The Blue In You [Songkim]

ตอนที่ 1 : You Make Me Crazy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 มี.ค. 63

คำเตือน!ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิค ชาย+ชาย มีเนื้อหาค่อนข้างรุนแรงนักอ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะและนักเขียน เขียนขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น! ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับตัวศิลปิน

 

 

Hospital

2020 Years…

03 : 33 P.M.

 

"อย่าลืมทานยาตามที่หมอสั่งนะครับ" เสียงทุ้มหวานหูของคุณหมอคิมเอ่ยบอกกับคนไข้คนสุดท้ายก่อนจะเปลี่ยนเวรให้คุณหมออีกท่านมาเข้าเวรแทน

 

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่คนอย่างหมอคิมทำเป็นประจำคือการไปตรวจสุขภาพจิต ครับได้ยินไม่ผิดหรอก งานหลักของเขาเป็นหมอในโรงพยาบาล แต่งานอดิเรกคือการเป็นหมอที่ช่วยเหลือคนที่จิตผิดปกติ เช่น การเป็นคนสองบุคลิก หรือประสาทหลอน ป่วยเป็นโรคไบโพลาร์ ไม่ว่าจะโรคไหนเขาก็รักษาให้หายได้ จริงๆคุณหมอคิมน่ะดังในด้านรักษาคนไข้ที่ป่วยทางจิตเอามากๆ

 

เก่งจริงๆเลยคนๆนี้*๐*

 

มินิคูปเปอร์สีเหลืองอ่อนเข้าไปจอดในโรงจอดรถของบริษัทอันดับหนึ่งในย่านกรุงโซล ครั้งนี้เขาได้รับเมสเสจในไลน์ว่า ต้องมารักษาอาการทางจิตของนักธุรกิจหนุ่มหรือประธานบริษัทไฟแรงที่สาวๆหลายคนต่างอยากจะเป็นว่าที่ภรรยาในอนาคต

 

ตอนที่เขาได้อ่านข้อความก็ตกใจไม่ใช่น้อย แต่ที่ตกใจกว่านั้นคือนักธุรกิจหนุ่มส่งข้อความมาหาเขาเอง ใช่ว่า ไมเนอร์ จะไม่ดังสักกะหน่อย เขาเห็นคนๆนี้ออกทีวีบ่อยกว่าพวกนักดาราเสียอีก ไม่คิดว่าไมเนอร์จะเป็นจิตเภทอ่ะนะ เพราะบุคลิกทุกอย่างของนักธุรกิจหนุ่มช่างไม่มีอาการทางจิตแสดงออกมาให้เห็นเลย ถ้าเขาไม่ได้รับข้อความนั้นก็คงไม่รู้ ถึงแม้ว่าในการป่วยทางจิตคนเหล่านี้ยังคงใช้ชีวิตประจำวันเป็นปกติ คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่าคนพวกนี้เป็นโรคจิตเภท แต่สำหรับเขามันค่อนข้างจะมองออกง่าย เพราะอะไรน่ะหรอ

เพราะว่าเขาเรียนมาไงล่ะ

 

ถึงจะเหล่าเรียนตำราหลายร้อยเล่มแค่ไหน แต่อาการของ ไมเนอร์ มันช่างแปลกพิลึก

 

“นายทำได้หน่า คิมจินอู” ให้กำลังใจตัวเองเสร็จเขาก็ลงจากรถก่อนจะมุ่งหน้าเดินไปกดลิฟท์ชั้นบนสุด จริงๆก็แอบเกร็งอยู่ไม่ใช่น้อยเลยนะ มันเป็นครั้งแรกที่เขาต้องมารักษาพวกนักธุรกิจอ่ะ

 

ตึกตัก ตึกตัก หัวใจของคุณหมอเต้นแรงขึ้นเมื่อตัวเลขในลิฟท์มันใกล้จะถึง23 24 และ25

 

ติ้ง! เสียงลิฟท์ดังพร้อมกับประตูลิฟท์เปิดออก สูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะก้าวเดินออกจากลิฟท์ บริษัทนี้ขึ้นชื่อว่าหรูหราจริงๆ ต้องยอมรับฐานะของคนตระกูลซงเขาเลย หล่อไม่พอยังรวยไปอีก เขามองดูภาพวาดบนกำแพงในระหว่างทางเดิน งานศิลปะแปลกตาแต่ว่าค่อนข้างสวยมันทำให้เขาหยุดมองไม่ได้เลย แถมนามปากกายังเป็นของนักธุรกิจหนุ่ม ยิ่งทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะชื่นชมผลงาน

