War of Emperor สงครามราชันย์จักรพรรดิ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 445,713 Views

  • 1,232 Comments

  • 7,009 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    10,818

    Overall
    445,713

ตอนที่ 35 : การแลกเปลี่ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 520 ครั้ง
    17 ก.ย. 60

“นายน้อยเฟย เหตุใดครั้งนี้ถึงแลกได้น้อยกว่าครั้งก่อนมากนัก”ชายแก่หนวดเครายาวด้านข้างถามอย่างหวั่นเกรง

“เผ่าซิของเราล่าสัตว์ป่าได้น้อย จึงต้องลดปริมาณลง หัวหน้าชีมีปัญหาอันใด?”
น้ำเสียงที่มันเปล่งออกมาเต็มไปด้วยความเย็นชาแตกต่างจากใบหน้าและบุคลิกมันอย่างสิ้นเชิง


“ไม่....ไม่มีอย่างแน่นอนนายน้อย” มันก้มศีรษะให้แก่เด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างเชื่อฟัง

ชายชราที่กำลังก้มศีรษะอยู่ มันคือบุคคลที่มีอำนาจมากที่สุดในหมู่บ้านแห่งนี้ ‘ปี้ชี’ 
แต่ด้วยอำนาจของเผ่าซิ มันซึ่งอายุเกือบร้อยปี ยังต้องจำยอมก้มหัวให้แก่ชายหนุ่มอายุเพียง20ต้นๆเช่นนี้ 


“ผลไม้14ตะกร้า ฟืน10ตะกร้า แลกข้าวสาร 15ขันเนื้อสัตว์1ขีด”

ยิ่งการแลกเปลี่ยนล่วงเลยเวลาไปนานเท่าใดปริมาณของข้าวและเนื้อสัตว์ยิ่งน้อยลงกว่าคนกลุ่มแรกที่มาทำการแลกเปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัด 
ทุกคนในหมู่บ้านล้วนไม่พอใจแต่กลับไม่มีใครสักคนกล้าพูดออกมาแม้แต่คนเดียว


“ผลไม้ 18ตะกร้า ฟืน10ตะกร้า แลกข้าวสาร 10ขันเนื้อสัตว์ครึ่งขีด”ในคร่านี้ทหารทำการประเมินให้น้อยกว่าครั้งก่อนมากนัก


“เหตุใดถึงได้เพียงข้าวสาร10ขัน และเนื้อสัตว์ครึ่งขีด?”เสียงหญิงสาวตะโกนออกมาอย่างไม่พอใจ


“เจ้ามีปัญหาอันใด!! กับคำพูดของข้า” ทหารผู้ดูแลการแลกเปลี่ยนตะโกนเสียงแข็ง


“ทำไมเมื่อครู่ ผลไม้14ตะกร้าและฝืน10ตะกร้ายังสามารถแลกเนื้อสัตว์ได้ถึง1ขีดและข้าวสารอีก15ขันและเห็นได้ชัดว่าของข้านั้นมากกว่า” 

นางกล่าวออกมาอย่างไม่พอใจ ถ้านางยอมรับการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ แน่นอนมันจะไม่สามารถใช้เลี้ยงชีวิตได้ถึงการส่งบรรณาการครั้งหน้าอย่างแน่นอน


“นั้นมันครั้งก่อน สัตว์ป่าพวกนี้พวกเราล่ายากขึ้น มันจึงต้องมีราคาสูงขึ้น” ทหารในชุดเกราะยังกล่าวเสียงแข็ง สีหน้าที่มันมองไปยังหญิงสาวราวกับการมองไปยังมดตัวหนึ่ง


“ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าไม่ยอมรับการแลกเปลี่ยนครั้งนี้เด็ดขาด” แม้อาจจะต้องอดทนกับความหิวโหยจากข้าวและเนื้อสัตว์บ้างแต่ผลไม้นั้น
จะสามารถช่วยให้นางอยู่รอดได้จนกว่าจะถึงการส่งบรรณาการในครั้งหน้า

ข้าวสารเพียง10ขันสามารเลี้ยงชีวิตสองคนได้เพียง5วันแต่ผลไม้18ตะกร้าที่นางหามานั้นสามารถทำให้อยู่รอดได้ถึง10วัน 


“หญิงสาวคนนี้น่าสนใจจริงๆ”มุมปากของชายหนุ่มในชุดเกราะเงินยกยิ้มขึ้น

ในขณะที่มันนั่งชมการโต้เถียงระหว่างหญิงสาวนางนี้กับทหารของมันอย่างสนุกสนาน สายตาของมันกับจับจ้องไปยังหญิงสาวอย่างไม่กระพริบ


