Beloved one of mafia : หัวใจมาเฟีย [seventeen]

ตอนที่ 2 : 02.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    11 พ.ค. 62




          ในห้องที่ถูกตกแต่งไว้สำหรับคู่บ่าวสาว จองฮันเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองสีเข้ม เขายืนมองตนเองในกระจกบานใหญ่ ทำไมเขาถึงได้สวยขนาดนี้นะ ไม่แปลกที่ทุกคนในงานต่างชมเป็นเสียงเดียวกัน คิดเช่นนั้นแล้วก็ยิ้มยกใหญ่


          "พี่จองฮันคราบบบบ"


          เสียงคุ้นหูดังมาแต่ไกลทำจองฮันหมดอารมณ์ ซอกมินวิ่งกู่เข้ามากอดจองฮันไว้แน่นพร้อมกับยรอยยิ้มพลังบวก


          "หัดเคาะประตูบ้างสิ" จองฮันทำน้ำเสียงดุเจ้าน้องชายตัวแสบ


          "วันนี้พี่สุดยอดมากเลย รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมต้องเป็นของพี่แน่ๆ ทั้งส่งสายตาหวานๆ ทั้งร้องไห้อีก ฮ่าๆๆ สุดยอดดดด "


          ซอกมินพูดพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้กับการกระทำของจองฮันในงานแต่งเมื่อช่วงเช้า เขาไม่เคยคิดเลยว่าพี่ชายข้างบ้านที่รู้จักกันมากว่าสิบปีจะแสดงละครหลอกตาแขกทุกคนได้เก่งขนาดนี้ เล่นเกินล้านจริงๆ นับถือๆ


          "ฉันคู่ควรมากกว่ารางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมเสียอีก ฉันน่ะทำได้ทุกอย่าง"


          "เพื่อเงิน ฮ่าๆๆๆๆ " ซอกมินพูดแทรก


          "ไอ่บ้านี่! " จองฮันยกขาขึ้นจะเตะเข้าที่ก้นของน้องชายตัวแสบสักหน่อย ที่พลาดที่มันหลบได้เสียก่อน


          "ยังไงวันนี้ก็ต้องขอบใจนายมากนะ ที่มาช่วยพี่"


          ถ้าวันนี้ไม่ได้ซอกมินมาช่วยแต่งเป็นพ่อหลอกๆ ให้ เขาคงต้องเสียเงินค่าจ้างบางส่วนไปจ้างคนมาแสดงแทน 


          "ผมก็ทำได้ทุกอย่างเพื่อเงินเหมือนกับครับ" ซอกมินยิ้มชั่วร้าย


          จริงอยู่ที่ก่อนตกปากรับคำมาแสดงให้ไม่มีเรื่องเงินเข้ามาเกี่ยว แต่พอได้ยินค่าจ้างที่พี่ชายจะได้มากถึงล้านวอน มันก็คงจะต้องแบ่งน้องชายตัวน้อยๆ คนนี้เสียหน่อย


          "ไอ้ซอก! "


          จองฮันง้างมือขึ้นจะตีซอกมิน


          ก๊อก ก๊อก


          เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นดึงดูดความสนใจให้คนในห้องทั้งสองเห็นไปมอง


          "ใคร" จองฮันเอ่ยถามคนข้างนอก


          "ผมเองครับ" น้ำเสียงคุ้นหูจากคนหลังประตูตอบกลับมา


          "เดี๋ยวผมเปิด" ซอกมินที่อยู่ใกล้ประตูที่สุดอาสาเดินไปเปิดให้ "เชิญครับ"


          ชายในชุดดำเดินเข้ามาในห้องตามคำเชิญ


          "คุณซึงชอลให้ผมมาแจ้งคุณว่า พรุ่งนี้จะมีรถไปส่งคุณจองฮันกับคุณซอกมินตอนสิบโมง ขอให้พวกเตรียมตัวจัดกระเป๋าให้พร้อมสำหรับการเดินทางกลับ"


          ซูนยองลูกน้องคนสนิทของซึงชอลรายงานคำสั่งของเจ้านายให้จองฮันได้ฟัง


          "ขอบคุณครับ" จองฮันกล่าว


          "ถ้าคุณจองฮันขาดเหลืออะไรบอกผมได้เลยนะครับ" ซูนยองส่งยิ้มแก้เขิน


          แม้ว่าจะเคยเจอจองฮันมาก่อนแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยสักครั้งที่เขาจะได้พูดคุยกับจองฮัน เพราะบทสนทนาครั้งแรกของเราทำให้เขาเก็บอาการเขินเอาไว้ไม่อยู่


          "ขอบคุณครับ"


          จองฮันพูดพร้อมกับยิ้มให้อาการเคาะเขินของซูนยอง


          "เอ่อ... เสร็จธุระของผมแล้ว ช..เชิญคุณตามสบายเลยครับ ผมขอตัวก่อน" พูดจบซูนยองก็รีบเดินหายจากห้องไป


          "เห้อ! กลับเร็วจังยังไม่ได้ไปเที่ยวสักที่เลย อุตส่าห์มาถึงโซลทั้งที"


          ซอกมินถอนหาย นึกว่าการมาช่วยจองฮันครั้งนี้จะได้ทั้งเงิน จะได้ทั้งเที่ยว สุดท้ายความคาดหวังของเขาก็ไม่เป็นจริง


