คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

1,277

ยอดวิวเดือนนี้

43

ยอดวิวรวม


1,277

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


18
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 มี.ค. 62 / 23:37 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



หวานพอแล้วนะ== หึ! อิจฉาจริงๆ
เรื่องนี้ก็ตามป้ายเน้อใครไม่ชอบก็ไม่เป็นไร=v= 
เอาไว้สนองความต้องการของสาววายเขา
>>เรื่องนี้ไม่มีNCนะจ๊ะ<< 



b
e
r
l
i
n
?

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 22 มี.ค. 62 / 23:37

บันทึกเป็น Favorite


Katekyo Hitman Reborn! Special

ฉันจะรอคำตอบ

.

.

.

.

วันนี้เป็นอีก1วันสุดแสนธรรมดา ของผมซาวาดะ สึนะโยชิ

      “ตื่นได้แล้วเจ้าห่วย วันนี้แกมีเรียน!

ผมถูก รีบอร์น ครูสอนพิเศษของผมเตะลงจากเตียง ซึ่งถ้าถามว่าเจ็บมั้ย เจ็บมากเลยล่ะกระดูกฉันจะหักมั้ยเนี่ย?!

       “มันเจ็บนะรีบอร์น!

     “อย่ามาเตะคนอื่นตามใจชอบเซ่!!!

ผมตะโกนใส่รีบอร์นที่ยืนน่านิ่งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ใส่ผม เหอะ  สะใจซะจริงนะแกถึงผมจะกล้าพูดในใจแบบไม่เกรงกลัวก็เถอะยังไงมันก็หาเรื่องมาลงโทษผมอยู่ดี

      “เมื่อกี๊แกว่าอะไรนะ เจ้าห่วย?”

นั่นไง.....มันจะรู้ทุกอย่างเกินไปแล้วนะเว้ย

      “นี่แกจะปลุกฉันดีๆมั่งไม่ได้รึไงห๊ะ!?

      “ถ้าแกกล้าเถียงฉันพ่อจะเจื๋อนให้ยับ”

อึ๋ย~

      “พอๆ ฉันไม่เอาหรอกยังไม่อยากตายว้อย!! ไปอาบน้ำล่ะ”

ปัง!

ผมปิดประตูห้องน้ำเพื่อประชดใส่รีบอร์นจนสามารถเรียกเสียงของคนด้านล่างให้ตะโกนขึ้นมาได้เลยล่ะครับ

      “ซือคุง เบาๆหน่อยก็ดีนะลูก”

ครับๆ ผมรู้ครับแม่แต่มันช่วยไม่ได้นี่ครับ แล้วก็อย่าเรียกผมแบบนี้ซักทีเถอะครับมันรู้สึกอายยังไงไม่รู้

      “แต่ยังไงก็โดนอยู่ทุกเช้านี่เนาะไอ้การโดนเตะลงเตียง=^= ฉันล่ะเกลียดซะจริงอยากจะบ้าา”

      “ยะ....เย็นโว้ยยยยย”

ผมตะโกนลั่นบ้านซึ่งเหตุมาจากน้ำ ที่เย็นโคตรๆ ใครมันจะไปอาบได้ล่ะครับคุณ

      “ตะโกนอะไรอีกล่ะนั่นเจ้าห่วย”

      “น้ำมันเย็นนี่นารีบอร์น”

      “เปิดน้ำอุ่นก็จบแล้วนี่เจ้าห่วย ห้องตัวเองแท้ๆไม่เคยใช้รึไงน้ำอุ่นน่ะ”

ผมยืนฟังรีบอร์นพูด จนไปไม่ถูกแต่ว่า...

      “เครื่องทำน้ำอุ่นมันพังนายก็รู้นี่รีบอร์น!!!!!

ผมสูดลมหายใจและตะโกนออกมาสุดแรง

ผ่านไป20นาที

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำร่างกายมีแค่ผ้าขุนหนูชิ้นเดียวปิดท่อนล่างไว้ถ้าปิดไม่แน่นก็ล่วงได้สบายเลย

      “นี่รีบอร์น กี่โมงแล้วหรอ?”

