ยอดนางมาร

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 ฉันคือใคร?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 555
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    4 เม.ย. 61

               

               เจ็บ

            นั้นคือสิ่งแรกที่ฉันรู้สึก          

            “อ่า”

            ฉันพยายามจะเอ่ยปากส่งเสียงเรียกคนอื่น นี่ฉันยังไม่ตายหรอ ทำไมเจ็บคอจัง

            แต่แล้วก็สังเกตว่าฉันอยู่ในอ้อมแขน คนคนหนึ่ง ฉันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยจนเห็นใบหน้าคมสัน เขากำลังอุ้มฉันอยู่หรอ

            ผู้ชายในชุดแปลกสีดำที่หน้าตาดีนี่คือใครกัน

            นั้นคือสิ่งสุดท้ายที่ฉันคิดก่อนที่โลกจะมืดมิดลงอีกครั้ง

 

            ฉันลืมตาขึ้น ความรู้สึกแรกที่ฉันรู้สึกคือความเจ็บปวดที่แผ่นหลังของฉัน มันเหมือนมีความเอามีดมากรีดหลังฉันเป็นร้อยๆครั้ง

            ฉันมองข้ามความเจ็บปวดนั้นแล้วก็เห็นว่าฉันนอนคว่ำอยู่ในห้องแปลกๆที่ดูไม่คุ้นตามันดูให้อารมณ์แบบจีนๆ

            ฉันพยายามจะขยับตัว กัดฟันเอื้อมมือไปจับที่เสาของเตียงนี้ที่ดูเหมือนเตียงโบราณ ฉันพยุงตัวขึ้นช้าๆแล้วมองไปรอบๆพยายามนึกว่าทำไมฉันมาอยู่ที่นี้

            เดี่ยวนะ ทำไมมือฉันดูเล็กลง ไม่สิ เล็กทั้งตัวเหมือนเด็กอายุสี่ขวบห้าขวบเลยล่ะ

            ฉันขยับมือไปมา กำๆแบๆ ไปมา

            ตกลงทำไมฉันกลายเป็นเด็ก ที่นี้ที่ไหนเนี่ย เดี่ยวนะ ฉันตายแล้วไม่ใช่หรอ ฉันยังจำความเจ็บปวดตอนที่ตกจากตึกนั้นได้อยู่เลย

            แล้วแม่อยู่ไหน

            ฉันเอาขาห้อยลงจากเตียงข่มความเจ็บปวดพยายามลงจากเตียง แต่แล้วพอฉันกำลังจะยืนฉันกลับล้มลงไปแทนเพราะขาฉันไม่มีแรงเลย

            ความเจ็บปวดที่หลังตอนที่ร่างกายเคลื่อนไหวนั้นทำให้ฉันต้องร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด

            “คุณหนูคะ คุณหนูฟื้นแล้ว”

            เสียงผู้หญิงพูดภาษาจีนทำให้ฉันเงยหน้ามอง ปรากฏร่างบางในชุดผ้าเนื้อหยาบทรงจีนโบราณที่ถือชามลายครามเดินเข้ามา

            เอ๊ะ

            เดี่ยวนะ

            ฉันก้มลงมองตัวเอง ก่อนจะเห็นว่าตัวเองอยู่ในชุดจีนสีเทาขาวที่ดูเก่าๆเหมือนกัน นี่ฉันย้อนเวลาหรือทะลุมิติมาเหมือนในนิยายหรอวะ อีกนิด ทำไมฉันฟังภาษาจีนรู้เรื่องวะเนี่ย

            ฉันมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นอย่างงงๆแล้วผู้หญิงคนนั้นก็วางถ้วยที่บนโต๊ะกลมที่อยู่ในห้องแล้วก็เดินเข้ามาพยุงตัวฉันขึ้นกลับไปนั่งบนเตียงอีกครั้ง

            “คุณหนูเจ้าขา คุณหนูยังเจ็บหนักนะเจ้าคะ ถ้าท่านแม่ทัพไม่ส่งองครักษ์มาให้คุณหนูพอดีคุณหนูไม่รอดแน่ๆเลยนะเจ้าคะ”ผู้หญิงที่ฉันไม่รู้จักคนนี้พูดเรื่องมากมายที่ฉันไม่ค่อยเข้าใจมากมายทำให้ฉันปลงว่าคงย้อนเวลามาจริงๆ

