เกาะร้างสร้างรัก

ตอนที่ 6 : เ ก า ะ รั ก 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    21 ก.ย. 62





ร้ายกาจ!!



ร้ายกาจที่สุด!!!



อยากจะเอามือกุมหัวใจแล้วทรุดลงไปนอนดิ้นแด่วๆ  ที่พื้นงื้อออ!!!  โมเม้นท์นี้มันดีต่อใจมาก 


...อยากหยุดเวลานี้ไว้จริงๆหยุดเวลาที่แม้จะไม่มีจริง.... อื้อออฟิน


ผมเดินมองมือตัวเองที่ถูกกุมจับเอาไว้ด้วยมือของพี่บอส  การที่พี่บอสทำแบบนี้มันดีต่อใจมากงื้อออถ้ายังเป็นแบบนี้เฌจะไม่ทนแล้วนะเฌจะเผด็จศึก!!!



"หึหึเอ๋พี่บอสหัวเราะหรอ


"คุณหัวเราะอะไร"


"ทำหน้าตลกเฮ้?? ผมหรออะไรยังไง?


"หน้าแบบไหน?" ผมถามในขณะที่เดินตามร่างสูงอยู่


"ทำหน้าหื่นเหมือนกำลังจะไปปล้ำใครชิบพี่บอสรู้ได้ไงวะ


"อะไร๊!!! พี่บอสมั่วเสียงสูงไปอีกมึงจะรนทำม๊าายยแต่เมื่อกี้อะไรนะบ้าชิบเผลอเรียกว่าพี่บอส


"หึหึ  เรียกแบบนี้แหละ


"หืมเมื่อเห็นผมทำหน้าสงสังพี่บอสหยุดเดินแล้วหันหน้ามาหาผม


"เรียกพี่บอสแบบนี้แหละพี่ชอบ


บึ้มมมมม!!!! 


ตายไปเลย+++++





ไม่รู้ว่าพวกเราเก็บผลไม้ป่ากันเสร็จตอนไหน  และไม่รู้ว่าวิญญาณที่ออกจากร่างผมไปกลับมาเมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีเราสองคนก็ย้ายตัวมาอยู่ที่น้ำตกแล้ว  ตอนนี้เราสองคนแยกกันไปอาบน้ำและซักผ้า 


ผมมองตามทิศทางที่พี่บอสเดินไป  พี่บอสลงไปแช่น้ำหลังก้อนหินก้อนใหญ่และยืนหันหลังอยู่  เมื่อเห็นว่าวิวตอนนี้มันดีเอามาก  ผมเลยรีบนั่งลงและแอบอยู่ที่หลังก้อนหินตรงหน้า 


อื้อออพี่บอสถอดเสื้อ 



ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้เห็นอะไรที่เป็นบุญตาขนาดนี้  แผ่นหลังขาวเนียนบวกกับกล้ามเนื้อแน่นปึกนั้่นโอ้วว!! ถ้าหันหน้ามาจะเจอแพคกี่ลูกกันนะหรือ


ผมนั่งแอบเหม่อมองภาพตรงหน้า  อ่าาช่างเหมือนกับเทวดาจุติลงมาเล่นน้ำในกลางป่า  สวรรค์ช่างเมตตาอะไรเช่นนี้  ต้องขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้ผมได้มาอยู่ที่นี่ขอบคุณเครื่องบินที่ตกขอบคุณเกาะที่ร้าง  ในขณะที่นั่งมองแผ่นหลังและการเคลื่อนไหวของพี่บอสด้วยความเพลิดเพลินจู่


เฮือกก!!


โอ้วว!!


เหมือนพระมาโปรด  ใบหน้าหล่อคมชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำไหลตามแนวสันกราม  เส้นผมที่ถูกเสยขึ้นด้วยฝีมือของพี่บอสความหล่อนั่นช่างยากจะติเตียนเลยจริงมองไล่ลงมาลำคอหนา  แผ่นอกที่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ  กล้ามหน้าท้องลูกที่แน่นปึกนั่นอีกโอ้ววไล่ลงมาอีกนิด


วีเชฟนั่น!!  ไม่อยากจะคิดถึงเส้นคู่ไปไล่ลงไปใต้กางเกงตัวนั้น  โอ่ยยยใจ


"เฮ้ยยผมสะดุ้งเมื่อจู่พี่บอสก็ตะโกนขึ้นมาและรีบวิ่งมาทางนี้  ผมลนลานจะทำอะไรไม่รู้รึว่าพี่บอสจะจับได้ว่าผมแอบดูงื้ออออเค้าจะหาว่าผมโรคจิตมั้ยนะ


"เฌเลือดห๊ะ?? ผมก้มมองที่ผิวน้ำใสก็เห็นเงาสะท้อนใบหน้าของผมที่มีหยาดเลือดออกไปเต็มรูจมูก


ตายห่า?


