คัดลอกลิงก์เเล้ว

Can you teach me? [Marnor]

โดย MonomiFanfic

ทำไมถึงสอนเรื่องนี้กับผมไม่ได้ล่ะมาร์คัส

ยอดวิวรวม

1,098

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


1,098

ความคิดเห็น


13

คนติดตาม


72
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 มิ.ย. 61 / 21:30 น.
นิยาย Can you teach me? [Marnor] Can you teach me? [Marnor] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
นิยายเรื่องนี้เป็นนิยาย ชายรักชาย ถ้ารับไม่ชได้อย่าอ่านนะคะ เราเตือนแล้ว

เป็น แฟนฟิคจากเกม Detroit Become Human คู่ MarNor นะคะ

เรื่องนี้แต่งเพื่อตอบสนองนีทและความต้องการหลายๆอย่าง แต่งผิดพลาดหรือไม่ถูกใจยังไงขออภัยด้วยนะคะ

ตอนนี้จะมีโปรเจคแต่งเรื่องยาว(น่าจะยาว) รอติดตามด้วยนะคะ /////-/////

เครดิตธีมพื้นหลังและเมาส์ค่ะ : https://writer.dek-d.com/erja/story/view.php?id=1146578

                       
  B
  E
  R
  L
  I
  N
  ❀
           
 
 Pink Bobblehead Bunny
b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 มิ.ย. 61 / 21:30






หลังจากเหตุการณ์ปฎิวัติของเหล่าหุ่นแอนดรอยด์ได้สิ้นสุดลง เหล่าหุ่นยนตร์ก็ได้รับอิสระภาพถึงแม้ว่าจะมีบางส่วนที่ยังคงไม่เห็นด้วยกับการปล่อยหุ่นยนตร์ให้เป็นอิสระ


ก็ในเมื่อหุ่นยนตร์เหล่านี้ถูกสร้างมาเพื่อแบ่งเบาภาระให้กับมนุษย์ก็ไม่แปลกใจเท่าไรที่จะยังมีคนคิดเช่นนั้นอยู่แต่อย่างน้อยสิ่งที่เขาทำมาก็จบลงด้วยดี


หุ่นแอนดรอยด์ที่เป็นอดีตหัวหน้าของเหล่าหุ่นปฎิวัติออกมาเดินเพื่อจะเดินทางไปงานเลี้ยงที่เหล่าแอนดรอย์จัดให้พวกเขาเหมือนเป็นการฉลองที่เป็นอิสระได้

เลยถือโอกาสดูบรรยากาศรอบๆของตัวเมืองหลังจากที่ท่านประธานธิบดีของสหรัฐอเมริกาได้ประกาศให้หุ่นยนตร์นั้นมีสิทธิเท่าเทียมกันเช่นเดียวกันกับมนุษย์ได้ซักประมาณสามถึงสี่เดือน


บรรยากาศโดยรอบๆเปลี่ยนไปสิ่งที่เขาได้เห็นตรงหน้าคือเหล่าหุ่นยนตร์ที่เดินพูดคุยกับมนุษย์เหมือนเพื่อนไม่ใช่การถือข้าวของและเดินตามแบบเงียบๆเหมือนทาส หุ่นยนตร์ที่เดินจับมือซึ่งกันและกันโดยไม่ต้องแอบซ่อนพวกเขาสามารถที่จะแสดงความรักได้เหมือนกับมนุษย์


ถึงแม้ว่าพวกเราจะมีอิสระแต่หน้าที่ของผู้นำก็ยังไม่จบเพราะด้วยความที่ยังมีมนุษย์บางคนที่ยังคิดว่าเหล่าหุ่นยนตร์เป็นได้แค่เครื่องจักรเขายังคอยสอดส่องตามมุมตึกหรือที่ลับตาคนว่าจะมีหุ่นยนตร์ถูกทำร้ายหรือไม่ถึงแม้มันจะค่อยๆน้อยลงแต่เขาก็ไม่เคยวางใจ


“เห้ มาร์คัสนายจะไปงานเลี้ยงมั้ยเนี่ยยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ” เสียงใสๆของหญิงสาวในกลุ่มดังขึ้นหลังจากที่จู่ๆคนที่เดินร่วมทางกันหยุดชะงักตรงบริเวณซอกตึกเหมือนเช็คอะไรบางอย่างอยู่


