล่าว

                “นักธุรกิจรุ่นใหม่นี้เก่งจริงๆ ฮ่าๆๆๆ แต่อย่าประมาทนะครับ  ดีไม่ดีเขาไม่ชะลอ เขาสั่งระงับการก่อสร้างจะยุ้งไปกันใหญ่นะครับ”

                “ถ้าไม่ถูกระเบียบก็ทุบทิ้งทำใหม่ก็ได้ครับ  และผมก็ประมาณการดูแล้วว่า การทุบทำใหม่ก็ใช้เงินร้อยกว่าล้าน  มันแค่เศษตังส์เท่านั้นเองครับคณพิริยะ”

                คำพูดของศิวะทำให้เจ้าของธุรกิจคอนโดพันล้านหน้าแดงด้วยความโกธร...

                “ได้..ได้..เอาละครับถ้ามั่นใจก็ดีแล้ว  เออ..ตอนนี้ผมมีธุระ ก็ฝากคิดถึงพ่อของหนูพิมพ์หน่อยนะเห็นว่าไปรักษาตัวตั้งเมืองนอกเมืองนาผมรู้..ก็เป็นห่วง.”

                “ขอบคุณค่ะ..”

                หมอสาวกล่าวขอบคุณ แม้รู้ว่ามันคือคำกระทบกระทั่ง

                “เอาละครับผมไปก่อนละนะมีธรุะด่วนครับ..”

ศิวะและพิมพิชญาไม่กล่าวลา แต่ทั้งคู่มองตามนักธุรกิจเจ้าเล่ห์..ไปจนลับสายตา

                “เมื่อกี๋นายพูดฉันชอบนะ”

                “คนเก่งก็อย่างนี่แหละครับ”

                “เออเรื่องนั้นยอมรับว่านายเก่ง แต่..สำหรับอีกเรื่องฝากไว้ก่อน”

                “ไม่ต้องฝากหรอกครับ..อยากดมตอนไหนก็บอกได้ เดียวจัดให้”

                ขณะที่หญิงสาวพยายามจะต่อคำ เธอก็ต้องรีบรับโทรศัพท์ที่เรียกเข้า

                “มีอะไรหมอดา ..ได้..ได้...ว่ามา”

                เพื่อนรักของพิมพิชญาโทรมาเล่าเรื่องของศิวะ ที่รู้มาจากธีรดล  ทำให้หญิงสาวต้องเงียบฟังอย่างเดียวเพราะกลัวว่าคนอยู่ด้วยจะรู้นั่นเอง

                                ...................................................................

โครงการก่อสร้างคอนโดมิเนียบของบริษัทโมเดร์นโฮมการ์เด้นจำกัด  ถูกสร้างตั้งตะง่านโชว์ความก้าวหน้าของงานที่ก่อสร้างไปแล้วหลายสิบชั้น  จนมันได้แสดงถึงความมั่นใจให้แก่ผู้วางเงินจับจองได้เป็นอย่างดี    ในขณะที่ภายในสำนักงานชั่วคราวของโครงการ ทีมงานก่อสร้างกำลังประชุมกันอย่างเข้มข้น

“งานก่อสร้างตอนนี้เดือนนี้ต่ำกว่าแผนประมาณสามเปอร์เซ็นต์ ..เราคงต้องเร่งงานส่วนของผู้รับเหมาช่วงให้ช่วยเร่งงานขึ้นอีกหน่อยนะสมจิตร”

“ครับโปรเจค”

พิมพิชญามองดูชายหนุ่มผู้นำประชุม ที่แสดงออกถึงความตั้งใจจริงในการทำงานเพื่อธุรกิจของครอบครอบของเธอ และ จากสิ่งที่ปณิดาเล่าเรื่องราวของศิวะให้เธอรับรู้  มันยิ่งทำให้หญิงสาวเข้าใจศิวะมากขึ้น จนตอนนี้  พิมพิฃญารู้ว่าความรู้สึกดีๆที่มีต่อวิศวกรหนุ่มนั้น มันเริ่มบวกมากกว่าลบแล้วอย่างแน่นอน

ศิวะสรุปวาระประชุมต่างๆจนจบทุกวาระแล้ว  จึงหันหน้ามาทางพิมพิชญา ก่อนจะกล่าวสรุปให้โฟร์แมนหกถึงเจ็ดคนรวมทั้งวิศวกรสาขาวิชาช่างต่างๆของโครงการอีกสามสี่คน ในองค์ประชุมเพื่อจะสรุปบทสุดท้าย

“วันนี้ตามที่ทราบกันดีว่า ตัวแทนประธานบริษัทมานั่งประชุมด้วย  และการอนุมัติทั้งวัสดุ และ ค่าแรงรายวัน และค่ารับเหมาช่วงต่างๆ ท่านเป็นผู้อนุมัติ เราจึงขอให้การตรวจรับงานผู้รับเหมาช่วง และการจัดซื้อจัดจ้างนั้นทำกันอย่าง โปร่งใส อย่าให้ท่านต้องสละเวลาอันมีค่ามาประชุมในที่เหม็นๆสกปรกอย่างอ๊อพฟิตเราอีก”

“โปรเจคโครงการก็พูดเกินไปค่ะ  ดิฉันไมได้มาจับผิดอะไรนะค่ะ และก็มั่นใจพนักงานทุกคน  ว่า...ทุกคนทำงานให้บริษัทอย่างเต็มความสามารถ และ ที่ฉันมาในวันนี้น่าจะเป็นการมาประเมินตัวโปรเจคโครงการคนใหม่เท่านั้นเอง..”

