Start a new life เริ่มต้นชีวิตใหม่ (END)

ตอนที่ 5 : Chapter:5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,838 ครั้ง
    4 พ.ค. 63

     

     



     วันเวลาผ่านไปหลายสิ่งหลายอย่างก็เปลี่ยนไป บทสรุปของฝนหลังจากคลิปเผยแพร่  เธอก็ไม่สามารถมาเรียนได้อีกต่อไป  สร้างความอับอายให้กับครอบครัวของเธออย่างมาก  ทางบ้านของฝนจึงส่งเธอไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ส่วนนัทและพรรคพวกก็ไม่มีเวลามากังวลเกี่ยวกับแฟนสาวของตัวเองนัก  เพราะหลังจากที่ผมส่งข้อมูลไปให้นายตำรวจยศใหญ่  วันถัดมาตำรวจก็เข้าจับกุมแก๊งค้ายากลุ่มนี้ทันที 


     ตัวผมเองก็มีหลายอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป  แต่เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น อย่างเช่นตอนนี้ผมเรียนจบมัธยมปลายแล้ว  สามารถปรับตัวและยอมรับร่างใหม่ร่างนี้ได้มากขึ้น แผลที่หน้าท้องหายไปตามกาลเวลาแต่ยังคงเหลือร่องรอยแผลเป็นจางๆ ย้ำเตือนอยู่  เรื่องการปรับตัวให้เข้ากับกลุ่มเด็กวัยรุ่น  สำหรับผมแล้วก็ถือว่พอทำได้ดี  อันที่จริงแล้วการเข้าสังคมสำหรับผมไม่ค่อยจะมีปัญหานัก  แต่สิ่งที่มันยากก็คือการที่ต้องกับมาทำตัวเป็นเด็กอีกครั้ง  ถึงมันอาจจะดูขัดใจไปบ้างแต่ผมก็สามารถผ่านมันมาได้และมันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิดเอาไว้  หรืออาจเป็นเพราะผมเคยใฝ่ฝันจะมีชีวิตแบบนี้หรือเปล่า? เคยคิดว่าหากได้เล่นสนุกกับเพื่อน เรียนไปเล่นไปอย่างเช่นตอนนี้จะเป็นยังไง?  คิดมาถึงตรงนี้ผมก็เข้าใจ  มันดีกว่าที่วาดฝันเอาไว้จริงๆ


     ผมและพวกเพื่อน ๆ(เรียกเพื่อนได้ใช่มั้ย?) สามารถสอบเข้ามหา'ลัยเดียวกันได้ทั้งหมด  ผมกับไอ้กัสเข้าคณะสถาปัตถ์ฯ  ส่วนไอ้เอสกับไอ้อิฐเข้าคณะวิศวะฯ  อีก 1 เดือนโน่นกว่าจะเปิดภาคเรียน มีหลายสิ่งหลายอย่างที่พวกเราต้องทำและเตรียมตัว  ในระหว่างนี้พวกเราจึงตกลงกันว่าจะนัดเจอกันอีกทีวันเปิดเรียนเลย


     ตอนนี้ร้าน ‘กานดาคาเฟ่’ ของแม่กานดาเปิดให้บริการแล้ว  เป็นร้านคาเฟ่ทำเลดีหน้ามหา'ลัยที่ผมกำลังจะเข้าศึกษาในปีนี้  ร้านนี้ก็เหมือนกับร้านกาแฟทั่วไป  ขายเครื่องดื่ม ขนมไทยและขนมฝรั่งฝีมือคุณกานดา  แต่ที่ผมชอบที่สุดคือร้านนี้ทำเลดีมากๆ เจ้าของร้านคนเก่าป่วยหนักต้องย้ายไปรักษาตัวและอยู่กับครอบครัวที่ต่างประเทศจึงตัดสินใจขายของในร้านทั้งหมด  ผมและแม่โชคดีมากที่ได้มาเจอร้านนี้ก่อนเจ้าอื่น  ทำให้สามารถเปิดร้านขายต่อได้เลยโดยไม่ต้องต่อเติมอะไรมากมาย ตอนนี้คุณกานดาเขายิ้มหน้าบานเลยล่ะ


     ร้านที่เราสองแม่ลูกซื้อต่อมานี้เป็นอาคารพาณิชย์ 3 ชั้น ชั้นล่างเปิดคาเฟ่ซึ่งผมตกลงกับแม่ดาไว้ว่าจะรับพนักงานมาช่วย  เลยให้รับสมัครพนักงานจำพวกนักศึกษาแทน  เพราะจะได้สนับสนุนเด็กนักเรียนที่ต้องการรายได้เสริมด้วย  แม่รับนักศึกษาที่ต้องการทำงานเข้ามา 3 คน สลับเปลี่ยนกะตามตารางเรียนแต่ละคนว่างเวลาไหนก็มาจ่ายเป็นรายชั่วโมง  ตั้งแต่ทำการเปิดร้านมาร้านของแม่ดาก็ไปได้สวยมีกำไรแต่ละวันค่อนข้างเยอะ   ตอนนี้แม่แกดูมีความสุขมากเพราะได้ทำในสิ่งที่รักแถมยังได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ


     ส่วนชั้น 2 ของตึกนี้  จะเป็นห้องนั่งเล่นสำหรับพักผ่อน ห้องรับแขก 1 ห้องและห้องนอนของแม่ดาอีก 1 ห้อง  ส่วนชั้น 3 จะเป็นโซนของผมซึ่งผมออกแบบเองทั้งหมด  มีห้องนั่งเล่นที่มีชุดเครื่องเสียง ทีวี เครื่องเล่นวีดีโอ เกมและอีกมากมาย  มีโซนสำหรับออกกำลังกายซึ่งผมกั้นพื้นที่และจัดเรียงอุปกรณ์อย่างเป็นระเบียบและห้องสุดท้ายคือห้องนอนของผมเอง  ห้องนี้มีขนาดใหญ่และถูกตกแต่งเป็นโทนทึบสีเทาเข้มทั้งหมด  ไม่เว้นแม้แต่ผ้าปูที่นอนหรือผ้าม่าน  ภายในห้องผมยังแอบสั่งทำห้องลับไว้หลังตู้หนังสือซึ่งห้องนี้ไม่มีใครรู้แน่นอนนอกจากช่างที่รับเหมา 


     รวมๆ แล้วอาคารหลังนี้รวมของทั้งหมดในบ้านและร้านผมหมดเงินไปเกือบ 6 ล้านบาทซึ่งมันเป็นจำนวนที่มากแต่ก็ถือว่าคุ้มค่าเพราะที่ดินที่มีทำเลดีขนาดนี้ก็ต้องราคาแพงเป็นธรรมดา ในตอนนี้ผมเหลือเงินอยู่7ล้านกว่า ตั้งใจว่าจะเอาไปลงทุนซื้อหุ้นเพื่อเกร็งกำไรและอาศัยกินเงินปัญผล 


     ในชีวิตก่อน  ตอนที่ผมทำงานกับองค์กรซีโร่  ผมได้รับข้อมูลเกี่ยวกับคนที่ผมต้องไปฆ่าหลายราย และส่วนใหญ่เป็นเจ้าของกิจการใหญ่ๆ ดังๆ ทั้งนั้น  ตัวผมก่อนการลงมือทำงาน  จะต้องศึกษาข้อมูลทั้งหมดเพื่อความรอบคอบ  จึงทำให้ผมได้รู้เกี่ยวกับธุรกิจพวกนี้มาด้วย ผมเลือกซื้อหุ้นของบริษัทส่งออกวัสดุอุปกรณ์ก่อสร้างรายหนึ่ง ซึ่งจำได้ว่าประธานบริษัทฯ นี้ เพิ่งถูกสังหารไปและคนที่ว่าจ้างก็เตรียมพร้อมที่จะช้อนหุ้นนี้เพื่อขึ้นเป็นประธานคนต่อไป  ตอนนี้หุ้นของบริษัทฯ นี้ตกต่ำจนขึ้นตัวแดงดึ่งลงไม่มีทีท่าว่าจะหยุด แต่มันก็อีกไม่นานหรอก  


     ผมจัดการตัดหน้าซื้อหุ้นในราคาที่ถูกแสนถูกไปทั้งหมด 5 ล้าน ถึงแม้ว่าจะทำให้คน ๆ นั้นหัวเสียแต่ผมก็ไม่สนใจ ผมมั่นใจว่าคนที่อยู่เบื้องหลังคนนี้จะสามารถบริหารให้บริษัทฯ นี้เติบโตยิ่งใหญ่และมีกำไรล้นหลามได้แน่นอนและตัวผมนั้นก็นอนรอรับเงินปัญผลอย่างเดียว  ส่วนตอนนี้เหลือเงินอีก 2 ล้านกว่าๆ คงต้องเก็บไว้เป็นเงินฉุกเฉินและเงินสำรองในอนาคต


     ฟอด~


     "เหนื่อยมั้ยครับแม่"  ตอนนี้แม่ดากำลังนั่งทำบัญชีอยู่ที่เคาท์เตอร์นับเงินอย่างมีความสุข  วันนี้ร้านปิดแต่หัววันเนื่องจากขนมในร้านไม่มีเหลือให้ขายแล้ว  ผมเดินเข้าไปหอมแก้มหญิงวัยกลางคนจากด้านหลัง  นี่ก็เป็นอีกหนึ่งความเปลี่ยนแปลง  คือใจผมนั่นเอง  ผมสามารถรักผู้หญิงคนนี้ได้มากมาย  เพราะความรักและความอบอุ่นที่เธอมอบให้ผมรับรู้ได้ทั้งหมด  


