Start a new life เริ่มต้นชีวิตใหม่ (END)

ตอนที่ 1 : chapter:1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,887
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,682 ครั้ง
    12 ม.ค. 63

ปัง..


"อึก"


     เสียงปืนดังสนั่นมาพร้อมกับแรงอัดกระแทกจากกระสุนปืน  ทะลุปักเข้าที่ตรงกลางหน้าอกของผมอย่างแม่นยำ  ความรู้สึกอึดอัดคล้ายกับจะหายใจไม่ออกและชาไปทั่วร่างกายจนไม่สามารถขยับตัวตามคำสั่งของสมองได้ 


     ผมล้มลงนอนราบกับพื้น  เหลือบตามองดูของเหลวสีแดงที่กำลังไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง  พร้อมๆกับสติของผมที่กำลังจะดับลงทุกที  แต่ก่อนที่ผมจะขาดใจ  เสียงเดินย่ำเท้าของคนหนึ่งก็ดังขึ้น  เรียกสติของผมให้กลับมาอีกครั้ง  ผมจึงพยายามรวมรบเรี่ยวแรงทั้งหมดเหลือบมองคนที่ลั่นปืนใส่ผมทีเผลอ


"...เจส?" 


"ว่าไงเพื่อนรัก"


"....ทำไม?" ผมรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองกำลังจะหมดแรง  ความเจ็บที่กายไม่เท่ากับความเจ็บในใจของผม  เพราะคนที่ทำร้ายผมคือคนที่ผมไว้ใจมากที่สุด 


     เจสค่อยก้าวเท้าเดินมาหาผมและเตะปืนในมือของผมออกอย่างไม่รีบร้อน  และเพราะผมกำลังตกใจกับภาพตรงหน้าอยู่จึงทำให้ไม่สามารถตอบโต้เจสได้  ภาพตรงหน้าของผมในตอนนี้สร้างความสะเทือนใจให้ผมอย่างมาก  ภาพเพื่อนที่เขารักและเชื่อใจกำลังถือปืนจ่อมาที่ผม 


     หัวใจบีบรัดและเจ็บปวดอย่างแรง  นี่มันคนที่เท่าไหร่แล้ว


     นั่นสินะ!! 


     งานแบบนี้น่ะมันเชื่อใจใครไม่ได้หรอก  ผมก้มหน้าเล็กน้อยยกยิ้มเย้ยหยันให้กับชีวิตเน่าของตัวเอง


"โทษตัวเองเถอะราซ  แกกับฉันทำงานในองค์กรนี้มาด้วยกันนับจนถึงตอนนี้ก็น่าจะ20 ปีแล้วละมั้งเจสพูดพลางมองมาที่ผมด้วยสายตาที่เกลียดชัง  ผมเองก็จ้องมองตาตอบโดยไม่ละไปไหนเพื่อหาคำว่ามิตรภาพระหว่างเราในนั้น  แต่มันไม่มีเลยผมมันน่าสมเพชชะมัด!!!


"แต่ฉันก็ต้องคอยตามหลังแกตลอด  ต้องคอยรับคำสั่งจากแก  ถ้าหากไม่มีแกซักคนชีวิตฉันคงจะดีกว่านี้  ฉันจะได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหัวหน้าทีมไซม่อนขององค์กรซีโร่  โดยการตายของแกจะไม่มีใครสงสัยแม้แต่น้อยเจสตะโกนระบายความคับแค้นใจใส่หน้าผม 


"การทำภารกิจของวันนี้  เราได้สังหารหัวหน้าขององค์กรลิปเปอร์ไปแล้ว  ต้องขอบคุณแกนะที่ทำให้งานนี้มันง่ายแสนง่าย  แต่หลังจากนี้ฉันก็จะนำศพของแกไปใส่ไว้ในรถที่ติดตั้งระเบิดและบอกกับทุกคนว่าแกโดนรอบทำร้ายจากองค์กรลิปเปอร์ไงล่ะ ฮ่าๆ แผนของฉันดีมากใช่มั้ย?" 