“นางกล้าที่จะต่อต้านเผ่าซิ นายน้อยโปรดสั่งมา ข้าจะไปสั่งสอนนางเอง” ผู้อาวุโสที่ยืนอยู่ข้างเด็กหนุ่มกล่าวอย่างนอบน้อม

“ไม่จำเป็น....หญิงสาวนางนี้เป็นใคร?”มันกล่าวห้ามคนของมันพร้อมทั้งถามไปยังปี้ชี
 

“เรียนนายน้อยเฟย นางชื่อว่าปี้เหยา นางเป็นคนในหมู่บ้านของเรา นางอาศัยอยู่กับลูกชายอีกหนึ่งคนนที่ชื่อปี้ยี่” 


“หืมม!! ลูกชาย สตรีนางนี้มีบุตรแล้ว?” สีหน้าของมันแปรเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวในทันที


“ไม่ถูกซะทีเดียวนายน้อย ปี้เหยาเป็นคนของหมู่บ้านมาโดยกำเนิด แต่ปี้ยี่ลูกของนางนั้นไม่ใช่ เมื่อสิบปีก่อนแม่ของปี้เหยาได้นำเด็กทารกคนหนึ่งมาจากนอกหมู่บ้าน 
ต่อมาไม่นานแม่ของนางได้เสียชีวิตลงเวลานั้นปี้เหยา วัยเพียง8ขวบ นางได้ดูแลเด็กคนนั้นด้วยตนเองมาตลอด 
กอปรกับที่หน้าตาของปี้เหยาละม้ายคล้ายมารดาของนางมาก เด็กทารกจึงเรียกนางว่าแม่มาตลอด”


หัวหน้าชีกล่าวอย่างอ่อนน้อม เขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านมาหลายสิบปีเรื่องราวของทุกๆคนในหมู่บ้านนั้นเขาสามารถที่จะอธิบายได้เป็นอย่างดีมันไม่ต่างจากการดูลายมือตัวเอง



“นางไม่ได้มีลูก” มุมปากของมันเหยียดกว้างสายตาของมันจับจ้องไปยังรูปลักษณ์ที่งดงามของปี้เหยา 
ในหมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้กลับมีสาวงามเช่นนี้นับว่าถูกใจมันเป็นอย่างมาก


ชายหนุ่มในชุดเกราะเงินผู้นี้คือ ซิเฟยลูกชายคนเดียวของหัวหน้าเผ่าซิ ตัวมันนั้นมีศักดิ์ศรีและอำนาจสูงมากอีกทั้งเผ่าซินั้นมีระดับดินแดนนักรบอยู่มากมาย 
อำนาจของเผ่าซิเทียบได้กับเผ่าใหญ่อย่างเผ่าเฮย พวกมันมักจะทำการสู้รบในภูเขารอบนอกอยู่บ่อยๆ
 
ส่วนผู้อาวุโสที่มักจะอยู่ด้านข้างของมันเสมอๆ มีชื่อว่า ซิตู่ 
มันได้รับหมอบหมายหน้าที่จากหัวหน้าเผ่าให้ติดตามคุ้มครอง ซิเฟย มีคำเล่าลือกันว่า ซิตู่ เป็นผู้ฝึกตนในแดนนักรบขั้นสูง


“นายน้อยเพียงแค่ท่านเอ่ยปาก ข้าจะไปจับตัวนางมาให้ท่านเอง”ชิตู่กล่าวอย่างไม่แยแส เหมือนกับว่าเรื่องเช่นนี้มันทำมาจนชิน 


“ไม่จำเป็น” แม้ปากของมันจะกล่าวปฎิเสธ แต่แววตาของมันนั้นเต็มไปด้วยความปรารถนา




ในขณะที่ปี้เหยาและทหารกำลังโต้เถียงกันอยู่นั้นเสียงของซิเฟยก็ได้ดังขึ้น

“พวกเจ้าจงหยุดโต้เถียงกันได้แล้ว” มันลุกจากเก้าอี้ ค่อยๆเดินไปยังทหารในชุดเกราะ

ในขณะที่ทหารนายนั้นกำลังจะกล่าวรายงานซิเฟย มันกลับยกขาเตะไปยังทหารในชุดเกราะ 

ปัง!!! ร่างที่ไร้สติของทหารในชุดเกราะลอยออกไปไกลจากฝูงชนทั้งหมด

“ทำไมพวกเจ้าถึงทำตัวเช่นนี้ พวกเราเป็นแขกจะต้องให้ความเคารพแก่ผู้คนในหมู่บ้านนี้ ไม่ใช่ว่าเจ้าถือดีว่าเป็นผู้ฝึกตนจากเผ่าซิและจะรังแกใครก็ได้” น้ำเสียงที่มันกล่าวเต็มไปด้วยคุณธรรม