     "ตาเถร!! ปักษ์ลูก  มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงแม่ตกใจหมด" แม่ดาสะดุ้งเฮือกพร้อมหันมาต่อว่าผมอย่างไม่จริงจัง


     "โธ่ แม่ครับสนใจแต่เงินลูกมาตั้งนานแล้วเหอะ" ผมหน้าง้ำหน้างออ้อนผู้เป็นแม่


     "คิกๆ วันนี้ขายได้เยอะเลยแหละ ดูสิ  ว่าแต่? หิวรึยังลูกแม่ไปทำข้าวให้กินมั้ย" แม่หัวเราะอย่างมีความสุขแถมโชว์กำไรของวันนี้ให้ผมดู


     "ยังครับ เดี๋ยววันนี้จะออกไปวิ่งที่มหา'ลัยซักหน่อยเบื่อออกกำลังกายที่บ้านแล้ว แม่ไม่ต้องทำกับข้าวนะครับเดี๋ยวผมกับมาทำเอง" 


     "จ้า" ในทุกวันผมไม่ค่อยได้ออกไปไหนสักเท่าไหร่ เวลาออกกำลังกายก็ใช้เครื่องเล่นในห้อง  แต่วันนี้ผมรู้สึกเบื่อๆ  จึงอยากออกไปวิ่งรับลมเสียหน่อย ตอนนี้ชีวิตครอบครัวเรามีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น  ผมก็ดีใจที่สามารถดูแลแม่ของปักษ์ให้มีความสุขได้  วิญญาณของเด็กหนุ่มจะได้หมดห่วงเสียที 


     ช่วงนี้ผมออกกำลังกายทุกวัน  จนร่างกายที่เคยผอมแห้งแข็งแรงขึ้นมามาก  กล้ามเนื้อตามแขนขาดูแข็งแรงขึ้น  ส่วนหน้าท้องมีจับเป็นลูกน้อย ๆ  แต่มันก็ได้แค่นี้


     "เฮ้อ!  มันได้แค่นี้จริง ๆ หรอวะ"


     ตอนนี้ผมจัดว่าเป็นผู้ชายที่หุ่นดีแบบลีน ๆ   สูง 173 หนัก 56 ร่างกายที่ได้รับสารอาหารครบถ้วนก็ส่งให้ผิวพรรณและร่างกายดูมีน้ำมีนวลมากขึ้น  ผมเป็นคนชอบดูแลตัวเอง เสื้อผ้าหน้าผมนี่ต้องดูดีและเหมาะสม  ทรงผมที่เคยรุงรังถูกซอยให้เป็นทรง  ด้วยหน้าตาของปักษาทรงผมสั้นแบบผู้ชายแมน ๆ ไม่เข้ากันเท่าไหร่  ยาวไปก็ดูไม่แมน  ผมจึงบอกช่างตัดผมให้ตัดรองทรงที่ยาวนิดหน่อย


     "น้องครับ ชื่ออะไรครับ"  เนี่ย!  แล้วก็ชอบมีแบบเนี้ย? ผมถึงไม่อยากจะออกมาข้างนอก


     ขณะที่ผมกำลังวิ่งออกกำลังกาย  ก็มีคนมองมาตลอดทางและก็ชอบมีผู้ชายใจกล้าเข้ามาแบบทักอยู่เสมอ  ผมไม่สนใจรีบเร่งความเร็วและวิ่งออกไปโดยไม่หันไปมอง  ไม่อยากนึกสภาพตัวเองตอนเข้ามาเรียนที่นี่เลยจริง ๆ ขอแบบมีนมเข้ามาบ้างไม่ได้หรอวะ? เมื่อวิ่งเสร็จตอนนี้ก็ใกล้จะมืดแล้วจึงตัดสินใจวิ่งกลับบ้าน  แต่ในระหว่างที่ผมเดินกลับบ้านนั้น   


     ตุบ! ตับ!


     เสียงตะรุมบอลดังขึ้นไม่ไกลจากที่ผมยืนอยู่  เคยได้ยินมั้ยครับ  'ความเสือกมาปัญหาเกิด'  มันเกิดจริง ๆ นะครับ  เพราะความเสือกของผมนำพาให้ผมเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ และเผลอไปเตะกระป๋องน้ำจนเกิดเสียงดัง  ทำให้ทุกคนในกลุ่มนั้นหันมาทางผมกันหมด


     พรึ่บ!  