     ผมมองเจสที่ยืนพูดค้ำหัวของผมด้วยสายตาผิดหวัง  เพราะถ้าเจสพูดออกมาสักนิด  ว่าอยากเป็นหัวหน้าทีม  บอกกับผมว่าไม่อยากให้ผมทำงานนี้ผมก็จะไม่ลังเลเลย  เพราะที่ผมยังทำงานนี้  ยังเป็นนักฆ่าที่ฆ่าทุกคนตามคำสั่งของบอส  ก็เพราะเจส  เพราะเจสรักและสนุกกับอาชีพนี้และในชีวิตผมก็ไม่มีใครนอกจากเจส


ปัง


"อึกความเจ็บปวดพวยพุ่งขึ้นมาที่บริเวณหัวไหล่ข้างซ้าย  เจสยิงผมอีกหนึ่งนัดและยืนยิ้มร่าราวกับว่ากำลังมีความสุขที่เห็นผมนอนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา  ตัวผมที่เริ่มหายใจรวยรินเพราะถูกยิงตั้งแต่นัดแรกพอมาถึงนัดที่สองสติของผมก็เริ่มที่จะหายไป 


"หลับให้สบายนะราซที่เหลือฉันจะจัดการต่อให้เองหึหึ


     ผมนอนมองดูเจสที่ค่อยยกปืนขึ้นมาจ่อที่หัวของผม 'ดีแล้วล่ะ  ให้มันจบไปได้สักที  ทั้งชีวิตของผมและความเป็นเพื่อนของเรา'  ผมหลับตาลงพร้อมยอมรับความตายในครั้งนี้  ผมไม่โกรธแค้นเจสและจะให้อภัยเขา  แต่ถ้าหากมีโอกาสอีกครั้งผมจะไม่ขอรู้จักกับคนนี้  คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนรักของผม


ปัง


อีกด้านหนึ่ง


ผลั่ว


ตุบ


ตั่บ


พลั่ก


"อึกกเด็กหนุ่มรูปร่างผอมแห้งนอนกระอักเลือดออกมาทางปากเพราะถูกกลุ่มวัยรุ่นชายกลุ่มหนึ่งรุมทำร้าย  สาเหตุก็เพราะความอ่อนต่อโลกของเขา  เขาที่ไม่เจียมตัวไปสารภาพรักกับแฟนสาวของหัวหน้าอันธพาลกลุ่มนี้ 


"หึจนแล้วยังไม่เจียมนะมึง  มึงรู้มั้ยว่าผู้หญิงคนที่มึงมาสารภาพรักน่ะคือใคร?" 


ผลั่ว


     เด็กหนุ่มที่นอนขดตัวอยู่ที่พื้น  หลังจากถูกรุมยำด้วยรองเท้าหลายคู่หลายขนาด  อีกทั้งยังถูกเตะเข้าที่ท้องอย่างแรงจุกจนตัวงอ  ในตอนนี้ตัวเขานั้นเริ่มหายใจรวยรินเต็มทีพร้อมสติที่ใกล้จะดับเต็มทน  แต่อีกความรู้สึกหนึ่งสั่งให้เงยหน้ามองผู้หญิงคนที่ตนหลงรัก  ตอนนี้เธอกำลังยืนกอดแขนชายหนุ่มที่แต่งตัวออกแนวนักเลงหัวไม้  ยืนโอบเอวหญิงสาวแสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าเขา


"อึก....ฝน


     เด็กหนุ่มเรียกชื่อหญิงสาวที่ตนหลงรักอย่างแผ่วเบา  เพราะเธอยืนมองเขาถูกรุมทำร้ายอย่างหน้าตาเฉย  จึงทำให้เด็กหนุ่มรู้ทันทีว่า 


