Start a new life เริ่มต้นชีวิตใหม่ (END)

ตอนที่ 2 : chapter:2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,493 ครั้ง
    12 ม.ค. 63


     ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาและมองไปบนท้องฟ้าที่มีนกน้อยบินออกหากินในยามเช้า    แสงแดดที่กระทบกับสายตาและเสียงรถวิ่งไปมาเป็นสิ่งยืนยันว่าเรื่องทั้งหมดคือเรื่องจริง 


"เฮ้อ"  


     ผมถอนหายใจกับสิ่งที่ผมได้รับรู้หลังจากที่ผมตื่นขึ้นมา ผมควรจะตายสิ? แต่ทำไมผมถึงมาอยู่ในร่างนี้ได้ล่ะ  เหตุการณ์และเรื่องราวต่างๆที่ถูกส่งเข้ามาในหัวของผมคือเรื่องราวของเจ้าเด็กคนนี้   


     เด็กที่ชื่อว่าปักษ์  หรือปักษา  อายุ18 ปี  ที่บ้านฐานะค่อนข้างยากจน  แม่ทำขนมไทยขายที่ตลาด  รายได้ไม่มากแต่ก็พอทำให้มีข้าวกินไปวันๆและที่สำคัญไอ้เด็กนี่มันยังเรียนอยู่เลย 


     พระเจ้า! ท่านส่งชายวัย39 ปีมาอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มที่อายุ18 ปีเนี่ยนะ  จะบ้ารึไง?


     "เฮ้อ" ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาผมถอนหายใจไปไม่รู้กี่รอบแล้ว แต่ก็เอาเถอะ! ไหนๆก็ได้มาเกิดใหม่ทั้งทีขอใช้ร่างนี้ให้คุ้มหน่อยแล้วกัน  


'ไม่ต้องห่วงนะเด็กน้อยลุงจะดูแลแม่ของเราอย่างดีเลย'


     ผมค่อย  ๆ  ดันตัวเองลุกขึ้นอย่างช้า ๆ  เนื่องจากบาดแผลที่หน้าท้องยังคงบอบช้ำหนักอยู่  ปัดเสื้อผ้าและร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยเท้าออกเล็กน้อย   กวาดสายตามองไปตามร่างกายยังคงมีร่องรอยบอบช้ำและรอยถลอกตามลำตัวอยู่มากแบบนี้คงปิดไม่มิด     แต่ก็ยังดีที่ไม่มีแผลหนักๆ ที่จุดอื่น  ผมก้มลงมองที่พื้นก็เห็นคราบเลือดที่กระจายเป็นวงกว้าง 


     เด็กคนนี้โดนรุมทำร้ายโดยกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง  เหตุเพราะไปสารภาพรักกับผู้หญิงที่ชอบแต่กลับถูกทำร้ายจนตาย  ไอ้นั้นนี่ก็อะไร!  แค่เด็กตัวนิดเดียวยังทำร้ายกันได้ลง  เห็นทีคงต้องทำให้พวกมันรู้จักความเจ็บปวดที่แท้จริงสักหน่อยแล้ว  ถือซะว่าล้างแค้นให้กับเด็กคนนี้เพื่อจ่ายค่าผ่านทางในการใช้ร่างกายนี้แล้วกัน  


     เฮ้อ! เด็กสมัยนี้ช่างเลือดร้อนเสียจริง


     ผมลากตัวเองเดินกลับบ้านตามความทรงจำเดิมของเจ้าของร่าง  ป่านนี้แม่ของร่างนี้คงเป็นกังวลมากแน่ๆ เดินมาไม่นานก็ถึง  เบื้องหน้าผมตอนนี้คือบ้านไม้สองชั้นเล็กๆ ดูเก่าแต่ยังคงความสะอาดไว้อยู่  รอบๆบริเวณบ้านเป็นบ้านติดๆกันหลายหลัง  เพราะเป็นที่อยู่ของคนยากจนในย่านใจกลางเมืองหรือที่เรียกว่าสลัมนั่นเอง 


     ระหว่างทางที่ผมเดินเข้ามาในซอยก็พบเจอกับคนอื่นบ้าง  พวกนั้นต่างมองมาที่ผมด้วยความตกใจ  แต่ผมก็ไม่สนใจก้าวเดินต่อจนถึงบ้านหลังนี้