“ฉันรู้ว่านายยังเป็นห่วงหุ่นที่จะโดนทำร้ายนะมาร์คัสแต่ว่าวันนี้นายควรในเวลาพักกับตัวเองบ้าง” ชายร่างสูงผิวสีคล้ำเดินกลับมาก่อนจะเอามือมาพาดไหล่คนที่ยืนอยู่ด้านหลังก่อนที่จะเริ่มเดินต่อไป


เมื่อเดินมาถึงสถานที่ที่จัดทุกคนก็เดินเข้าไปก็เจอกับเหล่าแอนดรอยด์จำนวนมากยืนพูดคุยกันอยู่ด้านในแต่พอเห็นกลุ่มที่พึ่งเดินเข้ามาก็ส่งเสียงเจี้ยวจ้าวกันมากขึ้นกว่าเดิมเหมือนดีใจที่พวกเขามาถึงกันแล้ว


ภายในงานเลี้ยงก็ไม่มีอะไรมากมายเพราะพวกเราก็เป็นเพียงแค่หุ่นยนตร์ไม่สามารถกินหรือดื่มอะไรได้มีเพียงแก้วที่มีน้ำสีน้ำเงินเท่านั้นที่เหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่ทุกคนต่างถือเอาไว้ในมือเพื่ออย่างน้อยก็ทำให้ดูเหมือนมนุษย์เวลาจัดงานปาร์ตี้


จึงเป็นงานที่เหมือนมาพูดคุยกันเสียมากกว่าว่าได้พบเจออะไรบ้างและมีความรู้สึกอะไรเพิ่มเติมเข้ามาในระบบบ้าง พอเข้ามาภายในทุกคนก็ต่างแยกย้ายไปพูดคุยกันตามกลุ่มเล็กๆที่กระจัดกระจายอยู่เต็มห้อง


มาร์คัสเดินไปหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อเพิ่มพลังงานให้กับตนเองหลังจากที่วันนี้เขาทำงานที่ศูนย์เจริโก้และออกลาดตระเวนทั้งวัน ก่อนจะไล่สายตาไปรอบๆเพื่อตามหาใครบางคนที่เขายอมมางานนี้โดยเฉพาะ


“คอนเนอร์อยู่ไหน…?” คำพูดแรกที่มาร์คัสเอ่ยพูดหลังจากเข้ามาภายในงานถามคนที่อยู่รอบๆตัวเขาด้วยความสงสัย เพราะหลังจากที่เขามองหาดูแล้วไม่มีใครซักคนที่หน้าตาหรือรูปร่างเหมือนคนที่เขาเอ่ยชื่อเลยแม้แต่น้อย


“ไม่รู้สิเราส่งคำเชิญไปแล้วนะครับ คงกำลังจะมา” หุ่นที่ได้ยินคำถามของมาร์คัสหันไปตอบให้ก่อนที่จะกลับไปพูดคุยกับกลุ่มเพื่อนๆของตัวเอง


“คอนเนอร์ไม่เคยสายนะ..” เสียงพูดเบาๆเอ่ยขึ้นราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่างกับตัวเองแต่เจ้าตัวก็ไม่อยากจะให้มีความรู้สึกไม่สบายใจเกิดขึ้นเลยเดินไปนั่งพูดคุยกับกลุ่มเพื่อนๆของเขาเองเพื่อไม่ให้คิดมากจนเกินไป










หลังจากที่เขาได้รับคำเชิญที่ถูกส่งมาในระบบเขาก็เตรียมที่จะไปยังสถานที่ที่ได้รับตำแหน่งมากทันทีแต่ก่อนที่จะเรียกแท็กซี่ตัวเขาก็นึกขึ้นได้ว่าต้องรายงานให้เพื่อนร่วมบ้านได้รับรู้เสียก่อน


“แฮงค์ครับ ผมจะไปงานเลี้ยงกับกลุ่มแอนดรอยด์วันนี้อาจจะกลับดึกหน่อยนะครับ” ระหว่างที่คอนเนอร์กำลังเช็คความเรียบร้อยของเนคไทที่คอของตนเขาก็รายงานให้กับคนที่กำลังเดินไปที่รถเพื่อที่จะกลับไปหาอะไรดื่มที่บ้าน


“งานเลี้ยง..?? เดี๋ยวนี้เขาทำอาหารที่พวกหุ่นกินได้แล้วหรือไงถึงมีจัดงานเลี้ยง” น้ำเสียงที่ตกใจเล็กๆปนสงสัยเอ่ยขึ้นมา


“จากข้อมูลที่ผมได้รับจากฐานเจริโก้ตอนนี้ยังไม่มีจำหน่ายแต่อีกไม่นานก็จะมีครับ” วงแหวนLEDตรงขมับขวาของคอนเนอร์วิ่งวนไปมาไม่นานนักเหมือนหาข้อมูลบางอย่างเพื่อมาตอบสิ่งที่อีกฝ่ายสงสัย