'ไม่น่าเลยและ'ไม่น่าเงยหน้ามองเธอเลย'


     เพราะสิ่งที่ได้รับกลับมามันทำให้ตนนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม  เธอมองมาที่เขาพร้อมกับแสยะยิ้มให้อย่างไม่สนใจใยดี  เขาที่เฝ้ามองเธอมาตลอด  คอยช่วยเหลือทุกอย่างไม่ว่าเธออยากให้ทำอะไร  ทำการบ้านให้  คอยถือกระเป๋าให้  คอยวิ่งไปซื้อของให้  เอาเงินที่แม่ทำงานมาแทบตายไปซื้อข้าวกลางวันให้เธอทุกวันจนเขาต้องห่อข้าวมากินจากบ้านเพราะไม่มีเงินเหลือ 


     เพราะคิดว่าการที่เธออนุญาตให้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอนั้น  อาจเป็นเพราะมีความรู้สึกดีให้กัน  แต่ไม่เลย  มันไม่ใช่แบบนั้นลย  ที่ผ่านมาเธอทำแบบนี้ก็เพื่อหลอกใช้คนโง่อย่างเขา


     ความรู้สึกเจ็บแปล็บที่หัวใจ  มันรุนแรงมากพอให้เขายกมือขึ้นมาทุบและขยำที่กลางอกเพื่อหยุดความเจ็บปวดนั้น  เป็นเพราะเขาเองที่รักเธอเหลือเกิน 


     เขามองเธอเดินควงแขนชายคนรักขึ้นรถออกไปอย่างไม่ลังเล  ไม่แม้แต่หันมามองคนที่นอนหายใจรวยรินอยู่ตรงนี้เลยแม้แต่น้อย  ความรู้สึกเจ็บปวดถาโถมเข้ามาทั้งกายและใจทำให้เด็กหนุ่มหมดแรงที่จะสู้ต่อไป


 "หึยังไม่เจียมตัวเองอีกนะมึง  มองไปสิ  มองให้พอมองผู้หญิงคนนั้นเดินไปกับหัวหน้ากูให้พอใจ  เพราะหลังจากวันนี้ไปมึงจะไม่มีโอกาสมองใครอีกเลย  เห็นทีว่าวันนี้เราคงต้องบอกลากันแล้วล่ะชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้นควักมีดสั้นออกมาจากด้านหลังและเดินตรงเข้ามาหาเขา


"อึก


     เด็กหนุ่มถูกแทงเข้าที่หน้าท้องจนมิดด้ามไร้แรงขัดขืนและไร้เสียงใดๆ  มีเพียงความเจ็บปวดเท่านั้นที่บ่งบอกให้เขารู้ว่าในตอนนี้เขากำลังเผชิญกับความตาย


     เด็กหนุ่มถูกลากมาทิ้งไว้ที่ข้างถนนโดยมีพุ่มไม้บดบังร่างกายเพื่อไม่ให้เป็นที่พบเห็น  ตอนนี้พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว  ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วบริเวณ  อากาศที่หนาวเย็นและของเหลวสีแดงที่ไหลอย่างต่อเนื่อง  เริ่มส่งผลให้เด็กหนุ่มใกล้จะหมดเรี่ยวแรงและลมหายใจ


     'อึก...แม่ครับผมขอโทษวันนี้ผมคงกลับไปหาแม่ไม่ได้อีกแล้ว


     น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงจากหางตาและตกลงที่ข้างแก้ม  และตามมาอีกหลายหยด  เด็กหนุ่มนอนน้ำตาไหลโดยไร้เสียงสะอื้น  ในใจนึกเป็นห่วงแต่ผู้เป็นแม่เพราะมีกันแค่สองคนแม่ลูกเท่านั้น  หากไม่มีเขาแม่คงจะลำบากมาก  ถ้าเขาเลือกที่จะเก็บความรู้สึกเอาไว้ในใจ  ไม่หลงไหลไปกับเสน่ห์ของฝน  เขาคงไม่เป็นแบบนี้  และคงจะโทษใครไม่ได้ต้องโทษตัวเองที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น


'แม่ครับผมขอโทษ'


-----------------------------------------------

ปัจจุบัน



"เฮือกกกผมค่อยลืมตาขึ้นมาและรีบลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วแต่...