     ผมค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในบ้าน  ก็พบกับผู้เป็นแม่ของเจ้าของร่างนี้ สภาพของเธอนั้นเหมือนคนที่ยังไม่ได้นอน  หน้าตาซีดเซียวดวงตาบอบช้ำและแดงก่ำน่าจะเป็นเพราะร้องไห้เป็นเวลานาน 


     "ปักษ์ลูกแม่ ฮือ" เมื่อเธอเห็นผมเธอก็รีบวิ่งเข้ามากอดผมทันที อ่า นี่สินะความอบอุ่นที่ได้รับจากคนเป็นแม่  เพราะตัวผมเป็นเด็กกำพร้าไม่เคยได้รับไออุ่นจากผู้ให้กำเนิดสักเท่าไหร่ 


     จู่ๆ ความคิดถึงก็ผุดขึ้นมาในหัว  ถ้าผมจะขอช่วงชิงความอบอุ่นนี้จะได้หรือป่าว? ผมสามารถเป็นคนใหม่ที่มีความสุขได้มั้ย? ผมค่อยๆ ยกมือขึ้นกอดตอบผู้เป็นแม่ของร่างนี้และลูบหลังเพื่อให้เธอนั้นคลายกังวล


     "กลับมาแล้วครับ" ความเจ็บที่แผลจากการกอดทำให้ผมต้องค่อยๆกัดฟันทนและคลายอ้อมกอด   พยายามเลี่ยงไม่ให้ผู้เป็นแม่สังเกตุเห็นแต่ดูเหมือนจะสายเกินไป

     

     "เกิดอะไรขึ้นกับลูกใครทำอะไรลูกแม่" เธอถามผมและมองผมด้วยสายตาเป็นห่วง มือเธอค่อยๆ ยกขึ้นมาลูบรอยช้ำบนใบหน้าของผมและเลื่อนลงไปแตะเบาๆที่บาดท้องตรงหน้าท้องของผมเบาๆ 


     น้ำเสียงที่สั่นเครือและดวงตาที่มีน้ำตาคลอ  ทำให้ผมได้รับรู้ถึงความรักที่ผู้เป็นแม่นั้นส่งมาให้ อิจฉาไอ้เด็กคนนี้ชะมัด!  มีแม่ที่รักตัวเองมากขนาดนี้แท้ๆ ยังจะไปสนใจผู้หญิงแพศยานั่นอีกทำไมก็ไม่รู้ หึย! หงุดหงิด


     "พอดีผมถูกทำร้ายจากกลุ่มวัยรุ่นที่ไม่รู้จักและสลบไปขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะครับ" ผมพูดพร้อมกับปาดน้ำตาของผู้เป็นแม่ไปด้วย  ความเจ็บปวดของบาดแผลไม่มากพอเท่ากับความรู้สึกเก่าของเจ้าของร่าง  ตอนเห็นน้ำตาของผู้เป็นแม่  รู้สึกว่าภายในกายตอนนี้สั่นสะท้านไปหมดราวกับกำลังร้องไห้เสียใจอยู่ภายในกายของผม


     "ฮือ ลูกแม่ แม่ขอโทษนะลูกที่แม่ช่วยอะไรไม่ได้เลย  แม่ไปแจ้งตำรวจมมาแล้วนะ  แต่พวกเขาก็บอกว่าถ้าไม่ครบ24 ชม.จะไม่รับแจ้ง  แม่ทำได้เพียงเดินหาลูกไปทั่วและเดินถามผู้คนที่เดินสวนกันเท่านั้น  นี่ก็เพิ่งกลับมารอลูกที่บ้านตอนเช้ามืดเพราะคิดว่าลูกอาจจะกลับมาที่บ้าน   แม่ขอโทษ  แม่ผิดเอง  แม่ทำอะไรไม่ได้เลย ฮือ"  ผู้เป็นแม่ร่ำไห้และเล่าเรื่องราวให้ผมฟัง  หลังจากที่ผมยังไม่กลับบ้าน  เพราะปกติเจ้าของร่างจะกลับบ้านทันทีที่เลิกเรียน  