“ไม่ต้องห่วงครับ ลูกพี่ศิวะสุดยอดครับ”

“ ลูกพี่ไปที่ไหนเราไปที่นั่นขอให้สั่งมาครับ”

เมื่อพิทพิชญาพูดเช่นนั้นเหล่าโฟร์แมนต่างๆ..ก็ช่วยกันการันตรีผู้บังคับชาของพวกเขาอย่างไม่ขาด

“เอาละๆพอได้แล้วเรื่องนี้  เราให้ทกคนที่สงสัยอะไรก็ถามมา เราจะได้ปิดประชุมกัน”

ศิวะรีบตัดบท เพราะรู้ว่าที่คุณหมอสาวพูด มันไม่ใช่สิ่งที่เธอตั้งใจจะทำ  แต่จะกวนประสาทของเขาต่างหาก  และการที่ลูกน้องพูดยกยอเขาต่างๆนาๆมันทำให้ชายหนุ่มชักจะเขินอาย

“ทราบว่าประธานเรียนหมอใช่ไหมครับ”

หนึ่งในที่ประชุมตั้งคำถาม เพราะหลังจากนี้ก็คงไม่มีเรื่องหนักๆเกี่ยวกับงานแล้ว  คจะเหลือการพูดคุยกันสบายๆคลายเครียดชะมากกว่า

“ค่ะ”

“ผมไฝ่ฝันว่าอยากมีแฟนเป็นคุณหมอ ที่สวยๆแบบประธานมานานแล้วครับ”

“ไอ้โก้...มึงถลึงเกิ้น”

พิมพิชญายิ้มเพราะบรรยากาศดิบเถื่อนของงานก่อสร้างเธอรู้สึกรับได้  ขณะศิวะเริ่มพูดมั่ง

“พวกนายไม่รู้เหรอ?ใครได้แฟนเป็นแพทย์เป็นหมอนั่นถือว่าซวย”

หน้าสวยของหมอสาวบูดบึงจากคำพูดของศิวะอีกครั้ง

“ยังไงถึงเป็นยังงั้นครับลูกพี่...”

“อ้าวไม่รู้เหรอ  พวกหมอเขาอนามัยจัดขนาดไหน  รู้ไหม?แล้วเราจะจูบแฟนหมอนะเธอจะว่ายังงี้ (ทำเสียงสูงล้อเลียนเสียงผู้หญิง) เธอจะจูบฉันใช่ไหม?...ไปแปรงฟันเดียวนี้..งั้นไม่ต้องจูบ....”

“เออ...ลูกพี่ว่ามามีเหตุผล”

“นั่นมันเรื่องเล็ก..แต่ถ้าเราจะนอนกับเธอ..นะเยอะกว่านี้อีก”

“ยังไง?ลูกพี่ศิวะ”

เสียงโฟร์แมนถามต่อทำให้ห้องประชุมเงียบกริบ เมื่อทุกคนในที่ประชุมพากันตั้งใจฟังศิวะอธิบาย

“เธอจะว่ายังงี้(ทำเสียงสูงล้อเลียนเสียงผู้หญิง) จะนอนกับฉันใช่ไห๊ม..ไปอาบน้ำเดียวนี้เลย งั้นไม่ต้องมาแตะตัวฉัน....และพอเราอาบน้ำเสร็จหวังจะนอนกับเธอ เธอก็ยังไม่ให้นอนด้วยนะ?  เพราะเธอจะเอาแอลกอฮอล์มาล้างน้องชายเราอีก เพราะกลัวว่ามันจะสกปรกไม่คู่ควรกับของๆเธอ”

พิมพิชญาทำได้เพียงนั่งยิ้มอย่างใจเย็นเพราะเธอคิดว่าครั้งนี้เธอต้องยอมเพราะมันเป็นถิ่นของศิวะ

“แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดรู้ไหม? เพราะใครได้แฟนเป็นหมอมันอาจทำให้เซ็กส์เราต้องตายด้าน”

“แบบไหนลูกพี่?”

