หลงหมอ [สนพ.SENSE BOOK] --END--

ตอนที่ 22 : Ch.21 ชะอำพาเพลิน [100.00%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 257 ครั้ง
    5 ธ.ค. 60








ห ล ง ห ม อ


Ch.21 ชะอำพาเพลิน



:: PIT ::


               เรามาถึงที่พักโดยสวัสดิภาพ...หรือเปล่า ผมก็เกือบตายเหมือนกันนะ ทั้งบนรถและตอนที่กินข้าวเที่ยงกันเมื่อกี้ โอ๊ย ไม่อยากจะพูด



                 “สองหลังนี้แหละ” เราก็เดินมาถึงบ้านพักที่แยกเดี่ยวห่างไกลผู้คน หน้าบ้านเป็นทะเลเลย แจ่มจริงๆ



                 แต่เดี๋ยวก่อนนะเพื่อนตี๋ คือเรามากันสี่คน



                 “แล้วใครจะนอนกับใคร” ไอ้คิมที่เงียบมานานเอ่ยปากขึ้น



                 “พิทมึงนอนกับเฮียไป เดี๋ยวกูนอนกับคิม” ผมตกใจตาแทบถลน ปกติแล้วมึงเป็นญาติกันก็ควรจะนอนด้วยกันปะวะ แล้วทำไมกลายเป็นกูล่ะ ถึงจะรู้ว่ามึงอยากช่วยกูก็เถอะ แต่ตอนนี้มันไม่เหมาะปะวะ มันจะสื่อเจตนาชัดเจนเกินไปแล้วนะ



                 “เดี๋ยวเลยๆ ทำไมเป็นงั้นวะ” อย่าคิดว่าไม่เห็นนะเว้ย มึงยิ้มได้ชั่วร้ายมาก เอาหมอมาทริปไม่พอ ยังจะให้นอนห้องเดียวกันอีกเหรอ



                 “ทำไม ไม่พอใจ?”



                 พอใจก็อยู่ส่วนพอใจ แต่เขินมันก็อยู่ส่วนเขินเว้ย ให้นอนกับคนที่ชอบ มึงจะบ้าเหรอ! กูไม่เหมือนมึงนะ



                 “ก็มึงเป็นน้องพี่เติ้ลก็ไปนอนด้วยกันสิวะ เดี๋ยวกูนอนกับไอ้คิมเอง” ผมพูดออกไปโดยไม่ทันยั้งคิดว่าคนที่พูดถึงก็ยืนอยู่ข้างหลังด้วย



                 “ถ้าพิทไม่สะดวกจะนอนกับหมอ ให้ตี๋มานอนก็ได้” ผมรีบหันไปหาคนพูด คุณหมอดูหน้าเสียไปนิด ไม่เอา ไม่เอาแบบนี้สิ ผมไม่ได้ตั้งใจจะพูดอะไรทำร้ายจิตใจหมอนะ ฉิบหายละ หมอโกรธปะวะ



                 “ไม่ใช่นะครับ ผมไม่ได้หมายถึงแบบนั้น” ผมเริ่มใจเสีย ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น แต่ดูเหมือนว่าคุณหมอจะไม่รับฟังใดๆ



                 “ไม่เป็นไรครับ หมอเข้าใจ...เข้าไปเก็บของกัน” แล้วคุณหมอก็เดินนำไปยังบ้านพัก ใจผมร่วงไปถึงตาตุ่ม นี่ผมทำอะไรลงไปวะเนี่ย



                 “กูอุตส่าห์ช่วยมึงแล้วนะ” ไอ้ตี๋ตบบ่าผมสองทีแล้วเดินตามไอ้คิมไป ทิ้งผมไว้กลางทาง ขนาดเสียงคลื่นซัดก็ยังเหมือนกับกำลังกัดกินหัวใจผมเรื่อยๆ



                 เฮ้ย ไม่เอาแบบนี้ดิ ทำไมแค่เวลาไม่ถึงนาทีมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้วะ



                 ยังไม่ทันเริ่มเลย ผมก็ทำพังแล้วเหรอวะ หมอเกลียดผมตั้งแต่ยังไม่ได้เป็นแฟนกันเลยเหรอวะ แม่งเอ๊ย!