      “ตอนนี้หรอ...อืม...07.30น.”

      “วันนี้ตื่นเช้ากว่าที่คิดแฮะ”

      “อย่ามัวแต่เหม่อเจ้าห่วย ไปกินข้าว!

โครม~~!

      “โอ๊ยย!!! มันเจ็บนะเว้ย”

ผมตะโกนใส่รีบอร์นที่เตะท้องผมจนพลาดท่าล้มลงจากบนขั้นบรรใดลงไปกองกับพื้น แต่ผมก็ชินกับเรื่องพวกนี้แล้วล่ะแต่มันก็น่าแค้นใจมากๆด้วยทำไมฉันต้องมาเจอชะตากรรมอะไรแบบนี้ด้วยนะ ร้อยวันพันปีไม่เคยดวงซวยเหมือนตอนที่ยังไม่เจอรีบอร์นเลย

      “นี่รีบอร์น...”

ผมลากเสียงยาวเรียกอีกฝ่ายระหว่างเดินไปโรงเรียน

      “อ่า..ว่ามา?”

      “นายจะอยู่กับฉันไปจนถึงตอนไหนหรอ?”

      “ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะเจ้าห่วย”

      “ก็...ฉันอยากรู้น่ะเพราะขนาดนายสอนคุณดีโน่แล้วก็รับหน้าที่มาสอนฉัน ฉันเลยอยากรู้ว่านายจะไปจากฉันมั้ย?”

      “หึ...ไม่หรอกสึนะ ฉันต้องอยู่ดูแลนายในฐานะครูสอนพิเศษจนกว่านายจะเป็นบอสรุ่นที่10ของวองโกเล่”

       “หรอ....”

ผมถอนหายใจเล็กน้อยก่อนมองไปยังรีบอร์นที่เดินอยู่บนกำแพงบ้าน

 

 

ณ โรงเรียนนามิโมริ

 

 

      “ไปก่อนนะรีบอร์น”

ผมพูดพรางโบกมือลาอีกฝ่ายอย่างช้าๆก่อนจะเดินเข้าไปในโรงเรียน

      “อ่า...”

ตุบ!

      “อ๊ะ! ขอโทษนะครับที่เดินไม่ดูทาง”

ผมรีบโค้งตัวกล่าวขอโทษอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าชนใคร

      “........”

      “ทีหลังน่ะ...เดินดูทางมั่งนะ..สัตว์กินพืช”

      “ครับ! คุณ......เอ่อ...”

      “ฮิบาริ....ฮิบาริเคียวยะ”

      “คะ..ครับคุณฮิบาริ><

ไม่กล้าสบตาเขาเลย ผมรู้สึกกลัวไปหมดแถมเขาเป็นกรรมการคุมกฎทั้งเมืองนามิโมริอีก แล้วพี่แกนี่แหละคุมคนให้เงียบสงบได้ทั้งเมือง โหดใช่ย่อยเลย

      “นี่คุณไม่เข้าห้องเรียนหรือไง? จะกริ่งอยู่แล้วนะ...ถ้าเข้าห้องสาย ขย้ำให้และ”

      “ปะ...ไปเดี๋ยวนี้แหละครับ!!

ครืน....*เสียงเปิดประตู*

      “อรุณสวัสดิ์ครับรุ่นที่10/โย่ว! สึนะ”

      “อะ...อรุ่ณสวัสดิ์ทั้งสองคน”

      “วันนี้มาทันแบบเฉียดฉิวเลยนะครับเนี่ย”

      “พอดีดันไปเดินชนคนอื่นล้มเลยมาช้าน่ะ แหะๆ”

ผมหัวเราะแห้งตอบไป แต่ไม่ได้บอกนะ!! ว่าไปชนคุณ ฮิบาริเข้าน่ะเพราะถ้าบอกไป โกคุเดระคงต้องเข้าไปหาเรื่องอย่างแน่นอนเลยล่ะ

      “เอาล่ะนักเรียนนั่งที่ให้เรียบร้อย”

      “ครับ/ค่ะ”

 

เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง

 

 

      “เฮ้อ~ เหนื่อยจังไม่เข้าใจเลยซักติ๊ด”

      “ก็แกมันโง่นี่ แกคงไม่เข้าใจเหมือนรุ่นที่10หรอก ใช่มั้ยครับ^^?