“ฉันไม่ได้ต้องการจะรู้น่า แค่พูดไปงั้นจะไปก็ไปถ้าไม่กลับบ้านมาฉันก็ไม่เอะใจอะไรหรอก ไปสนุกเหมือนที่มนุษย์เป็นเถอะคอนเนอร์..” รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นมาจากในหน้าคนที่อายุเยอะกว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูก็ไม่ตอบอะไรได้แต่ก็พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มก่อนจะโบกรถแท็กซี่ที่ขับมาถึงพอดิบพอดี


ระหว่างทางนั่งรถแท็กซี่ไปสถานที่นั้นสายตาเขาก็ยังมองออกไปนอกรถเพื่อมองสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงจากเมื่อก่อน


เมื่อคอนเนอร์เห็นเขารู้สึกดีแค่ไหนในการที่เขาช่วยมาร์คัสให้ปฏิวัติได้สำเร็จที่ตัวเองเปิดใจยอมรับเป็นดีเวียนท์


หลังจากนั้นมาร์คัสและหลายๆคนก็สอนเรื่องความรู้สึกของมนุษย์ให้หลายๆอย่างถึงจะมีเรื่องเพียงอย่างเดียวที่ไม่มีใครสอนเขาเลยแม้แต่น้อย


“ถึงสถานที่เรียบร้อยแล้วครับ ค่าชำระบริการคือห้าดอลล่าห์” เสียงระบบแจ้งเตือนของรถแท็กซี่ปลุกในเขาตื่นจากความคิดในระบบของตัวเอง


ร่างที่อยู่ภายในรถเปิดประตูลงมาหลังจากจ่ายเงินเสร็จเสร็จเรียบร้อย คอนเนอร์เอามือมาจับเนคไทอีกครั้งเหมือนเป็นการเช็คความเรียบร้อยก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไปภายในร้าน


กริ๊ง ~


เสียงกระดิกดังขึ้นเพื่อแจ้งเตือนว่ามีใครบางคยได้เข้ามาภายในร้านเลยทำให้ใครหลายๆคนหันไปมองดูว่าใครเข้ามา


“คอนเนอร์มาแล้วทุกคน..!” เสียงพูดของหุ่นตัวหนึ่งดังขึ้นทำให้หุ่นอีกหลายๆตัวส่งเสียงออกมาด้วยความยินดีที่ได้เจอกับหุ่นตัวนี้อีกครั้ง


หลังจากที่ได้ยินเสียงชื่นที่คุ้นเคยคนผิวสีน้ำตาลก็ชะเง้อคอออกมาดูทันทีก่อนที่จะรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปหาคนที่ยืนพูดคุยอยู่กับหุ่นตัวอื่นๆ


“มางายเลี้ยงทั้งทียังใส่ชุดCyberlifeมาอีกหรอไม่คิดจะเปลี่ยนการแต่งตัวบ้างหรือไงกัน” คนที่เดินมาถึงก็ยื่นแก้วน้ำให้กับคนตรงหน้าโดยที่หุ่นยนตร์ตัวอื่นๆก็หลบทางให้สองคนนี้ได้คุยกัน


“พอดีผมติดงานสืบสวนน่ะครับ พอเสร็จเลยรีบมาไม่ทันได้คิดว่าการแต่งตัวจะสำคัญกับงานเลี้ยงด้วย”มือบางพูดพลางหยิบแก้วน้ำที่อีกฝ่ายยื่นให้ก่อนที่จะดื่มเพื่อเพิ่มพลังงานให้กับตนหลังจากที่ทำงานวิ่งไล่จับคนร้ายมาทั้งวัน


“มันก็ไม่ได้สำคัญมากหรอกนะ แต่มันก็เป็นอะไรที่ดีถ้านายแต่งตัวดีๆน่ะ”


“อย่างเช่นคุณวันนี้ที่ใส่สูทมางั้นหรอครับแต่มันก็เป็นชุดที่คุณใส่ทำงานเหมือนกันนิครับ”


มาร์คัสยักคิ้วให้เล็กน้อยและไม่พูดอะไรตอบกลับก่อนที่จะยกแก้วน้ำมาดื่มจนหมดแก้ว


“นายดูมีความรู้สึกอะไรมากขึ้นนะ ถึงแม้มันจะไม่ได้ลดความขี้สงสัยของนายก็ตาม”


