War of Emperor สงครามราชันย์จักรพรรดิ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 446,710 Views

  • 1,232 Comments

  • 7,020 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    11,815

    Overall
    446,710

ตอนที่ 208 : หมิงหยู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 430 ครั้ง
    14 พ.ย. 61

หนิงเทียนที่มองดูการต่อสู้ของมู่เสวี่ยอย่างไม่กระพริบตา มันอดไม่ได้ที่จะกล่าวชมออกมา “ถึงนางจะโง่แต่พรสวรรค์ด้านกระบี่ รู้สึกว่าจะได้จากปู่ของนางมาเยอะทีเดียว” 
ขณะที่กำลังคิดอยู่ สตรีนางนั้นได้อุ้มทารกน้อยวิ่งตรงมายังหนิงเทียนอย่างเต็มกำลัง 

เพียงไม่นานนางได้ทิ้งร่างลงเบื้องหน้าของหนิงเทียนด้วยลมหายใจที่ลากยาว นางหอบหายใจด้วยความเหนื่อยหล้าอยู่พักหนึ่งก่อนจะกล่าวขอบคุณออกมา


หนิงเทียนไม่แม้แต่จะตอบรับคำขอบคุณนั้นมันเพียงแต่มองไปยังการต่อสู้ตรงหน้าอย่างไม่สนใจ


เวลาเดียวกันมู่เสวี่ยจับจ้องหมีเขี้ยวโลหิตอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเริ่มทีบเท้าพุ่งร่างไปข้างหน้า นางเหลือไว้เพียงเงาร่างลางๆเท่านั้น กระบี่ที่แหลมคมของนางพุ่งตรงไปยังจุดตายของหมีเขี้ยวโลหิตอย่างน่ากลัว


ด้วยสัญชาตญาณของสัตว์เดรัจฉานหมีเขี้ยวโลหิต ยกกรงเล็บที่แหลมคมของมันขึ้นมาป้องกันโดยเร็ว การปะทะกันของกระบี่และกรงเล็บเกิดขึ้นอีกครั้ง 
แต่คราวนี้ปลายกระบี่ของมู่เสวี่ยคล้ายกับมีชีวิตขึ้นมา มันแหวกว่ายรอดผ่านช่องว่างเล็กๆระหว่างกรงเล็บทั้งห้า


ฉับ!!! รอยเลือดสีแดงสดเริ่มซึมออกมาจากลำคอของหมีเขี้ยวโลหิต น่าเสียดาย!!ที่การโจมตีนี้ของมู่เสวี่ยโดนเพียงแค่เฉียดๆลำคอไปเท่านั้น
มิเช่นนั้นแล้ว ด้วยเพลงกระบี่ตัดชีพจรที่ถูกพัฒนาจนเป็นกระบวนท่าในระดับเทพสงคราม มันสามารถที่จะทำให้สตรีที่บอบบางเช่นนางสังหารหมีเขี้ยวโลหิตได้ภายในการแทงกระบี่ครั้งเดียวอย่างแน่นอน


เพลงกระบี่ตัดชีพจรที่หนิงเทียนได้สอนสั่งแก่มู่เสวี่ยนั้นเป็นทักษะวิชาในระดับเทพสงครามขั้นต่ำ เดิมทีแล้วพื้นฐานของเพลงกระบี่นี้เป็นเพียงทักษะวิชาในระดับปราชญ์เท่านั้น
ด้วยเหตุนี้เองเพลงกระบี่ตัดชีพจรจึงไม่สามารถพัฒนาไปอยู่ในขั้นกลางและสูงของระดับเทพสงครามได้ 

แต่สำหรับผู้คนในพื้นที่รอบนอกที่มีพลังเฉลี่ยอยู่ในแดนแห่งปราชญ์ มันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เพลงกระบี่นี้ถูกจัดเป็นทักษะวิชาอันดับหนึ่ง



มู่เสวี่ยร่ายรำกระบี่อย่างอ่อนช้อยดุจผีเสื้อที่กำลังสยายปีกและบินวนอยู่เหนือเกสรของดอกไม้ ส่งผลให้เวลานี้บาดแผลจากรอยกระบี่นับสิบๆแห่งปรากฏขึ้นบนตัวของหมีเขี้ยวโลหิต 
มันกู่ร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างที่สุด โลหิตไหลออกมาจนย้อมร่างของมันเป็นสีแดงไปทั้งตัวก่อนที่มันจะทิ้งร่างอันใหญ่โตล้มลงกับพื้นจนแน่นิ่งไป ดวงตาของมันสูญเสียสัญญาณแห่งชีวิต



