Start a new life เริ่มต้นชีวิตใหม่ (END)

ตอนที่ 3 : chapter:3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,861
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,915 ครั้ง
    12 ม.ค. 63



     หลังจากทำกับข้าวเสร็จแล้วผมก็เก็บกวาด ทำความสะอาดบ้านเพื่อแบ่งเบาภาระของผู้เป็นแม่  เหลือบมองไปยังนาฬิกาตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะ 10 โมงแล้ว  ผมนั่งกินข้าวเสร็จก็ใช้ซีนพลาสติกครอบอาหารไว้และใช้ฝาชีคลุมทับอีกที  จากนั้นก็เดินเข้าไปดูผู้เป็นแม่ในห้องนอน  แม่ยังคงนอนหลับลึกอย่างไม่รู้สึกตัว  เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงผมจึงปิดประตูห้องและเดินออกมา  


     วันนี้ผมตั้งใจว่าออกจากบ้านเพื่อไปยังขุมทรัพย์ของผม  ซึ่งหากได้มันมามันจะทำให้ครอบครัวนี้อยู่อย่างสบายขึ้น  ผมหยิบเงินในกระปุกของเจ้าของร่างมาจนหมด นับ ๆ ดูแล้วมีอยู่ประมาณ 4 ร้อยกว่าบาท  แค่นี้ก็น่าจะพอค่ารถสำหรับเดินทางและอาหารระหว่างทาง  ผมไม่ลืมเขียนโน๊ตบอกแม่ว่าผมจะไปทำธุระข้างนอกซัก 2-3 วัน ไม่ต้องเป็นห่วงเพราะกลัวแม่จะเป็นห่วงและจะไม่ให้ไปเลยเลือกที่จะไปตอนแม่หลับ


     ผมเอากระเป๋าเดินทางสำหรับถือพับใส่กระเป๋าเป้ใบใหญ่และเดินออกจากบ้านไป  เมื่อมาถึงปากซอยผมก็นั่งรถเมล์ไปยังที่ ๆ หนึ่ง  มองไปรอบ ๆ เมืองหลวงตึกรามบ้านช่องต่าง ๆ ยังคงเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนไป  ก็ผมมาเกิดใหม่ในโลกเดิมนี่เนอะจะเปลี่ยนได้ไง  องค์กรที่ผมเคยทำงานอยู่นั้นอยู่ค่อนข้างห่างจากที่อยู่อาศัยของร่างนี้พอสมควรและผมหวังว่าผมจะไม่ต้องกลับไปพบเจอกับอดีตของผมอีกนะ


     ผมนั่งรถตู้ออกมาจากตัวเมืองกรุงเทพฯ ไปยังจังหวัดสมุทรสงคราม   นั่งไปก็หาวไปถามว่าทำไมผมถึงมาที่นี่? ก็เพราะที่นี่มันไม่ไกลจากกรุงเทพฯ เท่าไหร่และทุกครั้งที่ทีมของเราทำงานเสร็จ   หลังจากได้รับเงินค่าจ้างและส่วนแบ่งแล้ว  พวกเรามักจะแยกย้ายกันไปเที่ยวและหาความสุขใส่ตัว  


     เจสก็ไม่ต่างจากผู้ชายทั่วไปที่ไปหาความสำราญกับของมึนเมาและแสงสี ส่วนผมนั้นมักไม่ค่อยได้สุงสิงกับเรื่องแบบนี้ซักเท่าไหร่   คนในทีมจะรู้กันดีจึงไม่มีใครชวนผมไปด้วยถ้าหากผมต้องการผมจะไปของผมเอง 


     ทุกครั้งหลังจากทำงานที่ได้รับมอบหมายเสร็จ   ผมก็มักจะแยกตัวออกมาและแบ่งเงินเอาไว้ใช้หลายส่วน  ผมอยากมีเงินเก็บเยอะ ๆ เผื่อวันที่ผมเดินออกมาจากที่ตรงนั้นผมจะได้ไม่ลำบาก   ผมอยากใช้ชีวิตที่เรียบง่าย เพราะความตั้งใจของผมคือไปจากที่นี่ ไปจากองค์กรแห่งนี้