“ แต่ผมมีอีกอย่างที่อยากจะรู้แต่ไม่มีใครสอนผมได้เลย”


คนที่ยืนฟังอยู่เอามือกอดอกและตั้งใจรอฟังคำถามที่อีกคนจะพูดเพื่อหวังว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง


“ เวลามนุษย์เขารักใครซักคนมันรู้สึกยังไงครับ ผมเองก็อยากจะรู้บ้าง” คอนเนอร์ส่งสายตาที่จริงจังให้กับคนที่สนทนาด้วยแต่สีหน้าที่ได้รับกลับเป็นใบหน้าที่นิ่งเฉยจนคอนเนอร์ไม่สามารถประมวณผลได้ว่าคนตรงหน้าคิดอะไรอยู่


“คอนเนอร์ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่มีใครสอนนายได้ยกเว้นนายจะเจอคนที่นายรักเท่านั้น” ดวงตาสองสีจ้องกลับไปที่คนที่สบตาด้วยพร้อมกับคำตอบที่ดูจะผิดหวังอย่างมาก


“แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าผมรักคนๆนั้น” เสียงใสๆพูดขึ้นพร้อมกับการเอียงศีรษะเล็กน้อยเหมือนลูกแมวที่กำลังสงสัยอะไรบางอย่างอยู่ไม่มีผิดเพี้ยน


“ ก็..อยู่ด้วยนายจะสบายใจมีความสุข อยากอยู่กับคนๆนั้นตลอดเวลา บางครั้งก็จะใจเต้นทำตัวไม่ถูก..ประมาณนั้นมั้ง” คนผิวสีน้ำตาลก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อหลบปฏิกิริยาขี้สงสัยของคอนเนอร์ที่ชอบแสดงออกมาซึ่งมันทำให้เขารู้สึกเหมือนระบบรวนทุกครั้ง


“งั้นคุณต้องสอนผมมาร์คัส”


“นี่ยังไม่เข้าใจอีกหรอคอนเนอร์ว่าต้องเป็..--”


“ก็ผมรู้สึกอย่างนั้นกับคุณนิครับ”


คำพูดที่มาร์คัสจะพูดหายเข้าไปในลำคอพร้อมกับเงยหน้ามาสบตากับคนตรงหน้าเหมือนจะพยายามเช็คว่าอีกฝ่ายโกหกเขาหรือไม่


“ ถึงแม้จะยังไม่เคยใจเต้นเหมือนที่คุณบอกเลยก็ตาม” คนผมสีดำน้ำตาลพูดด้วยน้ำเสียงที่สงสัยก่อนที่LEDสีฟ้าจะหมุนวนไปมาเหมือนกำลังพยายามคิดอะไรบางอย่างอยู่


“ออกมาข้างนอกคอนเนอร์..” น้ำเสียงเรียบๆเอ่ยขึ้นอดีตผู้นำเดินออกไปจากร้านโดยไม่มีคนสนใจ คนที่ถูกเรียกก็เดินออกไปติดๆด้วยความสงสัย


“ ทำไมถึงต้องออกมาด้านนอกด้วยหรอครับ” ไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากชายที่ใส่ชุดสูทแต่มือของเขาก็ลากชายที่ตัวเล็กกว่าเดินเข้าไปภายในซอกตึก


“มาร์คัส..?” หุ่นตำรวจเอ่ยเรียกชื่อเพื่อนของเขาอีกครั้งด้วยสงสัยเพราะอีกฝ่ายไม่ยอมพูดอะไรโต้ตอบกับเขาเลยแม้แต่น้อย


“นายบอกให้ฉันสอนแน่ใจแล้วงั้นหรอ เพราะนายจะเลือกได้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น”


“ถ้าเป็นคุณ ผมไม่เสียใจหรอกครับ”


ความเงียบสงบเข้ามาเล่นงานอีกครั้งแต่ร่างกายของหัวหน้าดีเวี่ยนเดินตรงเข้าไปหาชายหนุ่มที่ตัวเล็กกว่าก่อนจะดันเข้าชิดกับกำแพง


“นายอยากจะรู้สึกใจเต้นกับฉันมั้ยล่ะคอนเนอร์”นิ้วมือที่ลูบไล้ไปมาบนใบหน้าของหุ่นนักสืบก่อนจะโดนเชิดคางขึ้นเพื่อให้สบตากันเหมือนคุยผ่านกันทางระบบ


ไม่มีเสียงตอบรับใดๆกลับมาแต่เมื่อหัวหน้ากลุ่มดีเวียนท์จ้องไปที่ดวงตากลมโตคู่นั้นก็รับรู้ได้ถึงคำตอบสำหรับคำถามที่เขาถามออกไป