     เธอน่าจะรอจนดึกและพอเห็นว่าไม่มีวี่แววเลยออกตามหา  ไม่ใช่เธอช่วยอะไรไม่ได้  ไม่ใช่เพราะเธอไม่พยายาม  เธอพยายามแล้ว  แต่ลำพังผู้หญิงตัวคนเดียวใช้ชีวิตในเมืองใหญ่แห่งนี้  เธอจะทำอะไรได้ เธอไม่มีความรู้มากพอและไม่มีกำลังจะไปทำอะไรใครได้

     

     "ไม่ร้องแล้วครับแม่  แม่ไม่ผิดเลยเป็นผมเองที่ผิด  ผมขอโทษที่ผมอ่อนแอ   ต่อจากนี้มันจะไม่เป็นแบบนี้อีกแล้วครับ  ผมจะเข้มแข็ง  จะปกป้องตัวเองและแม่ให้ได้  ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายอีกแล้ว  แต่ก่อนอื่นแม่พาผมไปคลีนิคใกล้ๆ ที อุ่ย!" ผมปลอบผู้เป็นแม่เพื่อให้คลายความกังวลไม่นานเธอก็หยุดร้อง   ผมยกมือขึ้นจับหน้าท้องให้มารดารับรู้ว่าผมต้องไปทำแผลแล้ว  


     จากนั้นเราสองคนก็เดินไปคลีนิคใกล้บ้าน  ทำแผลไม่นานก็เสร็จ  ความเจ็บแค่นี้มันธรรมดามากสำหรับผม   เมื่อถึงบ้านผมก็พาผู้เป็นแม่ไปนอนที่ห้องนอนเพราะสภาพของเธอตอนนี้ซีดเซียวราวกับคนกำลังจะหมดแรง


     เรานอนกอดกันอยู่บนเตียงซึมซับความอบอุ่นจากอ้อมกอดของผู้เป็นแม่  ผมขอโมเมว่าเธอคือแม่ของผมจริงๆ เพราะอ้อมกอดของเธอนั้นมันช่างอบอุ่นเหลือเกิน  ทันทีที่แม่หลับผมก็ผละออกมาจากอ้อมกอดยืนมองผู้เป็นแม่หลับไหลอยู่บนเตียงนิ่งๆ  เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีวี่แววว่าจะตื่นจึงเดินออกจากห้องและเดินกลับไปที่ห้องนอนของเจ้าของร่าง 


     สิ่งที่ผมทำอย่างแรกเลยคืออาบน้ำ  ผมต้องการอาบน้ำเดี๋ยวนี้และตอนนี้ผมไม่สนใจว่าแผลมันจะเปียกหรือเป็นอะไรมั้ยหากโดนน้ำ  แต่จะให้ผมทนต่อคราบตีนคราบดินผมทำไม่ได้  


     เมื่อเดินเข้ามาในห้องผมก็กวาดสายตาสำรวจรอบๆ ห้อง  ห้องนอนของร่างนี้เป็นเพียงห้องเล็กๆ มีเตียงนอนขนาดเล็กตั้งอยู่ภายในห้อง  ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากนัก  มีเพียงพัดลมและโต๊ะญี่ปุ่นสำหรับทำการบ้านเท่านั้น  เมื่อสำรวจจนพอใจผมก็เอาเทปกันน้ำแปะเข้าที่แผลและคว้าผ้าขนหนูเดินออกจากห้องตรงไปยังห้องน้ำทันที


     "เฮ้อ"  ถอนหายใจอีกครั้งกับการเห็นสภาพตัวเองในกระจกห้องน้ำ   จะไม่ให้ถอนหายใจได้ยังไงล่ะดูภาพที่สะท้อนในกระจกตรงหน้าผมสิ   


     ตอนแรกหลังจากที่สำรวจตัวเองด้วยสายตาแล้วผมก็พยายามทำใจแล้วนะแต่มาเห็นแบบเต็มตัวขนาดนี้ผมก็อด..