     ผมจึงมักเก็บซ่อนเงินไว้เสมอ   นี่ถ้าไม่ตายแล้วฟื้นขึ้นมาเงินนั้นคงสาบสูญไปแล้ว   แต่ใครล่ะจะไปคิดว่าจะได้กลับมาใช้เงินที่ตัวเองซ่อนไว้จริง ๆ  คราวนี้แหละ! ผมจะใช้เงินให้คุ้มค่าและมีความสุขแบบสุด  ๆ ไปเลยคิดถึงตรงนี้ก็ (แสยะยิ้ม)


     ผมใช้เวลาเดินทางทั้งหมดเกือบ 3 ชม.เต็ม  นั่งรถเมล์บ้าง รถตู้บ้าง  รถในเมืองก็ติดหนักเล่นเอาซะตะคริวกินขาเลย  ตอนนี้เป็นเวลาบ่าย 2 แล้ว   ผมกินมาม่าเป็นอาหารเที่ยงก่อนขึ้นรถตู้และไม่ลืมกินยาแก้ปวดและแก้อักเสบกันเอาไว้เพราะหากถึงที่หายผมต้องใช้แรงมหาศาล 


     เมื่อมาถึงที่หมายผมก็นั่งวินมอเตอร์ไซด์จากในเมืองเข้าไปยังที่วัดเก่าแห่งหนึ่ง  พี่วินมองผมเหมือนสงสัยว่าผมมาทำอะไรที่นี่  แต่ก็ไม่พูดอะไรรับเงินเสร็จก็ไป  ดีนะที่วัดแห่งนี้ไม่ห่างไกลกว่าหมู่บ้านมากนัก  ผมเลยไม่ค่อยห่วงตอนขากลับซักเท่าไหร่ 


     ‘ถามว่าทำไมผมถึงเลือกที่นี่?’     


     ก่อนที่ผมจะตัดสินใจซ่อนเงินที่นี่  ผมได้มีโอกาสผ่านเข้ามาเห็นวัดแห่งนี้ตอนที่ทำงานให้กับองค์กรซีโร่  วัดเก่าแห่งนี้ไม่มีพระประจำวันและไม่ค่อยมีคนมากราบไหว้สักเท่าไหร่ค่อนไปทางวัดร้างเสียมากกว่า  ส่วนใหญ่ผมมักจะขับรถมาตอนกลางคืน  แต่ตอนนี้ผมอยู่ในร่างของปักษ์   ผมไม่สามารถทำแบบนั้นได้  ผมไม่มีรถ  การเดินทางก็ไม่สะดวกผมจึงต้องเลือกวิธีนี้แทนแม้มันจะเสี่ยงจากการโดนปล้นก็เถอะ


     เดินมาทางด้านหลังของโบสถ์ห่างไปอีก 1 กม.  เป็นป่ารกร้างหรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่าป่าช้า  ผมเคยนำศพที่เคยฆ่ามาฝังไว้ที่นี่  เมื่อผมเห็นทำเลแล้วผมก็ถูกใจจึงเลี่ยงที่จะให้คนในทีมรู้ว่ามีที่แห่งนี้อยู่  ผมมั่นใจว่าบรรยากาศที่ชวนขนหัวลุกแบบนี้ไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้าเข้ามาแน่ ๆ 


     เดินมาจนถึงกลางป่า  ผมทำสัญลักษณ์ไว้ที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง  เหลือบมองพื้นที่ที่ผมตั้งใจปกปิดเอาไว้  แล้วก็ยกยิ้มเพราะไม่มีร่องรอยของการขุดแม้แต่น้อย  ผมเดินไปยังพุ่มไม้ไม่ไกลจากตรงนี้นักจากนั้นก็หยิบจอบที่ซ่อนเอาไว้ขึ้นมาไม่รอช้าผมก็ปฎิบัติการขุนดินทันที