น่าอายชิบ


"เอ่อออผมรีบเอามือเช็ดเลือดที่จมูกและเอาน้ำล้าง 


"ค่อยเช็ดสิพี่บอสเอามือข้างหนึ่งจับท้ายทอยผมและใช้อีกข้างค่อยเช็ดเลือดที่เปรอะเปลื้อนจมูกและค่อยใช้มือตักน้ำล้างหน้าให้ผมในขณะที่ก้มหน้าลงเพื่อล้างหน้าก็เหลือบไปเห็นวีเชฟนั่นอีกครั้ง!!


เฮือกกก!!!


"เฮ้ยย!!" เสียงพี่บอสอุทานอีกครั้งและรีบจับหัวผมให้เงยหน้าขึ้น


ในตอนนี้ผมรู้ตัวเข้าแล้วว่าวีเชฟของพี่บอสช่างอันตราย


"เป็นอะไรมากมั้ยเนี่ยพี่บอสที่เห็นผมเบลอเหมือนคนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจึงถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง


"มะไม่เป็นไรครับพี่บอสไปใส่เสื้อเถอะผมขอร้องผมตอบในขณะที่กำลังเงยหน้าเพื่อไม่ให้กำเดาไหล  ตอนนี้ผมรู้สึกหน้ามืดไม่ไหวจริงขอนั่งพักก่อน  ต่อไปจะไม่แอบดูพี่บอสอาบน้ำอีกแล้ว


"หึหึพี่บอสหัวเราะและเดินกลับไปแต่งตัว




ช่วงเวลาอันน่าหวาดเสียวก็ผ่านพ้นไป  ตอนนี้ผมและพี่บอสย้ายตัวกลับมาในจุดที่พักของเราทั้งคู่  วันนี้ก็วันที่แล้วสำหรับการติดเกาะแห่งนี้ 


ความเป็นอยู่ถือว่าพอรับได้ไม่ได้ลำบากอะไรถือว่าโชคดีที่มาติดอยู่ในทะเลและเกาะที่อุดมสมบูรณ์  หากว่าเป็นที่อื่นผมก็จนปัญญาเหมือนกัน


ความสัมพันธ์ระหว่างผมและพี่บอสอืมมถือว่าขยับขึ้นมานิดนึงล่ะมั้งอาจจะเป็นเพราะในเกาะมีแค่เราสองคน  จึงทำให้สนิทกันมากกว่าเดิมเล็กน้อย  จากคนที่แอบมองอยู่ห่างได้มายืนอยู่ข้างนั่งคุยกันกินข้าวด้วยกันนอนด้วยกันแค่นี้ก็เกินกว่าทีฝันเอาไว้แล้ว



มื้อเที่ยงของเราวันนี้เป็นกล้วยป่า  เครือหนึ่งมีหลายผลมาก  มีแค่บางลูกที่สุกแล้วยังเหลืออีกหลายลูกที่ยังเขียวอยู่  ทำให้เบาใจเรื่องเสบียงไปได้มาก  น้ำจืดเราตักมาเก็บไว้ค่อยข้างเยอะ  ๆด้วยความที่ช่วงเวลากลางคืนไม่สามารถเข้าไปอาบน้ำในป่าได้  เราจึงช่วยกันตัดกระบอกไม้ไผ่และตักน้ำมาตุนไว้เป็นจำนวนมาก



หลังมื้อเที่ยงเราสองคนแยกย้ายกันพักผ่อน  ด้วยความเหนื่อยล้าบวกกับลมทะเลเย็นทำให้ผมผลอยหลับไปอย่างง่ายดาย





"อืมมม ไม่รู้ว่าผมหลับไปนานแค่ไหน  ขณะที่ผมกำลังลืมตาตื่นขึ้นมา  พระอาทิตย์ที่ส่องแสงจ้าก็เริ่มลอยต่ำลงมาเยอะแล้ว  ผมรีบลุกขึ้นทันทีถ้าให้เดาผมน่าจะหลับไปประมาณ2-3 ชั่วโมงกวาดสายตามองไปรอบก็เห็นพี่บอสกำลังยกก้อนหินเดินวนเวียนอยู่แถวชายหาด  ผมเอาน้ำจากกระบอกไม้ไผ่ล้างหน้าและถือกระบอกน้ำอีกอันเดินเข้าไปหาพี่บอส