      “เอ่อ....อย่าว่าแต่ยามาโมโตะเลย..ฉันไม่เข้าใจเอามากๆ”

ผมก้มหน้านิดๆ มองไปยังโกคุเดระที่ทำสีหน้าให้ความมั่นใจกับผม

      “ประกาศ ซาวาดะ สึนะโยชิช่วยมาที่ห้องกรรมการคุมกฎด้วยครับ”

      “เฮ้ย แกซาวาดะโดนเรียกอ่ะ เกิดไรขึ้นปะเนี่ย?”

      “นั่นสิหรือว่าไปทำอะไรให้คุณฮิบาริโกรธเอา???”

      “แกๆ ฉันได้ข่าวว่าเมื่อเช้ามีคนชนคุณฮิบาริล้มด้วยอ่ะ ซาวาดะรึเปล่า...”

เสียงกระชิบของหมู่นักเรียนทั้งชายและหญิงที่อยู่รอบๆพวกผม กระชิบกันไปในหลายๆความหมาย โอย...ทำไมผมต้องมาเจอเรื่องซวยๆแบบนี้ด้วยนะ คุณๆทั้งหลายอย่าหมายหัวข้าน้อยเลยยยย

      “อะ...เอาเป็นว่าขอตัวนะโกคุเดระ ยามาโมโตะ”

      “เดี๋ยวครับ! ผมขอไปด้วยคน”

      “ไม่...ไม่ต้องหรอก เขาเรียกฉันคนเดียว”

      “ตะ...แต่....”

      “เอาน่าโกคุเดระเดี๋ยวสึนะก็กลับมา ใช่มั้ย?”

ยามาโมโตะหันมาถามผมพร้อมกับตบไหล่โกคุเดระเบาๆ

      “งั้นไปนะ^^

ผมฉีกยิ้มให้ทั้งสองคนแล้วเดินขึ้นตึกอาคารเรียนเพื่อตรงไปยังห้องกรรมการคุมกฎ

 

 

 

 

      “มาแล้วครับ...เอ่อ....คือ..”

      “มาแล้วหรอ”

      “คุณเรียกผมมาทำไมครับ?”

      “แค่มีเรื่องอยากให้ช่วย  นั่งสิ”

      “ครับ”

      “นี่ชาครับ”

คุณ..เอ่อ..ชื่อ..น่าจะชื่อ คุซาคาเบะ เท็ตสึยะอะไรเนี่ยแหละถ้าจำไม่ผิดนะ

      “ที่เรียกผมมามีอะไรหรอครับ?”

      “นายน่ะ....”

คุณ ฮิบาริพูดเสียงลาก แล้วชี้มาที่ผม พ่อคุณทูนหัวครับ ชี้แบบนี้ผมจะรู้เรื่องมั้ยล่ะครับ=c=

      “ครับ?”

      “มาช่วยงานที่นี่จะได้มั้ย”

      “เอ...เอ๊..เอ๊ะ!!?

      “หมายความว่ายังไงครับ!! ช่วยงาน”

      “ใช่”

      “ทำ..ทำไมถึงเป็นผม”

      “ฉันเป็นคนเสนอเองแหละ”

      “ระ..รีบอร์น”

ไอ้บ้าเอ๊ย รีบอร์น นายคิดจะทำอะไรของนายเนี่ย ถ้าฉันทำอะไรพลาดขึ้นมาฉันจะไม่โดนขย้ำตายรึไง?

      “ถ้านายไม่รับฉันจะฆ่านายทิ้ง==

เฮ้ยๆ ใจเย็นไอ้เปี๊ยก

      “รับครับรับ! รับครับไม่มีข้อโต้แย้งใดๆทั้งสิ้น”

      “งั้นพรุ้งนี้มาหาผมที่ห้องนี้”

      “ครับ...เอ่อ...ไปล่ะครับ!