     ผมขุดดินค่อนข้างลึก  ขุดไป  หอบไป ตอนนี้แขนผมเริ่มล้า  แผลที่ท้องก็เริ่มอักเสบเจ็บปวดมากขึ้น   เหงื่อเริ่มผุดตามใบหน้าและตามตัว  เป็นเพราะผมตั้งใจซ่อนไว้ให้ลึกที่สุดจึงใช้เวลาขุดนานแต่ถ้าเป็นร่างเก่านี่สบายมากนะบอกเลย  ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะขุดเสร็จตอนนี้เบื้องหน้าของผมมีกระเป๋าทรงสี่เหลี่ยมนอนอยู่ในหลุมลึก  กระเป๋าที่ฝังเอาไว้มีทั้งหมด 3 ใบ  ผมยกมันขึ้นมาด้วยสองมือเพราะมันค่อนข้างจะหนักเอาเรื่องและด้วยแรงของร่างนี้แล้วเล่นเอาหอบกินอยู่เหมือนกัน


พรึ่บ พรึ่บ  


     ผมปัดเศษดินที่กระเป๋าแล้วก็ยกยิ้ม อ่า  คิดถึงจังน้ำพักน้ำแรงเชียวนะ ไม่รอช้าผมก็เปิดกระเป๋าโดยใส่รหัส ดีนะที่ตัดสินใจเลือกเป็นกระเป๋าเจมส์บอนด์ที่มีระบบล็อคเป็นรหัส  ถ้าหากเลือกกล่องไม้แล้วใช้กุญแจล็อคล่ะก็เหนื่อยอีกนายเลย  ผมจัดการกดรหัสด้วยความแม่นยำ 


ติ๊ด


     ผมยกยิ้มกับความสำเร็จนี้  ตัวล็อคกระเป๋าเด้งออกทั้ง 2 ข้าง ไม่รอช้าผมรีบเปิดกระเป๋า  สำรวจด้านในก็พบกับเงินหลายปึก  ผมจะเน้นไปทางเก็บเงินมากกว่า  แต่ก็มีพวกเครื่องเพชรพลอยและทองอยู่มาก  เพราะผมได้มาจากบ้านของเหยื่อที่ผมฆ่า  ไม่มีใครรู้หรอกว่าผมหยิบมาเพราะผมไม่ได้ทิ้งหลักฐานเอาไว้แต่มันก็ไม่มากเท่าไหร่  


     ผมจัดการเปิดกระเป๋าสะพายและเอากระเป๋าเดินทางออกมาเพื่อกอบโกยสมบัติของผม  เห็นแบบนี้เงินที่ผมเก็บได้ก็น่าจะประมาณ 15 ล้าน   อย่าหาว่าเยอะเลยนะงานรับจ้างฆ่าคนนะครับ   นี่ถือว่ายังน้อยถ้าไม่ติดว่าผมเอาไปซื้อบ้านซื้อรถอะนะ


ตอนนี้กระเป๋าทั้ง 2 ใบอัดแน่นไปด้วยเงินและของมีค่า  แต่หากมองจากภายนอกบวกกับสภาพผมที่สะพายกระเป๋าใบนี้เหมือนพวกบ้านนอกเข้ากรุงอ่ะ  กระเป๋าเก่า ๆ แต่ทนทานบวกกับเสื้อผ้าที่เด๋อด๋าของผม  คงไม่มีใครคิดว่าผมจะมีเงินเป็นสิบกว่าล้านซ่อนอยู่ในกระเป๋าเก่าๆ นี้แน่นอน


     ผมเดินออกมาจากป่า เดินบ้าง นั่งพักบ้าง  ก็มันเหนื่อยอะแถมแสบแผลสุด  ๆ  กัดฟันทนเดินไปตามเส้นทางไม่นานผมก็ถึงหมู่บ้าน   ผมเรียกวินมอเตอร์ไซด์และให้พี่วินไปส่งผมที่อพาร์ทเม้นสำหรับให้พักรายวัน   เมื่อถึงที่หมายผมก็เข้าไปติดต่อขอค้างคืนกับเจ้าของอพาร์ทเม้นทันที