                 ผมเตะทรายอย่างหัวเสีย โกรธตัวเองที่สุดก็วันนี้แหละ ก่อนจะเดินตามคนอื่นๆ ไปอย่างไร้เรี่ยวแรง



     ไม่เห็นหมอเติ้ลอีกเลย ผมเดินตามไอ้คิมเข้าไป ไอ้ตี๋ก็แยกไปบ้านพักหลังข้างๆ มันมองผมแวบหนึ่งแล้วเข้าบ้านไป



                 “กูไม่รู้ว่ามึงกับพี่เติ้ลเป็นไง แต่มึงอย่าเพิ่งยอมนะ แบบนี้แม่งไม่สวยเลย” ไอ้คิมพูดขึ้น ใช่จริงๆ ด้วย แบบนี้ผมรับไม่ได้ว่ะ



                 ไอ้คิมมันฉลาด ถึงจะมันดูนิ่งๆ ติสท์ๆ ไปหน่อย แต่หูตามันไว ถึงไม่มีใครพูดอะไรมันก็ดูออกอยู่ดี และผมก็ไม่คิดว่าจะปิดเรื่องนี้ได้นานนัก ยังไงมันก็ต้องรู้เข้าสักวันอยู่ดี



                 “กูไม่ได้ตั้งใจ เหี้ยเอ๊ย ปากกูนี่มัน” ผมทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงข้างๆ คิมอย่างหมดแรง มันเกิดขึ้นเร็วมาก เมื่อตอนมาเรายังดีๆ กันอยู่เลย แล้วทำไมมันต้องเป็นแบบนี้วะ



                 “กูว่าพี่เขาอ่อนไหวกว่าที่แสดงออกนะ ถึงได้เป็นแบบนั้นตอนได้ยินมึงพูด”



                 “กูก็ว่างั้น” หมออาจจะมีปัญหาครอบครัวที่พ่อทิ้งไป แต่ถึงไม่มีปัญหาอะไร เป็นใครก็ต้องเฟลทั้งนั้นแหละถ้ามีใครมาพูดเหมือนว่าไม่ต้องการตัวเองแบบนั้น



                 “กูถามจริงๆ นะ...มึงชอบพี่เขาใช่มั้ย”



                 “อือ อาจจะมากกว่าชอบไปแล้วก็ได้มั้ง” ผมตอบตรงๆ ปิดบังอะไรตอนนี้มันก็คงไม่ทันแล้วล่ะ



                 “แล้วถ้ามึงมัวแต่โทษตัวเองอยู่แบบนี้ มึงจะได้พี่เขาเป็นแฟนมั้ยล่ะ ไปเคลียร์สิ กูไม่อยากเที่ยวในทริปกร่อยๆ อีกสองวันนะ”



                 “เฮ้อ คงต้องรอสักพักว่ะ ขอกูเคลียร์ตัวเองก่อน”



                 “อย่านานมากแล้วกัน กูนอนล่ะ” แล้วมันก็นอนจริงๆ วันนี้เราตัดสินใจว่าจะพักผ่อนก่อน ค่อยเที่ยววันพรุ่งนี้



                 ผมนั่งทบทวนตัวเอง สรุปว่าปากผมไวไปหน่อย สอบตกเรื่องการเรียบเรียงคำพูด ดันสื่อเจตนาออกมาผิด ส่วนหมอเติ้ล ผมว่าโดนพูดแบบนี้ใส่ใครมันก็เฟลทั้งนั้นแหละ



                 ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปากหนอปาก แล้วทีนี้จะง้อยังไงวะเนี่ย



                 เฮ้อ...