ผมบอกลาก่อนจะรีบวิ่งพรวดออกมาจากห้อง น่ากลัววุ้ยยย คนอะไรทำไมดูหน้านิ่งขนาดนั้น

      “รุ่นที่10คร๊าบบบ”

      “โกคุเดระคุง ยังอยู่นี่อีกหรอ”

      “ก็อยู่รอรุ่นที่10เนี่ยแหละครับ^^ แล้วเป็นไงมั่งล่ะครับ”

      “เขาให้ฉันไปช่วยงานน่ะ=^= แถมรีบอร์นเป็นคนเสนอฉันด้วย”

      “แต่ว่าไม่น่าเชื่อว่า ฮิบาริ จะยอมให้นายช่วยนะเนี่ย”

ยามาโมโตะ เกาหัวก่อนที่จะมองไปที่ห้องกรรมการของคุณฮิบาริ และเสียงกริ่งก็ดังขึ้นทันตาเห็น

 

 

      “เอาล่ะนักเรียนวันนี้พอแค่นี้ห่อนนะ พรุ้งนี้เอาการบ้านมาส่งที่โต๊ะทำงานของครูด้วยล่ะ”

      “นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ”

      “ขอบคุณค่ะ/ครับ”

 

      “กลับบ้านกันเถอะครับรุ่นที่10”

      “อื้อ”

ผมกับโกคุเดระเดินกลับบ้านด้วยกันเหมือนกับทุกวัน ส่วยยามาโมโตะ ก็ต้องซ้อมเบสบอลเพื่อไปแข่งในอีก2อาทิตย์...

 

 

ชีวิตของพวกเรา

ยังคงดำเนินอย่างปกติ จนถึงวันที่ผมไปช่วยงานคุณ ฮิบาริ ซึ่งจนถึงตอนนี้ก็ช่วยงานมา5อาทิตย์แล้ว คงบอกได้ว่าพวกที่เคยแกล้งผม ตอนนี้กลายเป็นกลัวผมไปแล้วเพราะอะไรหรอ? เพราะคุณฮิบาริไงล่ะ เขาทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไป ผมสามารถไปไหนมาไหนด้วยตัวคนเดียวได้เวลายามาโมโตะ หรือ โกคุเดระ ไม่ว่าง และนับวันผมกับคุณฮิาริ ก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น แต่ถึงอย่างนั้น...ผมก็คงไม่กล้าที่จะคุยกับเขาอยู่ดี

 

วันสุดท้ายของการศึกษา

 

 

      “วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้วนะครับ^^

      “นั่นสินะ...”

      “และต่อไปแกก็ต้องทำหน้าที่บอสให้ดีกว่าเดิมด้วยล่ะ”

รีบอร์นพูดพร้อมกับเอาปืนจ่อมาที่หน้าของผม แหม...นี่หยุดใช้วิธีแบบนี้ซักทีเถอะครับคุณเพ่!

      “เออๆรู้แล้วล่ะน่า”

      “สึนะคุง^^ จบแล้วจะเรียนต่อมั้ย?”

เคียวโกะจังเดินเข้ามาถามผมที่กำลังคุยกับพวกโกคุเดระอยู่

      “กะ...ก็ยังไม่แน่ใจเลยฮะๆ”

      “งั้นหรอจ๊ะ นี่..วันนี้ฉลองกันดีมั้ยจ๊ะ^^ ไหนๆก็เรียนจบแล้วอยากจะเก็บภาพความทรงจำหน่อยน่ะจ้ะ”

      “อืม...ว่ายังไงดีล่ะคือฉันไม่แน่ใจว่า....”

ผมพูดลากเสียงยาวพรางมองไปที่คุณฮิบาริที่กำลังยืนดูผมอยู่ อยากให้เขามาด้วยจัง...

      “ถ้าสึนะอนุญาตล่ะก็ มาที่บ้านสึนะมากันเย็นนี้เลยนะ”

       “เอ๊ะ!? เดี๋ยวสิรีบอร์น!!

      “อะไรของแก ก็ฉลองกันหน่อยสิ ส่วนเรื่องฮิบาริน่ะไม่ต้องห่วง”

      “เอ่อ....นี่นายอ่านความคิดฉันอีกแล้วหรอห๊ะ!?

      “แล้วมันจะทำไมล่ะ?”