     ตรงหน้าผมมีชายชุดนักศึกษาอยู่ประมาณ 8 คน  ผมคิดว่า 7 คนที่ถือไม้ท่อนพอดีมือ  น่าจะเป็นพวกเดียวกัน ส่วนคนที่นอนกองเลือดอาบอยู่ที่พื้น  น่าจะโดนรุมทำร้าย


     "แฮร่! ขอโทษครับเล่นอะไรกันอยู่หรอครับ" ผมหัวเราะแห้งๆ และถามคำถามสิ้นคิด


     "เสือกอะไรด้วยวะ หรือมึงเป็นพวกมัน?" ชายคนหนึ่งพูดขึ้นเสียงดัง


     "เปล่าครับ  แต่ผมว่าจะพาพี่คนนั้นไปโรงพยาบาล" ผมพูดจบก็เดินเข้าไปหาคนที่นอนอยู่  โดยไม่กลัวสายตาที่มองมาอย่างกินเลือดกินเนื้อจากกลุ่มคนเลือดร้อน


     "ไปซะ!" ชายคนที่นอนอยู่เอ่ยเสียงออกมาแผ่วเบาแต่ผมก็จับใจความได้


     "กลับไปกินนมแม่ไป ฮ่าๆ"  ผมยังคงยืนมองหน้าพวกมันอยู่เฉย ๆ 


     "เฮ้ย! หน้าตาสวยใช่เล่นนี่หว่า" นี่ไง ตอนแรกว่าจะเคลียร์ให้ดีๆ ล่ะนะ กูไม่ชอบคำนี้โว้ย


     "พี่ว่าเรามาสนุกกันดีมั้ย?" ชายในกลุ่มเดินเข้ามาหมายจะใช้มือหยาบเชยคางผม


     "ปล่อยเด็กมันไป  อึก!"  ชายคนที่นอนอยู่รีบพูดขึ้น โห ความต้องซึ้งใจมั้ยเนี่ย สภาพพี่นี่ไม่น่าไหวแล้วนะยังจะปกป้องผมอีก


     "หึ  กูเบื่อที่จะกระทืบมึงแล้วหว่ะ  ไปเล่นกับน้องคนสวยนี่ยังน่าสนุกซะกว่า"  ผมมองเห็นพวกมันทั้งเจ็ดคนยิ้มกริ่มและมองมาที่ผม  ผมจึงหันไปยิ้มหวานๆ ให้


     "เล่นกับผมสนุกกว่าจริงๆ นั่นแหละ"  ไม่รอช้าผมกระโดดถีบคนที่ยืนอยู่หน้าสุดและคว้าไม้ที่ตกอยู่ขึ้นมาฟาดอีกคนด้านข้าง   ผมหลบหลีกได้อย่างคล่องตัวเพราะด้วยขนาดตัวที่เล็กของร่างนี้และเมื่อกลุ่มนักศึกษาชายคนอื่น ๆ เห็นเพื่อนตัวเองถูกทำร้ายล้มลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น  ด้วยฝีมือการฟาดอย่างแม่นยำเข้าที่หัวจนสลบคาที่  จึงรีบเข้ามาหาผมหมายจะเอาคืนแทนเพื่อน


     "มึงทำเพื่อนกู  อย่าอยู่เลยมึง" ชายตัวใหญ่วิ่งถือไม้เข้ามา  ผมโยกตัวหลบอย่างง่ายดายและเอาท่อนไม้ขนาดพอเหมาะในมือกระหน่ำฟาดคนทั้ง 7 สลับกันไปมา


     "ผมสวยใช่มั้ยพี่" ป๊าบ! ป๊าบ! 


     "เล่นกับผมสนุกดีใช่มั้ย" ป๊าบ! ป๊าบ!


     "อยากได้ผมเป็นเมียหรอ" ป๊าบ! ป๊าบ!

พูดไปฟาดไป จนตอนนี้ทุกคนสลบกันไปหมดแล้วผมหายใจหืดหอบเล็กน้อยก่อนจะปาดเหงื่อชุ่มออกจากใบหน้าเนียน  วันนี้ผมมีความสุขชะมัด  ได้ออกแรงแบบนี้แล้วรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย  หันไปมองกลุ่มคนที่นอนเจ็บและโยนไม้ในมือทิ้งอย่างไม่สนใจ  พร้อมทั้งเดินเข้าไปหาคนที่ถูกรุมทำร้ายตอนแรก 


     "ลุกไหวมั้ย" ผมถามคนที่นอนมองผมตาไม่กระพริบ


     "อืม" เขาว่าและมองเหมือนผมเป็นตัวประหลาด


     "เดี๋ยวผมจะพาไปโรงพยาบาลแล้วกัน"  ผมไม่สนใจสายตาเขาและกำลังเข้าไปกระคอง


     "ไม่ต้อง" เอ้า! อิหยังนิ


     "จะตายอยู่แล้วยังจะดื้ออยู่อีก" ผมเริ่มหัวเสีย


     "ไม่ไปโรงพยาบาล" โอเค คงมีเหตุผลสินะ


     "โอเค ๆ งั้นไปบ้านผมก่อนแล้วกัน" ผมพยุงคนเจ็บและเดินไปริมถนนก็เจอรถแท็กซี่ ถึงบ้านผมจะอยู่ใกล้แต่มันต้องเดินข้ามถนนไงแล้วคนเจ็บนี่คงจะเดินไม่ไหวหรอก