ปี้เหยามองไปยังร่างที่แน่นิ่งของทหารชุดเกราะด้วยความงุนงง ชายหนุ่มคนนี้เป็นใครเหตุใดถึงกล้าเตะทหารจากเผ่าซิได้


ปี้ชีส่งเสียงดังออกมา “ปี้เหยาเจ้ายังไม่ขอบคุณ ท่านซิเฟย อีก”


เมื่อได้ยินคำพูดของหัวหน้าปี้ชี ปี้เหยาใช้เวลาเพียงชั่วครู่จึงเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด “ปี้เหยาขอบคุณท่านซิเฟย” มันโค้งศีรษะช้าๆแสดงความเคารพ

“ไม่เป็นไร.....ทหาร!!! เจ้าจงนำข้าวสาร30ขันและเนื้อสัตว์5ขีดมาให้แม่นางผู้นี้เพื่อเป็นการขอโทษ”มันสั่งทหารของมันพร้อมกลับกล่าวกับปี้เหยาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“แม่นางเจ้าอย่าได้เรียกข้าว่าท่านเลย โปรดเรียกข้า นายน้อย เหมือนคนอื่นๆเถอะ”


“ขอบคุณนายน้อยเฟย”ปี้เหยากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สำนึกในความเมตตา


“แม่นาง ไม่ทราบว่าท่านมีนามว่า?” น้ำเสียงที่มันกล่าวนั้นเต็มไปด้วยความสุภาพอ่อนโยนราวกับมันมิได้ถือตัวว่าเป็นบุคคลสูงศักดิ์อันใด


“เอ่ออ... ข้า ชื่อปี้เหยา” ท่าทีของปี้เหยาเวลานี้ นั้นเก้ๆกังๆเป็นอย่างมาก มันไม่รู้ว่าจะต้องวางตัวเช่นใดต่อหน้า บุคคลที่สูงส่งเช่นนี้


หนิงเทียนมองไปยังเหตุการณ์ทั้งหมดมุมปากของมันยกยิ้มขึ้น มันรู้สึกว่านี้เป็นการแสดงตลกที่พอจะสร้างความบันเทิงเล็กๆน้อยๆได้
“หึหึ ใช้เสบียงของเจ้าและทหารของเจ้า ในการสร้างภาพได้ไม่เลว ” หนิงเทียนขบขันอยู่ภายในใจ


“ข้ารู้สึกว่า นายน้อยเฟย ท่านเป็นคนดีมากๆ พี่ชายหนิงคิดเหมือนข้าหรือไม่?”น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความใสซื่อบริสุทธิ์

หนิงเทียนยิ้มและมองไปที่ปี้ยี่โดยไม่ได้กล่าวอะไรออกมา


......

“เอาล่ะครั้งนี้ การแลกเปลี่ยนของพวกเราเผ่าซิ ขอยุติลงเพียงเท่านี้ ข้าผู้เยาว์ ซิเฟย ต้องขอโทษสหายจากหมู่บ้านปี้จุ่ยบางท่านที่ไม่ได้รับข้าวสารและเนื้อสัตว์อย่างทั่วถึง 
ข้าขอสัญญาว่าครั้งหน้าเผ่าซิของเราจะพยายามล่าสัตว์ป่าให้ได้มากกว่านี้เพื่อทุกๆคนจะได้กินอิ่มนอนหลับอย่างเป็นสุข...”

สิ้นเสียงของซิเฟย เสียงสรรเสริญต่างๆถูกตะโกนจากผู้คนในหมู่บ้านอย่างมีอารมณ์

“ขอบพระคุณนายน้อยเฟย”
“นายน้อยเฟยมีเมตตาจริงๆ”
“นายน้อยเฟยจงเจริญ”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 520 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #767 sentinal (@sentinal) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 21:49
    เจ้าเฟยมันช่างหน้าหนายิ่ง
    #767
    0
  2. #622 ƁŁαƈҚ (@SoMJunG0) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 20:48
    หมั่นหน้ามัน!
    #622
    0
  3. #512 Pheonixy (@pattss) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 07:58
    ซิเฟยน่าหมั่นใส้มากๆ
    #512
    0
  4. #495 SAOW (@Sunako_333) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 17:33
    แหมม อย่างกะพระราชา
    #495
    0
  5. #148 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 02:01
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #148
    0
  6. #126 Aitzee (@Aitzee) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 12:51
    เผ่าเด็กน้อยเจอปราชไปเดี๋ยวหง่อยแดก
    #126
    0
  7. #124 patiphanpinkham (@patiphanpinkham) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 12:08
    พระเอกตูบทหาย 555
    #124
    0
  8. #123 นินนินโจ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 11:39
    นึกถึงเลยว่าคนเราต้องมีการศึกษา
    #123
    0