     "เฮ้อ" ไอ้เด็กนี่มันกินอะไรบ้างมั้ยเนี่ย  ออกกำลังกายอะเคยบ้างมั้ย แล้วผิวเนี่ยแม่งจะโอโม่ไปไหนวะ  เตี้ยก็เตี้ย  ขาก็สั้น  สู้ร่างเก่าผมก็ไม่ได้ร่างเก่าผมสูงเกือบ 190 ซม. รูปร่างกำยำสมชายชาตรี   เดินไปทางไหนสาวๆก็เหลียวตลอดทางเพราะผมจัดว่าหน้าตาดีมากๆเลยล่ะแถมดูแลร่างกายตัวเองตลอด   ซิกแพคนี่อย่าให้พูดเลย มี 8 ก้อนเน้นๆแล้วดูตอนนี้สิ


     "เฮ้อ” ผมจัดการลอกคราบเสื้อผ้าเลอะๆของตัวเองออกและอาบน้ำทันที  คราบฝุ่นคราบดินที่เต็มไปทั่วร่างกายถูกสายน้ำที่ไหลลงมาจากฝักบัวชำระล้างออกไปหมด  น้ำเย็นๆที่ไม่ได้ผ่านเครื่องทำน้ำอุ่นทำให้สมองของผมปลอดโปร่งมากขึ้น  ชวนให้คิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่เพิ่งพบเจอมา  


     ตอนนี้ผมมีแม่ให้ดูแล  มีครอบครัวใหม่  มีชีวิตใหม่และมีบ้านให้กลับ  จากนี้ไปผมไม่ต้องกลับไปทำในสิ่งที่ไม่อยากทำอีกคราวนี้แหละผมจะใช้ชีวิตให้เต็มที่ให้สมกับที่ผมไม่เคยได้ทำตามใจของตัวเอง


     ผมล้างเนื้อตัว สระผม  ชำระคราบดินคราบฝุ่นออกจากตัวไม่นานก็เสร็จ  ตอนนี้เป็นเวลา  8 โมงกว่าแล้ว  วันนี้ผมคงไม่ได้ไปโรงเรียนที่เจ้าเด็กนี่มันเรียนอยู่  ขอเวลาให้ผมทำใจก่อนแล้วกัน  


     ส่วนแม่ดา (แม่เจ้าของร่างนี้ชื่อกานดา) เองก็คงไปขายของไม่ไหวหรอกสภาพนั้นไม่ได้นอนทั้งคืน รายได้ของวันนี้ก็ไม่มีซึ่งอาจจะทำให้พวกเราขัดสนได้  ยังดีที่สองแม่ลูกนี่ไม่ได้มีหนี้สินที่ไหน 


      เอาล่ะ! ผมต้องวางแผนในการใช้ชีวิตใหม่และสิ่งที่ขาดไม่ได้เลยคือ


     "เงิน" แล้วผมที่อายุเท่านี้แถมยังเรียนอยู่จะหาเงินได้จากที่ไหนนะ?  ในชีวิตเก่าของผมนั้นก็มีแค่ทำตามคำสั่งไปวันๆ ทำแต่เรื่องผิดกฎหมาย ทำงานได้เงินมาก็ใช้บ้าง? เก็บบ้าง?


     เดี๋ยวนะ เก็บ? 


     ใช่แล้วผมไม่เคยเปิดบัญชีเพราะไม่อยากให้มีข้อมูลที่สืบหาตัวตนเจอ ผมไม่มีเงินเก็บในธนาคารเพราะผมนั้นชอบซ่อนเงินและทรัพย์สินของผมตามบ้าน คอนโดและสถานที่ต่างๆ ถึงบ้านและคอนโดเก่าของผมจะไม่สามรถเข้าไปได้  แต่มีอีกที่หนึ่งที่ผมสามารถเข้าไปได้และที่สำคัญไม่มีใครรู้แม้กระทั่งเจส


     “อึก” เมื่อนึกถึงเจส  ความรู้สึกเจ็บปวดในครานั้นก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง  ผมยกมือขึ้นจับที่หน้าอกโดยอัตโนมัติในจุดที่ถูกเจสฝังกระสุนไว้ที่กลางหน้าอก  


     ความรู้สึกถึงความเจ็บที่แล่นเข้ามา  มันคงเป็นความรู้สึกที่เคยเจ็บปวดตอนโดนเจสยิง ผมจะไม่แก้แค้นเจสและจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับองค์กรซีโร่อีกแล้ว