                 ผมถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ นับไม่ถ้วน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น



     ประตูบ้านพักเป็นกระจกโปร่งใส ผมจึงเห็นว่าคนนั้นเป็นไอ้ตี๋



                 “อะไรอีก” เอาจริงผมเคืองมันนะ ก็รู้ว่าอยากช่วย แต่วันหลังช่วยเตี๊ยมกันก่อนได้มั้ย



                 “หือ ดุเชียว นี่จะงอนกูอีกคนเหรอ”



                 “ก็อยากอยู่ ตกลงมีอะไร” ผมไร้อารมณ์จะเล่นกับมันแล้ว ถ้าไม่มีอะไรสำคัญจริงนี่ผมปิดประตูใส่หน้ามันแน่



                 “กูมาช่วยมึงไง” มันยิ้ม



                 “ช่วย?” มึงก็มีส่วนทำให้มันเป็นแบบนี้นะ ยังจะเสนอหน้ามาบอกว่าจะช่วยอีก



                 “นี่ไง” ไอ้ตี๋โชว์กระเป๋าเดินทางใบยักษ์ของมัน ผมก็เพิ่งเห็น



                 “เอามาทำไม”



                 “อย่าโง่สิเพื่อน เอามาสลับกับมึงไง มึงก็เอากระเป๋ามึงไปไว้บ้านนู้น จะได้คุยกันง่ายๆ หน่อยไง เร็วๆ ตอนนี้เฮียหลับอยู่ มึงไม่ได้มีเวลามากนะ” สรุปคือยังไงผมก็ต้องนอนกับหมอสินะ



                 ผมยอมเปิดประตูให้มันเอากระเป๋าเข้ามาแต่โดยดี ไอ้ตี๋เข้ามาหยิบกระเป๋าของผมแล้วออกไป



                 “เฮียเงียบไปเลย กูถามอะไรก็บอกว่าไม่เป็นไรๆ ท่าทางจะอาการหนักว่ะ มึงไปคุยกันดีๆ เลยนะ”



                 “ขนาดนั้นเลย?” อึ้งนะเนี่ย ที่เป็นแบบนั้นเพราะผมเหรอ ผมเสียใจนะ แต่ก็ดีใจที่อย่างน้อยผมก็มีความสำคัญกับหมอในระดับหนึ่ง



                 “เออดิ ทำเฮียกูเป็นอย่างนี้ รับผิดชอบด้วย” แล้วก็ถูกปิดประตูใส่หน้า



                 เวลาก่อนจะถึงมื้อเย็นคงต้องใช้คิดแผนการง้อคุณหมอแล้วล่ะ





[ต่อแล้วนะ]




                 ตกเย็น เราออกมานั่งกันอยู่ที่พื้นที่สนามหญ้าระหว่างบ้านพักทั้งสองหลัง เตาปิ้งถูกจุดสำหรับปิ้งย่างมื้อเย็นของเราซึ่งเป็นอาหารทะเลสดๆ ที่เพิ่งไปซื้อมาเมื่อครู่



                 ผมนั่งกินเงียบๆ หมอเติ้ลก็เงียบ มีแต่เสียงพูดคุยของไอ้ตี๋กับคิม เอาจริงๆ เหมือนตี๋มันจะพูดคนเดียวมากกว่าเพราะไอ้คิมมันก็ตอบแค่คำสองคำ



                 ผมคีบปลาหมึกไปวางบนเตา สักพักก็พลิกมันกลับด้าน นั่งมองรอให้มันสุกอยู่อย่างนั้น แทบไม่ได้ขยับตัวทำอะไรเลยนอกจากถอนหายใจทิ้งและเหม่อไปหลายรอบ สักพักก็รู้สึกเหมือนมีคนเดินมาอยู่ข้างๆ ผมหันไปมองก็เจอคุณหมอที่เอากุ้งมาวางบนเตาข้างๆ ปลาหมึกของผม



                 ผมเงียบ หมอก็เงียบ เราต่างคนต่างเงียบจนผมรู้สึกใจไม่สงบเลย มันแปลกไป ปกติหมอจะเข้ามาทักผมก่อนด้วยรอยยิ้มอยู่เสมอ แต่ตอนนี้ไม่ใช่ ผมไม่โอเคกับบรรยากาศแบบนี้เลย มันอึดอัด



                 ไม่ไหวแล้วนะเว้ย!



