[นิยายแปล Yaoi] Picked up by the Protagonist of a Tormented! MC Novel

ตอนที่ 17 : บทที่ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 571 ครั้ง
    14 มิ.ย. 62


 

@Sakaran


     หลังจากผ่านวันที่ฝนตกบ้างไม่ตกบ้างไปหลายวัน  บริเวณริมฝั่งแม่น้ำกลายเป็นโคลนจนขาของซีเหวยจมลงไปทุกครั้งที่เขาก้าวเท้า กระดูกขาของฉีนั่วเหมือนจะร้าวเล็กน้อยทำให้เดินกระโผลกกระเผลก  ต้องเดินไปพักไป

 

     ตั้งแต่กลับมาที่บ้าน  ฉีนั่วพบว่าดวงตาข้างซ้ายของเขามองไม่เห็นแล้วจริงๆ  แม้จะนึกดีๆแล้วเขาก็จำไม่ได้สักนิดว่าดวงตาข้างซ้ายของเขาได้รับบาดเจ็บตอนไหน  ตอนที่เขาปิดตาข้างขวา  ตาข้างซ้ายเขามองไม่เห็นภาพอะไรเลย  มันก็ไม่ได้มืดมิดเสียทีเดียว  แต่วิสัยทัศน์ของเขาเป็นสีขาวขุ่นราวกับกำลังมองเข้าไปในเมฆหมอกหนาทึบ

 

     ถ้าดวงตาข้างซ้ายบอดเขาก็ควรเห็นความมืดมิด  แต่นี่ไม่ใช่  ฉีนั่วครุ่นคิดว่าจริงๆแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

     ตั้งแต่เขาถูกลักพาตัว  เขามีอาการปวดหัวเล็กน้อยเป็นพักๆ  แต่เพราะไม่อยากสร้างปัญหาให้กับพระเอกเขาจึงเลือกที่จะอดทน  ยังไงก็ตามเขาไม่ใช่เด็กน้อยจริงๆ  แต่เขารู้วิธีที่จะเล่นไปตามบทบาท   สิ่งที่พวกเขาต้องการก็คือเด็กน้อยน่ารักและบางครั้งก็เอาแต่ใจ  ไม่ใช่เด็กขี้แยที่ทำหน้าบูดบึ้ง

 

     วันนี้ก็เป็นเหมือนทุกวัน  ซีเหวยใช้น้ำสะอาดเช็ดบาดแผลบนหัวเข่าและฝ่ามือของฉีนั่วจนสะอาด  แม้จะไม่มียาต้านเชื้อแบคทีเรียในโลกนี้  แต่ผู้คนก็ยังรู้ว่ามันคงไม่ดีถ้าปล่อยบาดแผลสกปรก

 

     ฉีนั่วยังคงไม่ชินกับการมองด้วยดวงตาเพียงข้างเดียว  ทำให้เวลาที่เขามองผู้คนเขามักจะเหม่อมองพวกเขาอย่างเหม่อลอย  ซีเหวยพยายามดัดนิสัยเขาหลายต่อหลายครั้งก็ไม่เป็นผล

 

     ฉีนั่วนั่งอยู่ในห้องโดยสารเรือจนรู้สึกเบื่อหน่าย  ไม่กี่วันต่อมาเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป  เขาอยากออกไปเดินเล่นข้างนอกจึงลองพยายามขายความฌโมเอะใส่ซีเหวย  “ ปะป๊า  พระอาทิตย์ ”

 

     ซีเหวยมองดูเขาและไม่พูดอะไร  ฉีนั่วล้มตัวนอนลงแกล้งตายในทันที  พระเอกในตอนนี้มีความอ่อนไหวมากกับการออกไปข้างนอก  เมื่อใดก็ตามที่ฉีนั่วแสดงความประสงค์ที่จะออกจากบ้านก็มักจะถูกซีเหวยปรามด้วยความเงียบเสมอ

 

     ในขณะที่เขาตัดสินใจจะเพิกเฉยต่ออาการปวดหัวและเตรียมตัวที่จะนอน  ซีเหวยก็ยกเขาขึ้นจากผ้าห่ม  ฉีนั่วค่อนข้างประหลาดใจกับความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลันของซีเหวยเพราะตัวเขาโตขึ้นมาก  ซีเหวยไม่ได้อุ้มเขาไปไหนมาไหนเป็นเวลานานแล้วตั้งแต่เขาเริ่มหัดเดิน  มันเป็นเรื่องยากที่ซีเหวยจะอุ้มเขาอีก  ดังนั้นพวกเขาจึงแค่จูงมือกันเพื่อไม่ให้ฉีนั่วล้ม