     "สวัสดีครับ  ผมมาเช่าห้องพัก 2  คืนครับ" ผมพูดกับเจ๊อ้วนที่นั่งตากพัดลมอยู่ใต้อพาร์ทเม้นท์


     "คืนละ 300 นะ ห้องพัดลม รวม 2 คืนก็ 600 บาท จะดูห้องก่อนหรือจะจ่ายเงินเลย" เจ้าของอพาร์ทเม้นดูเหมือนไม่ค่อยอยากจะคุยกับผมซักเท่าไหร่เพราะสภาพผมค่อนไปทางสกปรก


     "จ่ายเลยครับ" ผมเอ่ยตอบไม่สนสายสายตาดูถูกของมนุษย์ป้า


     "อืมได้  เดี๋ยวเดินขึ้นไปชั้น 2 ห้อง 209 อะนี่ กุญแจ" เจ๊แกยื่นกุญแจให้ผมด้วยสีหน้าที่ดีขึ้นมาหน่อย ก็แหม  ผมจ่ายสดหนิเจ๊แกคงคิดว่าผมไม่มีเงินล่ะมั้ง


     ผมเดินมาถึงหน้าห้องพักแล้วจึงใช้กุญแจไขประตูเข้าไปด้านใน   เมื่อประตูเปิดออกผมก็เห็นห้องพักที่เหมือนกับทั่ว ๆ ไป มีเตียงนอน ทีวี พัดลม ห้องน้ำ   ผ้าเช็ดตัวและโต๊ะเครื่องแป้ง    ผมลากกระเป๋าเข้ามาในห้องและปิดประตูลงกลอนเรียบร้อยจากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาอยู่บนที่นอน   


     “เฮ้อออ!!!  ร่างกายนี้ช่างอ่อนเลยเสียจริงเชียว  สงสัยคงต้องปฎิวัติร่างกายนี้ใหม่ซะแล้ว”    ผมลุกขึ้นและเลิกเสื้อเพื่อดูแผลที่หน้าท้อง  โอ่ย! มันบอบช้ำเอามาก ๆ  ยิ่งร่างกายนี้มีสีผิวที่ขาวจัดอยู่แล้วบาดแผลที่แดงช้ำจึงเห็นได้ชัดเจน  


     ผมจัดการอาบน้ำชะระร่างกายและทำแผลใหม่ไม่นานก็เสร็จเหลือบดูนาฬิกาที่ข้อมือ   ตอนนี้ก็ปาไปจะ 5 โมงเย็นแล้ว  แต่ผมไม่มีแรงเหลือเลย  หิวก็หิว  เจ็บก็เจ็บ   แต่คงต้องลากตัวเองลงไปตลาดข้างอพาร์ทเมนท์   ไปหาเสื้อผ้ากับของกินหน่อยละ  ผมใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันตัวเองให้ลุกขึ้น


     ‘โครก’   ห๊ะ!  เสียงอะไร อ๋อ เสียงท้องของผมเองก็ผมยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่แถมใช้แรงไปตั้งเยอะ   ผมใช้มือชุบน้ำปัด ๆ เช็ด ๆ  คราบฝุ่นบนเสื้อผ้า   อืม!  ค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย  ผมหยิบเงินในกระเป๋าเป้ออกมา 3 พันบาทเดินออกจากห้องและตรงไปยังตลาดนัดข้าง ๆ ทันที