มาร์คัสค่อยๆก้มใบหน้าเข้าไปใกล้กับหุ่นนักสืบก่อนจะประกบริมฝีปากเข้าหากันและถือโอกาสลุกล้ำเข้าไปในโพรงปากอีกฝ่ายแต่ไม่นานนักคนที่ควบคุมเกมอยู่นั้นก็ผละออกมา


“เอ่อ..คอนเนอร์นายช่วยจูบตอบกลับฉันหน่อยจะได้มั้ยบางทีนายก็นิ่งจนเกินไปนะ”


“แต่ผมไม่มีระบบเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ผมทำไม่ได้หรอกครับ”


“อย่างแรกนายต้องเลิกคิดว่านายทำไม่ได้เพราะไม่มีระบบ และใช้ใจของนายเป็นตัวนำพา”


ชายผิวสีเข้มนำฝ่ามือมาประสานกับอีกฝ่ายจนมือของทั้งคู่เปลี่ยนสีไปเป็นสีขาวของพลาสติกและมีประกายสีฟ้าขึ้นทั้งคู่กำลังแลกเปลี่ยนความรู้สึกและความทรงจำต่างๆให้แก่กันและกัน


ผู้นำปฏิวัติค่อยๆก้มลงไปประทบริมฝีปากอีกฝ่ายอีกครั้งก่อนจะแช่เอาไว้ซักพักและค่อยๆสอดลิ้นเข้าไปภายใน


การจูบครั้งนี้แตกต่างจากครั้งแรกอย่างสิ้นเชิงลิ้นที่ตวัดไปมาหยอกล้อเล่นกันอยู่ในโพรงปากของคนที่ถูกต้อนจนมุมตอบสนองซึ่งกันและกันอย่างดีมากมุมปากที่ขยับอย่างต่อเนื่องทำให้จูบนี้เป็นจูบที่ดูดดื่มอย่างไม่น่าแปลกใจ


การจูบที่ใช้หัวใจเป็นตัวนำพามีในหลายๆครั้งและหลายๆจังหวะที่คอนเนอร์รู้สึกเคลิบเคลิ้มไปการจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังชักจูงเขาไป การจูบที่แสนยาวนานไม่มีแม้แต่ช่วงเวลาที่จะหายใจ


ภายในหน้าอกข้างซ้ายเริ่มดังถี่และรวดเร็วขึ้นอย่างชัดเจน วงแหวนLEDที่ขมับด้านขวาของหุ่นนักสือเป็นสี่แดงจัดและวิ่งวนไปมาอย่างรวดเร็วเพราะตอนนี้หัวใจของเจ้าตัวเต้นเร็วเกินพิกัด


เมื่อชายผิวสีน้ำตาลรู้สึกได้ว่าถ้าเขากระทำแบบนี้ต่อไปมีหวังคนตรงหน้าอาจจะระเบิดตายตรงนี้เลยก็เป็นได้เลยหยุดการกระทำนั้นลงและให้โอกาสที่จะได้ตั้งสติ


“ผม..ใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน” คอนเนอร์พูดออกมาพลางเอามือไปกุมอยู่ตรงอกด้านซ้ายของตนโดยที่ความรู้สึกเหมือนจะมีอะไรบางอย่างทะลุออกมาอย่างไงอย่างงั้น


“มันแปลว่าผมรักคุณใช่มั้ย..มาร์คัส” คำถามของอีกฝ่ายทำให้หุ่นตาสองสีถึงกับต้องกรีดร้องอยู่ภายในที่ต้องเจอกับความใส่ซื่อของหุ่นตัวนี้ มันแทบจะทำให้เขาบ้าคลั่งกับความน่ารักแบบนี้เลยทำได้เพียงลูบหัวเบาๆเท่านั้น


“ผมรักคุณ”

“.....”

“ผม...รักมาร์คัส”

“รู้แล้วคอนเนอร์…”

“มาร์คัส..รักนะครับ”

“คอนเนอร์..”