 

     อย่างไรก็ตาม  ฉีนั่วก็รู้สึกโล่งใจหลังจากนั้นไม่นาน  นี่คือหนึ่งในกระบวนการเปลี่ยนแปลงทางร่างกาย จาก คำสาปแม้ซีเหวยจะยังไม่เป็นผู้ครอบครองแหวน  แต่ความแข็งแกร่งทางกายของเขาก็เป็นสองเท่าของผู้ใหญ่  ดังนั้นการอุ้มเด็กหนึ่งขวบจึงไม่ใช่ปัญหา

 

     ฉีนั่วไม่ใช่พ่อพระ  ดังนั้นการหลงระเริงไปกับออร่าบารมีของพระเอกที่แข็งแกร่งขึ้นคงไม่รู้สึกบาปหรอกนะ

 

     หลังจากฝนที่ตกต่อเนื่อง ในที่สุดท้องฟ้าก็แจ่มใส และผู้คนในเมืองก็ได้สูดอากาศบริสุทธิ์  ฉีนั่วนอนซบอยู่บนไหล่ของพระเอกเป็นเวลานานโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลย  พวกเขาเดินไปตามริมแม่น้ำและอาบแสงแดดอันอบอุ่น  ซีเหวยอุ้มฉีนั่วไว้ตลอดเวลา  ชั่วขณะนั้นเหมือนได้ย้อนกลับไปยังอดีตที่พวกเขาเก็บอวี๋ซิงเฉ่าตามแม่น้ำด้วยทุกวันราวกับไม่เคยแยกจากกัน  ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นท้ายที่สุดพวกเขาก็ยังคงอยู่ด้วยกัน

 

     สิ่งที่มาพร้อมกับความแข็งแกร่งทางร่างกายของซีเหวยคือความถึก  ภายในไม่กี่วัน  บาดแผลฉกรรจ์ทั้งหมดของเขาก็เริ่มตกสะเก็ด  พลังฟื้นตัวของเขาช่างน่าตกใจ

 

     ฉีนั่วสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ  และคิดว่าถึงเวลาออกไปข้างนอกแล้ว  เขาไม่ทันสังเกตว่าเขาหลับเพลินจนเลยเวลาตื่นนอนตามปกติของเขา และพบว่าตัวเองนอนหลับบนอะไรนุ่มๆ บางอย่าง

 

     เขาตกตะลึงเมื่อพบว่ามือของเขาถูกยกขึ้นไปกุมไว้โดยมือที่นุ่มนวลอบอุ่นของใครอีกคน

 

     ฉีนั่วนอนตะแคงด้านขวา  ดังนั้นตาซ้ายที่มองไม่เห็นจึงอยู่ด้านบน  เขารู้ได้ในทันทีว่าสัมผัสของมือนั้นไม่หยาบเหมือนของพระเอก  ฉีนั่วเริ่มตื่นตระหนกด้วยความกลัวว่าเขาจะถูกลักพาตัวอีก  อารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วทำให้อาการเจ็บปวดคล้ายถูกเข็มทิ่มแทงในหัวกำเริบอีกครั้งและรุนแรงกว่าปกติ

 

     สีหน้าของฉีนั่วซีดขาวเพราะความเจ็บปวด  เขาเริ่มสะอื้นไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

     เสียวอู่งุนงงกับเด็กน้อยที่จู่ๆ ก็ร้องไห้ออกมา  เธอยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยนะ  ทำไมเขาร้องไห้ล่ะ?