      “ก็....”

แล้วมันจะทำไม...? ก็ฉันไม่ชอบไงล่ะไอ้บ้านี่

 

 

เวลา19:45น.

 

 

      “มาแล้วหรอทุกคน^^

      “ครับรุ่นที่10 วันนี้ก็สนุกให้เต็มที่เถอะครับ”

      “อื้อ”

      “....คุณฮิบาริล่ะ?....”

ผมหยุดชะงักก่อนจะมองซ้ายขวา ผมหวังว่าเขาจะมาร่วงฉลองด้วย เพราะเขาชอบอยู่คนเดียวมันคงเป็นอะไรที่ยากมากที่จะเห็นเขามาร่วมฉลองกับพวกเรา

      “อยู่นี่.....”

      “นี่! ฮิบาริ นายไม่กลัวตกรึไงน่ะ นั่นมันหลังคาบ้านนะ=^=

ยามาโมโตะ ตะโกนขึ้นไปถามคุณฮิบาริก่อนที่จะกวักมือ(อย่างสุนัข) เดี๋ยวๆ ไม่ใช่แล้วนะ

      “ผมไม่ชอบสุมหัว”

      “เดี่ยวๆครับใจเย็นก่อนครับ อย่าพึ่งมีเรื่องอะไรกันนะครับT^T

      “......”

คุณฮิบาริเก็บท่อนฟาตามคำขอของผมอย่างว่าง่าย ก่อนจะกระโดดลงมา

อ๊ะ! นั่นฮิเบิร์ดก็ตามาด้วยนี่

      “นี่แกเลี้ยงนกด้วยหรอเนี่ย ฮิบาริ==

      “แล้วมันจะทำไม?”

      “เปล่าฉันแค่ถาม”

      “โกคุเดระ ก็อย่าไปถามเขาแบบนั้นสิ”

      “ขออภัยครับรุ่นที่10”

      “ฟู่.....ไม่เป็นไรแต่ว่าเราเข้าบ้านกันเถอะ”

ผมถอนหายใจก่อนะจะชวนทุกคนเข้าไปในบ้าน ตรงโต๊ะอาหารแม่ไปด้วยของกินทั้งนั้นเลย แม่ทำซะเยอะขนาดนี้คงทานไม่หมดแน่ๆ

      “ท่านแม่ทำอาหารอร่อยเหมือนเดิมเลยนะครับ*3*

      “ต๊าย! โกคุเดระคุงก็ชมน้าเกินไปนะจ๊ะ^^

      “แต่อร่อยจริงๆนะครับแม่”

      “จริงสิ...คุณฮิบาริยังไม่ทานอะไรเลยมัวแต่นั่งอยู่นอกบ้าน”

      “และ...อยู่บนหลังคาTT

ช่วยไม่ได้แฮะ คงต้องปีนขึ้นไปให้ แต่กลัวตกจัง

      “คุณฮิบาริครับ”

      “?...”

      “ผมเอาของกินมาให้ครับ”

      “....ฉันยังไม่หิว....”

      “อ่า...ตะแต่ว่า....จะไม่ลองทานหน่อยหรอครับQ^Q

ผมนั่งลงข้างๆพร้อมพองแก้มน้อยใจเล็กน้อย มองอาหารที่อุส่าต์ถือขึ้นมาให้เชียวนะ! อยากให้ลองกินหน่อยอ่ะ คนเขาจำใจปีนขึ้นมาเลยน๊าาา

      “...แค่คำเดียวพอ....”

      “เอ๋? จะทานกรอครับ?”

      “เปลี่ยนใจไม่ทานแล้ว...”

      “อะ...อ้าววว ทานหน่อยนะครับ”

      “อ้าาา...”

ผมคีบซูชิ ขึ้นมาชิ้นนึง ยื่นไปตรงหน้าของคุณฮิบาริที่หันหน้าหนีผมอยู่

      “เฮ้อ...ทานก็ได้ อ้าม..”

      “เป็นยังไงครับ?”

      “ก็อร่อยอยู่...”

