Beloved one of mafia : หัวใจมาเฟีย [seventeen]

ตอนที่ 3 : 03.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 87
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    13 พ.ค. 62



          ซึงชอลจับขอบหน้าต่างช่วยพยุงตัวให้ลุกขึ้น ไม่คิดเลยว่าแค่ไวน์ขวดเดียวจะทำให้เขาเมา ร่างหนาใช้ราวบันได้เป็นที่ค้ำเพื่อเดินลงมาจากห้องใต้หลัง ฤทธิ์ไวน์ขวดนั้นกำลังทำเขาขาดสติ ซึงชอลใช้สติเพียงน้อยนิดที่มีอยู่เดินกลับไปยังห้องของตนเอง ซึ่งไม่ใช่ห้องรับรองคู่บ่าวสาวที่จองฮันอยู่ ร่างหนาพยายามค้ำกำแพงเพื่อเดินไป


          "พี่ซึงชอลไหวไหม"


          ซึงชอลเพ่งสายตามองคนที่ช่วยพยุงเขาอยู่ แต่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ภาพที่เขาเห็นแยกออกจากกัน จากที่ควรจะเห็นหน้าคนๆ เดียวกลับเห็นหลายๆ คน


          "ขอบคุณ"


          เพราะไม่รู้ว่าคนใจดีคนนี้เป็นใคร การกล่าวขอบคุณก็เป็นสิ่งที่เขาควรทำ


          "ถึงแล้วครับ ให้ผมเคาะเรียกคนในห้องให้หรือป่าว"


          คนใจดีถาม


          "ไม่ต้องๆ ครับ ในห้องไม่มีใคร"


          ซึงชอลเปิดประตูเข้ามาในห้อง แล้วปิดประตูพร้อมกับลงกลอน


          "อ่าห์ ร้อนจัง"


          เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เขาร้อนรุ่ม ซึงชอลดึงเนคไทร์ออก พร้อมกับปลดเปลื้องทุกอย่างให้หลุดพ้นร่างกาย ร่างหนาใช้สติเฮือกสุดท้ายมานอนที่เตียงก่อนที่มันจะหายไป


          เช้าวันใหม่


          แสงแดดอุ่นๆ ยามเช้าลอดผ่านช่องหน้าต่างใสเข้ามาในห้องนอนบนชั้นสองของบ้าน แสงบางส่วนถูกบดบังด้วยผ้าม่านผืนขาวหม่นที่ปลิวไสวเพราะแรงลมจากบานหน้าต่างที่เปิดอยู่ แสงที่ไม่ถูกบดบังค่อยๆ เลื่อนจากพื้นห้อง ซึ่งไม้สีเข้มขึ้นมาบนเตียงนอนส่องแยงตาบุคคลที่กำลังหลับไหลอยู่บนเตียงจนต้องขยับพลิกตัวหาตำแหน่งนอนใหม่ให้รอดพ้นจากลำแสง ร่างบางผลิกตัวตะแคงข้าง เป็นจังหวะเหมาะที่ลมหายใจอุ่นๆ จากใครบางคนเป่ารดใบหน้าสวยพอดี


          เปลือกตาสวยเบิกขึ้นมองหาต้นตอของลมหายใจ จองฮันตั้งสติ เพ่งมองคนๆ นั้นที่นอนอยู่ข้างกาย แล้วก้มมองเรือนร่างของตนที่อยู่ใต้ผ้าห่มผืนบาง


          อ๊ากกกกกกก!!!


          เขากรี๊ดสุดเสียง


          เมื่อพบว่าร่างกายของตนเปลือยอยู่!


          ทำให้คนที่นอนอยู่ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงแหลม จองฮันดึงผ้าห่มทั้งหมดมาห่อเรือนร่างขาวเนียนของตนเอาไว้ รีบลุกขึ้นจากเตียงนอนทันที ถอยร่นจนแผ่นหลังเปลือยเปล่าชิดติดกำแพงห้อง


          "เป็นอะไรของนาย"


          ร่างหนาที่เพิ่งตื่นนอนถามจองฮันด้วยน้ำเสียงงัวเงีย


          อ๊ากกกกกกก!!!