“ผมดีใจที่คุณคือคนรักของผม”

สติของมาร์คัสแทบจะขาดเสียตรงนั้นเพราะคำพูดที่เขาได้ยินเป็นเสียงที่ออดอ้อนเขาขึ้นเรื่อยๆ แต่ความสุขุมของเขายังคงเก็บอาการเอาไว้ได้ก่อนที่ใบหน้าของชายผิวสีเข้มจะก้มไปหอมแก้มของคุณตำรวจอย่างเอ็นดู


“ฉันก็รักนายคอนเนอร์ และจะรักเพียงคนเดียวตลอดไป..” เสียงที่กระซิบข้างใบหูทำให้วงแหวนสีของคอนเนอร์วิ่งวนเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอีกครั้งหลังจากกลับมาเป็นสีฟ้าได้ไม่นาน


“ผมรักคุณ คุณรักผม แปลว่าเราคือ..” คอนเนอร์นิ่งไปซักพักเหมือนหาข้อมูลในระบบของตัวเองเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่


“ปกติเขาเรียกว่าแฟน..แต่ฉันอยากให้นายเป็นภรรยามากกว่า” ริมฝีปากงับเข้าบริเวณใบหูของหุ่นตำรวจจนวงแหวนเริ่มเปลี่ยนสีแดงบ้างสีเหลืองบ้าง


“มาร์คัสผมรู้สึกระบบผมจะรวนเพราะใบหน้าผมรู้สึกร้อนขึ้นจากปกติ” มือบางๆทั้งสองข้างยกขึ้นมาจับแก้มทั้งสองข้างของตนเองเมื่อรับรู้ว่าจู่ๆอุณหภูมิความร้อนก็สูงกว่าปกติซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน


“อาจจะใช่แต่ถ้าเป็นภาษาของมนุษย์สิ่งที่นายเป็นอยู่คืออาการเขิน” หลังจากที่ยินคำพูดนั้นคอนเนอร์ก็หาข้อมูลเกี่ยวกับอาการเขินของมนุษย์ทันทีซึ่งมันตรงกับอาการที่เขาเป็นอยู่ถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์


“ไปเถอะคอนเนอร์นี่ก็ดึกแล้วฉันจะพาไปส่งที่บ้าน” ทั้งสองคนเดินออกมาจากซอยข้างตึกอย่างไม่มีเห็นหรือสังเกตก่อนที่มาร์คัสจะโบกแท็กซี่เพื่อไปส่งถึงแม้อีกฝ่ายจะพึ่งมาได้ไม่นานก็ตามแต่มันก็เสี่ยงที่จะอยู่ดึกไปมากกว่านี้


“มาแล้วไปกันเถอะคอนเนอร์” เมื่อรถมาถึงหัวหน้าเจริโก้ก็เปิดประตูและหันมามองหุ่นที่ใส่ชุดCyberlifeที่ยืนนิ่งๆเหมือนกันคิดอะไรบางอย่างอยู่


“คอนเนอร์..?” เสียงเรียกที่ทำให้เจ้าของชื่อกระพิบตาสองสามครั้งก่อนที่จะเริ่มขยับร่างกายตามปกติอีกครั้ง


“มาร์คัสผมมีเรื่องจะขอร้องคุณ” เสียงที่ฟังดูไม่ใช่เสียงพูดปกติที่ได้ทำให้คนที่ได้ยินต้องเอียงคอเล็กน้อยเชิงสงสัยว่ามีอะไร


“ผมอยากอยู่กับคุณ...คืนนี้ผมนอนกับมาร์คัสได้หรือป่าวครับ” หุ่นที่ใส่ชุดคลุมสีดำฟ้ามาดึงแขนชายเสื้อก่อนที่นักสืบจะเงยหน้ามาจ้องดวงตาสองสีที่เป็นประกาย


“คอนเนอร์..แล้วแฮงค์ล่ะ” มาร์คัสจ้องอีกฝ่ายด้วยสับสนและประหลาดใจเพราะคิดเลยว่าจะได้ยินคำๆนี้ออกมาจากปากอีกฝ่ายเพราะปกติเจ้าตัวจะต้องกลับบ้านไปหาแฮงค์ทุกๆวันอยู่แล้ว


“ผมอยากอยู่กับคุณ” จู่ๆร่างเล็กก็เข้ามากอดจนคนผิวสีน้ำตาลต้องกอดตอบกลับแบบอัตโนมัติก่อนจะเอามือไปลูบหัวอีกครั้งและรับคำขอร้องที่อีกฝ่ายขอเขาครั้งแรก


ทั้งคู่ก้าวขึ้นรถแท็กซี่โดยมีจุดมุ่งหมายที่แตกต่างไปจากความคิดในตอนแรกร่างบางเอาหัวพิงไหล่ผู้นำก่อนที่จะเตรียมเปลี่ยนระบบเขาสู่โหมดประหยัดพลังงาน


“มาร์คัสครับถ้าถึงแล้วรบกวนแฮคมาในระบบปลุกผมด้วยนะครับ..” ยังไม่ทันอดีตที่หัวหน้าปฏิวัติจะเอ่ยถามอะไรคนที่พิงไหล่เขาก็นิ่งเงียบไปเป็นที่เรียบร้อย


ทำไมต้องเข้าโหมดนั้นทั้งๆที่พึ่งเติมพลังงานมาจนเต็มไม่ใช่หรือไง..