      “เอาอีกมั้ยครับ=v=

ผมยืนที่เหลือให้เขา และเขาก็รับมันไป จะว่าไป ทำไมรู้สึกมีความสุขนะเวลาอยู่ใกล้ๆเขา

      “นี่.....”

      “คะ...ครับ?”

      ตุบ!

      “ทะ...ทำอะไรน่ะครับ?”

      “.......”

ผมมองคุณฮิบาริที่อยู่ๆก็เอนตัวมานอนตักผม ตะ...แต่..ทำไมหัวมันเต้นรัวแบบนี้ล่ะ เอ๊ะ!?แล้วเราจะหน้าแดงทำไมเนี่ย!!? คุณฮิบาริครับลุกออกไปเดี๋ยวนี้!!!

      “ขออยู่แบบนี้ซักพักนะ....”

      “แต่ว่า....เอ่อ.....”

มือเรียวของเขาจับฝ่ามือผมเอาไว้ นุ่มจัง มัน..รู้สึกเคลิ้มนิดๆแฮะ

      “ครับ....”

ผมตอบรับและแหงนมองดูดวงดาวบนท้องฟ้า รู้สึกเข้าใจเลยว่าทำไมทุกครั้งเขาจะชอบมานั่งอยู่บนลังคาแทบทุกคืน คงเพราะออกมานอนดูดาวล่ะมั้ง สวยมากเลยไม่เคยเห็นดาวเยอะขนาดนี้มาก่อน

      “ดาวสวยจังนะครับ”

      “เหมาะกับนายดีนะ....นภา....”

      “เอ๊ะ!?

       “ฉัน...อยากจะบอกอะไรนายบางอย่าง....”

      “ครับ?”

      “ฉัน.....”

      “รุ่นที่10ครับ!

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เสียงจากด้านล่างก็ดังแทรกขึ้นมา

ปัง!

      “....ซาวาดะ...รีบหนีไปกับพวกโกคุเดระซะ...”

      “อะไรนะครับ!?

ผมไม่ทันสังเกตุจากเสียงปืนที่ดังเมื่อครู่ ผมมองไปตรงคุณฮิบาริ เขาโดนยิง..จากที่ไหนล่ะ

      “แต่ว่าคุณ....”

      “ผมจัดการเองได้ พวกนั้นหมายหัวคุณ...”

      “สึนะ รีบๆเร็วตอนนี้รุ่นที่ซาซางาวะ พาแม่นายไปแล้ว”

      “ละ..แล้วคุ---“

เคร้ง!

      “ดักยิงแบบนี้ตายไวนะรู้มั้ย?”

      “อยู่ใกล้ตัวขนาดนั้นเลยหรอ!?

ผมมองฉากต่อสู้ของคุณฮิบาริจนลืมว่าต้องลงไปดูพวกเคียวโกะจังด้วย ระ....รีบอร์นอยู่ไหนล่ะ?

      “มัวทำอะไรอยู่น่ะ...รีบๆไปซะ!!

 

 

หลังจากการต่อสู้ที่ดูสับสนนั้นมันจบลง

ผม...ได้กลับไปดูคนที่ก่อเรื่อง...แต่นั่นคือสิ่งที่ผมสงสัย ทำไม? เพราะอะไร? เราไม่รู้จักกันแต่ทำไมถึงหมายหัวผมล่ะ?

      “รุ่นที่10ครับ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วนะครับ^^

โกคุเดระพยายามปลอบใจผมแต่จากตอนนั้นถึงตอนนี้ ทำให้ผมรู้สึกผิดอยู่

ผมมองร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล จะใครกันล่ะ คุณฮิบารินั่นแหละผมถึงได้คอยมานั่งเฝ้าเขาทุกวัน เมื่อไหร่เขาจะฟื้นเสียทีล่ะ?

      “ที่คุณพูดตอนนั้นน่ะ....ผมรออยู่นะครับ”

ผมกุมมือเขาเอาไว้มองหน้าตาที่ดูแน่นิ่งไม่สื่อถึงอะไร

      “.....ซา..วาดะ...”

      “หืม? ฝะ...ฟื้นแล้ว!?

      “อา....ผมหลับไปนานแค่ไหน?”