     ตอนนี้ผมอยู่ที่ตลาดนัดไม่ใหญ่มากแต่ก็พอมีของที่ผมต้องการ   ผมตรงไปยังโซนขายเสื้อผ้าก่อนเลยได้เสื้อสเวตเตอร์แบบบางแขนยาวมีฮู้ดมา 1 ตัว เพราะร่องรอยตามร่างกายของผมมันจะมีรอยช้ำอยู่มากเดี๋ยวคนอื่นเขาจะตกใจเอา   เสื้อยืดคอกลมแขนยาวสีขาวอีก 1 ตัว กางเกงยีนส์ 1 ตัว กางเกง 3 ส่วนอีก 1 ตัว และที่ลืมไม่ได้เลยคือชั้นใน  ทั้งหมดนี้ผมจ่ายไปแค่พันกว่าบาทเท่านั้น  แต่ก่อนผมใส่แต่เสื้อผ้าแบรนด์มาเจอแบบนี้ก็อดประหลาดใจไม่ได้ถูกดีเหมือนกันแหะ 


     เมื่อจ่ายเงินเสร็จผมก็ตรงไปที่ห้องน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที ก็แหม สภาพผมตอนนี้ดูได้ซะที่ไหนละ  ผมเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่ดูดีขึ้นมาเป็นกอง   เสื้อสเวตเตอร์และกางเกง 3 ส่วน เหมือนเกาหลีไปอีก  ผมเดินไปทางโซนของกินก็เจอของที่น่ากินมากมาย


      ผมซื้อลูกชิ้นปิ้ง ปลาหมึกย่าง ข้าวขาหมู ขนมเค้ก  (เห็นผมแมน ๆ แบบนี้ผมติดขนมหวานเอามาก ๆ)  ผมเดินซื้อของกินเล่นเพิ่มอีกนิดหน่อยและซื้อน้ำเปล่าขวดใหญ่ 2 ขวด  ซื้อเสร็จก็ตรงกลับเข้าห้องพักทันที  เจ๊เจ้าของตึกเหล่มองผมนิดหน่อย ก็แหมตอนนี้ผมหล่อแล้วหนิ 


     มาถึงห้องพักผมจัดการกับอาหารตรงหน้าทันทีไม่นานก็หมดและไม่ลืมกินยาหลังอาหารด้วย  จากนั้นก็ เตรียมวางแผนสำหรับวันพรุ่งนี้ต่อ  แผนที่ผมวางเอาไว้นั่นก็คือในวันพรุ่งนี้ผมต้องไปโชว์รูมรถ   ซื้อรถ 1 คัน   เพราะลำพังถ้าให้ผมหอบกระเป๋าพวกนี้กลับผมได้ตายแน่ ๆ  แต่ตอนนี้ผมไม่ไหวล่ะวันนี้ผมใช้พลังกายไปเยอะมากผมของีบก่อนแล้วกัน 

คร็อกzzZ





ข้าวขาหมู



ลูกชิ้นปิ้ง




ปลาหมึกย่าง




เค้กช็อคโกแลต




TBC.

(อย่าคาดหวังถึงความสมจริงนะคะทุกอย่างที่เกิดขึ้นในนิยายเป็นความนโนของไรท์ล้วนๆขอให้ผู้อ่านอย่าใช้สติอ่านนะค่ะ555) 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.915K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,159 ความคิดเห็น