เมื่อเห็นว่าหมีเขี้ยวโลหิตล้มลง มู่เสวี่ยเป่าลมออกจากปากพร้อมเก็บกระบี่ลง จากนั้นนางพุ่งร่างมายังหนิงเทียนและสตรีผู้นั้น

“อาจารย์เพลงกระบี่ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง มันไม่ทำให้ท่านผิดหวังใช่หรือไม่” มู่เสวี่ยกล่าวออกด้วยรอยยิ้ม นี้เป็นครั้งแรกในชีวิตที่นางสามารถเอาชนะสัตวป่าขั้นที่2ได้ด้วยตัวเอง


“ยังห่างอีกไกล พลังที่แท้จริงของกระบี่ตัดชีพจรไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะคาดคิดได้ เวลานี้เจ้าสามารถแสดงอานุภาพของมันได้เพียง2ใน10ส่วนเท่านั้น”


“2ใน10ส่วน”มู่เสวี่ยทวนคำพูดของหนิงเทียนซ้ำด้วยความประหลาดใจ แค่พลังเพียง2ใน10ส่วนก็สามารถทำให้นางสังหารสัตว์ป่าในระดับเดียวกับตัวนางเองได้โดยปราศจากบาดแผลบนร่างแม้แต่รอยเดียว 


จากนั้นเหมือนมู่เสวี่ยจะฉุกคิดอะไรออกมาได้ เวลานี้พวกมันไม่ได้อยู่กันเพียงสองคน นางจึงหันหน้าไปทางสตรีที่นางได้ช่วยมาเมื่อครู่ก่อนจะกล่าวถามออกมา “ท่านเป็นใคร เหตุใดถึงถูกหมีเขี้ยวโลหิตไล่ทำร้ายได้”


สตรีนางนั้นรีบกล่าวตอบ “ผู้มีพระคุณ ข้ามีชื่อว่าหมิงหยูเป็นคนของเมืองจี้หลิน ข้ามาที่นี้เพื่อจะเก็บสมุนไพรและนำมันกลับไปขายเท่านั้นแต่ไม่คิดว่าจะโชคร้ายพานพบกับสัตว์ป่าระดับ2ได้ 
ถ้าไม่ได้คุณชายที่เดินทางผ่านมาเกรงว่าข้าและลูกน้อยจะไม่มีโอกาสได้เห็นแสงของวันพรุ่งนี้” กล่าวจบสตีนามหมิงหยูคุกเข่าทั้งสองข้างลงพร้อมกับก้มศีรษะลงแนบพื้น 


มู่เสวี่ยเห็นดังนั้นนางรีบก้มตัวลงพยุง หมิงหยูให้ลุกขึ้นมา พร้อมกล่าวออกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“อย่าทำเช่นนี้เลย ข้านั้นอายุน้อยกว่าท่านมาก ท่านทำเช่นนี้มีแต่จะให้ข้าอายุสั่นลง”
กล่าวจบมู่เสวี่ยรีบเอ่ยแนะนำตัวตามมารยาท “ตัวข้ามีนามว่า มู่...เอ่อมู่เฉิง ส่วนด้านข้างนี้คืออาจารย์ของข้าชื่อว่าหยางกวง”


หนิงเทียนปลายตามองไปยังหมิงหยูแม้ใบหน้าของนางจะมอมแม่มและเปรอะเปื้อนคาบโคลนที่แห้งกังจนติดไปกับผิวหน้า แต่นั้นก็ไม่สามารถปิดบังผิวขาวเนียนที่หลบซ้อนอยู่หลังคาบดินนี้ได้ 

หลังจากปลายตามองเรียบร้อยแล้ว หนิงเทียนก็ไม่ได้ให้ความสนใจหมิงหยูกับทารกในมืออีกเลย มันเพียงแค่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นปกติว่า “พวกเราเดินทางต่อกันเถอะ”


“คุณชายหยาง โปรดเมตตา ช่วยพาข้ากับลูกไปส่งที่เมืองจี้หลินด้วย” เมื่อเห็นหนิงเทียนกำลังเดินจากไปอย่างไม่สนใจ หมิงหยูรีบร้องขอออกมาเสียงดัง


“อาจารย์เมื่อเราช่วยเขาแล้ว เราก็ช่วยเขาให้ถึงที่สุดเถอะ” มู่เสวี่ยรีบกล่าวเสริมออกมา


“แล้วแต่เจ้า” หนิงเทียนกล่าวออกด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะเดินไปอย่างไม่สนใจ
เมื่อหมิงหยูเห็นทิศทางที่กลุ่มหนิงเทียนก้าวเดินไป นางรีบร้องตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว “คุณชาย ท่านไม่ใช่จะไปเมืองจี้หลินกันหรอกหรือ!!?”


