War of Emperor สงครามราชันย์จักรพรรดิ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 445,450 Views

  • 1,232 Comments

  • 7,009 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    10,555

    Overall
    445,450

ตอนที่ 61 : ป้ายสี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13401
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 505 ครั้ง
    17 ต.ค. 60

เมื่อหนิงเทียนกล่าวจบ มันพลันออกแรงบีบทันทีแต่แรงนั้นก็ไม่ได้ทำให้ซิตู่ถึงตายแต่อย่างใด
กร๊อบ!! เสียงกระดูกคอของซิตู่แตกหัก มันหมดสติลงทันที 

“เปราะบางยิ่งนัก” หนิงเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงหยามเยียดพร้อมทั้งหันไปยังร่างที่สั่งเทิมอยู่กับพื้น “ต่อไปตาเจ้าแล้ว ท่านนายน้อยเฟยผู้สูงศักดิ์”

“เจ้า เจ้าอย่าเข้ามาน่ะ เจ้าอยากได้อะไรข้าจะหาให้เจ้า เจ้าต้องการหินลมปราณหรือไม่ หรือเจ้าต้องเป็นหัวหน้าเผ่าซิ ข้า...ข้านั้นจะให้เจ้าหมดเลยได้โปรด ได้โปรดอย่าฆ่าข้า”


ด้วยตัวตนของหนิงเทียนที่ดุจดังภูตพราย ทำให้มันสั่นกลัวอย่างสุดแสน

หนิงเทียนยิ้มอย่างสบายใจ “ข้าขอทวงหนี้ ที่เจ้าติดข้าไว้หน่อยละกันนะ ยามอยู่ในหมู่บ้านเจ้าทั้งมองข้าด้วยสายตาเหยียดหยามทั้งก่นด่าข้าต่างๆนาๆ” 


“ข้า..ข้าขอร้องโปรดไว้ชีวิตข้าด้วย” ซิเฟยรีบคลานเข่ามาแทบเท้าของหนิงเทียนก่อนที่จะก้มหัวลงไปเลียที่ปลายเท้าราวกับสุนัข


“มันสายไปแล้ว” รอยยิ้มบนใบหน้าของหนิงเทียนเลือนหายไป แทนที่ด้วยใบหน้าอันเหี้ยมโหมอำมหิตดุจปีศาจ 
พร้อมทั้งปล่อยรังสีฆ่าฟันอันมากล้นออก จิตสังหารของมันไม่ใช่ของที่สามารถฝึกได้ด้วยฝีมือ มันเกิดจากการฆ่า ฆ่าเพียงเท่านั้น 

จิตสังหารของตัวมันนั้นมิได้เป็นรองบิดามารดาทั้งห้าของมันเลยแม้แต่น้อย


หนิงเทียนมองไปยังปลายเท้าของมันที่เปรอะเปื้อนด้วยน้ำจากปากของซิเฟยพร้อมทั่งกล่าวออกมา

“ในเมื่อเจ้าทำความสะอาดเท้าให้ข้า อีกทั้งข้าเองก็ไม่ใช่คนใจดำอะไร เจ้าจงรับของขวัญจากข้าไป ของสิ่งนี้เป็นของที่ทั้งชีวิตของเจ้าไม่สามารถแม้แต่ที่จะมองมันด้วยสายตา” 
เมื่อกล่าวจบหนิงเทียนหยิบเโอสถเม็ดหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ 

“นี้คือยาอันใดเจ้ารู้หรือไม่?”

ไม่มีเสียงใดๆออกจากปากซิเฟยแม้แต่คำเดียว ในจิตใจของมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างสูง มันจะไปมีแรงอันใดตอบคำถามหนิงเทียนได้อีก


“ถ้าเจ้าไม่ตอบ ข้าจะบอกเจ้าเอง โอสถเม็ดนี้คือโอสถสวรรค์ ใช่มันคือโอสถสวรรค์ ถ้าเทียบกับสมุนไพรอย่างโสมอายุวัฒนะของเจ้าแล้วมันต่างกันราวไข่มุกกับขี้ควายเลยทีเดียว 