 

 

“ว้าว” ได้แต่อุทานออกมากับภาพวาด ได้แต่คิดว่าถ้าเขาวาดคงกลายเป็นภาพวาดกิ๊กก๊อกเป็นแน่ แอบหลุดขำเล็กน้อยให้กับความคิดของตน ก่อนนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจะสะดุดกับภาพวาดที่มีแค่ดวงตา คุณหมอคิมหยุดมองดูมันสักพัก ภาพวาดนี้มันเหมือนกับว่า กำลังมีใครจ้องมาที่เขาแถมยังทำให้คนที่มองดูอยู่ตกสู่ห้วงภวังค์อย่างไรอย่างนั้น

 

“คุณชอบไหมครับ” เสียงทุ้มเอ่ยแนบชิดใบหูขาว ก่อนคุณหมอตัวเล็กจะสะดุ้งตกใจแล้วเผลอผลักอีกคนจนเกือบจะล้ม

“เอ่อ ขอโทษครับ” คนตัวเล็กเอ่ยขอโทษอย่างลนๆเมื่อพบว่าคนที่ตนผลักคือหนุ่มนักธุรกิจหรือคนไข้คนใหม่ของเขานั่นเอง ก่อนจะยื่นมือไปสัมผัสกับมือหนาเพื่อคว้าอีกคนไว้ โดยที่ลืมไปว่าใบหน้าสวยมันอยู่ใกล้กับใบหน้าหล่อของอีกคนมากแค่ไหน

 

มันอยู่ใกล้มากจนลมหายใจร้อนกำลังรินลดที่แก้มขาว

 

นัยน์ตาทั้งคู่ของคุณหมอคิมสบเข้ากับนัยน์ตาคมดุจดั่งนกอินทรีย์ มันดูน่าเกรงขามจนเขารู้สึกกลัวและยังดูเจ้าเล่ห์ที่หลอกล่อเหยื่อผู้อ่อนแอกว่าให้ติดกับ...เหมือนกับเขาในตอนนี้เอง

 

“คุณสวยจัง” สิ้นสุดเสียงทุ้มเข้มคนที่ตัวเล็กกว่าก็พยายามจะถอยห่าง แต่ก็ต้องหยุดความพยายามนั้นลงเมื่อเอวของเขามันถูกแขนแกร่งกำลังกอดไว้

 

และ...เขาถูกกอดตอนไหนวะ!

 

“ป..ปล่อยผมนะครับ” เอ่ยบอกอีกคนอย่างกล้าๆกลัวๆ จะไม่ให้กลัวได้ไงนั่นมันคนไข้โรคจิตที่เขาจะต้องรักษายังไงล่ะ!!! ขืนถ้าเขาทำให้คนตรงหน้านี้โมโหจะไม่ถูกหั่นเป็นชิ้นแล้วโยนลงน้ำหรือยังไง แถมยังจู่โจมเขาแบบไม่ทันตั้งตัวอีก

 

คนตัวขาวพยายามแกะลำแขนที่กำลังกอดรัดเขาออกอย่างสุภาพ แต่ก็ต้องขอบคุณพระเจ้าที่หนุ่มนักธุรกิจนี้ปล่อยเขาอย่างง่ายดาย

 

“หึ” ร่างสูงหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นท่าทางของคุณหมอตัวเล็ก จะว่าเอ็นดูก็ไม่เชิง แต่คนๆนี้ก็น่ารักแถมยังสวยเอาเสียมากๆ มากจนมันทำให้เขาอยากจะเก็บเอาไปไว้เพื่อดูเล่นในบ้าน แถมกลิ่นของคุณหมอคิมมันหอมชวนอยากให้ดอมดม ยิ่งริมฝีปากบางนั้นกำลังเม้มเข้าหากัน เขาก็ยิ่งอยากจะบดขยี้ริมฝีปากบางนั้นให้เลือดออกเสียจริง