"ทำอะไรครับกวาดสายตามองภาพเบื้องหน้า  ก้อนหินเล็กใหญ่ถูกนำมาเรียงรายเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษ   ตัว


SOS หรือย่อมาจากSave Our Souls   เป็นคำส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือเมื่อเกินเหตุฉุกเฉิน 


พี่บอสเป็นคนรอบครอบและจริงจังมาก  การติดเกาะอยู่ที่นี่  คงไม่ใช่เรื่องที่ดีสำหรับเขา  แต่สำหรับผม  มันเหมือนกับได้ขึ้นสวรรค์


             พี่บอสปราดเหงื่อออกจากใบหน้าและเดินตรงเข้ามาหาผม  ผมจึงยื่นกระบอกน้ำไปให้และพี่บอสก็รับไปดื่มทันที


"เพิ่งเสร็จหน่ะเผื่อมีฮอร์หรือเครื่องบินผ่านมาเห็นพูดไปหอบไปคงจะเหนื่อยแย่  ก้อนหินแต่ละก้อนไม่ใช่เล็กแถมยังเรียงเป็นตัวใหญ่อีก


"ทำไมไม่เรียกผมล่ะครับผมขมวดคิ้วพรางหงุดหงิดคนตรงหน้าอย่างงี้ผมก็กินแรงพี่บอสอะดิ  ผมทำให้ผู้ชายในฝันของผมลำบากอ่ะให้อภัยตัวเองไม่ได้เลยอะ



"เฌก็ช่วยพี่ตั้งเยอะถ้าไม่มีเฌพี่คงไม่มีปลากินพี่บอสตอบและส่งยิ้มให้เอ่ออให้อภัยก็ได้เห็นเป็นพี่บอสนะ  ต่อไปนี้เฌสัญญาจะไม่ให้พี่บอสอดเด็ดขาด


"อื้ออเหลืออะไรอีกมั้ยเดี๋ยวผมช่วยผมตอบพรางเกาแก้มที่เริ่มรู้สึกร้อนนอกจากวีเชฟที่อันตรายแล้วรอยยิ้มของพี่บอสก็ทำให้ผมไปไม่เป็นเหมือนกัน


"เสร็จแล้วล่ะ  ต่อจากนี้ก็รออย่างเดียวพี่บอสตอบแบบเหม่อมองไปยั่งพื้นทรายที่มีก้อนหินเรียงรายและท้องทะเลที่ไกลสุดลูกหูลูกตา  คนเรามีชีวิตอยู่ได้เพราะมีความหวัง  ถ้าไม่มีความหวังเราก็ไม่มีจุดมุ่งหมาย


"ไปนั่งพักเถอะครับหรือจะไปดูบ่อปลาของผมดีตอนนี้บ่ายแก่แล้วให้เดาผมว่าน่าจะประมาณบ่ายหรือโมงเย็น  ให้ผมเดาพี่บอสเป็นพวกไม่ค่อยชอบอยู่นิ่งเท่าไหร่  หากให้ไปนั่งพักเฉยๆ  ไม่วายหาอะไรมาทำอีก


"หืมม!! มีบ่อปลาด้วยหรอพี่บอสเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจ


"พี่บอสเคยไปดูโซนตรงโน้นยังผมยิ้มและชี้ไปยังทิศท้ายหาด


"ยังอ่ะเห็นว่ามันเป็นทางตันเลยไม่ได้ไปพี่บอสส่ายหน้ากลับ 


"โหยจะบอกนะว่าตรงนั้นอะขุมทรัพย์ดีดีเลยไปกันเร็วเหมือนความตื่นเต้นอยากโชว์ของ  จนทำให้ผมลืมตัว  เผลอคว้าข้อมือพี่บอสและลากไปยังทิศทางดังกล่าว


"เอ่อโทษทีครับผมลืมตัวเมื่อเดินมาได้ซักพักก็เพิ่งจะรู้สึกตัว  บ้าชิบ!! ผมปล่อยมือพี่บอสและรีบเดินนำหน้า  เมื่อรู้สึกทำอะไรไม่ถูก


"หึหึแหนะตอนนี้ผมเริ่มเกลียดเสียงหัวเราะแบบนี้ของพี่บอสแล้วสิเพราะมันทำให้ผมหน้าร้อน 