      “1เดือนครับ คือ...ผมขอโทษนะครับที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้”

ร่างสูงเอามือหนามาจับหน้าของร่างบางเบาๆ พร้อมส่งยิ้มอ่อนโยนให้ก่อนจะพูด

      “...นายไม่ผิดหรอก....”

      “ตะ..แต่ทั้งๆที่คุณ...”

      “ชู่....ไม่เป็นไร....”

      “เอ่อ....คือว่า.....”

      “เรื่องที่.....คุณฮิบาริจะบอกผมเมื่อตอนนั้น....คือ....เรื่องอะไรหรอครับ?”

      “....ฉัน....ลองคิดดูแล้ว....”

      “ฉันว่า...ฉันคงรักนายแล้วล่ะ...”

      “ไม่รู้ทำไม...เวลาอยู่กับนาย..ใจมันเต้นรัวๆ ไม่ค่อยกล้าทำอะไรมากกว่าเดิม อยากคอยดูแลนาย..”

      “แต่ว่า...เรา...”

      “เพศเดียวกัน....”

เขาเหล่มองผมก่อนจะยิ้มให้บางๆ ก็ใช่ครับ...

      “แล้ว..มันทำไม?”

      “กะ...ก็มันจะไม่แปลกไปหน่อยหรอครับ!?

      “กะไว้แล้ว.....”

      “ฉันจะให้เวลานายตัดสินใจ ไม่ว่าคำตอบแบบไหนก็ตาม ฉันจะไม่ทวนถามซ้ำแต่จะรอนายจนกว่านายจะคิดแบบเดียวกับฉัน”

      “ผม...มีเรื่องที่จะต้องบอกครับ...คือว่า”

      “เมื่อวานรีบอร์นบอกว่า เพื่อไม่ให้คนอื่นเป็นอันตราย ผมต้องไปอยู่ที่อิตาลี่ประมาณ7ปี ซึ่งหมายถึงผมจะถูกแยกออกจากคนอื่นๆด้วย...”

      “....ถ้านายกลับมา...จะให้คำตอบได้มั้ย?”

      “.....”

ผมยืนนิ่งไม่พูดอะไร ก่อนที่เขาจะยิ้มให้ผมแล้วนอนลงบนเตียง

      “7ปี....ซาวาดะ....อีก7ปี...”

      “ผม..ขอตัวนะครับ...”

ผมเดินออกจากห้อง พร้อมบอกให้โกคุเดระส่งผมที่บ้านเพื่อไปเก็บของ

      “พรุ้งนี้จะไปส่งที่สนามบินนะครับ^^

      “ขอบใจนะ โกคุเดระ”

      ครืน.....

      “7ปีงั้นหรอ....”

      “ไม่ต้องหรอกครับ...ผมน่ะ....ให้คำตอบคุณได้ตั้งแต่คุณบอกผมแล้วล่ะ..ฮึก....”

ผมทรุดตัวลงพร้อมกับเช็ดใบหน้าที่อาบด้วยน้ำตา

      “ไม่อยากไปเลย....ฮึก.....อยากอยู่ที่นี่.....”

 

จะขอรอคำตอบจากนาย....เมื่อนายพร้อมที่จะให้:ฮิบาริ เคียวยะ

The END Katekyo Hitman Reborn!

7ปีของท้องนภาที่หายไป.....

"ผมกลับมาแล้วครับ..."

เสียงแผ่วเบาของผู้ที่เรียกว่าตอนนี้อยู่ในตำแหน่งบอสใหญ่ของวองโกเล่....

"......"

"คุณยังต้องการคำตอบสินะ....."

ไม่มีการตอบกลับ ร่างสูงผู้ถูกเรียกว่าเป็นผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุด...เดินหันหลังออกไป

"ผมจำได้ว่า เมฆมักจะลอยไปพร้อมกับนภาสินะครับ"

Ss2.....เร็วๆนี้

>>ติดตามความเคลื่อนไหว<<

 


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Nihgt-EyE จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 ซามากิโกะ คิรุมิ
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 17:24

    เศร้า​มากอ่ะไรต์ฮือ~สงสารทั้งซื่อจังทั้งท่านฮิT^T

    #1
    0