            “อ่ะ”ฉันพยายามจะเอ่ยปากถามว่าตัวเองเป็นใครแต่ก็โดนความคอแห้งและเจ็บคออย่างหนักเข้าโจมตี

            “คุณหนูดื่มยาก่อนนะเจ้าคะแล้วเดี่ยวบ่าวจะเอาน้ำเปล่าให้”ผู้หญิงคนนั้นที่เรียกตัวเองว่าบ่าวเดินไปหยิบถ้วยที่ถือมาตอนแรกแล้วก็เอาให้ฉันดื่ม

            ยี้ แหวะ ขมคอเลยอ่ะ

            พอกินยาเข้าไปแล้วนางก็เอาน้ำใส่แก้วเล็กๆลายครามมาให้ฉันดื่ม ฉันดื่มอย่างกระหายหนักจนนางรินแก้วที่สี่ฉันจึงหยุดดื่ม

            ฉันสงสัยว่าถ้าฉันฟังภาษาจีนรู้เรื่องแล้วจะพูดด้วยได้หรือเปล่านะ

            “อะแฮ่มๆ”ฉันกระแอมก่อนจะพูด “เปิ่นเสี่ยวเจียชื่อว่าอะไร”ฉันถามออกไปเสียงแหบเล็กน้อยอย่างเจ็บคอและแทนตัวแบบที่เคยอ่านในนิยาย แอะ พูดได้เว้ยเฮ้ย

            “คุณหนู!”นางกระแทกเสียงอย่างตกใจ “คุณหนูความจำเสื่อมรึเจ้าคะ คุณหนูแซ่หลี่ ชื่อเฟิงผิง หลี่เฟิงผิงไงเจ้าคะ” นางเอ่ย พลางทำหน้าแตกตื่น

            ชื่อใช้ได้แฮะ

            โอ้ย

            อยู่ดีฉันก็ปวดหัวอย่างรุนแรงและก็หน้ามือทำตัวขุดคู่จนรู้สึกว่าแผลที่หลังที่ไม่รู้ว่าโดนอะไรมาปริออกจากกัน แล้วความปวดหัวกับปวดหลังก็รวมกันจนฉันน้ำตาไหลพรากอีกครั้ง

            “คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูของมี่หลิง ทำไงดีๆ”

นางเอ่ยอย่างแตกตื่นฉันที่พยายามพยุงสติไว้จึงกล่าว

“หมอ”

“ใช่หมอ หมอ ท่านจงเฉิง”

“หมอมาแล้ว”ชายที่ถูกเรียกว่าจงเฉิงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับชายแก่คนหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ฉันเจ็บจนไม่สามารถรับรู้อะไรถูกนางมี่หลิงพยุงตัวลงนอนคว่ำแต่อย่างตอนแรกที่ฉันตื่นขึ้นมา

คนที่น่าจะเป็นหมอจับข้อมือฉันก่อนจะกล่าว “พิษบาดแผลร้ายแรงนักมีไข้หนัก แต่อาการปวดหัวมาจากไหน มาจากพิษบาดแผลก็น่าจะไม่เกี่ยว หัวนางกระแทกหรือ

เสียงคนที่ถูกเรียกว่าหมอกล่าวก่อนที่สติฉันจะค่อยๆเลือนหายไป

 

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในห้องๆเดิมพร้อมกับความเจ็บปวดที่หลังแต่ไม่ปวดหัว แต่คราวนี้ฉันมาพร้อมกับความทรงจำของร่างนี้หลี่เฟิงผิงพร้อม