ข้าจะให้เจ้าได้มีโอกาสลิ้มรส โอสถระดับสวรรค์” หนิงเทียนมองไปยังโอสถเม็ดสีขาวนวลที่ภายในมือของมัน จากนั้นมันส่งโอสถเข้าปากซิเฟยอย่างรวดเร็ว


ซิเฟยตาเบิกกว้างด้วยความกลัว โอสถพิษอันใดที่มันได้กินเข้าไป


“ไม่ต้องห่วงข้าไม่ได้ใจร้ายถึงกับให้เจ้ากินยาพิษอย่างแน่นอน โอสถที่เจ้าได้กินไปเมื่อครู่มันคือโอสถสวรรค์ปกป้องหัวใจ 
เม็ดยานี้แม้แต่ตัวข้าเองก็ยังไม่สามารถปรุงมันขึ้นมาได้ สรรพคุณมันนั้นดีเป็นอย่างมาก มันช่วยป้องกันหัวใจเจ้า 

ภายใน3ชั่วยามตราบเท่าที่หัวใจของเจ้าไม่ถูกทำลาย เจ้านั้นจะไม่ตายอย่างแน่นอน”

ใบหน้าของซิเฟยตอนนี้เต็มไปด้วยความตกตะลึง มันรู้ถึงเหตุผลเป็นอย่างดีว่าเพราะเหตุใดหนิงเทียนจึงให้มันกินโอสถที่มีค่าเช่นนี้ ใช่แล้วแค่เพียงเรียกร้องหาความตาย ตัวมันเองยังไม่มีสิทธิ์


อ๊ากกกกกกกกก!!!!
มีดสั้นขนาดเล็กที่เกิดจากน้ำแข็ง พุ่งตรงไปยังแขนทั้งสองข้างของซิเฟย ประกายโลหิตสาดกระจายไปเต็มพื้น เส้นเอ็นที่ข้อมือของมันถูกตัดขาด
ซิเฟยเปล่งเสียงร้องโหยหวนอย่างอนาถ ยังไม่สิ้นเสียงร้องของซิเฟยประกายมีดที่2ฟันไปยังขาทั้งสองของมัน เส้นเอ็นขาทั้งสองข้างถูกตัดขาดอย่างไร้ปราณี



อ๊ากกกเสียงร้องของซิเฟยแหบแห้ง 
“ฆ่า..ฆ่า..โปรด..ฆ่าข้า” ซิเฟยที่เมื่อครู่ก่อนนั้นยังหวาดกลัวต่อความตายอย่างสุดแสนเวลานี้มันกลับเรียกร้องหาความตายแทน

ซิเฟยพยามดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด แต่บัดนี้แขนและขาทั้งสองข้างมันไม่สามารถขยับได้อีกแล้ว มีเพียงส่วนลำตัวเท่านั้นที่ยังขยับส่ายไปมาอยู่

“ฆ่า...ฆ่าข้า” เสียงร้องที่แหบแห้งแผ่วเบาออกมาจากปากซิเฟย 

“ข้าไม่อยากฟังเสียงแหบๆของเจ้า” มีดที่สามของหนิงเทียนตัดไปยังลิ้นของซิเฟย
อ้ากกกกกกกกกกกกกเสียงกรีดร้องโหยหวนของมันดังสนั่น
 

บัดนี้ร่างของซิเฟยแน่นิ่งไปกับพื้น บาดแผลของมันนั้น ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนในแดนปราชญ์เองก็ต้องตกตายไปอย่างไม่ต้องสงสัย 
แต่ด้วยความวิเศษของโอสถสวรรค์ กลับทำให้ซิเฟยรอดพ้นจากความตาย มันหายใจแผ่วเบา เจ็บปวดทรมารอย่างแสนสาหัสบังเกิดทั้งบนร่างและจิตใจ


ข้านั้นจะไม่ฆ่าเจ้า หนิงเทียนกวาดมือเบาๆครั้งหนึ่ง แท่งน้ำแข็งขนาดเล็กพุ่งไปยังจุดตันเถียน ศูนย์รวมทะเลปราณของมันทันที  ปังง!! ทะเลลมปราณของซิเฟยเหือดแห้งลง 
บัดนี้นายน้อยผู้สูงศักดิ์กลับกลายเป็นเช่นตัวพิการไร้ค่าคนหนึ่ง  ครั้งนี้มันไม่มีแม้แต่เสียงร้องออกมา