                 “พี่เติ้ล ผมขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ย”



                 “ถ้าเป็นเรื่องนั้นก็ไม่ต้องคุยหรอกครับ ไม่จำเป็น”



                 ไม่จำเป็น? พูดแบบนั้นออกมาได้ไง สรุปคือหมอไม่ได้รู้สึกอึดอัดเหมือนผม ไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องใหญ่เหมือนผมเลยงั้นเหรอ



                 “จำเป็นครับ” ผมตอบไปอย่างหนักแน่น นี่เป็นครั้งแรกที่ผมกำลังจ้องหน้าหมอเติ้ลตรงๆ เพราะความเขินถูกบดบังด้วยความโกรธไปหมดแล้ว แต่ที่สำคัญคือนี่เป็นครั้งแรกที่หมอเป็นฝ่ายหลบตาผม



                 “ไม่หรอกครับ หมอไม่เป็นไร ถ้าพิทอยู่กับหมอแล้วไม่สบายใจ หมอก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกครับ” พอได้ยินคำว่าไม่เป็นไรก็เหมือนความอดทนผมจะหมดลง คนที่ไม่เป็นไรที่ไหนเขาทำหน้าแบบนั้นกัน แล้วผมก็เอาความกล้ามาจากไหนไม่รู้จับมือหมอแล้วลากไปบริเวณหลังบ้านพัก



                 ผมไม่ยอมหรอก มันจะจบเพราะความงี่เง่าของผมแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด



                 “พิทครับ ใจเย็นก่อน” จะมายงมาเย็นอะไรตอนนี้ล่ะ ตอนนี้ผมโกรธ โกรธปากโง่ๆ ของตัวเอง และโกรธหมอที่ทำเหมือนไม่ได้เป็นอะไร ความรู้สึกมันตีกันยุ่งไปหมดจนผมไม่รู้จะควบคุมยังไงแล้ว เหมือนมันจะระเบิดออกมาให้ได้



                 ไม่ ผมทนไม่ไหวแล้วหมอ



                 “ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้ บอกว่าไม่เป็นไรๆ แต่พี่เคยดูตัวเองบ้างมั้ยว่ามันโคตรจะตรงข้ามกับคำว่าไม่เป็นไร พี่อาจจะไม่ห่วงตัวเองแต่ผมห่วงนะ ไอ้ตี๋ก็ห่วง ผมยอมรับว่าผมผิดที่พูดแบบนั้นออกไป ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายความรู้สึกพี่เลยนะ ไม่ได้คิดแบบนั้นเลย ยิ่งพอเห็นพี่เป็นแบบนี้ ผมอยากเฉือนปากตัวเองทิ้งเลย!” สิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจทั้งหมดระเบิดออกมา หมอเติ้ลก็มองผมอย่างอึ้งๆ



                 “ผมขอโทษ...ผมขอโทษนะพี่เติ้ล แต่อย่าเป็นแบบนี้...ผมขอร้อง” ผมพูดเสียงสั่น มันเหมือนหมดแรง พอได้ระบายออกไปหมดมันก็โล่งและก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไปเมื่อกี้



                 “พิท...” เสียงเรียกแผ่วนั้นเหมือนยิ่งตอกย้ำความผิดที่พูดอะไรไม่คิด



                 “ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น...อย่าโกรธผมนะ” ทำไมผมรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ ไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่ายเลย ผมกลัวจะเงยหน้าขึ้นไปเจอกับสายตาผิดหวัง ซึ่งผมไม่ต้องการ



                 “พิท มองหมอหน่อยครับ เงยหน้าขึ้นมา” เป็นหมอเติ้ลที่ใช้มือทั้งสองจับใบหน้าผมให้เงยขึ้นสบตา



                 ไม่มีสายตาผิดหวังแบบที่คาด มีเพียงรอยยิ้มอุ่นละมุน



                 “พี่เติ้ล...”