          จองฮันกรี๊ดอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าร่างกายของซึงชอลก็ไร้สิ่งนุ่งห่มเช่นกัน

จองฮันเบิกตากว้าง เมื่อสายตาเลื่อนลงไปพบกับบางสิ่งบางที่มันกำลังตื่นอยู่ เขากลืนน้ำลาย แล้วรีบดังสติตนเอง ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดตาทั้งสองข้าง


          "นายจะร้องทำไม"


          ซึงชอลคลานเข้าหาร่างบาง


          "เมื่อคืน นายยังร้องไม่พออีกหรือไง"


          ซึงชอลหยุดเมื่อสุดขอบเตียง


          "อยากร้องอีกรอบงั้นเหรอ? "


          ซึงชอลหลุดขำเมื่อเห็นจองฮันกำลังกลัว เขามีความสุขที่ได้แกล้งจองฮัน ร่างหนาลุกขึ้นจากเตียงโดยไม่มีท่าทีเขินอาย แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใส่อะไรอยู่เลยก็ตาม


          จองฮันยืนปิดตาจนซึงชอลเดินพ้นสายตาไป เขาจึงเอามือออก แล้วทำไมจองฮันถึงรู้ว่าซึงชอลเดินพ้นสายตาไปแล้วล่ะ ถ้าเขาไม่ได้แอบมองอยู่


          ร่างบางพาตัวเองมานั่งที่โซฟา ในขณะที่ร่างกายยังถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่มอยู่ จองฮันคิดทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ทำไมเขาถึงไม่ใส่เสื้อผ้า ทำไมซึงชอลถึงมานอนอยู่ที่นี่ ทำไมเขากับซึงชอลถึงมานอนอยู่ด้วยกันได้ล่ะ คำถามว่าทำไม ทำไม ทำไม วนเวียนอยู่ในหัวจองฮันเต็มไปหมด เขาจำได้ว่าเมื่อคืนนี้


          23:00 pm 9ชม.ก่อนหน้านี้


          "หมดแก้ว! "


          จองฮันพูดก่อนจะยกแก้วเหล้าดื่มจนหมดแก้ว ซอกมินก็ไม่น้อยหน้า เห็นพี่ชายดื่มจนหมดแก้วตนเองก็ดื่มตาม


          "รักพี่จังเลย"


          ซอกมินพูดพร้อมทำหน้าตาออดอ้อนน่ารัก


          "ฉันก็รักแกเหมือนกัน"


          จองฮันเอาหน้าผากตนเองชนกับหน้าพากของซอกมิน ค้างอยู่นานก่อนที่ซอกมินจะพูดขึ้น


          "แด่คืนสุดท้ายที่โซล"


          ซอกมินพูดในขณะที่มือก็ยกแก้วเหล้าขึ้นชู


          ทั้งสองดื่มกันไปหลายแก้วจนเมามายกันทั้งคู่ จองฮันรู้สึกร้อนวูบวาบจึงถอดเสื้อออก สักพักเขาก็หลับไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซอกมินกลับห้องตัวเองไปตอนไหน แล้วก็ไม่รู้ว่าตัวเองมานอนบนเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วยิ่งไม่รู้ว่าซึงชอลมาอยู่บนเตียงกับเขาได้ยังไง


          'เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี้ย'


          ซึงชอลเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมกับนุ่งผ้าขนหนูปิดท่อนล่างเอาไว้


          จองฮันจ้องมองร่างหนาเดินมาไม่ละสายตา เส้นผมสีดำที่เปียกชุ่มเพราะการสระผมมีน้ำหยดลงมาไม่หยุดตรงปลาย หยดน้ำเล็กๆ หยดลงมาที่ไหล่ มาที่ร่องอก ผ่านหน้าท้องที่มีแพคน้อยๆ ลงมาสุดที่ผ้าขนหนู


          เอื๊อก


          จองฮันกลืนน้ำลาย พร้อมกับเม้มปาก


          "ยุนจองฮัน"


          "ห้ะ! "


          เสียงของซึงชอลเรียกสติจองฮันกลับมา อย่างกับว่าจองฮันหลุดเข้าไปอยู่ในภวังค์ที่มีเพียงซึงชอล เขาจ้องมองอีกคนจนไม่รู้เลยว่าซึงชอลเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน


          "มองฉันจัง ชอบฉันแล้วหรอ"


          ซึงชอลแกล้งแหย่


          "บ บ้าหรอ! ใครจะไปชอบคุณ หลงตัวเอง"


          ว่าจบร่างบางก็รีบลุกขึ้นพาตัวเองวิ่งไปเข้าห้องน้ำ ทั้งๆ ที่นุ่งผ้าห่มอยู่


          ตึกตัก ตึกตัก


          หัวใจบ้านี่จะเต้นแรงทำไม จองฮันไม่ได้รู้สึกพิศวาสซึงชอลเสียหน่อย มีแต่อยากหนีไปให้พ้นๆ มากกว่า แต่ทำไมใจมันไม่นิ่งเลยนะ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #4 มะเหมี่ยว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 12:30

    ฝีมือซอกมินใช่ไหม ต้องเป็นซอกมินแน่ๆเลย

    #4
    0