ร้านกานดาคาเฟ่


     ผมจ่ายเงินและค่อย ๆ พยุงคนเจ็บลงจากรถ 


     "ตายแล้วลูก ไปทำอะไรกันมา" เมื่อแม่ผมเห็นก็รีบวิ่งถลาออกจากร้านมาหาผม


     "พอดีผมเจอพี่เค้าโดนทำร้ายและนอนอยู่ข้างทางเลยพาที่เค้ามาด้วย" ชายคนเจ็บหันมามองผม ซึ่งผมก็ทำหน้าซื่อๆ ส่งไปให้อย่างไร้เดียงสา   ผมคงไม่พูดเรื่องที่ผมมีเอี่ยวด้วยหรอกเดี๋ยวแม่ไม่สบายใจเพราะผมเป็นเด็กดีในสายตาแม่มาก ๆ


     "ตายจริงเจ็บมากมั้ยเนี่ย? มา ๆ เข้ามาก่อน" แม่ผมมีสีหน้ากังวลเกินจริงประหนึ่งคนเจ็บเป็นลูกในไส้


     "ขอบคุณครับ" คนเจ็บเอ่ยขึ้นพร้อมผงกหัวเชิงขอบคุณ  ผมจึงค่อย ๆ พาคนร่างใหญ่เดินเข้ามาด้านในและให้เขานั่งลงที่เก้าอี้ในร้าน


     "เดี๋ยวผมทำแผลให้นะ พี่จะเอาไงต่อให้ผมโทรให้คนที่บ้านพี่มารับมั้ย? " ผมหยิบกล่องพยาบาลและอ่างน้ำสำหรับทำความสะอาดมาวางไว้และจัดการทำแผลทันที


     ผมจับคนตรงหน้ากระดุมถอดเสื้อนักศึกษาออกและเช็ดทำความสะอาดร่างกาย   เช็ดคราบเลือดตามใบหน้าและลำตัวให้กับคนตรงหน้า  อืม น่าตาหล่อแหะ  คิ้วก็เข้มทรงเท่ห์ชะมัด  ผิวขาวแต่ไม่มากเท่าผม  หุ่นนี่แบบ!   เหมือนร่างเก่ากูเลย  อิจฉาง่ะ! ผมมองซิกแพกคนตรงหน้าและก้มมองตัวเอง 


     เฮ้อ!


     "หึ หึ" อะไร? หัวเราะอะไร ผมตวัดสายตาส่งค้อนไปให้คนตรงหน้าทันที  เมื่อหายหมันไส้จึงยื่นเสื้อตัวใหม่ของผมที่คิดว่าตัวใหญ่ที่สุดให้เปลี่ยน


     "ขอบใจนะ"  อ่าห๊ะ! อย่างน้อยก็รู้จักขอบคุณล่ะนะ   คนเจ็บรับเสื้อไปแล้วใส่ทันที


     "ไม่เป็นไรครับว่าแต่พี่ชื่ออะไรจะได้เรียกถูก" ผมถามพลางเก็บยาใส่กล่องตามเดิม


     "พี่ชื่อเซดริก หรือเรียกว่าพี่เซดก็ได้" เสียงทุ้มๆตอบกลับ 


     "ครับพี่เซด ผมชื่อปักษ์นะ" เก็บของเสร็จก็ส่งยิ้มน้อยๆไปให้คนเจ็บและหันหลังเดินเอากล่องยาไปเก็บหลังเคาท์เตอร์


     "เดี๋ยวพี่จะโทรให้ที่บ้านมารับนะขอบคุณเรามาก ตอนนี้พี่ไม่มีอะไรติดตัวมาเลย  แล้วพี่จะส่งของตอบแทนมาให้นะ" ผมมองคนที่ดูดีขึ้นกว่าตอนแรก  ขอาการพี่เซดดีขึ้นเพราะได้พักสินะ  


     "เห้ย! ไม่เป็นไรพี่  คนเดือดร้อนก็ต้องช่วย  เอาเป็นว่าถ้าพี่อยากช่วยก็ช่วยมาอุดหนุนร้านแม่ผมบ่อยๆละกัน" ผมตอบและฉีกยิ้มให้กับคนตรงหน้า  เพราะดูจากนิสัยที่ดื้อไม่เกินใครคงไม่ยอมง่าย ๆ แน่


