รักของผมเติมแต่งด้วยเลือด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 26 Views

  • 1 Comments

  • 2 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    2

    Overall
    26

ตอนที่ 2 : การพบเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 ก.ย. 61

“สถานที่ก็ไม่แน่นอนบรรยากาศชวนขนลุกอีก…”ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ
ผมโดนหลอกรึป่าว คำถามหลายข้อฉุดคิดขึ้นมาในหัวเนืองจากว่าตัวของผมนั้น
เป็นคนขี้กลัวทำให้ตัวสั่นระริก ไม่นานหมอกหนาก็คลืบคลานเข้ามาทำให้ผม
หลงทาง

“เหมือนตรงนี้เราเคยมาแล้วนี้นา!?”เมื่อพูดจบประโยคหัวใจผมก็เต้นแรงขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ
เบื้องหน้าของผมนั้นเห็นชายร่างสูงโปร่ง สวมหมวกสูง มีหน้ากากปกปิดใบหน้าและสิ่งที่
ทำให้ผมรู้ตัวว่าต้องวิ่งนั้นคือกรงเล็บแหลมคมที่ไล่หลังผมมาติดๆ

ตึกตักตึกตัก!

“นั้นตัวบ้าอะไรกัน!!!มันใช้ขาเดินรึเปล่าเนี่ย!”ผมวิ่งจนสุดแรงขาของผมเท่าที่จะเร็วได้
.
.
.
ฉั้ว!!

อึก…!!

ผมแทบหยุดหายใจ ความเจ็บปวดที่ไหลผ่านร่างกายเข้ามาก่อนที่จะเซไปนั่งพิงกับผนัง
ปูนที่มีเลือดเป็นทางยาวเปอะทั้งกำแพง
 
“ไงสาวน้อย ไม่ทักทายกันหน่อยหรอ?”เขาพูกพร้อมก้มหน้ามองดูสภาพอ่อนปวกเปียก
ของผมอย่างสะใจ

“ปกติเขาทักทายกันแบบนี้รึไง!”ผมทำหน้าบูดบึ้งพร้อมทั้งตะโกนออกไปทั้งแบบนั้นถึง
จะกลัวและสั่นระรัวอยู่ตาม

“ผู้ชายงั้นหรออย่าโกรธน่า ชื่ออะไรหรอ

“จำเป็นต้อง…บอกด้วยหรอ?”

เขากดผมลงกับพื้นก่อนที่จะทากเสื้อผมขึ้นแล้วพูดขึ้นมาพร้อมใช้กรงเล็บกรีดลงไปบน
หน้าท้องของผม ทำให้มีเลือดไหลออกมา
“แค่ตอบคำถามดีๆมันยากมากรึไง ชอบให้ใช้ความรุนแรงใช่ไหม
ตัวของนายเปราะบางมากเลยรู้ไหมถ้าฉันลองใช้กรงเล็บนี้ฉีกแกให้เป็น
ชิ้นๆเลยเป็นไง”

“อึก…ไนบ์คือชื่อของผม…”ผมนำ้ตาคลอและกลืนนำ้ลายลงคอไปอึกใหญ่

สีตาแดงกล่ำลอดผ่านหน้ากากสีขาวของเขามาทำให้ผมเห็นถึงดวงตาที่ดูน่ากลัว…
น่ากลัวจนไม่กล้าต่อล่อต่อเถียง…

“ยินดีที่ได้รู้จักฉันแจ็คนะไนบ์ ไม่สิชาเขียว”แจ็คพูดพลางก้มลงมาใกล้ผมจนเราทั้งสอง
แทบหายใจลดรดกัน
.
.
.
แจ็คกัดไปที่คอของผมเบาๆจนเป็นรอยจ้ำก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า”รสชาติดีกว่าที่คิดนี่”

มันน่าเจ็บใจนะที่ผมไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากดิ้นนะหรอเขาลุกขึ้นและช่อนตัวผม
ขึ้นมาอุ้มด้วยท่าเจ้าสาวก่อนที่จะประกบริมฝีปากแล้วพูดขึ้นว่า
.
.
.
“นายเนี่ยน่าสนใจดีนิ ฉันจองแล้วนะ”

ไม่รู้ทำผมโมโหเขามากแต่กลับหน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศแล้วก็หลบหน้าเขาตลอดเวลา
คิดแต่เรื่องที่แจ็คจูบผมตลอดทั้งทางจนลืมไปเลยว่าผมถูกฆาตกรออุ้มอยู่มารู้ตัวอีกทีก็ตื่น
มาที่ห้องๆหนึ่งที่ประดับไปด้วยสิ่งของที่ดูมีราคาสูง ใช่ๆก็นี่น่ะคือคฤหาสน์ที่ได้รับคำเชิญมานี่!

ดีจังไม่ได้โดนหลอกสินะ

“ไง…ไนบ์”เสียงของคนที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดีนั้นคือแจ็ค

“ฉันอยู่ที่ไหน”

“ห้องของฉันไง”

“ห๊ะ?!”ผมเปิดตากว้างด้วยความตกใจและความสงสัย

“แล้วฉันมาที่นี่เพื่ออะไรหล่ะ?”

“ถามมากจริงก็เล่นเกมนะสิ”ก่อนที่แจ็คจะอธิบายวิธีและการเล่นเกมอย่างยืดยาวจนผม
ฟังแทบไม่ทัน

“งี่เง่าฉันยังไม่บอกซักคำเลยนะว่าจะเล่นด้วยน่ะ”ผมเผลอพูดออกไปด้วยความลืมตัวว่าคนที่ผมคุย
อยู่ด้วยน่ะไม่ลูกแมวแสนน่ารักน่ากอด

เขาเดินเข้ามาใกล้ตัวผม ผมถอยจนติดหัวเตียงด้วยความกลัว
“โห้น่าชื่นชมปากดีไม่พออ่อยเก่งอีก…”เขาใช้เล็บที่แหลมคมของเขาฉุดกระฉากเสื้อผ้าที่ผมใส่อยู่
จนขาดหลุดลุ่ยก่อนที่จะถอดหน้ากากโครงหน้าได้รูป ดวงตาสีเหลืองสว่าง ผมดำกลับเริ่มที่จะระเลิงรองไว้ที่ร่างกายของผม 
ผมกัดปากแน่นและดิ้นสุดชีวิตก่อนที่จะเผลอหลุด
ปากครางด้วยประโยคของร้อง

“อึก.ยะ…หยุดเถอะผะ…ผมจะเชื่อฟังคำสั่งของคุณ”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Wawamijung (@Wawamijung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 20:52
    มาต่อน้าาาาาาาา
    #1
    0