 

     ตอนแรกฉีนั่วกำลังนอนอยู่บนตักของเสียวอู่อย่างสงบ

 

     เด็กหญิงวัยสิบขวบรู้สึกสับสนและไม่รู้ว่าเธอผิดตรงไหน  เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากตบเบาๆ ที่หลังของฉีนั่วอย่างช้าๆ เพื่อแก้ไขสถานการณ์

 

     เสียงร้องไห้ของฉีนั่วดังไปถึงด้านนอกห้อง  และคนที่พุ่งเข้ามาเป็นคนแรกก็คือซีเหวย  เขารวบฉีนั่วเข้ามาไว้ในอ้อมแขนโดยไม่พูดอะไร  ริมฝีปากของเขาเม้มเป็นเส้นตรงตามอารมณ์ที่กำลังรู้สึกอยู่ในตอนนี้  และทันทีที่เห็นพระเอกที่คุ้นเคย  ฉีนั่วก็หยุดร้องไห้และยิ้มกว้างให้ซีเหวยเพราะเขาไม่ต้องการให้พระเอกรู้สึกไม่สบายใจ  เขาอาจจะปวดหัว  แต่ว่าไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหน

 

     ซีเหวยกดหัวโล้นเล็กๆ ของฉีนั่วลงในอ้อมอก  แล้วสั่งอย่างเย็นชา  “ห้ามยิ้ม”

 

     ฉีนั่วรู้สึกขบขันกับพระเอกของเขา  แต่ถ้าซีเหวยไม่อยากให้เขายิ้ม  เขาก็จะไม่ยิ้ม

 

     ฉีนั่วรู้สึกดีขึ้นจากความกลัวและความรู้สึกเจ็บปวดในอดีตที่ระเบิดออกมา สีหน้าของเขาไม่ได้ซีดขาวอีกต่อไป  คราวนี้จึงเป็นเสียวอู่ที่รู้สึกหดหู่  เธอน่ากลัวเกินไปจนเด็กน้อยตื่นขึ้นมาก็ร้องไห้จ้าเลยหรือ?  แถมขอทานน่ากลัวคนนั้นกลับทำให้เขาสงบได้ภายในไม่กี่วินาทีอีก

 

     ซีหลุนปลอบโยนลูกสาวของเขา “เสียวอู่ที่รัก  หนูก็รู้ว่าปะป๊ารักหนูที่สุด  มาให้ปะป๊าจูบหน่อย ” ชายผู้มีใบหน้าแผลเป็นรู้สึกอิจฉาแทบตายที่เสียวอู่แสดงความรักกับเด็กน้อยนั่นมากกว่าตัวเขาซึ่งเป็นพ่อแท้ๆ

 

     เสียวอู่ไม่ลังเลที่จะเตะคุณพ่อผู้ไร้ยางอายของเธอเข้าที่ใบหน้าของเขา  และพบว่าเท่านั่นยังไม่พอ  เธอจึงโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อตามไปกัดที่แก้มของเขา

 

     ทันใดนั้นชายหน้าด้านผู้มีแผลเป็นก็ยิ้มออกมา  เมื่อผู้คนอารมณ์ดี  พวกเขาก็จะใจดี

 

     “ เจ้าหนุ่ม  อุ้มเด็กคนนั้นแล้วมากับฉัน” เขากล่าวพร้อมดันเสียวอู่ไปด้านหน้า  เดินนำออกไปโดยหวังว่าซีเหวยจะตามมา

 

     ซีเหวยก้มหัวเงียบๆ แล้วเดินตามหลังไปโดยเว้นระยะสองก้าวตามนิสัยของเขา  ฉีนั่วรู้สึกสับสนอยู่ครู่หนึ่ง  จริงๆ แล้วพระเอกมีความคิดที่จะมาที่ถนนเฝิ่นหงเพื่อตามหาซีหลุนและเสียวอู่  แต่เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไร

 

     อารมณ์ของซีเหวยนั้นหนักแน่นมาก  เขามักจะใจเย็นอยู่เสมอ  เพราะเขาเชื่อว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น  ถ้าก่อปัญหาก็คือรนหาที่ตาย  มีเพียงใจที่สงบและปลอดโปร่งเท่านั้นที่จะทำให้ชีวิตมั่นคง  แต่ด้วยตัวตนของเขาอยู่ในชนชั้นล่างของสังคมที่มักถูกเพิกเฉยและมองข้าม  ทำให้การใช้ชีวิตของเขายากขึ้น  ซีหลุนยอมรับว่าเขาตกใจมากที่เห็นซีเหวยยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านเขา

 

     ก่อนหน้านี้ซีเหวยไม่เคยรู้เลยว่ามีใครบางคนปฏิบัติกับเขาอย่างไร้ความปราณี

 