     เมื่อพูดจบพี่เซดก็ขอยืมโทรศัพท์ผมโทรไปหาคน ๆ หนึ่งไม่นานก็วางสายไป


     "ว่าแต่ ทำไมพี่ถึงโดนทำร้ายล่ะ" เสือกอีกล่ะไม่เข็ดจริงๆ


     "มันชื่อไอ้มิค  เรียนรุ่นเดียวกันกับพี่แต่คนละคณะ มันคงรู้สึกเสียหน้าเพราะจีบสาวไม่ติดมั้งเลยมาเล่นงานทีเผลอ ตอนนั้นพี่กำลังจะกลับบ้านแหละ  แต่เดินอยู่ดี ๆ ก็ถูกไม้ฟาดเข้าที่หัวแล้วก็เป็นอย่างที่ปักษ์เห็นนั่นแหละ  จมตีนเลย" อ่อ เล่นทีเผลอสินะ   เพราะดูจากท่าทางแล้วพี่เซดเองก็ไม่ธรรมดา  หากไม่โดนลอบกัดคงจัดการได้สบาย


     "ปักษ์พาพี่เค้ามากินข้าวก่อนมา" แม่ดาพูดขึ้นพร้อมยกกับข้าวมาวางไว้ที่โต๊ะอีกตัวที่ใหญ่กว่า


     "ครับแม่  มาผมช่วย" ผมวิ่งเข้าไปในครัวช่วยแม่ยกกับข้าวมาตั้งที่โต๊ะ


     "มาครับทานข้าวกัน" ผมที่จัดโต๊ะอาหารเสร็จก็หันไปบอกเซดริกที่นั่งรออยู่


     "อืม" เขาตอบรับเสียงเบาแต่ก็ยอมลุกเดินมา


     วันนี้แม่ผมทำกับข้าวแทนผมเพราะเกิดเหตุฉุกเฉินนิดหน่อย  แอบรู้สึกผิดเหมือนกันแฮะ!


     "น่ากินจังเลยครับแม่ พี่เซดนั่งเลยครับ" ผมจัดแจงที่นั่งและวิ่งไปตักข้าวให้ทุกคน   วันนี้แม่ผมทำต้มยำทะเล  ปลาทอดกระเทียมและคะน้าหมูกรอบ 


     "กินเยอะ ๆ นะลูก เซดเองก็กินเยอะ ๆ แล้วเดี๋ยวกินยาด้วยนะ" แม่ดาว่าอย่างใจดีและตักกับข้าวใส่จานของเซดริก


     "ขอบคุณครับคุณน้า" เซดริกยกมือไหว้แม่ของผมและลงมือทานข้าว พวกเรานั่งกินข้าวกันไปคุยกันไปอย่างไม่อึดอัด 


     "เซดเรียนอยู่มหา'ลัยตรงข้ามนี้ใช่มั้ย" แม่ผมถามขึ้น


     "ใช่ครับ" เซดริกพยักหน้าตอบ


     "ดีจังเลย ถ้าไม่รบกวนเกินไปน้าฝากดูเจ้าปักษ์มันด้วยนะ   เพิ่งจะเข้าปีนี้นี่แหละคณะสถาปัตถ์ฯ   แม่ละห่วงกลัวปักษ์โดนแกล้งอีก  เพราะเคยถูกรุมทำร้ายมาจนน้องเกือบแย่เอา"  ผมหันมองแม่ทันทีเมื่อเรืองเก่าถูกขุดขึ้นมา


     "อะไรล่ะแม่ ปักษ์ดูแลตัวเองได้ไม่เห็นต้องรบกวนพี่เค้าเลย" ผมหน้ามุ่ยพลางเหล่มองท่าทีของอีกคน


     "ไม่มีปัญหาครับผมจะช่วยดูให้" ผมหันไปจ้องหน้าคนที่เพิ่งรับปากแม่ไปหยกๆ   หนอย! วันนี้ยังเอาตัวเองไม่รอดยังจะมาดูแลคนอื่น 


     บรื้น~ 


     เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์คันหรูขับเคลื่อนเข้ามาจอดที่ด้านหน้าร้าน  พวกเราทุกคนจึงหันไปมองพร้อมกัน   เมื่อดับเครื่องเสร็จชายร่างสูงใหญ่สวมชุดดำทั้ง 3 คน  จึงพากันวิ่งลงมาจากรถและตรงเข้ามาในร้าน


     "บอสครับx3" คนมาใหม่ 3 คนขานเรียกพร้อมกันและพากันมองไปที่เซดริก  หึ! ว่าแล้วต้องไม่ธรรมดา


     "อืม" เซดริกขานรับ


     "ผมต้องไปแล้วขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือและอาหารมื้อนี้ครับ" เซดริกยกมือไหว้แม่ผมและหันมาพยักหน้าให้ผม 1 ที 