          "แกยังมีหน้ามาห่วงเที่ยวอีกหรอ แอบมาทำงานแบบนี้ กลับบ้านไปไม่รู้ว่าเราสองคนจะโดนอะไรบ้าง พ่อต้องรอเชือดฉันอยู่แน่ๆ "


          จองฮันกังวลถึงคนทางบ้าน เขาแอบหนีออกมาทำงานบ้าๆ นี่โดยไม่ได้บอกใคร ไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำวันนี้จะผิดมากน้อยแค่ไหนที่พาน้องมาทำอะไรแย่ๆ ได้เงินก็จริงอยู่ แต่การทำแบบนี้ก็ไม่ต่างจากการขายตัวเลยสักนิด หวังว่าพ่อคงให้อภัย


          ซึงชอลนั่งบนเก้าอี้ในห้องชั้นล่าง กำลังสนทนากับใครบางคนผ่านทางแลปท็อป ชายวัยกลางคนแต่งตัวดูดีในชุดสูทสีดำสนิท


          นานแล้วที่เขาไม่ได้คุยกับพ่อ


          ใบหน้าหล่อนิ่งสงบจ้องมองเข้าไปให้แล็ปท็อป ซึงชอลรู้จุดประสงค์ของการโทรมาครั้งนี้เป็นอย่างดี


          "แต่งงานแล้วสินะ"


          ชายวัยกลางคนเริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ


          "ใช่ครับ"

     

          ซึงชอลตอบเสียงเข้ม เชือดเฉือนไม่ต่างกัน


          "แกแต่งงานโดยที่ไม่ได้บอกฉัน! " ดาโก้ตะคอกใส่ซึงชอลผ่านจอแล็ปท็อป


          ซึงชอลไม่แปลกใจที่พ่อจะโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เพราะพ่อของเขามีนิสัยหยิ่งทะนงไม่ชอบให้ใครมาหักหน้า การกระทำของซึงชอลในครั้งนี้จึงถือเป็นการหมิ่นศักดิ์ศรีของผู้เป็นพ่อ


          "ฉันหาเจ้าสาวที่ดีพร้อมทุกอย่างไว้ใฟ้แก แต่แกกลับไปแต่งกับคนนั้น ต่ำ! "


          ซึงชอลข่มความรู้สึกโกรธไม่ให้ระเบิดออกมา เขากำมือแน่น 


          เพราะการหมั้นที่ไม่ได้เต็มใจ ถูกจัดเตรียมไว้ที่อิตาลี เขาถึงต้องทำเช่นนี้ จ้างใครสักคนให้มาแต่งงานด้วยเพื่อหลอกตา จัดงานแต่งให้เกิดขึ้นพร้อมกันกับงานหมั้นที่พ่อเตรียมไว้เพื่อประชดพ่อ


          ตั้งแต่วันที่เขาเลือกจากมาอยู่ที่นี่ คำสั่งของพ่อก็ไม่มีค่าอะไรกับเขาอีกต่อไปแล้ว เขาไม่ใช่ลูกน้องของพ่อ ชีวิตของซึงชอล เขาจะเป็นคนกำหนดมันเอง


          "ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้พ่อก็คงไม่โทรมาหาผม"


          ซึงชอลพูดประชดด้วยความน้อยใจ ทำให้สีหน้าชายวัยกลางคนในแล็ปท็อปอ่อนลง


          "แต่แก..."


          "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็แค่นี้นะครับ"


          ซึงชอลพูดแทรก พร้อมกับปิดหน้าจบแล็ปท็อปลง


          มันผ่านไปเร็วราวกับว่าบทสนทนาเมื่อสักครู่คือความฝัน เขารอโอกาสที่จะได้คุยกับพ่อมาแสนนาน แต่มันกลับเกิดขึ้นและจบลงด้วยการทะเลาะกัน ตั้งแต่ที่แม่เขาจากไปความรักที่เขาควรจะได้จากผู้เป็นบิดาก็น้อยลงทุกที


          ร่างหนาลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปหยิบไวน์ที่ตู้เก็บไว้ แล้วออกจากห้องทำงานไป

          

          ซึงชอลขึ้นบันไดไปที่ชั้นสอง ชั้นสาม และชั้นสี่ ซึ่งเป็นห้องใต้หลังคาเล็กๆ แสงจากพระจันทร์ส่องผ่านเข้ามาห้องทำให้มันสว่างขึ้น เขานั่งลงข้างหน้าต่าง มองดูพระจันทร์ดวงใหญ่เต็มดวง เขาเปิดขวดไวน์แล้วยกมันขึ้นดื่ม ไวน์สีแดงไหลล้นออกมารอบปาก อาบลงมาที่คอเสื้อจนเหนียวเหนอะ ร่างหนาหยุดดื่ม วางมันลง พร้อมกับยกแขนขึ้นเช็ดปาก


          ค่ำคืนนี้ แสงจันทร์ และขวดไวน์จะอยู่เป็นเพื่อนของเขา








*******อัพให้ดึกหน่อยแต่ก็มานะจ๊ะ

ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาอ่าน

และขอบคุณกำลังใจดีๆ จากนักอ่านทุกคน

เห็นแบบนี้แล้วก็ชื้นใจ

มีแรงฮึดเพื่ออัพตอนต่อไปขึ้นมาทันที

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #3 gungphao1996 (@gungphao1996) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 18:02
    อย่าเครียดมากนะคะพี่ซึงชอล รอต่อค่า♡♡♡
    #3
    0