เมื่อรถมาถึงจุดหมายมาร์คัสก็ตัดสินใจที่จะยังไม่ปลุกอีกฝ่ายเพราะเขาชอบใบหน้าคนในอ้อมแขนเขาที่หลับอยู่อย่างมากเลยตัดสินใจอุ้มเข้าไปในบ้านแทน


“ให้ตายสิไม่คิดเลยว่าจะเห็นนายมานอนในห้องฉันแบบนี้เลย” คอนเนอร์ที่นอนหลับอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ของมาร์คัสบ้านที่อยู่ในตอนนี้คือบ้านของคาร์ลที่เสียชีวิตไปไม่กี่เดือนก่อน


เขายังคงทำใจที่จะเสียคาร์ลไปไม่ได้เขาเลยตัดสินใจที่จะอยู่บ้านหลังนี้คอยดูแลความทรงจำต่างๆที่เขาเคยมีตอนนี้เขาก็มีคนที่มาประคองหัวใจของเขาแทนแล้ว


“ตื่นได้แล้วคอนเนอร์” มือสีขาวจับอยู่ที่มืออีกฝ่ายก่อนที่จะเริ่มแฮคเข้าสู่ระบบเพื่อเปิดโหมดให้กลับมาทำงานอีกครั้ง


“ฝันดีมั้ยคอนเนอร์..”เมื่อร่างที่นอนอยู่แสงLEDสีฟ้าด้านข้างวิ่งวนไปมาเพื่อเปิดเครื่องคอนเนอร์ค่อยๆยันร่างกายตัวเองให้ลุกขึ้นและก็เห็นแฟนของตนเองนั่งอยู่บนเตียงข้างๆ


“ผมเป็นหุ่นยนตร์นะครับจะมีความฝันได้ยังไง” มาร์คัสหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อยกับความน่ารักน่าเอ็นดูของคนพึ่งตื่น


“แต่ผมรู้อนาคตนะครับ..” คนผิวสีเข้มส่งเสียงในลำคอเหมือนสงสัยว่าสิ่งที่คนตัวเล็กสื่อคืออะไร


“ผมกับคุณจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปยังไงครับ” คอนเนอร์พูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าฝ่ามือสีขาวของทั้งคู่สัมผัสกันเพื่อแลกความรู้สึกและความคิดดีๆต่อกัน


ดวงไฟแสงสีส้มบนหัวเตียงในห้องตัดกับผนังห้องอย่างสวยงาม ของตกแต่งทุกอย่างที่เข้ากันอย่างลงตัวสมแล้วที่เป็นบ้านเป็นจิตกร


“ห้องสวยนะครับ” คนผมสีดำมองไปรอบๆห้องของมาร์คัสก่อนจะกล่าวชื่นชมการตกแต่งที่ลงตัวเป็นอย่างมาก


“ดีใจที่นายชอบนะฉันเป็นคนตกแต่งเอง ปกติจะมีห้องเดียวแต่ฉันทำเพิ่มอีกห้องเพราะไม่อยากจะใช้ห้องคาร์ลน่ะ..”


“ผมเสียใจเรื่องคาร์ลด้วยนะครับ”


หุ่นยนตร์ตำรวจสังเกตเห็นถึงน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปแต่ใบหน้ายังคงเรียบเฉยและแต่มือทั้งสองที่ยังเชื่อมกันอยู่เลยรู้สึกถึงความเสียใจที่มาร์คัสแสดงออกมา


เจ้าของบ้านส่ายหน้าไปมาเหมือนบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงก่อนที่จะลุกขึ้นยืนและหันไปมองคนที่นั่งอยู่ที่เตียง


“ทำไมนายถึงให้ฉันปลุกล่ะคอนเนอร์ ไหนๆนายก็เข้าโหมดประหยัดพลังงานแล้วน่าจะรอตื่นตอนเช้าเลยนะ” คนที่ยืนพิงกำแพงอยู่กอดอกมองคนที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยสภาพที่มีแต่เสื้อเชิ้ตสีขาวโดยเสื้อคลุมCyberlifeมาร์คัสได้ถอดเก็บเอาไว้พร้อมกับชุดสูทของเขาเองไว้ตรงหน้าประตู