     "เดี๋ยวพี่" ผมเรียกเขาให้หยุดก่อนและวิ่งไปหลังร้านไม่นานก็วิ่งออกมา


     "อะนี่  ยากินหลังอาหารนะพี่ ส่วนนี่เสื้อพี่เอาไปซักเอง" ผมยื่นยาแก้ปวดและแก้อักเสบไปให้และเสื้อที่เปรื้อนเลือด  เซดริกรับไปโดยไม่ลืมเอ่ยขอบคุณและเดินออกจากร้านไปขึ้นรถ


     "ป่ะลูก! เหนื่อยมาทั้งวัน ไปอาบน้ำอาบท่ากันดีกว่า" ผมพยักหน้าแต่ก็ไม่วายหันไปมองรถคันหรูที่เพิ่งขับออกไป 



อีกด้านหนึ่ง


     ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในรถและกำลังนั่งมองเม็ดยาที่อยู่ในมือ 'ปักษ์หรอ? หึ ก็น่ารักดี' ผมเอายาเข้าปากและกินน้ำตามเข้าไป  โดยยังคงนึกถึงใบหน้าของคนให้ 


     "ปีเตอร์" ปีเตอร์เป็นมือขวาของผมเอง  ซื่อสัตย์และดูแลผมมาตั้งแต่ผมยังเด็กเปรียบเสมือนพี่น้องเลยก็ว่าได้


     "ครับ" 


     "ทำลายธุรกิจของบ้านมันให้หมด  เอาให้ลุกขึ้นมาผงาดไม่ได้อีก" ผมปล่อยไอ้มิคให้ชูคอนานเกินไป  ไอ้มิคชอบมารังควานผมในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง  ผมก็อุตส่าห์ไม่สนใจตั้งใจจะไม่ทำอะไรแล้วนะแต่มันก็ยังมาลอบกัดผม   ผมที่เคยคิดว่าไม่มีวันพลาดแต่ครั้งนี้กลับพลาดเอาได้ง่าย ๆ  ถ้าหากปักษ์ไม่เข้าไปช่วยผมป่านนี้ผมคงนอนอิ่มตีนอยู่ข้างถนน


     "ได้ครับ"


     ผมนั่งพิงเบาะและหลับตาลง ภาพใบหน้าหวานก็ลอยขึ้นมา  น้ำเสียง  รอยยิ้ม ความเข้มแข็งกับตัวเล็กๆแบบนั้นไม่เหมาะเอาซะเลย  หน้าตาของปักษ์จัดว่าเป็นผู้ชายที่สวยจนผู้หญิงบางคนยังอาย  สวยแต่แสบคงเป็นนิยามของเด็กคนนั้น  เป็นเด็กที่น่าสนใจจริง ๆ  


ต้มยำทะเลน้ำข้น


ปลาทอดกระเทียม


คะน้าหมูกรอบ




TBC.

(อย่าคาดหวังถึงความสมจริงนะคะทุกอย่างที่เกิดขึ้นในนิยายเป็นความนโนของไรท์ล้วนๆขอให้ผู้อ่านอย่าใช้สติอ่านนะคะ555) 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.838K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,162 ความคิดเห็น

  1. #1155 I LOVE FROYD (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:00
    ถ้าเพิ่มเหตุผลลงไปสักหน่อยถือว่าโอเครเลยละ~

    แต่เราชอบนะ อ่านคลายเครียด แต่ที่ชอบมากกว่าคือตัวไรท์ ไรท์ดูน่ารักอะ😂😂

    เรื่องนี้เรามโนล้วนๆอย่าว่าเรานะ ชอบความย้ำตรงนี้ เอ็นดู
    #1,155
    0
  2. #1119 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 21:19
    พระเอกเปิดตัวววอ่านเพลินลืมเม้น
    #1,119
    0
  3. #1113 SarawanSiripo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 23:16
    กับมา = กลับมา
    #1,113
    0
  4. #1110 tongtongaraya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 06:29
    เห็นปลาแล้วคิดถึงปลาทับทิมทอดกระเทียมพริกไทย ฝีมือแม่เลย ไม่ได้กินนานมากกกกก
    #1,110
    0
  5. #1102 Fancy-King (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 22:31
    เนื้อเรื่องค่อนข้างน่าสนใจนะคะ เเต่มันมีหลายอย่างที่ไม่สมเหตุสมผลซึ่งมันทำให้ขัดๆใจไป เเต่เราก็พยายามจะลืมๆมันไป
    #1,102
    0
  6. #1092 CH3521 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:58
    บอกเลย อ่านเวลานี้ เห็นขอบรูปแล้วกด next เลยจ้าาา
    ดูรูปแล้วหิวอ่ะ
    #1,092
    0
  7. #1090 CCgallons (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 23:56
    คนนี้คือพระเอกแน่เลย
    #1,090
    0
  8. #1062 Bodi-Zhange (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:09
    ผู้ชายที่(เคย)มีซิคแพ็ค8ก้อนอายุ30กว่าเปนเคะ!!!ผู้ชายที่มีซิคแพ็ค....ก้อนม.ปลายเปนเมะ........แซ่บไม่ไหววววว555
    #1,062
    0
  9. #1052 greentea_40 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:40
    ฉันที่อ่านนิยายตอน 22:39 น. แล้วเลื่อนมาถึงเมนูอาหาร //ถอนหายใจทั้งน้ำตา
    #1,052
    0
  10. #1041 ศศพินทุ์ ปัคมา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:56
    รายการอาหารนี่ สมจริงสุดๆๆ เห็นแล้วหิวเลย
    #1,041
    0
  11. #1038 chilfull (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:36