                 “หมอทำให้พิทกังวลขนาดนี้เลยเหรอครับ...ขอโทษนะ”



                 หมอขอโทษผม...ทำไม?



                 ขณะที่ยังยืนงงอยู่นั้นเองหมอเติ้ลก็ดึงผมเข้าไปกอดแบบไม่ทันตั้งตัว



                 “ขอโทษนะ หมอรู้ว่าเราไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้น แต่มันทำให้หมอคิดถึงคำพูดของคนบางคนที่ไม่น่านึกถึง หมอคิดว่าถ้าโดนพูดแบบนั้นใส่คงจะไม่เป็นไรเพราะมันก็ผ่านมานานมากแล้ว...แต่พอเป็นพิท หมอก็เป็นแบบนี้ไปซะได้ เลยทำให้พิทไม่สบายใจแบบนี้...หมอขอโทษนะครับ” เสียงนุ่มพูดอยู่ข้างหู พร้อมมือที่ลูบหัวผมเบาๆ



                 สรุปกลายเป็นหมอที่เป็นฝ่ายขอโทษผม? ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้วะเนี่ย



                 “ไม่โกรธหมอนะครับ” หมอเล่นกระซิบอ้อนอยู่ข้างหูแบบนี้ใครมันจะไปโกรธลงล่ะ แล้วมันก็ไม่ใช่ความผิดหมอเลยสักนิด



                 ผมจึงพยักหน้าอยู่ในอ้อมกอดหมอแล้วยกมือขึ้นกอดตอบ หมอเติ้ลก็ลูบหัวผมอยู่อย่างนั้น



                 “ขอบคุณนะครับ”



                 อุ่นจัง



                 มันอุ่นสบาย ความกังวลต่างๆ จางหายไปในอ้อมกอดนี้ ผมชอบความรู้สึกแบบนี้จนอยากอยู่แบบนี้ตลอดไป เสียงของหมอ กลิ่นของหมอ ไฟร้อนที่ถูกจุดขึ้นในใจเมื่อกี้ถูกดับมอดลง



                 “แล้วพี่ไม่โกรธผมใช่มั้ย” ผมถามกลับ



                 “ไม่ครับ” คุณหมอตอบพร้อมกระชับอ้อมกอดให้เราแนบชิดยิ่งกว่าเดิม “ไม่โกรธหรอก”



                 เยส! หมอไม่โกรธผม!



                 “จริงๆ หมอกลัวที่จะเริ่มต้นความสัมพันธ์กับใคร เพราะมันทำให้นึกถึงพ่อ คนเรายิ่งอยู่ด้วยกัน ยิ่งผูกพัน พอตอนที่ต้องแยกกันมันทรมาน...หมอกลัวว่าถ้าคบกับใครแล้วมันจะเป็นแบบนั้น ยิ่งคนส่วนใหญ่ที่เข้ามาก็เป็นเพราะหน้าตาของหมอ หมอก็ยิ่งกลัว...แต่พิทเป็นคนแรกเลยนะที่หมอยอมให้เข้ามาถึงขนาดนี้”



                 พอได้ฟังแบบนั้นผมก็ตัวแข็งทื่อ ถ้าหมอรู้ว่าตอนแรกเจอผมก็ชอบที่หน้าตาเหมือนกันจะเป็นยังไง แต่นั่นมันก็แค่ครั้งแรกที่เจอกัน...ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว ไม่ใช่แค่หน้าตา แต่เป็นทุกอย่าง



                 “ทำไมเหรอครับ”



                 “ไม่รู้เหมือนกัน...หมอรู้สึกว่าพิทไม่เหมือนคนอื่น พิเศษกว่านั้น”



                 ผมหน้าร้อนวูบ หมอบอกว่าผมพิเศษกว่าคนอื่น...