"โอ้ย"


     ความเจ็บปวดบริเวณหน้าท้องถาโถมเข้ามาก  จนผมต้องรีบก้มมองหาต้นเหตุของหยาดเลือดที่เปรอะเปื้อนเสื้อผ้าและพื้นหญ้า  บาดแผลขนาดไม่เล็กและไม่ไหญ่ที่หน้าท้อง  แต่เท่าที่สังเกตุจากบาดแผลมันไม่ใช่แผลจากกระสุนปืนนี่  ผมถอดเสื้อที่สวมใส่ออกมาและนำมาผูกรอบเอวเอาไว้เพื่อห้ามเลือด  ทนกัดฟันสู้กับความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่างไม่นานก็เสร็จและกวาดสายตามองไปรอบอย่างงงๆ


'ตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน?' 


     มองไปรอบตัว  ก็รับรู้ได้ว่าตอนนี้ผมอยู่ใต้พุ่มไม้ใหญ่ข้างถนน  หรือจะเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า  ผมถูกหมกอยู่ข้างทาง  ผมนั่งนิ่งอยู่สักพักและทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น


'ผมถูกเจสยิง  ยิงแบบจ่อเข้าที่หัวเลยนะ


     ตอนนี้ผมควรจะตายแล้วสิ  ผมเอามือคลำไปที่หน้าอกและมองหาร่องรอยการถูกยิงที่หัวไหล่  แต่สิ่งที่พบนั้นมันคืออะไร


     นี่มันอะไรกันไม่มีรอยถูกยิงแต่ประเด็นไม่ใช่อันนั้น  นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายผมกัน  ผมกวาดสายตามองไปทั่วเรือนร่างของตัวเองก็พบ


'ความขาวนี่มัน?'


'ความผอมคืออะไร?'


'แขนเล็กกล้ามปูกูหายไปไหน?'


'ขาเรียวโอ้วนี่มันไร้ขนขา'


'อะไรคือหน้าท้องแบนราบเห็นซี่โครง?


     เดี๋ยวนะซิกแพคกูล่ะไม่นะม่ายยยยย!


     ชั่วพริบตาก็รู้สึกเจ็บที่หัวอย่างรุนแรง  พร้อมกับเหตุการณ์ต่างๆของใครคนนึ่งแล่นเข้ามาในหัวเต็มไปหมด  เจ็บปวดจนหัวแทบจะระเบิดและแล้วร่างกายก็รับไม่ไหวจนสติผมดับวูบไป


TBC.

(อย่าคาดหวังถึงความสมจริงนะคะ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในนิยายเป็นความนโนของไรท์ล้วนๆ ขอให้ผู้อ่านอย่าใช้สติอ่านนะค่ะ555) 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.682K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,162 ความคิดเห็น