"ทาด๊าาาาผมพาพี่บอสมายังโขดหินโซนที่ผมชอบมาเก็บของทะเล  แถวนี้เป็นผาตัดและมีโขดหินมากมาย  จะบอกเลยนะว่าถ้ามีอุปกรณ์หาปลาอีกหน่อย  โซนนี้จะเป็นที่ที่อุดมไปด้วยอาหารทะเลดีนี่เอง


"โหมีปลาตั้งหลายตัวตัวใหญ่ทั้งนั้นเลยพี่บอสชะโงกหน้าดูปลาที่ถูกผมขังเอาไว้ตอนนี้มันเหลือตัว


"โน่นอีกนะมีทั้งห้อยแมลงภู  หอยนางรม  ตรงโน่นก็มีปูตัวใหญ่ทั้งนั้น  แต่ที่ผมยังไม่จับมาเพราะเนื้อมันน้อยกลัวเราไม่อิ่มกัน  พี่รู้มั้ย!! ยิ่งตอนกลางคืนนะ  ผมเดาว่าแถวนี้มันต้องมีพวกกุ้งกับปลาหมึกลอยตัวขึ้นมาบนผิวน้ำแถวนี้แน่  ถ้าเรามีไฟฉายหรือกระชอนนะเราต้องเปรมกับอาหารทะเลแน่ว่าจบผมก็ชะงัก  ด้วยความเผลอจึงร่ายยาวถึงอาชีพเก่าง่ะทำไมไม่เตือนผมอ่ะเผลอพูดมากใส่พี่บอสเลย  และเหมือนพี่บอสจะรู้ว่าผมคิดอะไร


"หึหึ  พูดเถอะ  พี่ชอบฟัง  มีกันอยู่แค่สองคน  ถ้าเฌ  ไม่พูดไม่คุยพี่เหงาแย่  ไหน สอนพี่จับปลาจับหอยหน่อย  ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลย พี่บอสพูดและส่งยิ้มอย่างใจดีมาให้  งื้อออ  ทำไมน่ารัก


"ครับ ผมยิ้มกว้างและอธิบายบอกวิธีทำปลาหาหอย



เราสองคนใช้เวลาหาอาหารทะเลอยู่แถวนี้ค่อนข้างนาน  คุยกันไป  เล่นกันไป  มีความสุขจัง  พี่บอสอาสาลงไปจับปลาเอง  ถึงแอ่งน้ำที่ผมขังปลาเอาไว้  มันจะไม่กว้างมาก  แต่สำหรับครั้งแรกของพี่บอสก็ยากพอดูเหมือนกัน  พี่บอสล้มลุกและพยายามไล่จับปลาอย่างสุดความสามารถ  เนื้อตัวเปียกปอนไปทั่ว  เสียงหัวเราะดังระงมไปทั่วเกาะ  เพิ่งเคยเห็นพี่บอสลุกนี้ 


"ฮ่าาฮ่าาา ไม่ไหวแล้ว  เผลอหลุดเสียงจนได้


"ขำพี่หรอ  ขำพี่ใช่มั้ย พี่บอสกวักน้ำสาดผมหลายรอบจนเปียกไปหมด 


"อื้อไม่เอาพี่บอสมันเปียกนะผมวิ่งหนีพี่บอสและกวักน้ำสาดพี่บอสกลับบ้าง  ช่วงเวลาดีแบบนี้  ถ้าไม่เห็นแก่ตัวจนเกินไป  ผมขอต่อเวลาอีกซักหน่อยจะได้มั้ยนะ


"ไม่เล่นแล้ว  ยังไงซะวันนี้พี่ต้องจับพวกมันให้ได้ พี่บอสทำหน้าจริงจังและหันไปสนใจปลาตรงหน้าอีกครั้ง  และไม่ยอมให้ผมช่วยด้วย



ในที่สุดพี่บอสก็ทำสำเร็จ  ผมเผลอหัวเราะพี่บอสไปตั้งหลายครั้ง  ก็มันตลกนี่ มื้อเย็นวันนี้พวกเราจะกินปลาเผาที่พี่บอสจับมาตัวและปูทะเลตัวใหญ่อีกตัว  นี่ถ้ามีน้ำจิ้มนะ  ไม่อยากจะพูดเลยคงจะแซ่บแน่


ตอนนี้ผมรับหน้าที่ในการชำแหละปลา  ส่วนพี่บอสไปเตรียมก่อไฟสำหรับทำอาหารเย็นวันนี้  พระอาทิตย์เริ่มเปลี่ยนสีสาดแสงเป็นสีส้ม  ระหว่างที่ผมกำลังนั่งชำแหละปลาอยู่ที่ริมชายหาด  ก็เผลอนั่งจ้องมองพระอาทิตย์ตกไปด้วย  ความสวยของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้าและตัดด้วยเส้นขอบของท้องทะเล  ทำให้นึกถึงบ้านทุกครั้งที่จ้องมอง 