“ก็เวลาเราจะใช้ปากกับเธอนะสิ(ออรัสเซ็ก)เธอจะห้ามไม่ให้ทำโดยเด็ดขาด(ทำเสียงสูงล้อเลียนเสียงผู้หญิง) โอ้ย ...ทำแบบนั้นไม่ได้นะมันสกปรก.......แล้วเธอก็ให้พวกเราเสียบอย่างเดียว”

“อ่าๆๆๆจริงๆลูกพี่ ผมเอาอีนิดเด็กพาณิชย์ของผมแบบเดิมดีแล้ว...ทำได้ทุกท่า..ไม่เอาแล้วแฟนมงแฟนหมอ....ฮ่าๆๆๆ”

“เอาละใครมีปัญหาอะไรถามอีกไหม?              

“มีครับโปรเจค”

“เออฉันขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนนะ...มีอะไรก็ประชุมกันไปนะค่ะ”

พิมพิชญาลุกไปเข้าห้องน้ำ ในขณะคำถามที่ไม่มีสาระสำคัญท้ายประชุมก็ยังดำเนินการต่อ

“เอาละหมดแล้วละนะที่สงสัย..เออแล้วอย่าลืมนะะสมจิตร และโก้ทีต้องเตรียมตัวเดินทางไปเกากะลาเพื่อเปิดไซค์งานใหม่ที่นั่น”

“ครับ..ผม”

ขณะนั้นหมอสาวเข้ามาในห้องประชุม เธอก็ร้ว่าใกล้จะปิดประชุมแล้ว เธอจึงเดินเข้าไปใกล้ศิวะแล้วเอามือไปแตะที่จมูกชายหนุ่มก่อนจะยิ้มเมื่อลงนั่ง...       

........................................................................

“คุณเอาอะไรเหม็นๆมาแตะจมูกผม”

ศิวะใบหน้าเครียดกล่าวว่าพิมพิชญาในทันทีเมื่อทั้งคู่ขึ้นมานั่งบนรถ  ที่ชายหนุ่มบังคับให้รถเคลื่อนออกจากไซค์งาน  หลังประชุมเสร็จ

“เหม็นเหรอ?..นี่ๆๆๆ”

หมัดเล็กรั่วไปที่หัวไหล่ชายหนุ่มแบบไม่ยั้ง

“..นี่ๆๆๆ...ทีเอาของตัวเอง  มาให้ฉันดมตอนกินข้าวฉันยังไม่เห็นบ่น นีๆๆๆ”

สาวหมัดสั่งไม่มีทีท่าว่าจะหยุด  แต่ศิวะกับยิ้มเพราะหมัดของเธอเบาวิว์  อีกทั้งตลกกับสิ่งที่หญิงสาวเป็น

“คุณพิมพิชญาครับตอนเที่ยงนะผมล้างมือสะอาดแล้ว ผมเอามือที่ล้างแล้ว  ไปล้อคุณเล่น..”

“อ้าวเหรอ”

“แต่คุณสิ...กลิ่นหึ่งเลย ผมอดทนแทบแย่ อยากจะเช็ด..อยากจะพูดอะไรก็ไม่ได้ เพราะลูกน้องอยู่เต็มห้องประชุม  และถ้าพวกเขารู้ว่า ประธานบริษัทเอา...เอามือจับไอ้นั่นมาป้ายจมูกผม...ผมอายเขาตาย...”

“นายล้างแต่ฉันไม่ได้ล้างสักนิด  ก็ดีแล้วนี้..และสมน้ำหน้าอยากแกล้งกันดีนัก”

“ไม่ได้ล้างจริงเหรอ...โอ้โห้คุณ ช่างกล้าจับตรงนั้นมาให้คนอื่นดม...ยี้”

ศิวะทำหน้าตารับไม่ได้ ขณะพิมพิชญายิ้ม ก่อนจะยื่นมือไปที่หน้าชายหนุ่ม

“เอาอีกไหมละ...ฉันยังไม่ล้างเลยนะนี่...หอม...”

“ยัยหมอ..สัปดน..”

“ไอ้วิศวะลามก...”

ขณะนั้นเสียงไลน์เข้า พิมพิชญาจึงเอามาเปิดดู จึงรู้ว่าเป็นคำสั่ง ก่อนที่หญิงสาวจะพิมพ์ตอบ..”ค่ะอาจรย์”

“ผมมีธุระนิดหน่อย เดียวผมแวะแป๊บเดียวนะครับ”

“ค่ะ”

เป็นการพูดกันปกติทำให้ทั้งคู่รู้ว่ากำลังเกิดความรู้สึกดีๆ  ให้แก่กันเป็นครั้งแรก

                            ..............................................................

     ศิวะ กับ พิมพิชญา กำลังมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน และยิ่งทั้งคู่ถูกตาต้องใจกันมากขนาดไหน?มันก็จะทำให้ทั้งคู่เจ็บปวดมากกว่านั้นหลายสิบเท่า..ตามไรท์มานะครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

6 ความคิดเห็น