     เป้าโป๋ขี้เมา  คนที่พาตัวฉีนั่วไปนั้นมักจะเดินเตร่ไปตามถนนเฝิ่นหง  ในฐานะนักธุรกิจผู้มีประสบการณ์ซีหลุนก็มีวิธีสกปรกในการซื้อขายมนุษย์อยู่บ้าง แต่เขาไม่ค่อยได้ใช้มัน  ตรงข้ามกับเป้าโป๋ซึ่งเป็นคนประเภทที่ต้องพึ่งพาเล่ห์เหลี่ยมและกลโกงเพื่อดำรงชีวิต  จิตใจดำมืดยิ่งกว่าอะไรดี

 

     บุคคลประเภทนี้เห็นแก่ตัวและฉลาดแกมโกง  แต่เมื่อชายหนุ่มผู้มีใบหน้าแผลเป็นพาซีเหวยไปพบชายคนนั้น  เขาก็เห็นเพียงแต่คนวิกลจริตเท่านั้น

 

     ชายคนนั้นสูญสิ้นสติสัมปชัญญะโดยสิ้นเชิง  สิ่งที่เขาทำคือประเดี๋ยวหัวเราะ  ประเดี๋ยวร้องไห้

 

     เขามีแผลเหวอะหวะทั่วทั้งใบหน้า  มันน่าเกลียดน่ากลัวจนยากที่จะมองดู  ข่าวลือบอกว่าเขาทำร้ายตัวเอง

 

     ซีหลุนกล่าวว่าเป้าโป๋ไม่เคยมีอาการแบบนี้มาก่อน  สาเหตุที่พฤติกรรมของเขาเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมากเพราะถูกโจมตีทางจิต

 

     เมื่อนึกถึงความหมายเบื้องหลังคำพูดเหล่านั้น  มือของซีเหวยก็สั่นเล็กน้อย  ผมสีดำของเขาปกปิดดวงตาและสีหน้าของเขา

 

     ชายผู้มีใบหน้าแผลเป็นยังคงอธิบายให้เขาฟังเกี่ยวกับคนที่ถูกเรียกว่าผู้วิเศษที่ใช้การโจมตีทางจิตใจ  มันเป็นการโจมตีที่จับต้องไม่ได้  และเมื่อโจมตีถูกเป้าหมายก็สามารถส่งผลให้เป้าหมายบ้าคลั่งได้อย่างสมบูรณ์

 

     ในตอนที่เป้าโป๋แปลกไป  มีเพียงคนเดียวที่อยู่กับเขานั่นก็คือฉีนั่ว  เด็กน้อยที่ดูอ่อนแอและไร้พิษภัย

 

     ซีหลุนยิ้มอย่างมีเลศนัย  “เจ้าหนู  ลูกชายของนายมีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์  แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้  ถ้านายยังอยู่กับเขาสักวันนายอาจจะกลายเป็นบ้าเหมือนคนวิปลาสนั่นก็ได้”

 

     ซีเหวยตอบกลับเพียงคำเดียว “ หลักฐานล่ะ? ”

 

     ดังนั้นพวกเขาจึงต้องไปที่ถนนเพื่อหาหลักฐาน

 

     ฉีนั่วไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น  ไม่เข้าใจว่าทำไมโชคชะตาของเขาเป็นปัญหาอีกครั้ง  ในไม่ช้าพวกเขาก็เข้าไปในบ้านหลังสีดำแปลกๆ ที่ตั้งอยู่ข้างถนนสกปรก

 

     จะบอกว่าเป็นบ้านหลังสีดำก็ไม่ถูกนัก  จริงๆ แล้วบ้านหลังนั้นแค่มืดสลัวเพราะไม่มีแสงส่อง  ประตูและหน้าต่างของบ้านหลังนี้ถูกปิดทึบ  ในบ้านมีเพียงชายร่างผอมคนหนึ่ง  แต่งตัวในชุดผ้าคลุมสีดำ  สิ่งที่โผล่พ้นผ้าคลุมมีเพียงดวงตาขุ่นมัวที่ดูแปลกประหลาดคู่หนึ่ง  ตอนที่พวกเขาเดินเข้ามา  ชายคนนั้นไม่แม้แต่จะมีปฏิกิริยาใดๆ

 

     ซีหลุนตบหลังชายแปลกประหลาดที่นั่งอยู่บนโต๊ะในห้อง  พูดอย่างร่าเริง  ตาแก่  ดูสิว่าฉันพาใครมา!