"สวยนะ เสียงทุ้มหล่อของพี่บอสดังเข้ามาในโสตปราสาทหูของผม  ผมหันไปมองคนที่จู่มานั่งอยู่ข้าง 


"เสร็จแล้วหรอครับผมถามคนข้างแต่ตาก็หันกลับมามองภาพเบื้องหน้าเหมือนเดิม


"อืม


ไปกันเถอะ ผมส่งปลาให้ที่เสียบไม้แล้วให้พี่บอส  ส่วนปูนั้นพี่บอสเอาไปผูกก้ามกับขาด้วยเถาวัลย์กันพวกมันดีดขาออก  ส่วนผมตอนนี้กำลังนั่งปัดเศษไส้และเกร็ดปลาออกจากริมชายหาด



" 2 วันแล้วสินะขณะที่ผมและพี่บอสกำลังนั่งกินมื้อค่ำกัน  จู่  พี่บอสก็พูดขึ้น


"ครับ  วันแล้ว"   วันแล้วพี่ผมได้อยู่กับพี่  ผมมองหน้าพี่บอสที่ตอนนี้เหมือนกำลังคิดถึงใครอยู่  เจ็บชะมัด  ลืมไปได้ยังไงนะ  ว่าเขาต้องมีคนรัก


"คิดถึงใครอยู่หรอครับ บ้าชิบ!! เผลอหลุดปากถามออกไปได้ยังไงกัน


"หึ  คิดถึงคนสำคัญนะครับพี่บอสกระตุกยิ้มแบบโครตเท่ห์และโครตเจ้าเล่ห์  แต่ตอนนี้ผมนี่โครตใจฟ่อเลย


"โชคดีจังนะครับ คน  นั้นของพี่บอสหน่ะ  โชคดีจังเลย


"ใช่ครับ  โชคดีมาก  เลยล่ะ  เขาเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต  เป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตและรักมากที่สุดในชีวิต พี่บอสจะย้ำทำไมนักหนา  อยากจะร้องไห้ชะมัด  ที่ผ่านมาผมคงคิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไป  ว่าอาจจะมีโอกาสบ้าง 


"ครับ  ดีแล้วล่ะ พยักหน้าส่งยิ้มให้อย่างขมขื่น  พูดอะไรไม่ออก  สมองมันตื้อไปหมด  อุตส่าห์คิดไว้แล้วแท้  ว่าจะไม่หวังไปมากกว่านี้  แต่พอมาฟังพี่บอสบอกรักคนอื่นต่อหน้า  มันเจ็บสุด  เลย  ความเร็วในการกินลดลง  ตอนนี้ไม่ว่าปลาจะหอมหรือปูจะสดแค่ไหนก็ฟืดคอไปซะหมด


"น้องชายของพี่หน่ะ  น่ารักมากเลยนะ  เขาชื่อน้องพรีม  พี่เพิ่งได้มาเจอกับน้องชายเมื่อไม่กี่ปีมานี้เอง  จากคนที่ไม่มีใครเสียครอบครัวไปอย่างพี่  จู่  มารู้ทีหลังว่ายังมีน้องชายแท้ๆอีกคน  มันทำให้ชีวิตของพี่มีความหวังขึ้นมา  พี่จึงสัญญากับตัวเองเอาไว้ว่าจะดูแลและรักน้องชายคนนี้ที่สุดในชีวิตเลยล่ะอืมพี่คงจะรักน้องชายพี่มากจริง 


ห๊ะ


เดี๋ยวนะ!!


ผมรีบเงยหน้ามองพี่บอสที่ตอนนี้กำลังอมยิ้มและหยิบปลาเข้าปากอย่างไม่รีบร้อน  ที่พูดมาทั้งหมดนั่นน้องชายหรอกหรอ โธ่!! ไอ้เราก็นึกว่าคนรักงี้  บ้าชิบ  ดันไปหึงน้องชายพี่บอสเอาซะได้ 


"คงจะน่ารักมากเลยเนอะน้องพี่หน่ะ คราวนี้ล่ะยิ้มหน้าบานเลยครับ  จู่  ก็มีความอยากอาหารขึ้นมาทันที  อื้อออทำไมปลาช่างหวานอร่อยขนาดนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #3 55420119 (@55420119) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 12:59
    ไม่เป็นไรชอบสนุกดี
    #3
    1