    ฉันรักนิยายเรื่องนี้ ทำไมพึงเจอนะ มีแววจะเสียเงินเร็วๆนี้ด้วยซินะเรา
    #1,038
    0
  12. #1026 Kanomjeennamya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:08
    บอกฉันทีว่าภาพพวกนี้ฉันต้องเห็นยันจบ..
    #1,026
    0
  13. #1020 thonghan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:13
    หิวค่ะ แต่จะมีของกินปิดท้ายทุกตอนไม่ได้ 555555 น้ำลายไหล
    #1,020
    0
  14. #1001 Noiz ShadowRead (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 12:47
    ต้มยำทะเล....
    #1,001
    0
  15. #998 554910140 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 21:36
    แก้เงินปัญผล > เงินปันผล ด้วยนาจาาาา
    #998
    0
  16. #958 jkooktaev (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 20:24
    นี่จะรีบสปีดอ่านวันนี้เพราะไรท์จะปิดตอน แต่ภาพของกินทรมานมากนะ
    #958
    0
  17. #947 YohloveHao (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 23:36
    ทรมาณกับการอ่านเรื่องนี้มาก อยากคอมเม้นต์แบบเนื้อเรื่องสุด แต่อาหารทำอารมณ์ไปหมดเลย หิวจัด อ่านตอนกลางคืนนี่จะร้อง
    #947
    1
    • #947-1 YohloveHao(จากตอนที่ 5)
      9 พฤศจิกายน 2562 / 23:38
      ส่วนเนื้อหา พระเอกเราอย่างเมพ หลงแล้ววว ปลื้มมากก เพราะนายเอกเราเทพขนาดนี้แอบสงสัยยุพระเอกจะระดับไหนถึงจะขึ้นนายเอกเราได้55 (เราไม่ได้จิตใจบาปนะคะ แค่ได้ยินเสียงยมบาลร้องทักมาแต่ไกลเฉยๆ)
      #947-1
  18. #944 acapybab (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 17:12
    ขออนุญาตเกลียดไรท์!! หึ่ม!!ทำไมต้องเอารูปอาหารมาแปะด้วย นี่อ่านไปหิวไปทุกตอนเลยยยยยย //ร้องไห้
    #944
    0
  19. #907 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 13:21
    อยากกินอะ แงงงงงง
    #907
    0
  20. #864 SanjiMakiko (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 03:31
    อ่านกี่ทีก็ทรมาน... ทรมานที่พระเอกโดนซ้อมหรอ....ป่าว!!...??
    ...ทรมานรูปของกินเนี่ยแหละ😭😭😭...หิวจังตี3ครึ่ง...😭😭😭
    #864
    0
  21. #761 mingyu_wonwoo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 12:25
    อยากกินต้มยำกุ้ง
    #761
    0
  22. #732 เเม่เต่าขี้ลืม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 06:51
    ทำไมต้องมีรูปอาหารทุกตอน คือเป็นอาหารที่คนปกติรู้จักอยู่แล้ว ไม่ตเองมีก็ได้ เห็นแล้วมันอิหยังวะทุกตอนเลย
    #732
    1
    • #732-1 Kaiz (จากตอนที่ 5)
      28 ตุลาคม 2562 / 16:09
      ทำเป็นตินู่นนี่...สุดท้ายก็ยังจะอ่านต่อ เหอะๆ
      #732-1
  23. #671 ๋JEICECONBAP (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 10:23

    เหมือนไรต์หิวข้าวเเล้วไม่อยากหิวคนเดียวอ่ะ​แงงงงง

    #671
    0
  24. #655 mtpply (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 03:30

    ทำไมมีรูปอาหารทุกตอนเลยเอ่ย~//กำมือแน่น
    #655
    0
  25. #526 UsamarU (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 14:41
    กลับ - กลับบ้าน กลับห้อง

    กับ - กับอะไร น้ำกับขนม

    ประมาณนี้
    #526
    0