 

     ในที่สุดชายแปลกประหลาดประหลาดก็เหลือบตาขุ่นมัวขึ้น  กวาดตามองฉีนั่วและซีเหวย  ก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงแหบห้าว  “ ซีหลุน  ฉันไม่ได้บอกหรือว่านอกจากถนนเฝิ่นหงจะถล่ม  อย่าได้มารบกวนฉัน ”

 

     ซีหลุนพูดต่ออย่างไม่ใส่ใจ  “นั่นเป็นเพราะว่าแกไม่รู้ว่าฉันพาใครมา”

 

     ชายแก่ยิ้มแปลกๆ  “ลูกสาวสุดที่รักของแกพร้อมจะเรียนเวทมนตร์กับฉันแล้วหรือ?”

 

     “ไม่ใช่  แต่นี่คือเด็กอีกคนที่มีพรสวรรค์มากกว่าเสียวอู่  ฉันคิดว่าคุณน่าจะพอใจมาก”

 

     ในที่สุดชายแปลกประหลาดก็รู้สึกเหมือนได้ยินสิ่งที่น่าสนใจ  เขามองไปที่เด็กสองคนอีกครั้ง  “คนไหน?”

 

     ตอนที่ฉีนั่วมองกลับไปด้วยสายตางุนงง  ซีเหวยก็อุ้มเขาไปตรงหน้าของชายแก่

 

     ดวงตาแปลกประหลาดของชายร่างเล็กหรี่ลง  เขายื่นนิ้วผอมๆ ออกไปจับศีรษะของฉีนั่วค้างไว้สักพักจนฉีนั่วรู้สึกกลัว

 

     ซีหลุนลูบคาง  “การทดสอบของเสียวอู่บอกว่าเธอเป็นธาตุแสง  ดังนั้นเธอไม่สามารถเรียนรู้อะไรจากคุณได้  แต่เด็กคนนี้สิ”

 

     ดวงตาของชายแปลกประหลาดเปล่งประกายออกมาอย่างบ้าคลั่ง  เขาพึมพำว่า  เยี่ยม ซ้ำแล้วซ้ำอีก  จากนั้นหยิบลูกบอลคริสตัลขนาดเท่ากำปั้นออกมา  ดึงมือเล็กๆ ของฉีนั่วไปสัมผัสมัน  ทันใดนั้นลูกบอลคริสตัลก็เปล่งสีสันและสว่างจ้า

 

     ชายคนนั้นลุกขึ้นยืนในที่สุด  เขากล่าวอย่างตื่นเต้น  “ช่างเป็นเด็กน้อยที่มีพลังเวทมนตร์สูงอะไรอย่างนี้  อัจฉริยะโดยแท้!

 

     ซีเหวยดึงฉีนั่วกลับมา  ปฏิเสธที่จะให้ชายแปลกหน้าแตะต้องเขาอีก

 

     “เจ้าหนู  เด็กคนนี้เป็นลูกของนายหรือ?  มอบเขาให้ฉันแล้วฉัน  เกรย์ผู้นี้มั่นใจว่าจะสามารถฝึกฝนเขาให้เป็นจอมเวทมนตร์ดำผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของทวีปนี้ได้!

 

     ซีเหวยยืนนิ่ง  แสดงออกว่าปฏิเสธด้วยความเงียบ

 

     เกรย์คาดเดาไว้แล้วว่าจะเป็นเช่นนี้  จึงกล่าวต่อ  “แน่นอนว่าไม่มีอะไรได้มาเปล่าๆ โดยไม่ต้องลงทุน  ฉันสามารถมอบเหรียญคริสตัลจำนวนมากให้นายได้  นายจะมีกินมีใช้ไปตลอดชีวิตโดยไม่ต้องกังวล  แถมไม่ต้องใช้ชีวิตเหมือนหนูข้างถนนอีกต่อไป  นายสามารถกลายเป็นชนชั้นสูงได้เลยนะ  ว่าไงล่ะ?  มันก็ดีที่มีลูกตอนนี้  แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้านายพร้อมจะเริ่มต้นชีวิตใหม่แต่ยังมีเด็กน้อยคนนี้ที่ต้องจัดการ?”