                 นี่ผมฝันอีกแล้วใช่มั้ย



                 “อืม ผมอาจจะพิเศษกว่าคนอื่นก็ได้ เพราะผมไม่ได้เข้าหาพี่แบบนั้นไง”



                 เชี่ย ไม่นะ ปากกู! ปากกูสร้างเรื่องอีกแล้ววว



                 “หึๆ หมอไม่เชื่อหรอก เรื่องวันนี้ก็สอนหมอแล้วว่าเราน่ะ ปากไม่ตรงกับใจ”



     ฉิบหาย โดนจับได้



     “จะบ้าเหรอพี่ ถ้าผมเข้าหาพี่แบบนั้นจริงแล้วพี่ชอบผู้ชายเหรอ”



     คือผมจำได้ว่าตอนแรกผมลากหมอมาเคลียร์ แต่ทำไมตอนนี้มันกลายเป็นรายการเปิดใจไปแล้ววะ



     “อือ...นั่นสิ...”



     เห็นมั้ยล่ะ ไม่ต้องตอบก็รู้ว่าหมอไม่เอาผู้ชายหรอก คิดหนักขนาดนั้น



     “ถ้าน่ารักแบบพิท หมอว่าก็โอเคนะครับ”



     เดี๋ยว เดี๋ยวเลย อย่างผมนี่เอาส่วนไหนไปน่ารักวะ



     “ผมน่ารักตรงไหน” อาจจะเพราะตอนนี้เรากอดกันอยู่ หมอไม่เห็นหน้าผมและผมไม่เห็นหน้าหมอ ถึงได้กล้าถามออกไปอย่างนั้น



     “อ่า...ตอบยากแฮะ”



     นั่นไง เพราะผมไม่น่ารักไง



     “ยังไงดีล่ะ...ถ้าให้อธิบายคงจะไม่จบง่ายๆ งั้นเอาสั้นๆ แล้วกัน”



     ผมพยักหน้า และตอนนั้นเองหมอเติ้ลก็วางคางลงบนบ่าผม กระซิบข้างหูเสียงนุ่มซะจนใจสั่นไปหมด



     “ทุกตรง”



TBC...


_______________________________________________

หมอออ พิทใจบางจนไม่รู้จะบางยังไงแล้วนะะ


พิทอุตส่าห์กังวลแทบตายมาเจอหมอแบบนี้ก็ช็อคเป็นเหมือนกันนะ ฮ่าๆ


ขอบคุณทุกคนนะที่ติดตามมาถึงตอนนี้ มาเป็นครอบครัวเดียวกับพิทและหมอกันเยอะๆนะ(ซึ้งจังที่หมอขายออกT...T) ขอบคุณมากนะแจ๊ะๆ


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


ปล.ถ้ามีคำผิดหรืออะไรที่ผิดๆ อย่าเพิ่งหงุดหงิดน้า เมนต์บอกไว้ได้เลยเนอะ เราจะรีบแก้ให้โลยย