ร่างนี้มีนามว่าหลี่เฟิงผิง อายุสี่ปี เป็นบุตรีของท่านแม่ทัพบูรพาหลี่ชาง ส่วนมารดาไม่ทราบว่าเป็นใครเพราะไม่เคยเห็นแลได้ถามท่านพ่อมาส่งนางที่จวนตั้งแต่นางยังเป็นทารก นับได้ว่านางไม่รู้จักใบหน้าบิดานางด้วยซ้ำ แต่ที่นางรู้จักคือแม่นมมี่หลิงที่มาพร้อมกับนางตั้งแต่ทารก ที่นี่มีฮูหยินเอกท่านพ่อคุมจวนและนางก็มีพี่สาวต่างมารดาสองคนคือพี่ใหญ่หลี่หลานจิงที่เกิดจากฮูหยินเอกกับพี่รองหลี่มี่หลินที่เกิดจากอนุของท่านพ่อที่เสียชีวิตตอนหลี่มี่หลินเกิด นางหลี่เฟิงผิงถูกรังเกียจจากคนในจวนนี้เพราะไม่มีมารดาและท่านพ่อก็ดูจะรักนางเพราะนางได้รับเบี๊ยะหวัดจากท่านพ่อมากกว่าพี่น้องและได้รับของขวัญที่ส่งมาจากท่านพ่อมากมายทุกสามเดือนแม้ว่าข้าวของเหล่านั้นจะไม่เคยส่งมาถึงมือนางก็ตาม นั้นทำให้นางและแม่นมมี่หลิงมีความเป็นอยู่อย่างยากลำบาก และของขวัญล่าสุดของท่านพ่อที่ส่งมาให้นางนั้นทำให้นางถูกสั่งโบยหลายยกนั้นคือองครักษ์ประจำตัวซึ่งท่านพี่ของนางไม่มีทำให้ความริษยาของเหล่าพี่สาวนางโจมตี เพราะกลัวว่านางจะมีคนปกป้องและโทษว่านางติดต่อกับท่านพ่อว่าโดนรังแกท่านพ่อจึงได้ส่งองครักษ์มา ทั้งที่นางไม่เคยติดต่อกับท่านพ่อด้วยซ้ำ

ใช่ ตอนนี้ฉัน ไม่สิข้าคือหลี่เฟิงผิง ต่อจากนี้ไป จะไม่มีวาโย วสุภรณ์กุลอีกต่อไป หนูจะเก็บแม่ไว้ในใจและจะไม่มีวันลืม ต่อไปนี้ข้าจะไม่อ่อนแอ จะแข็งแกร่งเหนือผู้ใด และจะไม่ไว้ใจใครอีก

หญิงสาวในร่างเด็กหญิงกล่าวในใจอย่างแน่วแน่ แววตามุ่งมั่นฉายแววเย็นชาเมื่อนึกถึงบุคคลที่ทำให้เธอตายในชาติก่อนก่อนที่เธอจะเธอจะหลับตาลงอีกครั้งเพื่อพักผ่อนร่างกายและจิตใจที่หนักอึ้ง

 

ร่างสูงในชุดสีน้ำเงินเข้มมองรอดประตูที่แง้มอยู่ก่อนจะคุกเข่าให้ร่างเด็กหญิงตรงหน้า แววตาฉายแววเจ็บใจ

ถ้าเขามาเร็วกว่านี้นางคงไม่มีวันต้องเจ็บปวดอย่างนี้


...........................................................................

สวัสดีรอบที่สองของวันค่ะ เปิ่นกงผู้นี้ขอแนะนำตัวนะคะ เพราะตอนที่แล้วลืม เปิ่นกงใช้นามปากกาว่าต้าเฟิงกงจู่ (大风公主)ที่แปลว่าเจ้าหญิงพายุจึงขอแทนตัวว่าเปิ่นกงนะเจ้าคะ ขอให้นักอ่านทั้งหลายช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้นิยายเรื่องนี้ด้วยนะเจ้าคะรักนะ จุ๊บๆ


 ช่วยเอ็นดูผิงเอ่อร์ของเปิ่นกงด้วยนะเจ้าคะ


               แถมรูปวาโยTiny Hand Pink Bow Tie
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #4 Markban2526 (@Markban2526) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 22:32
    ต่อนะค่ะ
    #4
    1
  2. #2 Yelan4 (@tasanee4) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 20:05
    รออ่านต่อนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #2
    1
    • #2-1 MrsHolmes (@MrsHolmes) (จากตอนที่ 3)
      4 เมษายน 2561 / 20:06
      ขอบคุณค่า
      #2-1