ได้ยินเช่นนั้นมู่เสวี่ยรีบเอ่ยถามขึ้นมา “พี่สาวหมิงหยูพวกเราต้องการเดินทางไปเมืองจี้หลินแน่นอน”


สีหน้าของหมิงหยูกลายเป็นประหลาดใจ นางรีบกล่าวถามออกอย่างไม่เต็มเสียงนัก “แต่ว่าทิศทางที่พวกท่านกำลังมุ่งหน้าไปคือป่าวิญญาณอสูร 
เส้นทางที่ทอดยาวไปยังเมืองจี้หลินคือเส้นทางนั้น”กล่าวจบหมิงหยูยกมือชี้ปลายนิ้วไปเส้นทางเล็กๆที่ทอดยาวแยกออกไป


“เอ๋... แต่ว่าพี่ทหารบอกเราว่ามันเป็นถนนสายหลักนี่นา” มู่เสวี่ยกล่าวออกด้วยความตกใจ

หนิงเทียนยกยิ้มให้แก่หมิงหยูก่อนจะกล่าวออกมา“ขอบคุณแม่นางที่กล่าวเตือนพวกเราทั้งสองพึ่งจะเคยมาเมืองจี้หลินเป็นครั้งแรก อาจจะยังไม่คุ้นเคยเส้นทาง เช่นนั้นขอให้แม่นางหมิงหยูนำพาพวกเราด้วย”


“คุณชายท่านอย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลย ชีวิตข้าและลูกเป็นพวกท่านที่ให้ความช่วยเหลือ แค่ได้ทำประโยชน์ให้แก่พวกท่านทั้งสอง ข้าเองก็มีความสุขแล้ว” หมิงหยูกล่าวออกด้วยรอยยิ้ม
จากนั้นหมิงหยูเดินนำกลุ่มของหนิงเทียนไป เวลานี้หนิงเทียนกลายมาเป็นผู้รั้งท้ายกลุ่มอย่างช่วยไม่ได้ ขณะที่มู่เสวี่ยเดินขนาบข้างหมิงหยูและสนทนากันอย่างถูกคอ 

หนิงเทียนได้แต่ส่ายหน้าเมื่อมองไปยังแผ่นหลังของมู่เสวี่ย “ไม่ใช่ว่านางลืมตัวไปแล้วหรือว่าตอนนี้นางกำลังเป็นผู้ชายอยู่?” 

...


เนื่องจากพวกมันมีเด็กและสตรีเข้าร่วมทางด้วย หนิงเทียนและมู่เสวี่ยจึงไม่ได้เร่งความเร็วในการเดินมากนักและด้วยเหตุนี้การเดินทางจึงกินเวลาไปมากกว่าที่ควร 

ระหว่างทางเดินพวกมันทั้งสามได้ยินเสียงกู่ร้องของสัตว์ดังออกมาเป็นระยะๆ


มู่เสวี่ยได้ยินเสียงนั้นบ่อยขึ้น นางอดไม่ได้ที่จะกล่าวถามออกตามนิสัยที่อยากรู้อยากเห็นของตัวเอง “พี่สาวหมิงหยูเสียงกู่ร้องนี้เป็นของสัตว์ชนิดใดกันหรือ?”

“ข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก แต่จากที่ชาวบ้านเขาพูดๆกัน มันน่าจะเป็นเสียงของนกป่าธรรมดาเท่านั้น คุณชายมู่ ท่านอย่าได้ไปสนใจเลย”

ป.ล. อ่านต่อถึงตอนที่910 ได้ในกลุ่ม พิมพ์ช่องค้นหาในFacebook War of Emperor

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 430 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 19:11
    มันแปลกๆ
    #1038
    0
  2. #1035 ArLai (@ArLai) (จากตอนที่ 208)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 18:25
    โจรสินะ
    #1035
    0
  3. #1034 Saytan (จากตอนที่ 208)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 17:03

    ขอบคุณครับ

    #1034
    0