 

     ซีเหวยยังคงนิ่งเงียบ  ไม่ขยับเขยื้อนแม้จะถูกล่อลวงด้วยคำพูดเหล่านี้

 

     ซีหลุนมองดูเรื่องสนุกแล้วออกความเห็น  “เจ้าหนู  พูดอะไรบ้างสิ  ถ้าพลาดโอกาสนี้ไปจะไม่มีอีกแล้วนะ”

 

     ฉีนั่วจับแขนเสื้อตัวเอกของเขาแน่น  ร้องออกมาอย่างกังวล  “ปะป๊า! เขาไม่ต้องการจากซีเหวยไปฝึกฝนกับชายแปลกหน้า  ถ้าเขาจากไป  ใครจะช่วยซีเหวยหลุดพ้นจากชะตากรรมดั้งเดิมของเขา  และเขาไม่สนว่าจะได้เป็นผู้ยิ่งใหญ่สูงสุดของทวีปหรืออะไรก็ตาม  เขาต้องการแค่หลังสิบแปดปีจากนี้แผ่นดินใหญ่ยังคงอยู่!

 

     นอกจากนี้  เขาไม่อยากอยู่กับใครทั้งนั้นนอกจากซีเหวย

 

     ซีเหวยชะงักไปเพราะเสียงของฉีนั่ว  ราวกับว่าเขาระลึกได้ถึงสถานการณ์ปัจจุบันและตอบออกไปอย่างเย็นชา  “ฉันไม่ต้องการเงิน”

 

     ฉีนั่วรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที

 

     ผู้วิเศษเกรย์รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยแต่เขาก็ยังคงไม่ยอมแพ้  เขาปล่อยระเบิดลูกใหญ่อีกครั้ง  “เจ้าหนู  นายรู้หรือเปล่าว่าผู้วิเศษที่พลังตื่นแล้วมันอันตรายแค่ไหน  พลังเวทมนตร์ของเขาจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ  ถ้าไม่มีใครสอนเขาใช้มัน  เขาจะควบคุมตัวเองไม่ได้  หลังจากเจ็ดหรือแปดปีเด็กคนนี้อาจใช้พลังโจมตีทางจิตกับคนรอบข้างโดยไม่รู้ตัวก็ได้  และการโจมตีเหล่านั้นก็ไม่สามารถต้านทานยับยั้งได้”

 

     ซีหลุนโยนระเบิดลูกที่สองต่อ  “เจ้าหนู  นายต้องปล่อยให้เด็กคนนี้อยู่ที่นี่เพื่อฝึกฝน  หรือไม่อย่างนั้นจะไม่แค่นายที่กลายเป็นบ้าในไม่กี่ปี  แต่คนรอบตัวนายก็จะกลายเป็นบ้าไปด้วย  ได้ยินอย่างนี้แล้วนายยังจะปฏิเสธอีกหรือ?”

 

     ซีเวยกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง

 

     ระหว่างการให้ฉีนั่วเรียนเวทมนตร์จากเกรย์  กับพาเขาไปจากที่นี่  มีเพียงคนโง่เท่านั้นที่เลือกตัวเลือกที่สองมากกว่าตัวเลือกแรกใช่ไหม?


---------------------------

     ขอขอบคุณยิ่งสำหรับการแปลตอนที่ 16  นั้นคือคุณ Sakaran นั้นเอง  

และข่าวดีคือคุณ Sakaran จะเป็นผู้รับช่วงต่อการแปลนิยายเรื่องนี้(ลงต่อ) หรือบางทีเราอาจจะแปลเองบางตอนสลับกันบ้างนะจ๊ะ  และส่วนตอนก่อนหน้านี้เราจะเข้าไปแก้ไขทุกตอน


     ต้องขออภัยผู้อ่านทุกท่านอย่างยิ่งกับการห่างหายนานร่วมปี อืม เปิดอกบอกเหตุไปเลยว่าหมดกำลังใจ เราผู้แปลเป็นเพียงแค่ร่างทรงเท่านั้น  ฉะนั้นได้โปรดเข้าใจด้านสำนวนการแปล


     ดังนั้นเมื่อคุณ Sakaran แปลเสร็จเราลงนิยายช่วยให้กำลังใจคุณ Sakaran กันมากๆ นะจ๊ะ


ป.ล. ไม่ดราม่านะ555555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 571 ครั้ง

668 ความคิดเห็น

  1. #660 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 03:14
    งั้นป๊ะป๋าก็อยู่กับน้องซะเลยสิ
    #660
    0
  2. #576 Muffin_Kun (@Muffin_Kun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 22:22