ติดตาม ติชมและทวงนิยายได้ที่นี่  จิ้มเลย


#เติ้ลพิท #หลงหมอ กันได้นะ


นมเย็นรักคนอ่านจัง -/////-










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 257 ครั้ง

1,210 ความคิดเห็น

  1. #1163 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:28
    หืมมมมมมมมมมมมมมมม
    #1163
    0
  2. #1146 MaiNatkamon (@MaiNatkamon) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 22:12
    สั้นๆแต่ได้ใจความ อกหหหหหนุเขินนน
    #1146
    0
  3. วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 14:47
    เขินจนอยากกัดลิ้นตายเลยค่ะ55
    #999
    0
  4. #801 ZicoXo (@ZicoXo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 10:51
    ใจหน่องไม่กล้าอ่านเลยคะ ดิ้นยุแด่วๆ กลัวว่าคนอื่นจะมองว่าอปนบ้า555555
    #801
    0
  5. #659 WindyWeed_Wolny (@WindyWeed_Wolny) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:45
    งุ้ยยย เขิน
    #659
    0
  6. #537 Smuffy (@armymnn01) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:35
    โอ้ยยยย เขินไปแล้ววว
    #537
    0
  7. #452 Ringka Maiyass (@ringkachan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 03:36
    อยากจะหวีดดังๆ แงง อัดอั้นสุดๆ/////////
    #452
    0
  8. #402 m ma ri (@may-mm111) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 19:32
    ตายอย่างสงบศพสีชมพู...บายค่ะ
    #402
    0
  9. #380 rattikabuapon (@rattikabuapon) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 16:03
    หลงหนักมากกกก
    #380
    0
  10. #375 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 23:42
    ดีต่อใจมาก
    #375
    0
  11. #344 หมูจีน้อย (@sopinpilast) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 21:55
    โอยยยย ใจบางกันเลยทีเดียว
    #344
    0
  12. #181 minminii (@minminii) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 12:05
    ตายๆๆๆๆๆๆ อินี่แหละที่ตาย โอ้ยยยยย เขินเด้อเขินนนนนน
    #181
    0
  13. #161 anima-tong (@anima-tong) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 08:36
    น่ารักทุกตรง งือออเขินแทน
    #161
    0
  14. #160 Chooon (@Chooon) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 20:38
    "ทุกตรง" ละลายแล้วคร่าาาาา
    #160
    0
  15. #158 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 16:51
    ชอบแบบนี้ ดราม่าไม่นานดี
    #158
    0
  16. #157 zujune2000 (@zujune2000) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 16:35
    งื้ออออออออ ทุกตรงๆๆๆๆๆ ฮือออ คือดีย์
    #157
    0
  17. #156 Kariskisstao (@Yokk-Luckk) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 15:34
    วี๊ดดดด ทุกตรงงงงงงง
    #156
    0
  18. #155 peemgirl (@peemgirl) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 14:54
    ใจละลายยยย
    #155
    0
  19. #154 saipannuttamon2 (@saipannuttamon) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 13:57
    อ๊ากกกกกกก ฉากนี้คิลจย้าาาา
    #154
    0
  20. #153 UltraPP (@UltraPP) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 12:44
    หมออย่ารุกน้องเยอะ น้องเตรียมใจไม่ทัน น่ารักแพคคู่
    #153
    0
  21. #152 koi kamonlux (@0949427132) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 12:26
    กร๊ดดดดด ใจสั่นแทนเลยค่าาาา
    #152
    0
  22. #151 mollow (@warangkha) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 12:17
    ง้อน่ารักเว่อร์ หุบยิัมไม่ได้ละตัววววววววว
    #151
    0
  23. #150 Preanuan (@Preanuan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 12:10
    เง้ยยยง้อกันน่ารักมาก พิทนี่ตายไปรึยังคะเจอคุณหมอเด๊ดช็อตไปตอนสุดท้าย ฮืออตาหนูฮึบไว้นะลูก ฮึบไว้555555555555
    #150
    0
  24. #149 Poopi_yz (@Poopi_yz) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 06:52
    ตามหานิยายพระ-นาย แบบนี้มานานแล้ว ชอบนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ จะติดตามจนจบแน่นอนน
    #149
    0
  25. #148 UltraPP (@UltraPP) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 15:28
    อยู่กับหมอแล้วน้องกลายเป็นลูกแกะเลยอะ
    #148
    0