  1. #1160 jkooktaev (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2564 / 17:44
    เป็นเอ็นดู 6pack กับกล้ามปูน้องหาย แถมความขาวนี้มันอะไรกัน โอ้ยยยย 555555555
    #1,160
    0
  2. #1150 _®00:Just_Min:00®_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2563 / 17:21
    ช่วยด้วยค่ะ ซิคแพ็คน้องหายไป555555
    #1,150
    0
  3. #1143 Avista (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 19:25
    น้อง5555555
    #1,143
    0
  4. #1142 nokjib02 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 16:56
    ความขาวและกล้ามปู😂😂😂
    #1,142
    0
  5. #1140 TanyaratN (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 15:03
    ควาทขาวนี่คืออะไร5555
    #1,140
    0
  6. #1095 p-dragon2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 17:05
    ไม่ตกใจที่ตาย แต่ตกใจกล้ามปูกับซิกแพ็คหาย 😂😂😂 //กลับมาอ่านอีกรอบ😅
    #1,095
    0
  7. #1057 PeachMB (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:24
    อิเ-้ย555555555555 โครตลั่น กล้ามปูกูละ?? 55555
    #1,057
    0
  8. #1056 PeachMB (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:11
    การตายของนายเองไม่สมเหตุสมผลนิดหน่อยน้าา ยิ่งโดนยิงตรงสมองยิ่งตายทันที ลองเขียนเป็นจุดอื่นดูนะคะ(สมองก็คือจุดสำคัญเช่นเดียวกับหัวใจและจุดตายอื่นๆ ถ้าโดนยิ่งคือตายทันทีนะคะ^^)
    #1,056
    1
    • #1056-1 PeachMB(จากตอนที่ 1)
      19 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:15
      อ่าว อกหรอกหรอ อ่านผิดนึกว่าสมอง เอ๋อหมดละ5555
      #1056-1
  9. #1049 ployYYploy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:44
    -เอาเงินแม่ไปซื้อข้าวให้เค้าทำไม ไม่สงสารแม่หรอบักควาย
    #1,049
    0
  10. #1034 pui_songsri (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:05
    ไรท์ไม่ต้องห่วง...เราจะอ่านอย่างไร้สติเพื่อความสมจริงของเรื่อง
    #1,034
    0
  11. #1015 Choi_Jina_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:42
    โอ๊ยขำ5555555
    #1,015
    0
  12. #1007 nazea (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:22
    เราจะกาวและไร้สติเป็นเพื่อนไรท์เอง 555
    #1,007
    0
  13. #997 554910140 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 20:36
    ถ้าอยากได้ซิกแพคแบบแปดลอนเหมือนเดิมคงไม่มีวันได้คืนแล้วล่ะ5555555
    #997
    0
  14. #943 acapybab (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 16:16
    ขำมากกกกกอิตรง แขนเล็ก?กล้ามปูกุหายไปไหน?

    5555+เรานี่ลั่นเลย อย่างชอบ
    #943
    0
  15. #910 9494 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 01:19
    เหมือนเราเคยเจอกันมาก่อน คุ้นๆ
    #910
    0
  16. #903 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 12:59
    ตลกอะ ตกใจล่ะซิ
    #903
    0
  17. #745 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 15:33
    ดูเจ็บกับซิกแพคสุดนะ
    #745
    0
  18. #673 mingdaya (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 15:07
    ซิคแพกหายยยยยยยย
    #673
    0
  19. #558 Bestfriend_angie (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 21:48
    คำว่า รอบเขียนผิดน้า ตรง “ แกโดนรอบทำร้ายจากองค์กรลิปเปอร์ไงหล่ะ “ ต้องเป็น ลอบทำร้ายค่า
    #558
    0
  20. #555 8018s (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 18:39
    เกี่ยวกับการเขียน ไรท์น่าจะเอา ///// หลังเสียงออกนะคะ แหะๆ สู้ๆค่าาาา
    #555
    0
  21. #427 SM.paypay (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 18:45

    เอาง่ายๆคือ -ห่วงกล้ามปู!!? 5555

    #427
    0
  22. #400 MooK_IGOT7 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 23:45
    555555 เหลือแต่วันแพ็ค
    #400
    0
  23. #388 hunnay (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 21:27
    ตลกตอนท้าย55
    ชอบติดตามนะ
    #388
    0
  24. #386 mook2328 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 11:40
    สนุกดีแต่คำผิดเยอะไปหน่อย ทำให้อ่านแล้วไม่ฟินตาม
    #386
    1
  25. #385 Tangmo KiD4869 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 03:52
    ตลกตอนท้าย ซิกแพคผมหายไปไหน คิกคิก
    #385
    0