    รออยู่นะ
    #576
    0
  3. #575 rattawadee48 (@rattawadee48) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 21:49
    ฮือ รออยู่น้าา
    #575
    0
  4. #574 rattawadee48 (@rattawadee48) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 21:51
    ยังรออยู่นะ//ส่งกำลังใจจจจ
    #574
    0
  5. #573 ไม่น่ารอด (@sui-zaaaa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 15:40
    รอเลยค่าาา สู้ๆนะคะ
    #573
    1
    • #573-1 appby_apple (@appby_apple) (จากตอนที่ 17)
      14 มิถุนายน 2562 / 21:26

      กลับมาแล้ว สู้ๆนะค่ะ รอติตามอยู่
      #573-1
  6. #572 -_The Null_- (@Isha) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 16:39
    เรื่องนี้ยังแปลต่อมั้ยคะ 😍
    #572
    0
  7. #571 pimmy_pimchanok (@pimmy_pimchanok) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 16:47
    รออ่านร้าา
    #571
    0
  8. #570 นิโคลัสผัวกู (@Glaciar) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 00:11

    รอนะ สู้ๆค่าไรท์

    #570
    0
  9. #569 Rabbit486 (@Rabbit486) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 18:40
    รออออออออออออออออ
    #569
    0
  10. #568 canngsirisakdi (@canngsirisakdi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 09:12
    รออยู่หน้า
    #568
    0
  11. #565 ningkum4 (@ningkum4) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 12:10
    รออ่านอยู่ทุกวันเลยนะคะ สู้ๆ ????
    #565
    0
  12. #564 sukanyaza (@nooaedekza) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 12:30

    เป็นกำลังใจให้
    #564
    0
  13. #563 comet2522 (@comet2522) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 19:43
    อื้ออออซีเหวย อย่าทิ้งน้องน้าาา
    #563
    0
  14. #562 เต่าหมุน^0^ (@Eagles) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 16:35
    ไม่เป็นไรค่ะ คนเราก็ต่างมีช่วงเวลาที่อยากจะขี้เกียจกันทั้งนั้น จะติดตามเรื่องนี้ต่อไปถ้ายังมีคนแปลอยู่ค่ะ ที่ผ่านมาขอบคุณที่แปลให้อ่านและร่วมเป็นแรงใจให้ผู้แปลคนต่อไปค่ะ
    #562
    0
  15. #561 ครอบครัวแสนรัก (@missben) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 12:21
    ขอบคุณผู้แปลมากคะ อ่านสนุก อยากอ่านตอนต่อไปอีก รอน้องฉีนั่วนะคะ สู้ๆ
    #561
    0
  16. #560 ลูกนกหัดติ่ง (@f-fangsutinee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 23:51
    ขอบคุณที่ช่วยกันแปลให้นักอ่านตัวน้อยๆอ่านกันนะคะ
    #560
    0
  17. #559 patchynan (@patchynan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 20:20
    สู้ๆนะคะคนแปล น้องฉีนั่วน่ารักมากๆ งุ้ยๆๆๆๆๆ
    #559
    0
  18. #558 SlyBlue (@fuyu-same) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 20:04
    ตอนต่อมาแล้วว ขอบคุณค่ะ ฉีนั่วน่ารักจังเลยย เด็กติดปะป๋า~
    #558
    0
  19. วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 18:30
    ขอบคุณค่ะ ขอบคุณ มากๆที่แปลให้ได้อ่าน อีกครั้งและต่อจากนี้
    #557
    0
  20. #556 mawow9898 (@mawow9898) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 16:43
    ขอบคุณมากคร้า ติดตามๆ
    #556
    0
  21. วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 16:36
    เกลียดชื่อเป้าโบ๋มากค่ะ ฮือ555555
    #555
    0
  22. #554 boyflower (@boyflower) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 15:15

    อย่าทิ้งน้องนร๊าาาาา
    #554
    0
  23. #553 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 14:09
    ขอบคุณนะคะ จะรอเสมอ
    #553
    0
  24. #548 Forurin (@ustp) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 12:44

    ไม่ได้อ่านนานทีเดียว ขอบคุณที่แปลให้เสมอมานะคะ เป็นกำลังใจให้น้า
    #548
    0
  25. #547 sasame (@graysia) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 09:52

    ดีใจจังเลยที่มาอัพแล้ว เค้ารออ่านอยู่เสมอจ้า นานแค่ไหนก็จะรอ เพราะเรื่องนี้สนุกมาก ๆๆๆๆ
    #547
    0