     ผมมองไปยังปฎิทินเพื่อดูวันและเวลา  ตอนนี้เป็นวันศุกร์ ที่ 24 มิถุนายน  ผมตายเมื่อวาน  และเด็กนี่ก็ตายเมื่อวานเหมือนกัน  ถ้าแม่เจ้าของร่างรู้คงเสียใจไม่น้อยเลยที่ลูกตัวเองได้ตายไปแล้ว  ผมหยิบเสื้อยืดเก่าๆ และกางเกงสามส่วนมาใส่  เดินออกมาจากห้องนอนและตรงเข้าไปในห้องครัวทำตัวชิวๆเปรียบเสมือนไม่มีแผลที่หน้าท้องทั้งๆ ที่มันก็ยังรู้สึกเจ็บๆแสบๆ อยู่ไม่น้อย 


     แต่ผมคือนักฆ่า  บาดแผลแค่นี้มันเล็กน้อยมากสำหรับคนที่เคยผ่านศึกใหญ่มานับไม่ถ้วนอย่างผม  ผมเดินสำรวจรอบๆบ้าน  ในบ้านหลังนี้มีทรัพย์สินน้อยมาก  ไม่มีทีวีหรือเครื่องอำนวยความสะดวก มีห้องนอน 2 ห้อง  ห้องน้ำ 1 ห้อง  ส่วนห้องครัวก็เป็นเพียงมุมที่ติดกับผนังบ้านมีเพียงอุปกรณ์ครัว  เตาแก๊ส ตู้เย็นและโต๊ะกินข้าวขนาดเล็กที่มีเก้าอี้เพียง  2 ตัวเท่านั้น 


     ผมเดินตรงเข้าไปเปิดตู้เย็นเพื่อดูวัตถุดิบว่าผมสามารถทำอาหารอะไรได้บ้าง  เปิดมาก็พบไข่ไก่4 ฟอง  ผักนิดหน่อย  กล่องใส่หมูที่มีอยู่น้อยนิด  ผมหยิบวัสถุดิบทั้งหมดออกมาและเปิดตู้เก็บของข้างๆตู้เย็นก็พบกับปลากระป๋อง  


     ผมจัดการหุงข้าวก่อนเป็นอันดับแรกและทำกับข้าวขึ้นมา 3 อย่าง ให้ผู้เป็นแม่ที่นอนหลับอยู่และตัวผมเอง  เพราะตอนนี้ผมหิวมาก เห็นผมแบบนี้ผมก็พอทำกับข้าวเป็นนะแถมอร่อยด้วย  ก็เพราะผมไม่มีใครเลยต้องพึ่งพาตัวเองตลอด ส่วนเมนูที่ผมทำวันนี้ก็คือผัดผักหมู  ยำปลากระป๋องและไข่ตุ๋น ที่ทำหลายอย่างไม่ใช่ว่าผมสิ้นเปลืองนะแต่ผมอยากให้ผู้เป็นแม่กับเจ้าของร่างกายนี้ได้รับสารอาหารบ้าง  บอบบางทั้งคู่ลมพัดทีไม่รู้จะปลิวรึป่าว? เรื่องเงินไว้ให้เป็นหน้าที่ของผมเอง






ผัดผักหมูสับ




ยำปลากระป๋อง




ไข่ตุ๋น





TBC.

(อย่าคาดหวังถึงความสมจริงนะคะทุกอย่างที่เกิดขึ้นในนิยายเป็นความนโนของไรท์ล้วนๆขอให้ผู้อ่านอย่าใช้สติอ่านนะค่ะ555) 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.493K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,162 ความคิดเห็น