"อู๋ชางส่งมันไปให้ซานซันดูแล จงกำชับแก่มันด้วยว่า ข้านั้นไม่ต้องการให้นายน้อยเฟยตกตายเร็วนัก"

".... ได้ตามที่ต้องการ คุณชาย" ราชาภูตรับคำก่อนที่ส่งปราณมิติสีดำเข้าปะทะกับร่างกายที่คล้ายกับไม่ใช่มนุษย์ เพียงครู่เดียวร่างกายของซิเฟยหายวับไปในทันตา


ในชีวิตเดิม หนิงเทียนนั้นจะเข่นฆ่าทรมานคน เพียงเพราะความแค้นและสงครามเท่านั้น แต่ในครั้งนี้มันกลับเข่นฆ่า ทรมานคนเพียงเพราะความสนุก
นิสัยของมันนั้นแปรเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แม้แต่ตัวมันเองก็ยังไม่รู้สึกถึงอุปนิสัยที่แปลกเปลี่ยนไปเวลาที่มันลงมือฆ่าคน 

ตัวมันในตอนนี้ช่างคล้ายคลึงกับบิดาสี่ ‘ทูตแห่งความตาย จูซง’ อย่างไม่ผิดเพี้ยน


จากนั้นหนิงเทียนก็ได้เดินออกไป จากวัดร้างอย่างช้าๆ มันพึมพำเบาๆกับตัวเองว่า ‘ท่านพ่อสี่เคยบอกไว้ ฝ่ามือดูดวิญญาณเมื่อถึงระดับสูงสุดผู้ตายจะไม่เหลือแม้เพียงร่างกาย' 

มันหันกลับไปมองยังซากศพที่นอนเกลื่อนกลาดนับ30ศพ พลางส่ายศีรษะ 'ตัวข้ายังห่างไกลคำว่าสำเร็จมากนัก’

ราชาภูตมองไปยังภาพด้านหลังอย่างสยดสยอง เด็กอายุ16กลับโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้แล้วจิตสังหารนั้น 
มิใช่จากบุคคลที่อายุ16ปีจะมีได้มันต้องเป็นผู้ที่เคยผ่านการฆ่าฟันมานับแสนนับล้านชีวิต  


หนิงเทียนทะยานตัวออกจากวัดร้างอย่าไม่ใส่ใจ ชั่วครูราชาภูตก็เปิดปากของมันออก มันถามหนิงเทียนด้วยความสงสัย

“คุณชาย มนุษย์ตัวเหม็นที่ท่านบีบคอมันยังไม่ตาย ท่านรู้หรือไม่?”
หนิงเทียนไม่ได้สนใจจะตอบคำถามใดๆของราชาภูต มันเพียงแต่ทะยานร่างไปข้างหน้าเท่านั้น

ราชาภูตยังมิคลายความสงสัย มันยังกล่าวต่อไปอีก“คุณชาย ที่ท่านตามพวกมันมาถึง3วันเพียงเพราะต้องการโยนความผิดให้ผู้อื่น?” 

หนิงเทียนรู้สึกรำคาญกับคำถามที่ออกจากปาก อู๋ชางอย่างไม่หยุดหย่อน มันจึงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบออกมาว่า “อู๋ชาง เจ้ารู้จักคำพูดที่ว่า นั่งบนภูดูพยัคฆ์สู้กันหรือไม่”

“มันเป็นเคล็ดลับทักษะต่อสู้วิชาใด ราชาผู้นี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย” ราชาภูตรู้สึกงุนงงกับคำพูดของ หนิงเทียน

หนิงเทียนเพียงแต่ส่งยิ้มจางๆให้กับความโง่ของราชาภูต มันไม่ได้กล่าวอันใดต่อ มันเพียงแต่เร่งความเร็วทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
.............
......
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 505 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #647 ' K I N G (@nopparatzaza11z) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 00:57
    พระเอกโง่จริงไม่ พอใจพอคนมองดูถูกเเม่รงโกรธ แล้วมิงจะทำตัวให้กากทำไม
    #647
    0
  2. #537 Pheonixy (@pattss) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 17:06
    ขอบคุณค่ะ
    #537
    0