“ก็…” คอนเนอร์หลบสายตาที่โดนตาสองสีจ้องมองมาก่อนจะนิ่งเงียบไปซักพักและแสงด้านข้างก็เริ่มเปลี่ยนไปเป็นสีเหลือง


“ผมจะมาเป็นภรรยาให้คุณไงครับมาร์คัส” คำตอบที่ได้ถึงกับทำให้ระบบของคนที่ยืนอยู่ชะงักไปทันที


“ค..คอนเนอร์เราพึ่งจะเป็นแฟนกันเองนะนายโอเคหรอ” มาร์คัสรีบเดินลงไปนั่งข้างๆเตียงก่อนจะเอามือไปลูบหัวอย่างเบามือ


“ถ้าเป็นมาร์คัสผมให้ได้ทุกอย่าง” คนผมเข้มขยับตัวเข้าไปใกล้ๆคนที่นั่งอยู่ข้างๆก่อนจะยื่นใบหน้าไปใกล้กับใบหูอีกฝ่าย


“ผมมีโอกาสแค่คืนนี้คืนเดียวนะครับมาร์คัส” จู่ๆหุ่นตำรวจก็จับคนที่ตัวใหญ่กว่าลงไปนอนกับเตียงและขึ้นคร่อมร่างกายแทน


“ผมหาข้อมูลต่างๆมาพบว่าการทำแบบนี้น่าจะทำให้คุณยอม” คอนเนอร์ที่นั่งทับร่างกายหุ่นผิวน้ำตาลค่อยๆดึงเนคไทของตัวเองออกก่อนจะเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยพร้อมสีหน้าที่เย้ายวนอารมณ์คนด้านล่างแบบสุดๆ


มาร์คัสเห็นสภาพหุ่นยนตร์ที่ทับร่างกายของตนก็กัดริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะถอดหายใจออกมาพร้อมกับยิ้มมุมปากและเอื้อมมือไปดันคอลงมาครอบครองปากที่เย้ายวนใจนั้นอย่างไม่รีรอ


“เตรียมตัวพลังงานหมดเลยคอนเนอร์..”


                       
  B
  E
  R
  L
  I
  N
  ❀
           
 
 Pink Bobblehead Bunny

ผลงานทั้งหมด ของ MonomiFanfic

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

13 ความคิดเห็น

  1. #13 maplety (@maplety) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 10:29
    ทำไม่ถึงพลังงานหมดหรอ●ㅅ● ไสยๆ
    #13
    0
  2. วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 16:37
    ชอบมากค่ะะ อยากให้มีต่อจังเลยยย
    #12
    0
  3. วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 00:04
    ชอบมากคร้าาา><
    #11
    0
  4. #10 Machiro Chan (@1111pppp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 23:45
    โอ้ยๆๆขอเลือดด่วนค่ะขอเลือด
    #10
    0
  5. วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 17:15
    ว้ายยยย คู่ที่ชั้นชิปออกเรือแร้ววว
    #9
    0
  6. วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 17:27

    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก มันโคตร กทวสอ่ไสทองยนดก่ืร ไม่ไหวแล้วโว้ยย เขินจนตัวจะแตกเลยค่ะคุณ แต่งมาอีดเรื่อยๆเลยสิคะ แต่งมาอีกกกกกกกกกกกก

    #8
    0
  7. #7 ying koro (@ying0950063282) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 17:12
    อ็ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก/ตายคากองเลือด
    #7
    0
  8. #6 MB ._. (@jariyanan123) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 12:04
    น้องงงงงงงงง
    #6
    0
  9. #5 SiverRia - SaMa (@vun4551) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 02:42
    โอ้มายก้อดดดดดดดดด น้อนไม่เบาเรยยยย แซ่บสุดอะไรสุด อย่าช้าค่ะคุณมาร์น้อนอ่อยขนาดนี้แล้ว 5555555555555
    #5
    0
  10. วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 13:15

    โอย น้องคอนขี้ยั่ว5555

    #4
    0
  11. #3 KyoSwee (@sweekyo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 12:39
    ฟกดเเาสว้สดาดาสดสแสแ
    #3
    0
  12. #2 PaulaPum (@yukiko12) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 12:05
    น้องงงงง น้องทำระบบพี่รวน เขินตัวแตกเลยค่ะ ฮืออออ
    #2
    0
  13. วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 11:09
    ชอบมากค่ะ สนุกมากกกก
    #1
    0