  1. #1157 Rena49 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2564 / 16:25
    เป็นเรื่องที่ไม่ควรใช้สติอ่านแต่ต้องใช้สตางค์อ่านค่ะ555
    #1,157
    0
  2. #1148 see.b (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 02:21
    ทีมอ่านตอนตีสองค่ะ ดันมาเจอรูปอาหารอีกโอ้ย5555555555
    #1,148
    0
  3. #1130 Littleflake (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 00:22
    โดนแทงแต่กลับบ้านไปทำแผลเองเนี่ยนะ?
    #1,130
    0
  4. #1107 tongtongaraya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 05:57
    หิวค่ะ 55555
    #1,107
    0
  5. #1104 Pondering888 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 23:06
    หิวเลยอ่ะ
    #1,104
    0
  6. #1099 m ma ri (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 21:30
    กินข้าวแล้วไม่ได้แปลว่าหิวอีกไม่ได้
    #1,099
    0
  7. #1089 CCgallons (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 23:36
    ไรท์ใจร้ายมากอ่ะ เอารูปอาหารมาล่อให้รีดหิว
    #1,089
    0
  8. #1084 Aollylyn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 23:25
    อยากตีไรท์แรง ๆ เอาอาหารมาล่อทำไม
    #1,084
    0
  9. #1036 pui_songsri (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:27
    เพื่อความสมจริงของเรื่อง เราจะอ่านแบบไม่ใช้สติ(ตามการชี้แนะของไรท์)
    #1,036
    0
  10. #1016 Choi_Jina_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:46
    เอาละ ช่บเรื่องนี้ รอคำนวณเหรียญแปปนะค่ะ(มุกนะ!) ซื้อเหรียญแต่ละที่ได้ราคาเหรียญไม่เท่ากันอ่ะ เศร้าจัด
    #1,016
    0
  11. #1008 Ph4am (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:44
    คนอ่านดึกๆแบบเราก็รับผิดชอบตัวเองไปสิ//เดินไปต้มมาม่าแพร้บ
    #1,008
    0
  12. #904 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 13:03
    น่ากินมากกกกกกก
    #904
    0
  13. #746 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 15:40
    บ้านในสลัมของเยอะไปนะคะเอาง่ายคือหรูไปถ้าจะเรียกย่านสลัมห้องครัวห้องนอนนี่รวมกันห้องนึงเลยค่ะแล้วถึงมีแยกห้องน้ำเล็กๆออกไป
    #746
    0
  14. #723 Noella_Kew (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 00:28

    เที่ยงคืนนนน
    #723
    0
  15. #669 กอล์ฟ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 09:16

    หิว....ขอบคุณสำหรับรูปภาพอันน่าอร่อย????????

    #669
    0
  16. #652 mtpply (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 03:20

    อ่านตอนตีสาม ขอบคุณสำหรับรูปภาพค่ะ
    #652
    0
  17. #651 TimothyDeborah (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 02:57
    แผลมีดแทงควรอาบน้ำหรอ?
    #651
    0
  18. #649 กาดสดส (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 02:06

    บาปมากกกกกกกก ประท้วงงงงงงงงงงงงง

    #649
    0
  19. #644 JJKU97L (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 23:06
    บัดซบหิวมากอ่านตอน 23:06 เนี้ยเห้ย หิว!!
    #644
    0
  20. #605 มินิส (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 19:24

    ดีนะครับที่เรากำลังทานข้าวอยู่

    #605
    0
  21. #529 nuttisakumvej (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 23:40
    23.39ไม่ต่างกันเลย โดนไรท์ทำพิษ หิวมากๆเลยไรท์55555
    #529
    0
  22. #486 SoCriminal (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 23:39
    ฉันอ่านตอน 23:38 ...............มาม่าก็หมดแล้ว//บัด ซบ
    #486
    0
  23. #423 หยาง อี้เฟย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 09:53
    มีคำผิดบ้างอยู่ประปรายนะคะ อย่างเช่น ลากตัวเอง ไม่ใช่รากตัวเองนะ แก้นิดปรับหน่อยจะดีมากค่ะ
    #423
    1
    • #423-1 Morininlove(จากตอนที่ 2)
      11 ตุลาคม 2562 / 12:30
      ขอบคุณที่แจ้งนะคะ
      #423-1
  24. #378 เต่าน้อยอารมณ์ดี (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 15:20
    ผู้ให้กำเนิด หรือเปล่า เขียนแบบนี้จ้า แก้ด้วยคนอ่านคงไหลลื่นกว่านี้
    #378
    1
  25. #342 สาววายพลีชีพ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 19:20
    แข็งแรงเร็วๆน้าเจ้าปัก ว่าแต่แผลหายไปไสแล้ว ???
    #342
    0