  1. #1149 Smoky002 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 23:00
    ไม่มีระบบหรอ แต่งนิยายแนวนี้ไม่มีระบบ ความน่าอ่านมันจะลดลงไปเยอะนะ บวกกับพระเอกดูกิ๊กก๊อกมาก ความน่าอ่านฃดไปครึ่งเลย
    #1,149
    5
    • #1149-4 33565(จากตอนที่ 3)
      22 ธันวาคม 2563 / 08:40
      ความน่าอ่านมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับระบบมั่งคะคุณ มันเกี่ยวกับเนื้อเรื่อง
      #1149-4
    • #1149-5 Rainbow_pony(จากตอนที่ 3)
      6 มกราคม 2564 / 16:11
      เราว่าแนวนี้ก้สนุกนะ โดยส่วนคัวเราไม่ชอบแนวระบบอยู่แล้วด้วย
      #1149-5
  2. #1144 Avista (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 19:33
    ถ้าหิวก็คืออ่านไม่ได้นะ
    #1,144
    0
  3. #1122 rainy_blue_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 01:38
    ทำไมไม่เปิดบัญชี จะหอบเงินกลับบ้านทำไม 5555
    #1,122
    1
    • #1122-1 Bunnie_Angles(จากตอนที่ 3)
      17 มกราคม 2564 / 21:41
      อันนี้+1 ค่ะ เพราะนางอายุถึงแล้ว
      #1122-1
  4. #1108 tongtongaraya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 06:11
    รู้แนวล่ะ ก่อนถึงภาพปลากรอบ ต้องหลับตาล่ะ ไม่ไว้เจอแบบนี้ เค้าหิว 555
    #1,108
    0
  5. #1100 m ma ri (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 21:37
    ภาพปลากรอบไม่ต้องก็ได้ค่าาาาาา
    #1,100
    0
  6. #1078 เดือนหนาวเอง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 23:06
    พยามเลื่อนผ่านภาพประกอบไปเร็วๆเพราะหิว555555
    #1,078
    0
  7. #1072 min0053 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:33
    ดีนะที่กินข้าวแล้วถึงมาอ่าน​ ไม่งั้นละมีหิว55555
    #1,072
    0
  8. #1043 StartAday (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:42

    เห็นภาพประกอบแล้วหิวเลย
    #1,043
    0
  9. #1037 pui_songsri (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:34
    เห็นภาพปากอบแล้วหิวเลย ถ้าอ่านตอนกลางคืนดึกๆ ต้องลุกหาไรกินไปด้วยแน่ๆ
    #1,037
    0
  10. #1024 Kanomjeennamya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:20

    รู้สึกเหมือนโดนทารุณกรรมทางอ้อม //หิววว~
    #1,024
    0
  11. #1017 Choi_Jina_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:51
    เรื่องไปเร็วมั่ก กี้ด นุยังไม่ได้ซื้อเหรียญ!
    #1,017
    0
  12. #1010 Fern_exo-l (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 03:15
    ไรท์ทำร้ายคนอ่านตอนดึกมากจ้า
    #1,010
    0
  13. #955 jkooktaev (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 20:09
    น่ากิน...
    #955
    0
  14. #905 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 13:07
    อาหารอีกแล้วววว
    #905
    0
  15. #857 Aniinocent_14 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 01:19
    พีคตอนท้ายเลยจ้า อ่านตอนกลางคืนคือโกรธแล้วนะ!!!!
    #857
    0
  16. #758 mingyu_wonwoo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 12:14
    อยากกินปลาหมึกย่างจังคับ
    #758
    0
  17. #734 Zebastian Michaelis (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 10:42
    ต้องเป็น ร่องรอย นะคะ ไม่ใช่ ล่องลอย เน้ออ
    #734
    1
    • #734-1 Morininlove(จากตอนที่ 3)
      27 ตุลาคม 2562 / 11:21
      ขอบคุณที่แจ้งนะคะเราแก้ให้แล้วคะ
      #734-1
  18. #653 mtpply (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 03:23

    อีกแล้วหรอ!!!!!!
    #653
    0
  19. #645 JJKU97L (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 23:11
    ทนไว้ หิวแค่ไหนก็ต้องทนไว้
    #645
    0
  20. #559 MINERVA09 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 23:24
    หิวนะแต่จะทนT^T
    #559
    0
  21. #547 -BlackZiita- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 22:40
    โอ้โห สุดแล้วแม่
    #547
    0
  22. #487 SoCriminal (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 23:46
    23:46. หิวจังเลยย
    #487
    0
  23. #441 sajaa_kgv (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 21:10
    ไม่เคยอ่านนิยายเรื่องไหนแล้วเปรี้ยวปากขนาดนี้มาก่อน
    #441
    0
  24. #389 hunnay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 21:35
    ทำร้ายย อ่านตอนดึกด้วยฮืออหิวว
    #389
    0
  25. #350 พี่สาวยองแจ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 00:05
    มันคือก้อนหิน มะนคือก้อนอิฐ ไม่ใช่ของกิน....หิว
    #350
    0