 

เลือดผสมกับไซรัปรสชาติมันคงจะดีไม่น้อย

 

“อื้ม เชิญคุณหมอเข้าห้องก่อนครับ” ไมเนอร์กระแอมไอเล็กน้อยก่อนจะบอกให้อีกคนเข้าห้องและผายมือไปยังประตูที่เปิดเอาไว้โดยเลขาหน้าห้อง

 

คนตัวขาวเอ่ยตอบรับเบาๆ พร้อมกับเดินตามร่างสูงนั้นไป แอบกังวลอยู่ไม่น้อยเพราะเขาไม่รู้เลยว่างานนี้มันจะคุ้มค่าจ้างไหม จะทำสำเร็จไหม และมันคุ้มที่เขาจะเสี่ยงทำงานนี้จริงๆหรือเปล่า

 

“เชิญนั่งครับ” คนตัวสูงกว่าเอ่ยบอกก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งโซฟาหนังสีดำตรงข้ามกับคุณหมอคิม นัยน์ตาคมเฉี่ยวจ้องมองทุกอริยาบถของอีกฝ่ายพร้อมกับแย้มยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตรเมื่อคุณหมอตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา

 

คุณหมอตัวเล็กยิ้มตอบกลับก่อนจะเริ่มถามอาการของอีกฝ่ายทันทีเมื่อนั่งลงและคนตรงหน้าเขาก็ให้ความร่วมมือกับมันเป็นอย่างดี

 

เหมือนกับคนป่วยโรคจิตเภทปกติ..ที่มาให้คำปรึกษาในเรื่องอาการหลอน อาการซึมเศร้าบ้างเป็นบางครั้ง

 

สงสัยเขาคงคิดมากไปเองล่ะมั้ง

 

“งานอดิเรกของผม คือการได้วาดภาพครับ” ไมเนอร์ตอบเมื่อคุณหมอตัวเล็กถามถึงงานอดิเรกของเขา ก่อนจะยืนขึ้นและเดินไปใกล้คนตัวเล็ก พร้อมกับก้มหน้าลงไปหาใบหน้าสวยนั้น นัยน์ตาคมดุจ้องมองมันสักพัก ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเอ่ยชิดใบหูอีกคน

 

“ผมชอบวาดภาพมากๆเลยครับ โดยเฉพาะการเห็นสีแดงที่มันแต้มอยู่บนกระดาษสีขาว...แต่ผมคิดว่าสีแดงมันไม่แดงเข้มพอ เลยคิดว่าจะใช้เลือดแทนสีแดงดูน่ะครับ” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย ต่างจากอีกคนที่เริ่มตัวสั่นเพราะสิ่งที่ได้ยิน

 

นัยน์ตาคมเหลือบมองลำคอขาวนั้น ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะกดจูบเบาๆอย่างอดใจไม่ไหว เมื่อกลิ่นหอมของคุณหมอคิมมันทำให้เขาแทบคลั่ง

 

คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกพร้อมกับขยับออกห่างจากอีกคน ร่างสูงเห็นอย่างนั้นจึงยืนขึ้นเต็มความสูงอีกครั้งพร้อมกับแย้มยิ้มกว้างให้คุณหมอคนสวยที่ตอนนี้ดูเหมือนว่าภายนอกดูจะนิ่งเฉยแต่ภายในใจกำลังร้อนรุ่มเพราะสัมผัสของเขาเมื่อสักครู่

 

“อ่า...ให้ตายสิ...หมอคิม คุณคงต้องไปรักษาผมที่บ้านแล้วล่ะครับ” :)

 

 

 

 

Talk : คุณไมเนอร์ไม่อ่อนโยนเลยค่ะ อิ^อิ ฝากเรื่องนี้ไว้ในอ้อมกอดกันทุกคนด้วยนะคะ หวังว่าจะชอบกันน้า

คอมเมนต์และให้กำลังใจกันเยอะๆด้วยนะคะ ตอนที่สองจะมาในเร็วๆนี้แน่นอนค่ะ

 

 

อ่อ ฝากไปเล่นแท็ก #สีครามซงคิม กันด้วยเน้ออ

ปล.ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 srmook19 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 22:35
    มาเถอะ พรีสสสสสส
    #1
    0